|
เร่ร่อน94 K7 E% `6 z! C. r9 K; \6 b
0 `% l1 d6 a6 y% y) p) ?
6 E' ~1 [8 E; M0 L+ ^
! B! V% D# e* j$ P
& ~2 o, n. K& s& I( @
โป๊ก!
* L( i3 P2 S# n" \1 u
* f! a: _7 B0 ^( I/ h% {+ M1 o4 _ c5 m8 q; {& H
ศีรษะผมโขลกลงบนโต๊ะทำงานอย่างจงใจ เหมือนเป็นวิธีช่วยเรียกสติในสามวันที่ผ่านมาแต่สุดท้ายก็ช่วยไม่ได้มากนัก ซ้ำหน้าผากที่แนบอยู่บนขอบโต๊ะยังรู้สึกเจ็บหนึบคาดว่าอีกประเดี๋ยวคงขึ้นสีชมพูน่ารัก สายตาจ้องต่ำไปยังปลายรองเท้าสีดำมันปลาบของตัวเอง9 ~* V# b( Z5 l
( S- N5 k, `2 J0 j/ S9 V5 z
: x- l% g7 i7 v3 v: oไล่เขาไป แต่กลับเป็นตัวเองที่ทั้งคิดถึง ห่วงหาวนคิดเรื่องของเขาอยู่ตลอดเวลา บ้ามั้ยล่ะ
& r& s) n7 E2 M1 X! F8 l! \- ^( A! F) y n: E& v. N
/ o# _" B0 o7 x4 M% b
“คุณเล็กครับ”
@. o2 [/ v7 l2 N U+ S2 L3 q2 Z, e @! g4 t: I2 v
* v# }- y3 @9 w+ r“อ่อครับ” ผมพรวดขึ้นมานั่งตัวตรงทันทีตามเสียงเรียก เมื่อเห็นว่าเป็นคุณพชรมือผมจึงคว้าเข้ากับกุญแจรถและกระเป๋าสตางค์พลางรีบผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้' A. x4 \; X" }
^+ I* A( k/ T, ` M- @ ]' @ Z/ `1 A. m4 j' C6 w
“เชิญครับ” คุณพชรผายมือนำทางผมค้อมหัวขอบคุณเล็กน้อยก่อนก้าวเดิน ลงบันไดผ่านโถงออฟฟิศออกประตูด้านหลังไปยังลานจอดรถมุ่งตรงไปที่BMW Z4 สีบรอนด์ผมอ้อมไปยืนประตูรถด้านข้างคนขับก่อนที่เจ้าของจะกดรีโมตปลดล็อก ผมจึงเปิดประตูสอดตัวเข้าไปนั่งบนเบาะนุ่ม
1 i% b) Q% }% b6 c6 ]8 {+ T; a
9 i# g5 e% D) w/ T( n8 k; M( E( R
. ` U G, I- L& O4 j“วันนี้ทานอะไรดีครับ” ทันทีที่อีกฝ่ายเข้ามานั่งประจำตำแหน่งคนขับ จัดการเดินเครื่องยนต์ผ่านร่มชายคาที่บดบังแสงแดดออกสู่ถนนหกเลนที่คับคั่งไปด้วยรถหลากหลายแบบ ก่อนเอ่ยถามผมอย่างเอาใจ
5 Q; V' _$ _8 h5 b6 S4 w; L* e4 U+ S5 t. K" G. \- B
7 X0 ?5 J9 d5 C; A' ^
“อะไรก็ได้ครับ” ผมตอบผ่าน+ y7 c8 H' e; R8 s1 F
% A) ?* G* G: t5 j' W- X
