|
เร่ร่อน10: O( P5 @! \- ^ F
3 {0 k8 |+ g# M8 R- v u$ E3 j
0 C3 Y, y% `" v% i$ L; D X2 u0 k) L
: a" _* S9 K' ]2 Cสองสัปดาห์แล้วสินะ+ P4 T, ^7 J) Y
7 c# f0 G) U* W! j- n. O
, Q- h$ D. E! d! _- N4 sในห้องสี่เหลี่ยมขนาดร้อยสี่สิบตารางเมตรที่มีผมเพียงคนเดียวอาศัยอยู่
. F% F; ~' X! S/ W% g: t5 \
& d4 P- I, c5 S" K
/ S2 G; l2 c0 ^' V) U( Lเหมือนสองเดือนกับอีกสองสัปดาห์ที่มีคนร่วมอาศัยเป็นเพียงความฝัน...ฝันที่ดีและอบอุ่นมากๆ" ?0 t2 \5 _/ t& }
! G- N( d( ?/ P1 J7 U- ?
$ h+ }9 Z# k7 d, }2 Wแต่มันไม่ใช่ และผมก็ไม่รู้ว่าจะหลอกตัวเองไปเพื่ออะไรเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของใหญ่ยังวางอยู่ที่เดิมมุมเดิม แม้แต่สมุดคัมภีร์อาหารยอดยุทธ์ก็ยังวางสอดไว้ใต้เสื้อผ้าในกล่องพลาสติกเช่นกัน ผมคิดว่าเขาจะกลับมาเอาเพราะมันเป็นสิ่งของที่ติดตัวเขามา แต่ก็ไม่ เหมือนเขาไม่ได้ลืมแต่จงใจทิ้งไว้; H5 b: W8 ?8 |" C! S7 x. _- ` k
: F; G+ x/ R; ]- o( V% B
5 i9 P0 D$ Y& w2 Rส่วนผม...ก็กลับมาใช้ชีวิตปกติดังเดิม ตื่นเช้า ไปทำงาน ทานข้าวเที่ยงกับคุณพชร ทานข้าวเย็นร้านอาหารตามสั่งใต้คอนโด ดูหนังแผ่นเข้านอน และก็ตื่นเช้าเพื่อไปทำงานอีกชีวิตดำเนินวนเวียนอยู่แบบนี้ ไม่มีอะไรให้ดีใจเศร้าใจ หรือตื่นเต้น เหมือนกราฟเส้นตรงที่ไม่มีขึ้นหรือลง, {/ L* {! u+ o9 {5 H/ s' m7 k2 _
- h, g7 A: o; u% g: I: X" P, H4 G4 E5 ]6 G0 ^8 R! I$ q+ m
ส่วน ‘ใหญ่’ ผมยังคงคิดถึงเขาเสมอ ยังรักเขาเหมือนเดิม แม้ไม่ได้ฟูมฟายเหมือนเก่าแล้วก็ตาม
, d" J0 P9 v# ?- A; a
1 r3 `: o+ N; p, S# L+ f+ z2 ~$ o( e8 n7 L# \
โซฟา...ที่เคยเป็นที่หลับนอนของเขา บัดนี้กลิ่นกายที่ผมเคยใช้เป็นเครื่องบรรเทาความคิดถึงได้จางหายไป แต่ถึงกระนั้นบางคืนผมก็ยังชอบนอนหลับอยู่บนโซฟาตัวหนาซุกหน้าแนบความอุ่นนุ่มของหมอนอิง
2 U* Y5 m9 A' w$ N; A$ P3 p5 M; e* e% m; o. K6 b
+ O( U( Y- N$ c6 _ nชีวิตเราต้องดำเนินไป ถึงภายนอกผมอาจดูไม่เป็นไรแต่ในใจผมยังมี ‘ใหญ่’ อยู่เท่าเดิม
+ r' `4 L+ j' C9 B
$ _2 A" U; L f( e' s' w' k/ B1 t
* ?( H2 X( Y7 a% l8 G3 Y1 Qแม้ไม่ได้ฟูมฟายหรือวนเวียนคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลาแต่ในยามเผลอเขาก็จะแทรกแซงเข้ามาในความคิดทุกครั้งไป ให้ผมรู้ว่า...ยังรักเขา...5 e7 @: p8 q Z! Y
$ S( Y2 S. E, D4 r* c8 t7 F
% E6 z! u, _) y* ?ก๊อก ก๊อก
w( |9 V5 \. S/ _& y3 l+ W$ P* `- b' n8 R5 \2 W" ^
" ^0 F; A6 |" Rผมเงยหน้าขึ้นจากงานไล่มองจากมือไต่ขึ้นไปยังเรียวแขนเพื่อมองคนที่กำลังเคาะโต๊ะเรียกผมอยู่
1 O4 D/ k; f$ c0 i1 `
' c) p/ l) K% B+ @" [6 h# C$ x/ J/ {4 E- V: t3 l2 s2 h4 |0 h: `
ไอ้ปอนด์...ผมเลิกคิ้วเป็นเชิงมีอะไร
$ \+ v9 w$ j. l: a& W) t/ y/ k$ Q% g# ]# D. @6 ^
) u" K& t- O4 u
“เที่ยงนี้มึงไปกับหัวหน้าป่ะ” ผมพยักหน้าหน่ายๆเมื่อคิดว่าคุณพชรไม่ยอมถอดใจง่ายๆ
' D. \% Q1 N( ?: w+ z6 P/ m
' Y0 W# @8 M% A2 x' K/ t% h- U
% n$ p4 j9 o e! S“กูไปด้วยได้มะ”# m4 N- B4 q7 \7 V( z! I8 `
/ D& x9 D7 R0 h" `3 O. Q
y6 j# J2 {3 a, `“ไปทำไม”
& J2 g+ J! q3 o) f. X3 S; W
7 a$ |; [; f& \5 X) @
, o v- T7 e1 h# p1 R$ ~“ฮั่นแน่! มึงชอบหัวหน้าแล้วใช่ป่ะถึงพูดแบบไม่อยากให้กูไปด้วย” คือ...ผมสื่ออะไรผิดหรือเปล่ามันถึงได้พูดแบบนี้พลางยิ้มกรุ้มกริ่มใส่ ผมว่าไม่ได้พูดอะไรทำนองนั้นเลยนะ
( [+ T" z. V8 U. S/ s, Y
8 w# O' w% J: e" S0 `3 U
& O: H6 y8 r* y/ z% p" X“เปล่าคิดไกลไปละ” g w, G2 Q! `: P
S/ J& E4 ]6 f# F d4 T
: @! h. ~" D/ B# I: E g“อ้าว” จากที่ยิ้มๆเปลี่ยนเป็นหน้าเซ็งขึ้นมาทันทีทำให้ผมอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
( t8 Y& E, a- x4 J6 F3 m1 E% c& Y A: T: ~- {- ]& N& m% e
