รักเร่ร่อน...ของคนจรจัด10 bymod-cup

tor_8915

เร่ร่อน10
7 u# Q7 b! W) ^8 |( t4 `& n

" W, w" h# G2 U& ?" Z) @; a7 U2 ?

สองสัปดาห์แล้วสินะ
& X2 K. U& G9 S
; R  C+ `$ B. v
ในห้องสี่เหลี่ยมขนาดร้อยสี่สิบตารางเมตรที่มีผมเพียงคนเดียวอาศัยอยู่
% }  W. {0 r0 i0 Y9 j9 x9 K0 y

" l" J/ O4 W/ i! i+ R3 L; Bเหมือนสองเดือนกับอีกสองสัปดาห์ที่มีคนร่วมอาศัยเป็นเพียงความฝัน...ฝันที่ดีและอบอุ่นมากๆ
6 [) p5 m7 b+ C
/ R; s6 m6 j4 s+ ]6 _' m
แต่มันไม่ใช่ และผมก็ไม่รู้ว่าจะหลอกตัวเองไปเพื่ออะไรเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของใหญ่ยังวางอยู่ที่เดิมมุมเดิม แม้แต่สมุดคัมภีร์อาหารยอดยุทธ์ก็ยังวางสอดไว้ใต้เสื้อผ้าในกล่องพลาสติกเช่นกัน ผมคิดว่าเขาจะกลับมาเอาเพราะมันเป็นสิ่งของที่ติดตัวเขามา แต่ก็ไม่ เหมือนเขาไม่ได้ลืมแต่จงใจทิ้งไว้
$ H  ]) s, p# v; }

9 m5 D/ A, R0 a" Cส่วนผม...ก็กลับมาใช้ชีวิตปกติดังเดิม ตื่นเช้า ไปทำงาน ทานข้าวเที่ยงกับคุณพชร ทานข้าวเย็นร้านอาหารตามสั่งใต้คอนโด ดูหนังแผ่นเข้านอน และก็ตื่นเช้าเพื่อไปทำงานอีกชีวิตดำเนินวนเวียนอยู่แบบนี้ ไม่มีอะไรให้ดีใจเศร้าใจ หรือตื่นเต้น เหมือนกราฟเส้นตรงที่ไม่มีขึ้นหรือลง


ส่วน ‘ใหญ่’ ผมยังคงคิดถึงเขาเสมอ ยังรักเขาเหมือนเดิม แม้ไม่ได้ฟูมฟายเหมือนเก่าแล้วก็ตาม


  }% o  ]6 L' Z2 f: gโซฟา...ที่เคยเป็นที่หลับนอนของเขา บัดนี้กลิ่นกายที่ผมเคยใช้เป็นเครื่องบรรเทาความคิดถึงได้จางหายไป แต่ถึงกระนั้นบางคืนผมก็ยังชอบนอนหลับอยู่บนโซฟาตัวหนาซุกหน้าแนบความอุ่นนุ่มของหมอนอิง
/ e$ c8 i  i& N3 k) P9 t1 {$ D9 E. C; F
7 {' u& [; i! b
+ K& R" U& C/ bชีวิตเราต้องดำเนินไป ถึงภายนอกผมอาจดูไม่เป็นไรแต่ในใจผมยังมี ‘ใหญ่’ อยู่เท่าเดิม

8 y0 V1 r2 B) ^, k
- C5 k- [$ c0 V  [/ {. z8 h+ Jแม้ไม่ได้ฟูมฟายหรือวนเวียนคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลาแต่ในยามเผลอเขาก็จะแทรกแซงเข้ามาในความคิดทุกครั้งไป ให้ผมรู้ว่า...ยังรักเขา...

; A5 W1 s$ T! [% h
7 f: Q1 S6 }( b. p+ C& N7 Wก๊อก ก๊อก
" e6 a- T+ ?  ~

& [; ~7 Y9 j1 B9 d: kผมเงยหน้าขึ้นจากงานไล่มองจากมือไต่ขึ้นไปยังเรียวแขนเพื่อมองคนที่กำลังเคาะโต๊ะเรียกผมอยู่
: n3 N% k4 T7 L2 \

ไอ้ปอนด์...ผมเลิกคิ้วเป็นเชิงมีอะไร

1 d5 j5 }8 G) D" O7 m2 L
4 z" ^$ Y3 s5 O“เที่ยงนี้มึงไปกับหัวหน้าป่ะ” ผมพยักหน้าหน่ายๆเมื่อคิดว่าคุณพชรไม่ยอมถอดใจง่ายๆ

+ |6 i2 x% D3 l& B: X
“กูไปด้วยได้มะ”
: D! ~5 [/ B8 U+ a+ M# i
' p. [9 f% z% S  g& J. E
4 l9 K2 j9 y% ~1 m+ e1 n' t' a“ไปทำไม”
/ Z1 G+ l6 B, Q* P3 Q