0 X4 s8 B4 \! Q“ผมว่าแล้วว่าคุณต้องตอบแบบนี้ ผมเตรียมร้านไว้แล้วล่ะ” เขายิ้มอย่างมั่นใจในขณะที่จ้องถนนเบื้องหน้าอย่างหมายมั่น เขาคงคิดว่าจะทำให้ผมประทับใจได้
5 K/ t; D: ?" |' K r6 w. c* c: p5 t0 F M8 r9 _
6 i- W: B2 T9 u9 P* @4 X
ขณะที่ตัวผมไม่ได้ถามเขาต่อด้วยซ้ำว่าจะพาไปที่ไหน รู้ว่ามันเป็นเรื่องเสียมารยาทที่ตัดบทสนทนาด้วยการเงียบ ผมรู้สึกผิดนะแต่ความเนือยมันมากกว่า+ h/ D7 w- I3 H* e6 t9 _5 J$ W
2 u% F1 t' l1 S
" F; t9 ^( A7 P# @; l1 Cผมแค่อยากอยู่เงียบๆ
& S9 P7 U) X9 q6 R& i
( i9 S% T7 n: k
7 R9 W/ [0 ^5 Y3 s$ Bเพราะสุดท้ายจะทานอาหารร้านดีแค่ไหนอาหารอร่อยเพียงใด มันก็แค่จุดประสงค์เดียว...เพียงต้องการอิ่มท้องเท่านั้น9 V5 T3 |. K8 v X& s
6 \" |' a& b9 [+ X4 a$ Z
) q& e" B/ _" E1 z) j) X& Lย้อนกลับไปวันที่ทำให้ผมต้องออกมาทานมื้อเที่ยงกับคุณพชรแบบนี้ เป็นวันเดียวกับวันที่ใครคนนั้นเดินออกไปจากชีวิตผมไม่สิ ต้องบอกว่าผมไล่เขาไปต่างหาก ใช่ไล่...ไล่ไปอย่างเลือดเย็น
4 F8 u. `% S( m. {! r( t1 e1 M5 n2 d' r
- E2 A! ]: V$ ~1 {6 i2 P+ L
วันนั้นคุณพชรเข้ามาวอแวผมเหมือนอย่างเคยตอนเช้าผมได้ไอ้ปอนด์ช่วยเหลือไว้เหมือนเดิม แต่ประมาณสิบโมงผมก็โดนหัวหน้าเข้าเรียกพบ; C9 \! |, Q+ k2 H
1 z0 k x+ P: @2 C' S) d* U/ A4 I6 R& P2 K
โอเค มันคงเป็นเรื่องงานถึงคุณพชรจะเป็นคนตามหึ่งได้อย่างน่ารำคาญ แต่เวลางานเขาก็จริงจังและสุขุมอย่างหัวหน้าที่ดี แต่ผิดคาด เขาไม่ได้เรียกผมมาคุยเรื่องงานอย่างที่หวังไว้ สองคนที่เป็นหัวหน้ากับลูกน้องควรโต้ตอบเรื่องงานกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ผิดกับสีหน้าเราสองคนในตอนนั้น ผมจำได้
: t/ l' [& I B$ E5 h! s6 Z9 o/ t
$ C8 B$ T, G; r1 ~7 v, u2 K8 f) S2 {( X' V; E1 X2 S* O/ f# I
มีผมที่สีหน้าเคร่งเครียดคนเดียว...ผิดกับอีกฝ่ายที่ยิ้มแย้มพลางพูดหว่านล้อมขอโอกาส ; S* @: v/ R- x- l+ U9 k& u
, k, Q! s& `1 \0 k' }. o4 K, z% {; n- k7 U8 J! [