+ i* l5 `( w* P( i- @“มึงอยากให้กูชอบเขาหรอเมื่อก่อนเห็นช่วยกันเขาออก” 8 s* v' k' i9 K, A3 h6 `$ e
8 S" f# F' Y/ h4 T4 @2 q$ A. t- t- T& t' d
“ก็ตอนนั้นยังไม่รู้จักนิสัยใจคอนี่โว้ยกลัวจะมาหลอกมึง แต่ตอนนี้กูมั่นใจว่าเขาชอบมึงจริงๆ นิสัยก็โอเคหน้าตาก็ดี หน้าที่การงานก็เป๊ะคนสมบูรณ์แบบเพียบพร้อมขนาดนี้กูต้องเชียร์อยู่แล้ว ดีกว่าไอ้คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเป็นไหนๆ” ประโยคสุดท้ายมันพูดเหยียดเสียงเบาๆเหมือนพึมพำกับตัวเองแต่ผมได้ยินชัดเจน
: V' o* J/ s* c. U1 @, I. |
8 `8 ~$ C4 O( S! Z" e& H; m6 e1 t/ [5 p* `" C% A/ e+ m; ^
ใช่ว่าเรื่องที่ผ่านมาจะผ่านสายตามันไปได้ & F! F q5 p/ }7 G( g
" ~4 Z9 a7 n" q; A
+ e$ t, D* F% x* Yผมจ้องตามันนิ่งทันทีไอ้ปอนด์หน้าเจื่อนไปเหมือนจะพูดบางอย่างแต่ผมชิงตัดหน้ามันซะก่อน0 n' l5 z! _8 N" B+ h
+ C1 E( e& K5 m# n
' V! Z/ t- M4 z# b+ Y
“ใหญ่มีดีกว่าสิ่งฉาบฉวยภายนอกที่มึงมอง ถ้าเลิกอคติแล้วมึงจะเห็น” ผมเลื่อนเก้าอี้ออกไกลโต๊ะให้ตัวเองลุกขึ้นได้และเดินหนีออกไปในห้องพักผ่อนสำหรับพนักงาน ผมท้าวมือข้างหนึ่งลงบนโต๊ะชงกาแฟ อีกข้างลูบใบหน้าที่แสดงความอ่อนล้าอย่างชัดเจน
4 {% F" I' Y ^7 l( M
/ f9 Q1 R. t% V* P5 Z% H3 u. K! B
$ ~7 O) A X- r% i! x$ N0 Bไอ้เพื่อนเวรมันทำให้ผมคิดถึงใหญ่เวลาทำงานทั้งที่ผมสามารถจัดการตัวเองได้แล้วเชียว x, {' C1 E* P h! Y1 u
1 R/ V, ]% E8 B
/ `9 e! C" M. W9 Z0 I* [“คุณเล็กครับ” ผมไม่ได้หันไปมอง แค่ฟังน้ำเสียงก็พอรู้ว่าใครและผมยังไม่อยากจะสนทนากับเขาในตอนนี้ “เที่ยงแล้วเรา...”
7 d" m* l3 B1 P9 X% F9 f% j% j3 u7 ]& }2 Y" q
' q% c6 j2 ~4 C2 {
“ครับผมปวดหัวนิดหน่อย เดี๋ยวตามออกไปครับ”
5 s) M2 j. v( z3 k& S5 X2 i b$ T6 |8 F* f) ]7 S
% _7 K/ u/ W( E* y
“เป็นอะไรมากมั้ยขอผมดูหน่อย”
7 _9 U3 Q2 o; Z/ h' I, J9 K! M1 F
8 V2 u: \' ^+ j3 ]/ e( x8 u! b2 m, K6 F5 ]. h/ Y7 m: x( K
“ไม่ๆไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมทานยาเสร็จแล้วจะตามไป” ผมยังยืนยันคำเดิม
: m s% [* g( G- S1 z0 t3 H
; v6 {0 _1 @& u
" y$ E0 |; h3 w: R" g& E“งั้นก็ได้ครับผมรอที่รถนะ”
v9 I5 `0 T9 }6 @) j0 P
4 _* v8 Q4 h& f9 j6 z# O/ n) k2 H- ~8 E9 V5 C
“ครับ” 1 h9 C8 s0 f; L( |! ^" }
2 J3 o- p9 {$ n, V' G! z3 L- V
, p1 f( f# _) M8 M7 g, H! y; Kตลอดบทสนทนาผมยังหันหลังคุยกับเขาเช่นเดิม มันเป็นเรื่องที่เสียมารยาทพอควรแต่ผมยังไม่อยากจะเผชิญหน้ากับเขา มันเป็นเรื่องงี่เง่ามากที่ผมนึกโกรธคุณพชรที่เขาเป็นส่วนหนึ่งของต้นเหตุที่ทำให้ใหญ่โดนดูถูก มันงี่เง่ามากจริงๆ: |' P( C+ b, u; q$ u- Y9 Z/ B: \2 R
5 |+ t# a6 T& g) O- u3 s: C2 a: T- u, C4 t8 e# s Z
ผมเป่าลมออกทางปากเพื่อช่วยปรับสภาพอารมณ์ให้เป็นปกติ- h4 `( R; f, @. A3 Y* C
: L7 C( X5 v& `& K7 g Q& D
" u2 c4 A1 @5 U- d9 q+ b" [ติ๊ดๆ& v8 K" u9 \! Z" u9 `/ M( O& \1 y* t
3 [0 C" S: N2 p" T
# J# v0 _" Y# R7 f$ m- p- Fจังหวะที่ผมจับลูกบิดประตูห้องพักผ่อนเพื่อเปิดออก เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น หน้าจอโชว์เลขเก้าตัวขึ้นต้นด้วย 056 เป็นรหัสประจำจังหวัดนครสวรรค์ ผมขมวดคิ้วส่วนมากเบอร์ที่ขึ้นต้นด้วยเลขนี้จะเป็นเบอร์ของออฟฟิศโทรมา ซึ่งไม่ใช่แน่นอนเพราะตอนนี้ผมก็อยู่ออฟฟิศ
& \2 T5 Z$ ^# G7 G4 X F& v! Z
9 n4 A h( ^9 H% b7 y B
2 X# O% o7 Z+ A/ y8 k* J“ฮัลโหลครับ” ผมสไลด์หน้าจอเพื่อรับสายทันทีที่ผมเอ่ยคำทักทายออกไปก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลยเมื่อปลายสายผูกขาดบทสนทนาทั้งหมด0 c) t4 f% Z: ~/ k$ j: n
+ l' l% y1 \! P$ k3 `
4 b; Q- |7 K# n; O/ U- Y3 ~พลั่ก!