9 n- u; N3 ?2 n4 ~/ ]“ฮั่นแน่! มึงชอบหัวหน้าแล้วใช่ป่ะถึงพูดแบบไม่อยากให้กูไปด้วย” คือ...ผมสื่ออะไรผิดหรือเปล่ามันถึงได้พูดแบบนี้พลางยิ้มกรุ้มกริ่มใส่ ผมว่าไม่ได้พูดอะไรทำนองนั้นเลยนะ
7 \/ `7 N! s# P! K% z" e
! ~1 m) S% F) R1 j+ i6 w
* [" q* N! ?* S9 x: Y“เปล่าคิดไกลไปละ”
3 U6 B! {: w% |0 k! W% ?1 K
1 f$ |( ^  \! y
5 j( {2 R. G0 R! f. r“อ้าว” จากที่ยิ้มๆเปลี่ยนเป็นหน้าเซ็งขึ้นมาทันทีทำให้ผมอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
  C: j# B5 |) m0 p2 D: A

“มึงอยากให้กูชอบเขาหรอเมื่อก่อนเห็นช่วยกันเขาออก”

3 L1 I$ \' H) n" l4 p1 ]# d6 z
6 s. r. p% m! W1 b; a' y! a0 O: ?“ก็ตอนนั้นยังไม่รู้จักนิสัยใจคอนี่โว้ยกลัวจะมาหลอกมึง แต่ตอนนี้กูมั่นใจว่าเขาชอบมึงจริงๆ นิสัยก็โอเคหน้าตาก็ดี หน้าที่การงานก็เป๊ะคนสมบูรณ์แบบเพียบพร้อมขนาดนี้กูต้องเชียร์อยู่แล้ว ดีกว่าไอ้คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเป็นไหนๆ” ประโยคสุดท้ายมันพูดเหยียดเสียงเบาๆเหมือนพึมพำกับตัวเองแต่ผมได้ยินชัดเจน
: P3 I" m# {' L
( Z4 N% P( p; h1 h1 H
ใช่ว่าเรื่องที่ผ่านมาจะผ่านสายตามันไปได้

0 ^. @+ T" F5 f) {: R7 ~
ผมจ้องตามันนิ่งทันทีไอ้ปอนด์หน้าเจื่อนไปเหมือนจะพูดบางอย่างแต่ผมชิงตัดหน้ามันซะก่อน

( {% Q) E3 Q  s( n( a# A& D/ `
“ใหญ่มีดีกว่าสิ่งฉาบฉวยภายนอกที่มึงมอง ถ้าเลิกอคติแล้วมึงจะเห็น” ผมเลื่อนเก้าอี้ออกไกลโต๊ะให้ตัวเองลุกขึ้นได้และเดินหนีออกไปในห้องพักผ่อนสำหรับพนักงาน ผมท้าวมือข้างหนึ่งลงบนโต๊ะชงกาแฟ อีกข้างลูบใบหน้าที่แสดงความอ่อนล้าอย่างชัดเจน

! j( ~9 I* _8 }. f
ไอ้เพื่อนเวรมันทำให้ผมคิดถึงใหญ่เวลาทำงานทั้งที่ผมสามารถจัดการตัวเองได้แล้วเชียว

% H6 t' b- l+ N. t& x) ?
8 F) w: A9 c. ]; x. ~! n“คุณเล็กครับ” ผมไม่ได้หันไปมอง แค่ฟังน้ำเสียงก็พอรู้ว่าใครและผมยังไม่อยากจะสนทนากับเขาในตอนนี้ “เที่ยงแล้วเรา...”


" }+ X' P2 V- X* U4 F“ครับผมปวดหัวนิดหน่อย เดี๋ยวตามออกไปครับ”


1 B0 M7 n9 ^  K9 A! n“เป็นอะไรมากมั้ยขอผมดูหน่อย”

" C  V9 l' m# r+ k
, g' n4 r4 u2 i2 }$ Y“ไม่ๆไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมทานยาเสร็จแล้วจะตามไป” ผมยังยืนยันคำเดิม
) k, |$ H8 U' P1 A/ Z
. K* a5 q6 S+ w" `" R* W
“งั้นก็ได้ครับผมรอที่รถนะ”


“ครับ”
0 P, s# i1 s5 b% r

ตลอดบทสนทนาผมยังหันหลังคุยกับเขาเช่นเดิม มันเป็นเรื่องที่เสียมารยาทพอควรแต่ผมยังไม่อยากจะเผชิญหน้ากับเขา มันเป็นเรื่องงี่เง่ามากที่ผมนึกโกรธคุณพชรที่เขาเป็นส่วนหนึ่งของต้นเหตุที่ทำให้ใหญ่โดนดูถูก มันงี่เง่ามากจริงๆ

3 G: a  r+ Q( u/ U) e2 o
7 Y5 l/ Y$ e$ o4 ~. D8 A7 Uผมเป่าลมออกทางปากเพื่อช่วยปรับสภาพอารมณ์ให้เป็นปกติ
9 G- N6 ~5 L6 k# I% }) \