เขาบอกว่าชอบผมจริงๆ3 g1 t3 u5 e! B/ z8 V
8 _" x. u2 E4 [2 z7 y& ?1 n9 X9 }
3 Z1 j- m# ~( e. [% X; N7 O' m% tสำหรับผมมันเป็นเรื่องน่าขันสิ้นดี% w) _9 e3 L) n% L) n* G8 a5 p
3 C& v( N' k' Z7 `2 ~! I5 u9 F( [9 S2 L. ]% t
มีผู้ชายสมบูรณ์แบบมาเอ่ยปากขนาดนี้ไม่รู้สึกดีเลยสักนิดหนำซ้ำกลับยุ่งยากใจเสียด้วยซ้ำ) H) r d: g0 E: j
N4 H+ t1 \5 w! [0 G9 J
5 K0 c& U! @( i, j( M
กับอีกคนที่ไม่มีอะไรเลย ไม่รู้แม้แต่ตัวตนแต่หัวใจกลับสั่นไหวเพียงแค่เมื่อเขาอยู่ใกล้ และเจ็บแทบขาดใจเมื่อไม่มีเขาอยู่
* {6 j t: z! w7 a
5 R0 l: L/ k3 U9 G3 J, Q3 @& m5 A) @* T
ขนาดในเวลาที่ผู้ชายคนหนึ่งอ้อนวอนขอโอกาสในหัวผมยังมีแต่ภาพของเขาอยู่เลย...! C8 D" z6 |0 ~
5 u2 \: ?4 ~) O
: E* i. E. {: M% W
แต่แม้ในหัวผมจะต่อต้านเพียงใด สุดท้ายก็โอนอ่อนไปจนได้จากนิสัยขี้ใจอ่อน ยอมเอ่ยปากให้โอกาสโดยขอวางกรอบไว้เพียงแค่ทานมื้อเที่ยงด้วยกันเท่านั้น การพัฒนาอย่างอื่นค่อยว่ากันทีหลังเมื่อผมพร้อมกว่านี้2 J: A/ ^5 o2 N7 a+ m
: S5 G2 Y9 u5 r1 M1 y+ k' p2 V! |9 H/ z% }% V& B0 ^- v
แม้ในใจจะตะโกนฟ้องว่าผมไม่มีวันพร้อมได้ถ้าหัวใจยังสลักอีกคนไว้อย่างแน่นหนาแบบนี้
$ }6 k1 V: @( @: k2 i
' j; k& \+ h$ e% T5 [' y
6 R9 Q- ^6 S1 g! R& n8 Qเมื่อไหร่ไม่รู้ที่ตะปูแห่งความเจ็บปวดสงสารที่ตอกลงในหัวใจแปรเปลี่ยนเป็นตะปูที่ตอกปิดตายประตูหัวใจของตัวเอง...และได้กักขังบางคนไว้หลังบานประตูนั่น...ในหัวใจ...# i6 {8 U9 P$ M$ u$ k l
- N- v8 K0 w! H" s! ]
2 |/ h$ V( l4 U+ V# Lหวังว่าสักวันหนึ่งผมจะสามารถปลดตะปูทุกตัวได้อย่างไม่เจ็บมากนัก...เพื่อปลดปล่อยเขาออกจากหัวใจ...ปลดปล่อยความเจ็บปวดทั้งมวล# h+ B$ G! U& k
9 k& d: k) E, A% W4 o/ c/ G1 `+ n3 c+ L9 h4 t! x
ส่วนคุณพชรผมไม่หวังให้เขามาช่วย ผมเป็นคนรักใครยากเรื่องมากพิจารณาล้านแปดกว่าจะคบใครได้สักคน มาตกม้าตายก็อีตอน...เฮ้อผมควรหยุดคิดถึงเขาสักที จริงมั้ย ผมกำลังพูดถึงคุณพชร...