8 R$ `% V- b" f. b9 U2 e! f
, i% G0 X6 T+ p, o; a6 D
& I, j: ~9 N+ [6 T% x- `& ~เครื่องมือสื่อสารยังแนบที่ใบหู มืออีกข้างใช้เปิดประตูพร้อมกับเดินเร็ว จากเดินเร็วกลายเป็นวิ่งวิ่ง และวิ่งซอยเท้าไปยังรถนิสสันมาร์ชสีขาวของผม ระหว่างทางเจอไอ้ปอนด์เลยฝากมันไปบอกคุณพชรเรื่องขอยกเลิกนัดมื้อเที่ยงนี้ ได้ยินเสียงมันตะโกนถามหาสาเหตุตามหลังแต่ผมไม่มีเวลามาคุยกับมันมากนัก n& K$ `2 t) u {6 B( i
/ K% O' G5 ~6 Q% A+ G8 W
1 n) ]8 N4 r0 G8 _$ b7 |! Mเมื่อมาถึงรถปลายสายก็วางไปแล้ว ผมขับรถเลี้ยวออกจากบริษัทสู่โรงพยาบาลรัฐบาลประจำจังหวัด8 @, M& w, N4 M
- F5 E: P. \' j, Y
3 \4 S1 K+ H$ D2 W5 L
P. w4 j& P2 Y. z( \% H‘คุณเป็นญาติของคุณตี๋ใหญ่หรือเปล่าคะ ดิฉันเป็นเจ้าหน้าที่จากโรงพยาบาลโทรมาแจ้งเรื่องญาติของคุณประสบอุบัติเหตุถูกรถชนค่ะ ทางเราต้องทำการผ่าตัดต้องให้ญาติมาเซ็นรับรู้ ไม่อย่างนั้นทางโรงพยาบาลจะไม่สามารถทำการผ่าตัดให้ผู้ป่วยได้ค่ะ’% F9 v2 r5 j2 i% U& J% J$ R: Q
! y* F& Y8 V" m X
0 o/ Z' v! U: p, H% U
/ \. M6 I7 u7 mเพียงเท่านี้ผมก็ยอมปลดเกราะกำบังหัวใจทุกอย่างทิ้งเพื่อกลับเข้าไปในชีวิตเขาอีกครั้ง+ ]$ Q2 v- L2 ]6 J) G0 G8 s
6 O' g) X ]( Q4 G0 i
3 C) @" m9 Y3 uตึก ตึก ตึก5 D6 T# y/ W$ D/ O* ]
* c" N, S5 `% t4 ?9 d
1 g: a, ^0 b; R2 g. P
เสียงพื้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนของทางโรงพยาบาลดังถี่ประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นอย่างรัวอย่างหนักหน่วง ไม่รู้เป็นเพราะเหนื่อยจากการวิ่งสุดกำลังหรือจิตใจที่ห่วงหากันแน่' d& f* h# x! Z5 F' Q0 F
5 }: I3 H4 Y' a% N
7 A5 O, y0 R: m; r/ I# ^
“คะคุณพยาบาลครับผม แฮกๆ เป็นญาติของตี๋ใหญ่”
! I( ^. W4 W* L7 D
/ ^- K/ i, C, T( U! m2 F' k: B" d8 p6 n, t4 P' Z
“ค่ะ เชิญทางนี้” คุณพยาบาลผายมือก่อนเดินนำผมไปทางห้องฉุกเฉิน ใจผมสั่นด้วยความกลัวไปหมดสองมือชื้นเหงื่อกำแน่น เมื่อย่างกรายเข้ามาในบริเวณห้องฉุกเฉิน ในห้องมีเตียงอยู่ห้าเตียงตั้งเรียงต่อกันเป็นแถว มีนางพยาบาลสองคนยืนทำแผลให้ผู้ป่วย อีกหนึ่งหมอในชุดกาวน์กำลังยืนจดบางอย่างยุกยิกบนกระดาษ เสียงโอดโอยของคนเจ็บหนักดังเสียดแทงเข้ามาในหู กลิ่นน้ำยาล้างแผลส่งกลิ่นโชยให้ลมหายใจสะดุดไปชั่ววินาที แต่ประสาทรับรู้คงไม่มีส่วนไหนทำหน้าที่ได้ดีเท่าประสาทตาอีกแล้ว
' F2 Q* A. H) q! a% u, Z( ?' M
5 a5 W3 K7 s$ s0 C# b2 n+ j/ Z. I$ r" g& L/ |
สายตาของผมเพ่งมองไปยังเตียงผู้ป่วยหนึ่งในห้าเตียงของห้องฉุกเฉิน คุณพยาบาลผายมือไปที่เตียงนั้นเป็นเชิงบอกว่า ‘ญาติ’ ของผมนอนอยู่บนนั้น ส่วนเธอขอตัวไปเอาเอกสารที่ผมต้องเซ็น+ `" T$ L4 b1 R$ h5 c
1 K+ `# c5 u) L' U4 k* M# e6 D5 E& }: ]# J' J0 r3 m
ก่อนไปคุณพยาบาลได้บอกรายละเอียดให้ผมฟังว่าใหญ่ประสบอุบัติเหตุทางรถจักรยานยนต์โดยโดนรถยนต์ที่ฝ่าไฟแดงมาชนอย่างแรงจนกระเด็นไปอีกฟากของถนนก่อนร่างจะไถลไปบนพื้นถนนไปติดกับทางกั้น ดีที่ใส่หมวกกันน๊อคไม่อย่างนั้นคงเจ็บหนักกว่านี้มาก แต่ต้องผ่าตัดกระดูกดามโลหะช่วงสะโพกเนื่องจากมีกระดูกบางส่วนแตก& N7 r A- C$ m' @9 t# a6 z
: N$ y4 |1 A- ]4 p- ~
3 \% x W* I k- b0 ?% I
ผมโล่งใจไปเปราะหนึ่งอย่างน้อยเขาก็ไม่เจ็บหนักจนเข้าขั้นโคม่าเมื่อคุณพยาบาลไปอีกทางผมจึงเดินไปยังเตียงที่เขานอนอยู่