# s2 p8 G( S+ }) }ติ๊ดๆ
8 ~) A% d  n* f7 A% o

6 o! ^( v4 j; c3 E! h* M8 hจังหวะที่ผมจับลูกบิดประตูห้องพักผ่อนเพื่อเปิดออก เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น หน้าจอโชว์เลขเก้าตัวขึ้นต้นด้วย 056 เป็นรหัสประจำจังหวัดนครสวรรค์ ผมขมวดคิ้วส่วนมากเบอร์ที่ขึ้นต้นด้วยเลขนี้จะเป็นเบอร์ของออฟฟิศโทรมา ซึ่งไม่ใช่แน่นอนเพราะตอนนี้ผมก็อยู่ออฟฟิศ
+ g1 m; l0 U$ U
- _' `! K4 N4 W; K
“ฮัลโหลครับ” ผมสไลด์หน้าจอเพื่อรับสายทันทีที่ผมเอ่ยคำทักทายออกไปก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลยเมื่อปลายสายผูกขาดบทสนทนาทั้งหมด

8 K. `6 W/ Y7 q7 S
, W; `1 F. F2 u/ e8 I) t/ T- o% rพลั่ก!
& A3 o; s: Z% A. l' r5 R
5 y5 l/ b6 y3 Z9 X
- m6 @: ^! o' ~8 d! X# uเครื่องมือสื่อสารยังแนบที่ใบหู มืออีกข้างใช้เปิดประตูพร้อมกับเดินเร็ว จากเดินเร็วกลายเป็นวิ่งวิ่ง และวิ่งซอยเท้าไปยังรถนิสสันมาร์ชสีขาวของผม ระหว่างทางเจอไอ้ปอนด์เลยฝากมันไปบอกคุณพชรเรื่องขอยกเลิกนัดมื้อเที่ยงนี้ ได้ยินเสียงมันตะโกนถามหาสาเหตุตามหลังแต่ผมไม่มีเวลามาคุยกับมันมากนัก


เมื่อมาถึงรถปลายสายก็วางไปแล้ว ผมขับรถเลี้ยวออกจากบริษัทสู่โรงพยาบาลรัฐบาลประจำจังหวัด



; s8 z( f+ F' D5 y0 y9 m) V‘คุณเป็นญาติของคุณตี๋ใหญ่หรือเปล่าคะ ดิฉันเป็นเจ้าหน้าที่จากโรงพยาบาลโทรมาแจ้งเรื่องญาติของคุณประสบอุบัติเหตุถูกรถชนค่ะ ทางเราต้องทำการผ่าตัดต้องให้ญาติมาเซ็นรับรู้ ไม่อย่างนั้นทางโรงพยาบาลจะไม่สามารถทำการผ่าตัดให้ผู้ป่วยได้ค่ะ’
- Y1 o8 c, V3 B+ ^* ?

' v5 N. F/ B& q5 P" ]5 x
เพียงเท่านี้ผมก็ยอมปลดเกราะกำบังหัวใจทุกอย่างทิ้งเพื่อกลับเข้าไปในชีวิตเขาอีกครั้ง
3 t5 h+ r3 d6 x, y* O  j# X! q  Y; Z

ตึก ตึก ตึก

4 I7 h. w/ _0 \- ]0 H* y
) t! Y, @) K6 R' W3 t2 g4 G, W: {8 Z1 ]เสียงพื้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนของทางโรงพยาบาลดังถี่ประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นอย่างรัวอย่างหนักหน่วง ไม่รู้เป็นเพราะเหนื่อยจากการวิ่งสุดกำลังหรือจิตใจที่ห่วงหากันแน่
) Z9 J) f' P: m6 T
% t0 R( g5 B' @2 A
“คะคุณพยาบาลครับผม แฮกๆ เป็นญาติของตี๋ใหญ่”


“ค่ะ เชิญทางนี้” คุณพยาบาลผายมือก่อนเดินนำผมไปทางห้องฉุกเฉิน ใจผมสั่นด้วยความกลัวไปหมดสองมือชื้นเหงื่อกำแน่น เมื่อย่างกรายเข้ามาในบริเวณห้องฉุกเฉิน ในห้องมีเตียงอยู่ห้าเตียงตั้งเรียงต่อกันเป็นแถว มีนางพยาบาลสองคนยืนทำแผลให้ผู้ป่วย อีกหนึ่งหมอในชุดกาวน์กำลังยืนจดบางอย่างยุกยิกบนกระดาษ เสียงโอดโอยของคนเจ็บหนักดังเสียดแทงเข้ามาในหู กลิ่นน้ำยาล้างแผลส่งกลิ่นโชยให้ลมหายใจสะดุดไปชั่ววินาที แต่ประสาทรับรู้คงไม่มีส่วนไหนทำหน้าที่ได้ดีเท่าประสาทตาอีกแล้ว
% j( ]8 o- X) A0 P7 Q- D
& H2 v! E$ |& k
3 }/ f: _. }* [. c. \8 Y. [5 h7 ~9 D* Iสายตาของผมเพ่งมองไปยังเตียงผู้ป่วยหนึ่งในห้าเตียงของห้องฉุกเฉิน คุณพยาบาลผายมือไปที่เตียงนั้นเป็นเชิงบอกว่า ‘ญาติ’ ของผมนอนอยู่บนนั้น ส่วนเธอขอตัวไปเอาเอกสารที่ผมต้องเซ็น
9 m+ S& G8 ]$ |  F+ Q