. l" C L# I+ T( J" j5 h1 v+ }1 j- J2 [* H$ l
; g) }6 u# _* `* c- s. I6 K H “เล็ก...คุณเล็ก”
h" |* \ h0 {* }- d
3 ?5 q% s9 V& l: f7 z7 K% |' c1 h. r$ k, q! w& d
“คะครับ!”5 u0 L: |0 s. V# V# @$ h* T
6 p5 f Y# F5 O0 \
$ \: | \: ^5 g2 Q. n2 B) F! k
“ถึงแล้วครับ”6 n9 ~0 u( R6 f$ S2 i( x! |( c! A
! r9 T& H; n3 g& {+ s
4 o4 b0 `, T1 ]6 J; n- b& s0 A“อ่ะ อ่อ” ผมพยักหน้ามึนๆก่อนจะลนลานเปิดประตูรถออกไป แอบเหลือบเห็นอีกฝ่ายกลั้วหัวเราะเขาคงคิดว่าผมเอ๋ออีกแล้ว เขาเคยบอกว่าตอนแรกที่เจอผมน่ารักดูเป็นคนตั้งใจทำงานอัธยาศัยดี ซ้ำยังมีน้ำใจกับคนรอบข้าง แต่เมื่อรู้จักกันจริงๆผมมีมุมเอ๋อๆมึนๆอยู่ในตัว0 X/ z$ A6 {+ L8 g0 \% O
; }% Q; Y. i, C: L( h( u a2 c* o+ r" e6 {
อยากจะพูดเหลือเกินว่าไอ้ที่รู้จักกันจริงๆของเขายังไม่ถึงสิบวันด้วยซ้ำ แล้วที่เห็นว่าผมเอ๋อผมมึนน่ะไม่ใช่จากตัวตน ผมกำลังเหม่อเพราะคิดถึงบางคนต่างหาก!$ n+ W% f$ c; u( E8 l& i
# m7 g" e' |' f1 l) V& y/ t3 X
9 h+ E" g8 z M
ผมถูกเชิญให้นั่งในมุมหนึ่งที่คุณพชรบอกว่าต้องจองล่วงหน้าถึงสองวันกว่าจะได้โต๊ะมุมนี้มุมที่ดีที่สุดของร้าน ซึ่งผมไม่เห็นว่ามันจะต่างจากมุมอื่นตรงไหนเพียงแค่เป็นโต๊ะเดียวที่อยู่บริเวณกลางแม่น้ำนี้เท่านั้น มีสะพานไม้สักทอดยาวออกจากแพร้านส่วนใหญ่ที่ลูกค้านั่งให้ยากต่อการที่พนักงานจะเดินมารับออเดอร์ เสิร์ฟอาหาร และเช็คบิลก็เท่านั้น) K0 s3 ]; ]3 N: o2 x- g5 k0 ]
" V* b2 Q$ v K- T$ g, S
% D' @4 u0 V/ Z5 c! M* v
ส่วนรถชาดอาหารต้องยอมรับว่าอร่อย ถูกปากแต่เทียบไม่ได้กับฝีมือการทำอาหารที่ผมคุ้นปากไปเสียแล้วมันเลยไม่มีร้านไหนอร่อยเท่า) Q) D y7 c% b ]$ Z, _
; n% ~& R& P' P: \* p4 P8 n# x9 b3 z6 f' ~
ถึงครั้งแรกที่ได้ทานรสชาดจะธรรมดาพื้นๆ แต่ครั้งต่อๆมาฝีมือเขาก็ค่อยๆพัฒนาจนอร่อยเลิศ ผมยังเคยคิดเลยว่าวันที่เขาทำงานรวบรวมเงินทุนได้สักก้อนจะให้เขาออกจากงานมาเปิดร้านอาหารจะได้ไม่ต้องถูกใช้แรงงานกดค่าแรงอยู่แบบนี้ เพราถ้าผมจะออกเงินทุนให้เขาคงไม่ยอม
0 D: k/ O, c! J% G2 U% f! \$ Y+ u1 d7 H/ ]& u
3 }; \/ M+ W, x: j0 u% Aแต่ทุกอย่างมันจบไปแล้ว* k3 ]8 E4 G. m! |- i+ h
: E0 i6 b# k+ p' L7 s: {
* H' K( g. j% _% aอึก
7 t; a4 Z; \5 H b1 ]! y9 Z' Z+ O
a3 U8 |+ f) |6 R3 p) y6 d; Z. E a, f4 B1 g