2 @: l6 m* B1 c+ W
, D2 H& @! O0 k9 m. V
8 k, j. `& M' b6 e9 P" oตึก ตึก
% v6 A# q n, Z- j1 E' i
* o; e! o( F6 B9 r7 v9 @/ W# X
# ^2 g+ G, j$ t. ]5 Vทั้งที่ผมซอยเท้าอย่างกับแชมป์วิ่งโอลิมปิก ขับรถดั่งแชมป์แข่งรถฟอร์มูล่าวันเพื่อให้มาถึงโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด แต่เพียงไม่ถึงสามฟุตที่เขาอยู่ตรงหน้าขาทั้งสองข้างกลับอ่อนแรงลงจนแทบไม่สามารถจะก้าวต่อ
$ ~( H* @ F/ q3 T4 q. I/ E$ @/ w R F: w' t- O, B8 |. d2 I
1 o, e8 g- A% w/ K. G
ตึก ตึก
5 E3 Q$ b% q1 Y: d) K+ }- `9 k% s
' L0 s5 R7 _6 ]% N( q; T5 w. G5 ?2 k3 \- F F3 }
ผมฝืนก้าวขาจนสองมือจับลงที่ปลายเตียง
; s, C R; B3 l; R, d3 \! A
. o6 N, j" B$ `+ ]5 P; A/ u
, h; c3 Q: O; a( o; q5 l/ zเขานอนนิ่งหลับตาอยู่บนเตียง ส่วนของใบหน้าไม่มีบาดแผล รอยถลอกตลอดแนวซีกขวาของร่างกายจากการเสียดสีเนื้อหนังกับถนนคอนกรีตไล่จากบ่ากว้างมายังแขนช่วงลำตัวและช่วงขายาว เลือดสีเข้มไหลซิบออกจากแผลผสมกับน้ำเหลืองใสๆปะปนกับเศษดิน
: I& C0 O& V/ g$ |( K: G; z5 \" r a2 P4 s9 ?
3 a3 d! d, w: k/ S" G, Q9 I! N
คงต้องทำแผลก่อนจะเข้ารับการผ่าตัดเขาคงจะเจ็บมาก3 g" d& ]) h# o2 N# |
( h7 U/ b, z1 G j. `% [/ A
5 t8 Q/ G- W( m0 R/ b: t# _“คุณเล็ก...”
, y' J, W* I! B& o( E5 M% V0 Z0 a' l0 Y, c* _5 M' n& t
- ?0 q7 d9 W$ c) E4 I [8 O“ใหญ่!!” ผมละสายตาจากแนวแผลหันมามองใบหน้าอิดโรยของคนที่เอ่ยทักผมคิดว่าเขาสลบไปเสียอีก!!! I; h! p+ O0 M0 {" X$ K4 L
0 ^& ]1 N8 ^7 s
9 a, g$ B: U5 g9 y s) K“ฉันนึกว่านายไม่ได้สติ เจ็บมากมั้ย...” ผมลูบแขนข้างที่ไม่มีแผล เขาส่ายหน้าให้ผมว่าไม่เป็นไร เป็นอย่างนี้ตลอดไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหนเขาจะบอกว่าไม่เป็นไร หัวใจนักสู้ของเขาเป็นอีกอย่างที่ทำให้ผมหลงรัก ! D7 y% N+ V* x' J
) p4 a" O1 \0 a k h
0 j. C" w, G- L/ R- Y4 H. C m
“ผมแค่เผลอหลับไป”+ _0 @% H9 h- }, E7 N
z0 ^4 f& I' ~$ Z; o9 P# d" _0 q4 ]3 |' g1 v e9 n+ M
“ทำไมถึงไปขี่มอเตอร์ไซค์แบบนั้นนายซื้อรถหรอ” เขาส่ายหน้าอีกครั้งก่อนบอก
& X' Q+ t. G, F9 o
% Q7 {& h5 ^ z8 u; u& J& H5 o! ^4 }# @8 E# L0 Q# w+ v
“รถเถ้าแก่ เขาให้ผมมาส่งของ...” อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง แล้วเถ้าแก่เถ้าหงอกไปอยู่ไหนซะล่ะลูกน้องเจ็บหนักขนาดนี้ไม่เห็นมาดูแล หรือว่ายังไม่รู้0 i0 v: r7 \6 c
( e3 L2 K9 F0 U& Z
4 x1 H, J/ g" {" _& ~“เถ้าแก่นายรู้เรื่องหรือยัง” ใหญ่พยักหน้า ใบหน้านิ่งกับแววตาว่างเปล่าจ้องสบตาก่อนตอบ
0 B) C7 v. P% q& k4 t# H! d1 i: l2 Z: z, N
( G5 V) g: y, @2 J$ s L. c! p7 h& D5 }
“มอเตอร์ไซค์เขาพังทั้งคันแพงกว่าค่ารักษาพยาบาลเสียอีก ไม่ให้ชดใช้ค่าเสียหายก็บุญแล้วคงไม่มารับผิดชอบอะไรอีก เขาบอกแบบนี้ พยาบาลจึงถามหาบัตรประกันสังคมจากผม...ผมไม่มี”. ~) D+ Y3 [+ R" ~$ i
1 O7 U# @+ I& r, F2 Z9 t, w* A6 E0 ^+ y* P( `8 n# N' h: }
หัวใจผมกระตุกก่อนเจ็บปลาบไปทั่วทั้งใจร่างกายสั่นไหวอย่างโกรธคนใจร้ายใจดำพวกนั้นเสียเหลือเกิน& b! N2 D# ^! q/ n9 S% R: |
# E. R" J2 u$ H$ l' p( R
/ _3 P" a+ p( y* Z8 N+ t! {ความเห็นแก่ตัวเข้าครอบงำจนละเลยความผิดชอบชั่วดีกันได้เลยหรือ( v) A' A) f: n2 A# V$ A
, y6 E: ^8 y/ U6 p, T4 t