ก่อนไปคุณพยาบาลได้บอกรายละเอียดให้ผมฟังว่าใหญ่ประสบอุบัติเหตุทางรถจักรยานยนต์โดยโดนรถยนต์ที่ฝ่าไฟแดงมาชนอย่างแรงจนกระเด็นไปอีกฟากของถนนก่อนร่างจะไถลไปบนพื้นถนนไปติดกับทางกั้น ดีที่ใส่หมวกกันน๊อคไม่อย่างนั้นคงเจ็บหนักกว่านี้มาก แต่ต้องผ่าตัดกระดูกดามโลหะช่วงสะโพกเนื่องจากมีกระดูกบางส่วนแตก
9 q, Y9 I, V$ L  O9 V$ d: k" k9 h% R

ผมโล่งใจไปเปราะหนึ่งอย่างน้อยเขาก็ไม่เจ็บหนักจนเข้าขั้นโคม่าเมื่อคุณพยาบาลไปอีกทางผมจึงเดินไปยังเตียงที่เขานอนอยู่

' s& ]1 W' x% q0 B( ~
2 h' d( N7 a: q4 J2 ]  W1 k9 Fตึก ตึก
$ z% n6 G( q4 ?" I. [

" D; j7 t/ B/ d& B6 sทั้งที่ผมซอยเท้าอย่างกับแชมป์วิ่งโอลิมปิก ขับรถดั่งแชมป์แข่งรถฟอร์มูล่าวันเพื่อให้มาถึงโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด แต่เพียงไม่ถึงสามฟุตที่เขาอยู่ตรงหน้าขาทั้งสองข้างกลับอ่อนแรงลงจนแทบไม่สามารถจะก้าวต่อ


ตึก ตึก
+ b/ a" \8 q) w8 v
& c- o- \* ?3 ?9 `, J
ผมฝืนก้าวขาจนสองมือจับลงที่ปลายเตียง
( O4 _6 @  t6 `& T

เขานอนนิ่งหลับตาอยู่บนเตียง ส่วนของใบหน้าไม่มีบาดแผล รอยถลอกตลอดแนวซีกขวาของร่างกายจากการเสียดสีเนื้อหนังกับถนนคอนกรีตไล่จากบ่ากว้างมายังแขนช่วงลำตัวและช่วงขายาว เลือดสีเข้มไหลซิบออกจากแผลผสมกับน้ำเหลืองใสๆปะปนกับเศษดิน


คงต้องทำแผลก่อนจะเข้ารับการผ่าตัดเขาคงจะเจ็บมาก
5 e0 L! U  j. M: t' X
; @$ w' w5 n* S2 E& C
# G! d) a! B, H; B3 e* Z“คุณเล็ก...”
2 w8 }4 M9 K# S2 o3 A8 i1 W

“ใหญ่!!” ผมละสายตาจากแนวแผลหันมามองใบหน้าอิดโรยของคนที่เอ่ยทักผมคิดว่าเขาสลบไปเสียอีก!!


“ฉันนึกว่านายไม่ได้สติ เจ็บมากมั้ย...” ผมลูบแขนข้างที่ไม่มีแผล เขาส่ายหน้าให้ผมว่าไม่เป็นไร เป็นอย่างนี้ตลอดไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหนเขาจะบอกว่าไม่เป็นไร หัวใจนักสู้ของเขาเป็นอีกอย่างที่ทำให้ผมหลงรัก


“ผมแค่เผลอหลับไป”
1 M! V% u+ R" B+ z

“ทำไมถึงไปขี่มอเตอร์ไซค์แบบนั้นนายซื้อรถหรอ” เขาส่ายหน้าอีกครั้งก่อนบอก
; R) Q% Q( n# e) n: |) r( c" k

“รถเถ้าแก่ เขาให้ผมมาส่งของ...” อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง แล้วเถ้าแก่เถ้าหงอกไปอยู่ไหนซะล่ะลูกน้องเจ็บหนักขนาดนี้ไม่เห็นมาดูแล หรือว่ายังไม่รู้