“ผมขอตัวไปห้องน้ำนะครับ” ผมเลื่อนเก้าอี้และลุกออกไปทันทีอย่างรู้ว่าถ้าอยู่ต่ออีกแค่เสี้ยววินาทีผมต้องร้องไห้ให้คุณพชรเห็นแน่ๆ
: L# [% D H8 i, {7 I4 U
) ~/ U' O+ U7 w1 [
; R5 e! t6 u5 L' h- U( G# L ผมเข้ามาในห้องน้ำเท้าฝ่ามือทั้งสองข้างลงบนอ่างล้างหน้าหินอ่อน จ้องมองตัวเองในกระจกขอบตาแดงช้ำที่มีคราบน้ำตาเปียกชื้นบนแพขนตา ผมปาดน้ำตาออกไปตั้งแต่เดินออกจากโต๊ะมา ถอนหายใจหนักก่อนกดเปิดน้ำวักล้างหน้าให้สดชื่นขึ้น8 ~& e& y$ ~. _; r& M7 P/ R
J6 k. U2 [# P- i! y
% Y& K& j- h. n2 }
เบื่อที่ตัวเองต้องเป็นแบบนี้ ในวันๆหนึ่งมีหลายความรู้สึกเกิดขึ้นมากมายเวลานี้ปกติ อีกเวลาก็รู้สึกเบื่อหน่าย สักพักก็เหม่อลอยซึมเศร้า และสุดท้ายก็ร้องไห้ออกมาอย่างที่เห็น0 Y) O3 q! X8 v2 D4 X6 \6 z6 q
! m# ?5 r8 S( N$ V. _$ H! ~8 B* Y9 H/ D. k0 r
โดยไม่ว่าจะอยู่ในความรู้สึกไหนทุกความรู้สึกจะเกิดจาก ‘เขา’ ทั้งสิ้น; K2 `7 n' z) l
- z: F" T1 v* u- ?6 E! L
- Y1 N8 a( D6 C/ |, Gนึกย้อนไปวันนั้น ช่วงเวลาที่ทุกวินาทีผ่านไปอย่างอึดอัดเจ็บปวด
% r; {; E& [5 p- b+ }1 H
$ [9 ~# y$ E9 W3 Y' l& Y. N9 p
+ }; b. {& ]) p) D5 k, k4 L; m
4 w1 v2 g' V9 N“ฉันคิดว่านาย...ควรออกไปอยู่ด้วยตัวเองเสียที”3 [/ h3 U U7 |" \
$ c& ~' M( R0 Z: N
“ฉันคงช่วยนายได้เท่านี้”" K" u+ k1 s, R7 ]) }8 V
' `5 C6 N6 G {6 H! Y2 f
นับจากที่ผมพูดประโยคนั้นออกไป ทุกอย่างก็เงียบเสียงลง ดวงหน้าเข้มของเขาอึ้งตกใจอย่างเห็นได้ชัดดูได้จากดวงตาคมที่เบิกโพลงขึ้น นาทีต่อมาใบหน้าเขากลับเคร่งขรึมขึ้นนัยน์ตาไหววูบอย่างสับสน ถามผมว่าเขาทำอะไรผิดมากหรือมันร้ายแรงจนต้องไล่เขาออกไปเลยหรือไร ช่วยบอกได้มั้ยว่าโกรธเรื่องอะไรผมจำน้ำเสียงกึ่งอ้อนวอนนั้นได้7 o5 q6 R/ X% B7 @2 S O
! L- b6 y% J' K$ iผมส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธทุกคำพูดที่เขากล่าวอ้างสองมือกำขากางเกงแน่นทั้งที่ใจอยากยกขึ้นมาทุบอกบรรเทาความเจ็บภายในใจ
4 k$ z2 s+ v" h- z' M. q- A9 l) B! C% J) Y1 I+ k+ Q6 F
ริมฝีปากสั่นพร่าของผมเอ่ยประโยคหนึ่งออกมากรีดหัวใจช้าๆแต่เน้นลึก 2 ]9 b1 B( ~: S) x
- R: `7 |3 |1 B; w* ^, O/ i
มันช่างตรงข้ามกับความจริง: _9 `, Y) Y( H& G* f' n