1 B L% ]6 K& @“แล้วคนที่ชนนาย...”: N1 M# ^" B' ^: a3 g+ t. V
/ |! D: @3 |4 g' U- g
$ h+ G0 C6 v: U6 Q! X& ^" X( A( n“หนีไปแล้ว ตำรวจตามจับอยู่” ผมเม้มปากแน่น ดวงตาสั่นไหวมองไปยังคนเจ็บที่ไม่มีท่าทียี่หระกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น เหมือนเขาชินชาเกินกว่าจะต้องรู้สึกอะไร
* b. [9 ?0 ^" f6 @
, Y8 ] a7 I* b, U, B
& n; \+ ]& {. N) l2 t- r1 D“ใหญ่...ไม่เป็นไรนะ” เขายิ้ม ยิ้มอย่างที่เคยยิ้มให้ ( q3 G* r! @5 u% @6 n2 m7 n8 ~
( P; j) Z6 _# q% W9 w3 k
* D8 I; F# c/ w% W* W* T' K% E& {“แค่มีคุณ”
) r# B* _1 U/ ~: \. a9 k7 z6 t7 ]9 W1 J" \# w7 H4 ]$ \
) e9 H/ n" Y4 ]! A& L$ S# T1 Y% z. fผมยิ้มกว้างตอบเขาทั้งหน้าแดงแจ๋แก้มสองข้างร้อนฉ่าในใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่หายไปตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา
& l6 C8 f0 F7 ]6 Y0 A: s+ M% }7 s+ V$ G. H' r. {; W
% X$ H' c2 d- `เราไม่ได้คุยอะไรกันมากไปกว่านั้นเมื่อคุณพยาบาลเดินเอาเอกสารเข้ามาให้ผมเซ็นและใหญ่ถูกพาตัวไปเข้ารับการผ่าตัด
7 Y- T c9 u/ Z/ h. ?% P- H8 H0 t4 |3 J2 Y0 q; M
. y8 T, C2 J2 F2 |& Y! P1 c! ?“ฉันจะรออยู่หน้าห้องนะ สู้ๆ” ผมชูสองนิ้วพลางยิ้มให้กำลังใจ ใหญ่ที่ถูกผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดของโรงพยาบาลถูกเข็นนำตัวเข้าไปในห้องผ่าตัดโดยที่สายตาสองเราสบประสานกันตลอดเวลาจวบจนประตูกระจกขึ้นฝ้าบดบังพร้อมกับเขาที่หายเข้าไปในห้องนั้น
( e6 _" K) h( ~$ c5 m9 d; |& P" P- _" o: E, O2 D8 c
& _! N. t6 F' E8 B$ Jผมหุบยิ้มพลางถอนใจ ความกังวลเริ่มเข้ามาเกาะกุมหัวใจ ถึงแม้หมอจะบอกว่าการผ่าตัดไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแต่ก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี ผมทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องผ่าตัด เข็มนาฬิกาหมุนสองรอบบรรจบกันคุณหมอก็เดินออกมาพร้อมบุรุษพยาบาลที่เข็นเตียงผู้ป่วยโดยมีร่างใหญ่นอนหลับตาไม่รู้สึกตัวอยู่
) ?+ }+ B( D* J) A- A6 G! r2 ~
; G3 C4 |+ K5 G9 Z
; l! I# s( i- a0 H8 w6 ~“การผ่าตัดผ่านไปด้วยดีนะครับอาจต้องนอนโรงพยาบาลสักสองสามวันเพื่อดูอาการและป้องกันแผลติดเชื้อ”) d. G/ t; Z) f0 n' |& Z, E+ e& o
# i5 l0 r8 _6 f5 o
! Z$ {) N$ ~1 s) C“ขอบคุณครับคุณหมอ”
8 m, N' e8 B( D
/ I5 |+ c' t' v
- D3 X$ U& r7 i; r! j8 ^; x“เดี๋ยวเราจะย้ายผู้ป่วยไปหอผู้ป่วยศัลยกรรมชายนะครับ”
+ k) t6 y0 d4 V: d/ w5 K3 s
) W+ m) X$ W$ E3 I. O/ V2 e, V4 T+ l4 T
“ครับ” ผมขอบคุณหมออีกครั้งก่อนจะเดินตามเตียงที่ถูกเข็นขึ้นลิฟท์ไปชั้น5 ผมแยกตัวไปกรอกข้อมูลพร้อมกับยื่นความประสงค์ขอย้ายใหญ่ไปห้องพิเศษแทนห้องรวม
3 c% M* ]3 k, {+ R1 Z
) ?4 z+ y _6 s2 P! O+ r
9 K# H5 X# g1 Y" R0 p2 yเพื่อความสะดวกของผมญาติคนเดียวที่ต้องอยู่เฝ้าและความเงียบสงบเพื่อให้ใหญ่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่
5 s3 h, e; W6 \. y1 m4 [4 Q/ i: F6 _0 _7 U
0 e* b. C' {! Z J1 f9 a6 T6 D
) I! W3 I% H4 O! i* c
6 y. w2 L6 F$ t, J) K“ผมอยู่ห้องรวมได้ห้องพิเศษมันแพง” ให้มันได้อย่างนี้สิรู้สึกตัวขึ้นมาก็พูดเรื่องเงินๆทองๆเลย ดีนะที่ผมเตรียมคำตอบไว้แล้ว; P- @$ s* c/ o. d6 Z% p
7 T2 I. y0 S- y$ p& { T) U% {& W- D2 p" ?1 z6 V' t