+ w1 K: V5 D, E
“เถ้าแก่นายรู้เรื่องหรือยัง” ใหญ่พยักหน้า ใบหน้านิ่งกับแววตาว่างเปล่าจ้องสบตาก่อนตอบ
3 Z9 f+ Z, Z( C% H! `
9 U5 K' _9 A- [: j6 K# H
“มอเตอร์ไซค์เขาพังทั้งคันแพงกว่าค่ารักษาพยาบาลเสียอีก ไม่ให้ชดใช้ค่าเสียหายก็บุญแล้วคงไม่มารับผิดชอบอะไรอีก เขาบอกแบบนี้ พยาบาลจึงถามหาบัตรประกันสังคมจากผม...ผมไม่มี”
8 C  q; |' w, W. m+ t: C( l  R7 e
" V2 V+ H( e) ^% `# m1 O
( L3 @4 U! l. ?1 w4 qหัวใจผมกระตุกก่อนเจ็บปลาบไปทั่วทั้งใจร่างกายสั่นไหวอย่างโกรธคนใจร้ายใจดำพวกนั้นเสียเหลือเกิน


ความเห็นแก่ตัวเข้าครอบงำจนละเลยความผิดชอบชั่วดีกันได้เลยหรือ


“แล้วคนที่ชนนาย...”
9 k$ S7 a! k& A/ t/ a) ^+ C2 A
/ u) q- g8 L) x1 @+ L6 E: ?
“หนีไปแล้ว ตำรวจตามจับอยู่” ผมเม้มปากแน่น ดวงตาสั่นไหวมองไปยังคนเจ็บที่ไม่มีท่าทียี่หระกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น เหมือนเขาชินชาเกินกว่าจะต้องรู้สึกอะไร
/ I% [) n) f7 U% D+ X
3 q. ?8 v. v# T8 c7 R
“ใหญ่...ไม่เป็นไรนะ” เขายิ้ม ยิ้มอย่างที่เคยยิ้มให้

+ D1 ~; r8 u: W; B5 r0 [
4 h# Q/ h0 T( x! `“แค่มีคุณ”
) E( [6 b( A" R0 E: u
! `; t5 X, g+ k# ~: d- `3 J
  {2 a3 P- X* w7 |! y3 kผมยิ้มกว้างตอบเขาทั้งหน้าแดงแจ๋แก้มสองข้างร้อนฉ่าในใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่หายไปตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา


  p( Y2 a: b: Pเราไม่ได้คุยอะไรกันมากไปกว่านั้นเมื่อคุณพยาบาลเดินเอาเอกสารเข้ามาให้ผมเซ็นและใหญ่ถูกพาตัวไปเข้ารับการผ่าตัด
# G9 ?8 J2 t4 @( H6 S
" C5 R0 O) P" F0 I4 C
3 C7 e. y$ B* M“ฉันจะรออยู่หน้าห้องนะ สู้ๆ” ผมชูสองนิ้วพลางยิ้มให้กำลังใจ ใหญ่ที่ถูกผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดของโรงพยาบาลถูกเข็นนำตัวเข้าไปในห้องผ่าตัดโดยที่สายตาสองเราสบประสานกันตลอดเวลาจวบจนประตูกระจกขึ้นฝ้าบดบังพร้อมกับเขาที่หายเข้าไปในห้องนั้น
- t! ~% O4 r3 @5 A
# s1 W8 Q8 [  r' i0 z% V( ~6 B9 N$ z; s
- ]1 g' o* b" `! Hผมหุบยิ้มพลางถอนใจ ความกังวลเริ่มเข้ามาเกาะกุมหัวใจ ถึงแม้หมอจะบอกว่าการผ่าตัดไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแต่ก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี ผมทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องผ่าตัด เข็มนาฬิกาหมุนสองรอบบรรจบกันคุณหมอก็เดินออกมาพร้อมบุรุษพยาบาลที่เข็นเตียงผู้ป่วยโดยมีร่างใหญ่นอนหลับตาไม่รู้สึกตัวอยู่


/ E" q) t5 @5 l- M“การผ่าตัดผ่านไปด้วยดีนะครับอาจต้องนอนโรงพยาบาลสักสองสามวันเพื่อดูอาการและป้องกันแผลติดเชื้อ”

. e' }, _* X2 d" T$ ^% O5 j# Q7 z
. n" g9 r2 Y( X“ขอบคุณครับคุณหมอ”
1 c" w5 T& [2 R

“เดี๋ยวเราจะย้ายผู้ป่วยไปหอผู้ป่วยศัลยกรรมชายนะครับ”

3 y' a, E2 n& `7 }, Y2 w
“ครับ” ผมขอบคุณหมออีกครั้งก่อนจะเดินตามเตียงที่ถูกเข็นขึ้นลิฟท์ไปชั้น5 ผมแยกตัวไปกรอกข้อมูลพร้อมกับยื่นความประสงค์ขอย้ายใหญ่ไปห้องพิเศษแทนห้องรวม
- Q+ [7 q, l0 x
5 Q2 E( @& Q& V9 V& a
8 j' w9 j, M9 \5 m* _& vเพื่อความสะดวกของผมญาติคนเดียวที่ต้องอยู่เฝ้าและความเงียบสงบเพื่อให้ใหญ่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่