Y! r" W* h- e1 q! [. U3 g) s6 V“ฉันไม่ได้โกรธ...ทะที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้พูดคุยกับนายเพราะฉันกระอักกระอ่วนใจที่จะมองหน้า เห็นหน้านายทำให้ฉันนึกถึงคำนินทาของคนรอบตัวอึก”ผมหยุดกลั้นสะอื้น ข่มมันลงไปแล้วพูดคำที่ปั้นแต่งขึ้นต่อ“มันอาจจะถึงเวลา...นายมีงาน มีเงินแล้วก็ควรไปใช้ชีวิตด้วยตัวเองคงไม่คิดจะอยู่กับฉันไปตลอดใช่มั้ย ฮะๆเป็นอย่างนั้นคงอึดอัดแย่”; [3 M; S6 J$ \& t* U$ G
# q! Z& d1 q% c/ g0 C8 i! Q- U
เขานิ่งอึ้ง ไม่ใช่อึ้งตกใจอย่างที่เป็นในคราแรกเหมือนนิ่งแบบช็อก คงคาดไม่ถึงว่าผมจะพูดแบบนี้ขนาดผมยังไม่คิดว่าตัวเองจะร้ายกาจได้ขนาดนี้ g u6 Q8 W! U8 i A4 s- b- S
^' @, ^4 I3 Y- s“ผมจะไป...” เขาพูดแค่นั้นก่อนหันหลังเดินหนีไปยังระเบียง ผมมองแผ่นหลังกว้างผ่านประตูกระจกที่ถูกเปิดออก ผ้าม่านสีฟ้าอ่อนปลิวไสวตามแรงลมบดบังแผ่นหลังกว้างของเขาจากการมองของผมเป็นระยะ
! c8 |( o/ [& A* y3 x* B# v/ [9 J7 @8 O7 |
ผมปาดน้ำตาที่ร่วงไหลจากดวงตาทั้งสองข้าง ปิดปากกลั้นก้อนสะอื้นพยุงตัวเองเดินเข้าไปในครัว หยิบชามอาหารเช้าที่วันนี้เป็นข้าวต้มกุ้งเดินกลับมายังจุดเดิมนั่งลง เงยมองแผ่นหลังกว้างที่ยังอยู่ตำแหน่งเดิม ก่อนก้มลงมองชามข้าวต้มกุ้งที่มีควันลอยเหนือชาม มือสั่นระริกหยิบช้อนขึ้นตักเม็ดข้าวนุ่ม ค่อยๆเป่าลมเคล้ากลั้นสะอื้นก่อนนำเข้าปากช้าๆ9 R. e) t% J3 ]6 E: S) H
: I1 k+ y, u5 B+ |ลิ้นไม่รับรู้รสชาติด้วยซ้ำลำคอตีบตันยากต่อการกลืน ท้องมวลจนอยากอาเจียน7 \0 R, D# I- ~% c
3 R8 |* @# t) m& t+ ?9 cแต่ที่ทานเพราะรู้ว่ามันเป็นอาหารมื้อสุดท้ายจากฝีมือผู้ชายคนนี้/ L6 r: j5 q) E8 t; I5 A
6 z: \1 A b7 k$ s4 m4 r& lเขาผินหน้ากลับมามองเมื่อได้ยินเสียงช้อนกระทบชามก่อนหันกลับไปมองทิวทัศน์ด้านนอกดังเดิม คำที่สองถูกตักขึ้น ยังไม่ได้ทานเสียงเรียบนิ่งแต่อ่อนแรงของอีกฝ่ายก็ดังมาตามสายลม
/ D s. g) Q( H$ u0 B
9 P P3 z( M4 Q+ R“ถ้าเจอกันผมยิ้มให้คุณได้มั้ย”
- u4 h: X6 B5 k; T
( h* O9 q" b2 Q: F3 y; Pอึก; F/ N: N! `* x8 W& s
; i& Z. T, X# g5 o+ L% A
ผมเม้มปาก วางช้อนลง
- _, t k. Z* g `
& O6 a# c, K7 x: m6 \3 s& R2 s: h“ดะได้สิ”
4 c5 M$ p9 n' o/ O K& H9 f9 i1 D7 z, G* O# t/ ~
“คุณยิ้มตอบผมด้วยนะ”% `# U. Y- Z2 I
# b% I" S* P1 P
“อะอือ”
+ q5 D/ L/ j3 h
6 p# z H, W9 [) C, m“ทักได้ด้วยมั้ย”6 x: M+ X; P6 j- `
2 K( g x. I& |! k6 }
“อะอืม...”