“นายอยู่ได้แล้วฉันล่ะ จะให้ฉันปูเสื่อนอนใต้เตียงเฝ้านายอย่างนั้นหรอ” เขาเงียบก่อนโต้เสียงเบาลง' I/ \. l% v, H
+ o2 O3 O" I2 H/ t6 W
P# q$ ^1 M `8 t
“คุณไม่ต้องเฝ้าผมหรอกผมอยู่ได้”
8 L: c+ \- G. q# @! g, j% L4 x: j: ~) h1 w3 c+ D' }! ~
2 c7 O: h/ m( ?: k" l _ bผมทำหน้าบึ้งก่อนลากเก้าอี้มานั่งใกล้เตียงบีบแก้มสากไปทีอย่างหมั่นเขี้ยว
. P5 C# B: c& f' w5 i% Q9 o4 b- w4 {- z' `7 S1 \/ A
6 a& u m" q1 L. c“หมอกำชับมาว่านายเพิ่งผ่าตัดมาถ้าไม่จำเป็นห้ามเคลื่อนไหวมาก ทั้งแผลผ่าตัดและก็แผลตามตัวนายก็ห้ามโดนน้ำถ้านายปวดฉี่ปวดอึใครจะช่วย หรือนายจะเรียกพยาบาล” เขาทำหน้าปั้นยากขึ้นมาทันที นิสัยตื่นคนของเขายังแก้ไม่หายสินะ$ r+ \% v, Q$ ~
$ N( h$ _ B- C4 x- W- `
# {9 E" \. Z; c“กลัวคุณลำบาก”
* s- [3 q' {* m1 D" m
8 K( W1 ^+ m W4 J: M3 V B+ l
# h! B4 l4 f) _2 Z“ฉันเต็มใจ”/ b9 T7 Y7 s# v
. j2 w% U' |) N! H
; L, @! Z! o/ F/ Gสุดท้ายเขาก็ต้องถอนหายใจอย่างยอมแพ้ผมจึงเปลี่ยนเรื่องไปสนใจที่แผลเขาแทน “เจ็บมากมั้ย”
4 ~* N4 i8 r8 y
2 d7 A/ R) ~3 w5 y9 d3 R. H& Y- z' Y$ |. S
เขาส่ายหน้า เหมือนจะอยากขยับตัวจากความเมื่อยขบผมจึงลุกขึ้นยืนช่วยจับเขาพลิกนอนตะแคงข้างที่ไม่มีบาดแผล9 p$ l: x7 Y3 s0 O: P: r" {: P
& v" c, o: A8 o) m
; _9 C" M6 s) ?( N- ^“เดี๋ยวฉันไปโทรลางานแป๊บนะ” 6 v( A% g& c8 V0 Y
. H+ A9 i% v9 h
. M! R9 |$ }* n& T F
“อย่าเลยผมอยู่ได้จริงๆ ไม่อยากให้คุณเสียงาน”" G# Z) H3 U w
3 A( b" \. R$ [3 T9 r
+ [% n! D0 z7 Z“เอ๊ะ ทำไมนายดื้อ” ผมเอ็ด“นายมีคนอื่นนอกจากฉันให้มาอยู่เฝ้ามั้ยล่ะ ฉันจะได้ไปทำงานอย่างไม่ห่วง” ผมพูดเสียงเข้ม ส่วนเขาเงียบอย่างเถียงไม่ออกซึ่งมันทำให้ผมนึกบางอย่างได้
8 w! P) k. X* E; K7 h$ d! K
9 b4 n& {; v3 @% H/ c; ]
# I4 }0 B1 \6 Y3 Y# m“ใช่สิ นายมีแฟนแล้วนี่เดี๋ยวผู้หญิงของนายคงมาดูแล เธอรู้เรื่องหรือยังล่ะ” เสียงผมแข็งอย่างรู้สึกได้ ใหญ่ขมวดคิ้วงง
3 r1 n7 G @0 Y# Z
6 }6 j3 s% d) b a1 u3 L1 p% P4 y+ p6 _5 n
“ผมไม่มีแฟน”2 O0 O" _+ V' n- k
' u5 Y8 J: h- a% g( v7 C4 B0 _/ N; x0 V( s
“แล้วคืนนั้น...!” เกือบหลุดปากผมรีบปิดปากเงียบแต่เหมือนจะไม่ทันแล้ว
+ U9 G D8 M& v8 y3 ~0 ^- E
& o `: |' f, b6 T8 ]$ N/ @; F+ X3 I! w( q. _! e' ]2 J- C8 u
ใหญ่ชะงักไปก่อนมองผมอย่างเคลือบแคลงเขาค่อยๆถามอย่างระวังคำพูด
8 E& K3 k+ M$ l7 \; M9 Y5 t, }: H8 l8 s/ e% N5 P
+ L9 }7 ?. `. r0 L- m3 t
“คุณไปหาผมที่ทำงานหรอคุณคงเห็น...”7 J$ F: C0 A8 ]$ a
7 D( F" I) `2 h" B2 r
$ J( q/ n1 z6 ?+ p0 r% M“ฉันไม่ได้จะแอบดูวันนั้นฉันจะไปรับนายแต่บังเอิญไปเห็น” เมื่อนึกถึงภาพร่วมสวาทของสองคนความเจ็บก็แล่นปลาบขึ้นมาอีกครั้ง- b" i4 G# S F1 P: T: @/ l) Y
0 b1 h% ~) i7 Q8 o
% W9 ^6 I& [2 f" A: T
“คุณโกรธผมเรื่องนี้หรอ”+ p9 T& ?+ h5 v [+ Y' V3 A
3 a7 r2 v# T1 N: H" t5 S
7 E7 i& m/ u, p. Y0 t( Z1 \: G“เปล่า!!”$ M% m! L2 k9 |
, d) |; i. n% K9 A
' j9 w2 G; h9 f1 u- N! X4 g" M“แล้วทำไม...”/ O) s. ]6 P- _
. s/ _: M9 V2 a% w+ A% m& b9 X9 T8 _
“นายนั่นแหละ!ทำไมทำแบบนั้น! ประเจิดประเจ้อ!!” * q' P7 @9 L; H9 f) A+ [, A
8 V$ b9 c( e; _% \( _
% E1 [( a* F; [- {: u' h“มันไม่ดีหรอ...” ยังจะมีหน้ามาถามตาใสอีก!