) ]/ G. j8 e' z4 I1 g  m+ y4 r1 Z. S
; B( {, O' q) B! h. t: m
# O/ F2 i" X6 x1 u8 `' }
“ผมอยู่ห้องรวมได้ห้องพิเศษมันแพง” ให้มันได้อย่างนี้สิรู้สึกตัวขึ้นมาก็พูดเรื่องเงินๆทองๆเลย ดีนะที่ผมเตรียมคำตอบไว้แล้ว
& X/ `9 E' c& w7 |0 Z
: o" O0 o% H  ~4 b
/ A0 Z* p8 Y$ L( w. S# t“นายอยู่ได้แล้วฉันล่ะ จะให้ฉันปูเสื่อนอนใต้เตียงเฝ้านายอย่างนั้นหรอ” เขาเงียบก่อนโต้เสียงเบาลง
  n  e- h2 a( b" b) _& Y
, O( a- r% j9 y) [9 K2 C
“คุณไม่ต้องเฝ้าผมหรอกผมอยู่ได้”

- G5 h/ W/ F$ N, ^% w$ C% Q) B
  _# _& b6 B* k4 W6 cผมทำหน้าบึ้งก่อนลากเก้าอี้มานั่งใกล้เตียงบีบแก้มสากไปทีอย่างหมั่นเขี้ยว


& F' U' o7 q6 t0 @- |“หมอกำชับมาว่านายเพิ่งผ่าตัดมาถ้าไม่จำเป็นห้ามเคลื่อนไหวมาก ทั้งแผลผ่าตัดและก็แผลตามตัวนายก็ห้ามโดนน้ำถ้านายปวดฉี่ปวดอึใครจะช่วย หรือนายจะเรียกพยาบาล” เขาทำหน้าปั้นยากขึ้นมาทันที นิสัยตื่นคนของเขายังแก้ไม่หายสินะ

; i5 W1 V; R' U. i4 h2 s2 f
; [) X& M5 \( L“กลัวคุณลำบาก”
! D* b. t" H8 L

# M' j0 s2 W6 w6 _“ฉันเต็มใจ”

, o* t  |, |) i' g1 d
สุดท้ายเขาก็ต้องถอนหายใจอย่างยอมแพ้ผมจึงเปลี่ยนเรื่องไปสนใจที่แผลเขาแทน “เจ็บมากมั้ย”
) y( |; x" y0 D" M; q0 o* F0 E4 ^# x
* Z9 m0 H8 h& Z! T" O0 G4 |* k( d
6 i" j6 T) G5 C* \! [! p4 Rเขาส่ายหน้า เหมือนจะอยากขยับตัวจากความเมื่อยขบผมจึงลุกขึ้นยืนช่วยจับเขาพลิกนอนตะแคงข้างที่ไม่มีบาดแผล
" F. [, a9 E* D8 @3 X
/ J+ _1 u+ a. P, A
$ b, U4 |4 q  A“เดี๋ยวฉันไปโทรลางานแป๊บนะ”
; w6 ]+ S# O' z- f. T( ?
, j: [* ?! T& ~6 U  w: H2 h6 t3 ]
“อย่าเลยผมอยู่ได้จริงๆ ไม่อยากให้คุณเสียงาน”
5 S6 V; F% y0 Q& Q" K' g( v
1 r* r. `: m4 I: P5 r4 z
“เอ๊ะ ทำไมนายดื้อ” ผมเอ็ด“นายมีคนอื่นนอกจากฉันให้มาอยู่เฝ้ามั้ยล่ะ ฉันจะได้ไปทำงานอย่างไม่ห่วง” ผมพูดเสียงเข้ม ส่วนเขาเงียบอย่างเถียงไม่ออกซึ่งมันทำให้ผมนึกบางอย่างได้
0 C: u' c' u2 [

7 Z2 l/ L% Q2 x; v& P" H“ใช่สิ นายมีแฟนแล้วนี่เดี๋ยวผู้หญิงของนายคงมาดูแล เธอรู้เรื่องหรือยังล่ะ” เสียงผมแข็งอย่างรู้สึกได้ ใหญ่ขมวดคิ้วงง

2 O5 q* R% {6 d* y6 {( q
! ?% R0 p+ s0 ^; K5 }! P6 D“ผมไม่มีแฟน”

/ F  `$ f" X, e2 {
5 m0 c0 @6 K, Z7 {' u) i# d“แล้วคืนนั้น...!” เกือบหลุดปากผมรีบปิดปากเงียบแต่เหมือนจะไม่ทันแล้ว
* a7 u2 d+ a5 j, ]
* r( _) }" M: f1 L( C2 Y
ใหญ่ชะงักไปก่อนมองผมอย่างเคลือบแคลงเขาค่อยๆถามอย่างระวังคำพูด

5 r' O3 n7 N$ G7 `! q+ T
/ D: q( b. M9 X1 L7 u) }“คุณไปหาผมที่ทำงานหรอคุณคงเห็น...”
+ e# X3 Z. V  g: g+ T4 M+ f

5 U# a6 t$ x0 `% J2 {; z( V3 ?- x) G“ฉันไม่ได้จะแอบดูวันนั้นฉันจะไปรับนายแต่บังเอิญไปเห็น” เมื่อนึกถึงภาพร่วมสวาทของสองคนความเจ็บก็แล่นปลาบขึ้นมาอีกครั้ง
  j. m. ^0 i! |1 y: a: |

: \; b7 U) z+ C4 O- Y' a“คุณโกรธผมเรื่องนี้หรอ”


“เปล่า!!”