0 s3 l& n5 t; G/ Q) C9 u4 @* G8 g4 S+ Z7 T7 p
“ถึงเวลาผมคงไม่รู้จะเริ่มทักคุณยังไงคนชวนผมคุยนะ อย่าเดินหนีผม” 5 Q' P* m8 v7 _+ o
* a4 [8 A* u8 B1 M
“นะแน่นอน...”
3 r% k* X l2 X9 _* }% ]9 @. ^1 _
“ขอบคุณ...” เขาหมุนตัวกลับมาใช้ช่วงสะโพกพิงกับราวระเบียงดวงตาคู่คมไหวระริกเล็กน้อย แต่แค่นั้นก็มากพอแล้วกับคนที่ไม่ค่อยแสดงออกอย่างเขา ผิดกับผมที่ตอนนี้ภาพพร่าเลือนไปหมดด้วยถูกบดบังจากน้ำตาที่ไหลบ่าไปตามร่องแก้ม
; ?# e! P- j6 s/ n& G- F# \5 k( t2 {2 ~
“คุณคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตผมขอบคุณที่ก้าวเข้ามา” รอยยิ้มบางถูกส่งมาให้ผมไม่ไหว...ไม่ไหวแล้ว...& ~! v( R6 N2 P# j1 t2 u
( P: ^ b5 m2 P) a( ?: q“ฮือออออออออออออออ” ฝ่ามือสองข้างยกขึ้นปิดใบหน้าก่อนสะอื้นไห้อย่างไม่อาจกักเก็บอะไรไว้ได้อีก ผมตัวโยนด้วยแรงสะอื้นมือเปียกชุ่มด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลรินไม่ขาดสาย
4 m6 ~: A! K, s7 M% N" K
. V+ o: Z7 |- m! Jผมได้ยินเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ ไม่ได้หยุดลงเสียงนั้นผ่านเลยออกไปทางด้านหน้าประตู เสียงเปิดประตูที่ให้ผมกระเด้งตัวขึ้นหมุนตัวไปมองอย่างร้อนรน
9 t6 Y( u8 F+ Q+ B# W5 |
/ K: R) r8 k% \ Qสองแขนยกปาดน้ำตาเพื่อให้เห็นเขาให้ชัดเจนที่สุด ในใจกู่ร้องว่าอย่าไปทุกคำที่พูดไปมันไม่จริงเลย แค่พูดไปเพื่อป้องกันตัวเองจากการถูกรังเกียจเท่านั้น...แค่ปกปิดคำว่ารักไว้ ด้วยประโยคที่โหดร้ายเกินทน
1 `/ I) j i9 g- f! O Y. P% k" ^) _7 t$ g: q6 J
สองมือจับลูกปิดประตูเปิดบานไม้สี่เหลี่ยมออก มืออีกข้างอุ้มตี๋น้อยไว้ในอ้อมแขน ขายาวทั้งสองข้างก้าวออกไปยังอีกฝั่งของประตู...เขตแบ่งระหว่างภายในกับภายนอก ใหญ่จ้องมองมาที่ผมเป็นครั้งสุดท้ายซึ่งผมก็ทำเช่นเดียวกับเขา 9 A+ i9 g8 A* E5 L: Q: j; @6 C
. I: \2 E$ T# S" p% Q4 w“อย่าร้อง...ไม่ต้องรู้สึกผิดหรือเสียใจ คุณคือผู้ให้ชีวิตคือสิ่งที่ไม่มีอะไรมาทดแทนได้ และเป็นสิ่งที่อยู่ในใจผมเสมอมาลาก่อน 明(หมิง)ของผม”