5 Y& Z! o! _6 ~0 w( D
1 Y T* z( g, w, I2 }( l# a+ O V
“แล้วนายคิดว่าไงล่ะ นายแค่ความจำเสื่อมไม่ได้ปัญญาอ่อนก็ต้องรู้สิว่ามันดีหรือไม่ดี!” เขายิ่งขมวดคิ้วหนักจนหัวคิ้วทั้งสองข้างจะผูกรวมกันแล้ว: ?: p9 M: E6 G; s1 u! V$ H
}& l5 y* O+ o3 o/ _
5 F, y0 v. }5 ~5 Z# C- f“ผมไม่รู้...จิตใต้สำนึกบอกผมว่ามันไม่ผิดมันธรรมดา เหมือนทุกคนต้องกินข้าว” ; J3 x B2 r& Y8 T$ U0 D/ g, H
$ ?9 I1 R4 Y: @2 r- T
8 G- K @) L6 ^) X& B
“การที่นายมีอะไรกับคนอื่นมันเป็นเรื่องธรรมดาทั้งที่นายไม่ได้รักหล่อนน่ะหรอ...หรือนายรัก” ท้ายเสียงสั่นอย่างห้ามไม่ได้
7 P3 a) [' n {5 x
* P3 q( \% l) A+ t+ R2 F! M4 ] J' ]
“ไม่ได้รักผมรักใครไม่ได้”
) J& f- Z7 }7 h- E# o! q0 n6 M& `# J7 g
# C) q- n6 l, W“ทำไม” ใจผมเต้นรัวอย่างรอคำตอบ
3 j: U' G: Q: N \1 k K) Z
, c1 T! a# t: g( L h3 P
! q/ y# L" V/ ^& u“ผมไม่รู้ พอผมเริ่มรู้สึกดีกับใครสักคน” ใหญ่สบประสานสายตากับผมอย่างมีความหมาย “ตรงนี้...” เขาชี้ไปที่ตำแหน่งหัวใจ“มันกู่ร้องคัดค้านว่าห้ามรัก รักไม่ได้”: |# [, O* j/ i, J& P& I
. i' V% \ C/ c' n8 G
/ i) W( b/ D! |4 W9 G“…!!!”
% w5 T# f4 k! H4 T3 f1 b: q
?; b9 ^1 o2 \! f) D, K+ ^& b9 V+ w! y1 e% ^' W/ T4 S- W$ Q
หลังจากประโยคกรีดหัวใจจบลง ความเงียบก็เข้าปกคลุม สมองผมว่างเปล่า หูอื้ออึงเกินกว่าจะชวนเขาเปลี่ยนเรื่องคุย สายตาของใหญ่มองมาเหมือนรู้ว่าผมรู้สึกพิเศษกับเขา และเขาก็ตัดเยื่อใยผมด้วยการบอกผมทางอ้อมว่าไม่ได้รัก) z& |6 {# f$ W$ o
~& L: p$ x. l7 c2 l. j& ?