! L0 U; Z4 X' p& P) E+ I- I“แล้วทำไม...”
0 }" d: A- a9 ]  ?( p. k
1 s/ V. w7 s8 x' s& i. K
“นายนั่นแหละ!ทำไมทำแบบนั้น! ประเจิดประเจ้อ!!”  


1 `% Y  R# J& W5 c, I$ u+ y( l( f; O“มันไม่ดีหรอ...” ยังจะมีหน้ามาถามตาใสอีก!
' k' x+ @7 L; S8 X4 S
) p& p6 r. O- E7 n5 J/ t3 ]! C
0 K$ M8 ~/ D2 x. j6 p“แล้วนายคิดว่าไงล่ะ นายแค่ความจำเสื่อมไม่ได้ปัญญาอ่อนก็ต้องรู้สิว่ามันดีหรือไม่ดี!” เขายิ่งขมวดคิ้วหนักจนหัวคิ้วทั้งสองข้างจะผูกรวมกันแล้ว

8 h8 l5 J8 {, v) \6 D. f
* m* |, ]- \) y5 g% \! e! I8 c“ผมไม่รู้...จิตใต้สำนึกบอกผมว่ามันไม่ผิดมันธรรมดา เหมือนทุกคนต้องกินข้าว”

  i3 b# E! ]9 R8 `, A
“การที่นายมีอะไรกับคนอื่นมันเป็นเรื่องธรรมดาทั้งที่นายไม่ได้รักหล่อนน่ะหรอ...หรือนายรัก” ท้ายเสียงสั่นอย่างห้ามไม่ได้

6 K- `+ t" E0 G; I+ B
“ไม่ได้รักผมรักใครไม่ได้”


“ทำไม” ใจผมเต้นรัวอย่างรอคำตอบ

1 r2 a3 u1 [3 r+ Q
3 ^& {) ]4 L: Z6 N“ผมไม่รู้ พอผมเริ่มรู้สึกดีกับใครสักคน” ใหญ่สบประสานสายตากับผมอย่างมีความหมาย “ตรงนี้...” เขาชี้ไปที่ตำแหน่งหัวใจ“มันกู่ร้องคัดค้านว่าห้ามรัก รักไม่ได้”

. c" }0 q5 T6 s6 [5 q: L
1 a  _8 B; `! T# {$ _“…!!!”

8 {: q# `2 H' |" o7 V& t6 X3 ]* i
หลังจากประโยคกรีดหัวใจจบลง ความเงียบก็เข้าปกคลุม สมองผมว่างเปล่า หูอื้ออึงเกินกว่าจะชวนเขาเปลี่ยนเรื่องคุย สายตาของใหญ่มองมาเหมือนรู้ว่าผมรู้สึกพิเศษกับเขา และเขาก็ตัดเยื่อใยผมด้วยการบอกผมทางอ้อมว่าไม่ได้รัก


ไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมเลย


- E3 }2 f8 u/ gเพราะเมื่อเพียงเขาเริ่มรู้สึกดีเขาก็ตัดมันทิ้งเหมือนเป็นก้อนเนื้อร้าย และวางผมไว้เพียงฐานะผู้มีพระคุณเท่านั้น


6 D# e' b  D1 d- O6 l0 N: Lตรงข้ามกับผมที่ถลำลึกรักเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

3 S& O8 Y, @! F
มันไม่ยุติธรรมเลย!!
, E0 o9 B" p  d. K& N, o
9 `7 }- n# X7 h, E1 L# K

8 |8 m2 c5 g+ B+ b" Q' r

, v& c; K* ~$ m5 ]4 pโครกกกก


) l( N) n3 b; G$ `; p& Wผมกดน้ำชักโครกเมื่อเทน้ำปัสสาวะในโถฉี่แสตนเลสลงไป ใหญ่ยังไม่สามารถลุกมาเข้าห้องน้ำเองได้ขนาดแค่ขยับตัวยังลำบาก จะให้ใส่แพมเพิสก็ไม่ได้อีกเพราะจะไปกดทับแผล หมอจึงให้เขาถ่ายหนักถ่ายเบาลงในโถก่อนใหญ่ติดจะเกรงใจมากกกกก เมื่อปวดเขาชอบอั้นไว้จนไม่ไหวจริงๆถึงจะบอกผม
: l& ~: ~9 r5 G: e4 a( B