! Q6 ?# O; \- ]6 w* c2 h
ไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมเลย
+ {" N" {2 @2 ?. a8 n2 J; o+ D0 }; n% t3 c# x
, a9 Q+ q$ @4 Q) ~& P5 Y. v" E5 s5 r: yเพราะเมื่อเพียงเขาเริ่มรู้สึกดีเขาก็ตัดมันทิ้งเหมือนเป็นก้อนเนื้อร้าย และวางผมไว้เพียงฐานะผู้มีพระคุณเท่านั้น# A% I, a6 \: F
- f8 l: ^1 b/ P0 j N/ Q8 t) u$ g+ c4 o* N9 }2 K
ตรงข้ามกับผมที่ถลำลึกรักเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น, }7 O$ y6 }/ C, S) S
. f6 ~! L: x* ^
# a. u. A( C2 D- ~1 ?3 a. f
มันไม่ยุติธรรมเลย!! 4 Q1 @# m" H3 ^2 ]7 q
$ N* s9 [' \5 j- S6 c4 [2 e' l- l8 I3 Z
6 w. \1 f5 r" G0 t3 s( T
* w ~3 x; U5 Z/ U, U* E. |
D8 r4 ?9 v. I8 M- c
โครกกกก `, U7 e7 K% [9 k' c+ U/ G0 p# G& r
8 B! S& G/ g5 X1 ]
7 Y' I) D$ Z X9 z& bผมกดน้ำชักโครกเมื่อเทน้ำปัสสาวะในโถฉี่แสตนเลสลงไป ใหญ่ยังไม่สามารถลุกมาเข้าห้องน้ำเองได้ขนาดแค่ขยับตัวยังลำบาก จะให้ใส่แพมเพิสก็ไม่ได้อีกเพราะจะไปกดทับแผล หมอจึงให้เขาถ่ายหนักถ่ายเบาลงในโถก่อนใหญ่ติดจะเกรงใจมากกกกก เมื่อปวดเขาชอบอั้นไว้จนไม่ไหวจริงๆถึงจะบอกผม. W: _9 {; E! L
, Y' E3 k' ^5 W4 S
1 f. p! g# M" tผมบอกว่าทำได้ๆ เต็มใจทำให้ ก็ยังจะคิดมากอยู่ได้
" W+ O) c R. @2 o4 p3 J
+ F. b2 w3 |" ^# Z1 t7 }# e$ R8 H4 G- y* W
ผมโทรลางานสองวันตามเวลาที่ใหญ่ต้องนอนโรงพยาบาล เมื่อคืนกลับไปเอาเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่คอนโดหลังจากใหญ่หลับไปเพราะฤทธิ์ยา ย่องเบาเข้าห้องตัวเองอย่างเงียบเชียบ ไม่ใช่อะไรกลัวเจอไอ้ปอนด์
! J! {! t$ r. M4 S; K; l) z! E8 S9 ^& w4 A& X# g2 p% {1 u
: q0 {* S# N& a* _2 I6 b; k4 {
ผมล้างโถแสตนเลสคว่ำไว้ในห้องน้ำ ก่อนเดินไปล้างมือ แล้วหยิบกะละมังใบเล็กเปิดน้ำใส่พร้อมผ้าขนหนูผืนพอดีมือ เดินออกจากห้องน้ำตรงไปยังเตียงผู้ป่วย8 P: J& V6 Z# m$ B) f- y4 m
8 J# W% ^) A" U# {* c. T7 o( }
T+ @! f; t6 M. E2 d; X; W/ v8 ^; Q
“เดี๋ยวพยาบาลจะเข้ามาทำแผลให้ใหม่ เช็ดตัวก่อนเนอะ” ผมนั่งบนเตียงด้านหนึ่งก่อนใช้ผ้าขนหนูบิดหมาดเช็ดไปตามใบหน้าคม ไล่มาที่บ่ากว้าง ช่วงลำตัวแขนและขาข้างที่ไม่มีแผล ซึ่งผมจะระวังมากเมื่อเช็ดเข้าไปใกล้บริเวณแผล
; w& }( X' Y/ D$ R1 h& Z- i9 ^% t* x7 O/ s1 H/ t
9 P! N9 v9 O3 M: J3 E2 V
เขาไม่ได้ใส่เสื้อเพื่อไม่ให้ผ้าแตะโดนแผลส่วนกางเกงก็ถลกขึ้นมากองอยู่บนขาอ่อน ทำให้ผมช่วยทำความสะอาดร่างกายเขาได้ง่ายขึ้น แต่มันยากนิดหน่อยตรงที่ผมไม่กล้ามองเขาตรงๆนี่แหละมันรู้สึกร้อนวูบๆแปลกๆ
3 e+ g/ V5 n7 ?' w# L) g1 [- w+ b5 \
. m; i/ t0 W. ]# xเมื่อผมเช็ดตัวให้เขาเสร็จห้านาทีต่อมานางพยาบาลสองคนก็เข้ามาทำแผลให้ใหม่ ผมจึงลงไปเซเว่นด้านล่างเพื่อซื้อนมและน้ำผลไม้ ติดขนมปังสอดไส้มาด้วยสามสี่ห่อ เผื่อหิว
3 i8 E: a. g( e+ V& ?# o( p4 o1 H
' W) p2 `/ |- e" D' l+ g" b/ I! l2 W
กลับเข้ามาในห้องอีกครั้งก็ไม่มีใครอยู่ในห้องแล้วนอกจากหมีป่วยที่ซีกขวาของร่างกายมีผ้าก๊อซสีขาวอันใหม่แปะไว้ทั้งแถบ1 f. M4 F; {; f5 G1 O& _/ }
5 E5 u3 O0 V0 L1 m" ^) Q$ d T0 O! F% E, Z* ^0 F3 V% }' c
เขาหลับอยู่...1 j. t2 X6 B0 z8 k; }# w' M- [
& s1 \; P: L# M: |1 J( E7 M& k9 d' n5 R4 {
ผมยกเก้าอี้อย่างระวังไม่ให้เกิดเสียง นั่งลงข้างเตียงพลางจ้องมองใบหน้าคมดุ มือวางแนบลงบนศีรษะใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหน้าผากเขาอย่างอ่อนโยน) p& K3 V1 T. i
+ {$ b2 I- m- K) }' v
& |( ~; ]5 U# u* D$ f& G4 xไม่เป็นไร...มันไม่สำคัญแล้วว่าเขาจะรักผมมั้ยผมรักเขาข้างเดียวก็ได้ ถึงจะเจ็บบ้างแต่มันเทียบไม่ได้เลยเมื่อไม่มีเขาอยู่ # [$ ?/ R8 u" {( G+ ^$ F$ ^
* T' _6 z5 M% b8 S5 g8 L! s8 E: b! p6 a3 w5 [
ผมจะไม่สร้างเกราะให้ตัวเองโดยการผลักไสเขาให้ไปเจอโลกอันโหดร้ายเพียงลำพังอีกแล้ว : D6 y. m0 }+ f& s$ ~9 t7 t* M
|
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2020-4-11 21:20:20
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2020-4-11 22:09:00
โพสต์ 2020-4-12 02:46:31
โพสต์ 2020-4-12 02:58:45