. O9 A) _1 x# [& G6 {6 rผมบอกว่าทำได้ๆ เต็มใจทำให้ ก็ยังจะคิดมากอยู่ได้


' N7 C% r* a2 @5 b- X: Nผมโทรลางานสองวันตามเวลาที่ใหญ่ต้องนอนโรงพยาบาล เมื่อคืนกลับไปเอาเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่คอนโดหลังจากใหญ่หลับไปเพราะฤทธิ์ยา ย่องเบาเข้าห้องตัวเองอย่างเงียบเชียบ ไม่ใช่อะไรกลัวเจอไอ้ปอนด์

/ A, B7 O# P3 ]
ผมล้างโถแสตนเลสคว่ำไว้ในห้องน้ำ ก่อนเดินไปล้างมือ แล้วหยิบกะละมังใบเล็กเปิดน้ำใส่พร้อมผ้าขนหนูผืนพอดีมือ เดินออกจากห้องน้ำตรงไปยังเตียงผู้ป่วย

$ Y5 K- H1 h$ R- z) |' q
“เดี๋ยวพยาบาลจะเข้ามาทำแผลให้ใหม่ เช็ดตัวก่อนเนอะ” ผมนั่งบนเตียงด้านหนึ่งก่อนใช้ผ้าขนหนูบิดหมาดเช็ดไปตามใบหน้าคม ไล่มาที่บ่ากว้าง ช่วงลำตัวแขนและขาข้างที่ไม่มีแผล ซึ่งผมจะระวังมากเมื่อเช็ดเข้าไปใกล้บริเวณแผล
$ r. w) ^+ F: p- X5 A+ E
+ L) o- O  g0 U# I+ X6 N
! P# {- t9 V3 |6 g+ j. Nเขาไม่ได้ใส่เสื้อเพื่อไม่ให้ผ้าแตะโดนแผลส่วนกางเกงก็ถลกขึ้นมากองอยู่บนขาอ่อน ทำให้ผมช่วยทำความสะอาดร่างกายเขาได้ง่ายขึ้น แต่มันยากนิดหน่อยตรงที่ผมไม่กล้ามองเขาตรงๆนี่แหละมันรู้สึกร้อนวูบๆแปลกๆ

( B" g, O4 R* e/ i" o
) k1 [& i* f  y* o3 aเมื่อผมเช็ดตัวให้เขาเสร็จห้านาทีต่อมานางพยาบาลสองคนก็เข้ามาทำแผลให้ใหม่ ผมจึงลงไปเซเว่นด้านล่างเพื่อซื้อนมและน้ำผลไม้ ติดขนมปังสอดไส้มาด้วยสามสี่ห่อ เผื่อหิว
7 t% ^2 g" F& a; m# p, y" g* I
* l  h' a5 N7 v, {% {
กลับเข้ามาในห้องอีกครั้งก็ไม่มีใครอยู่ในห้องแล้วนอกจากหมีป่วยที่ซีกขวาของร่างกายมีผ้าก๊อซสีขาวอันใหม่แปะไว้ทั้งแถบ


# i$ {* r) Y+ ?- v; e- q+ u$ ]เขาหลับอยู่...


ผมยกเก้าอี้อย่างระวังไม่ให้เกิดเสียง นั่งลงข้างเตียงพลางจ้องมองใบหน้าคมดุ มือวางแนบลงบนศีรษะใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหน้าผากเขาอย่างอ่อนโยน
2 C* @# k( h4 v# }

/ H# g1 ~8 S4 j5 q% c+ `# t7 ?ไม่เป็นไร...มันไม่สำคัญแล้วว่าเขาจะรักผมมั้ยผมรักเขาข้างเดียวก็ได้ ถึงจะเจ็บบ้างแต่มันเทียบไม่ได้เลยเมื่อไม่มีเขาอยู่
% i* b5 ]3 C4 k& K0 c
3 A. j0 e$ D- w6 |
( r+ W2 g8 u5 t0 L" z  R7 Z' kผมจะไม่สร้างเกราะให้ตัวเองโดยการผลักไสเขาให้ไปเจอโลกอันโหดร้ายเพียงลำพังอีกแล้ว

Taecho

ขอบคุนนะครับ

Ling_Elvis

ขอบคุณครับ

65gpy

ขอบคุณครับ

Aonz003

paepaeii

ขอบคุณครับ

kkk...

Kantruk

ขอบคุณครับ

redboy

ใจจะขาด

uglymen

รักได้ ไม่ผิดอะไรเสียหน่อยนี่นา

zen112

ขอบคุณที่มาต่อครับ

tidchoo2

อ่านกี่รอบก็เสียวทุกที ขอบคุณนะครับ

sa99

ขอบคุณครับ

Pathxx

สนุกมากครับ รอติดตาม

minone

รอลุ้น​ตอน​ต่อไป​นะ​ครับ​

bo69dy

ขอบคุนครับ

anatomy005

ขอบคุณครับ

nongbasz

ขอบคุณครับ

a03

Dajim

ขอบคุณครับ