9 A1 S( e( z) Z- ~' Y- w5 ~4 A1 v1 I) s; S0 Y: \6 e. h5 c
ปัง
# w( N1 t9 W, U2 Z( U- |- r) ^2 Y& B+ v7 `5 b$ B' m2 O( Q
จบประโยคประตูก็ถูกปิดอย่างแผ่วเบาบานไม้ใหญ่เบื้องหน้าปิดกั้นสายตาผมจากทุกอย่าง ไม่มีใหญ่ ไม่มีตี๋น้อย ไม่มีแล้ว: Y1 D g% J, V. s% m8 q6 g
& A* z& A$ `; c. C( e* V
ผมทรุดลงกับพื้นตรงนั้นแล้วปล่อยโฮอีกครั้งอย่างอดสู$ G* F$ u: I# R, Z; _
1 I2 I) h9 L. R. u) N) k9 m
จบแล้ว ทุกอย่างจบแล้วจริง) f0 {0 ]* ~/ E* `2 v6 i
2 W( ~0 _& \! r* D" A$ ^9 Cแล้ววันนั้นผมก็ลาหยุดงาน แต่ก็เพียงครึ่งวันก็ต้องออกไปทำงานเมื่อในห้องเต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย รองเท้าเขายังวางที่เดิมเสื้อผ้ายังอยู่ในกล่องสีเทาเหมือนเก่า เขาจากไปด้วยเสื้อผ้าที่ใส่ติดตัวซึ่งก็คือเสื้อกล้ามสีดำยืดย้วยและกางเกงยางยืดสีขาวของไอ้ปอนด์กับเสื้อแจ๊คเก็ตสีแดงเพียงเท่านั้น* I$ J F! x- S1 F! |; Y; T
% K* b0 x$ K/ r; U$ i( @แล้วผมจะอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยความรู้สึกได้อย่างไร
/ Z" \+ p9 m5 \ C
2 g1 s9 ~7 p" I, d
1 k; @) }' V! X/ L) F! `6 b$ @- [1 E Y( c7 n7 S; u! y
“คุณเล็กครับ??” ผมสะดุ้งกับสัมผัสที่แตะบนไหล่% L" q8 H( r. `# ~ B/ A. y! W# b
- I; T! c7 B) Z2 c
8 c: N* s% Y9 Q2 Q" X3 P( D4 f“ครับ ครับ” ผมขานรับอย่างที่สมองยังประมวลไม่ถูก
1 K. j5 n; @* h" n2 ?' X( ~# t
8 x% f4 |: {8 H& T, t, O
4 \$ a& r6 P$ n o. _* e* V% w“คุณโอเคมั้ย?” ^. m% T# F4 _" J
! X$ H) C2 p' P7 d, @" q7 b6 F! M% H& v: s6 S3 C- |" f9 X
“ผม?? อ่อ โอเคๆครับ ผมโอเคขอโทษนะครับที่หายมานานจนคุณต้องมาตาม” ผมยกมือลูบหน้าลูบตาตัวเอง
- h5 M& { R. r3 N+ {' X' H* \6 D% N" O# H% E/ ?! @7 _5 h7 G+ X, V' y) l4 n% Y' H
# L2 {9 x1 C' \% H# S
“ไม่เป็นไรครับคุณจะกลับไปทานต่อมั้ย” เขาเลิกคิ้วถาม ผมนิ่งไปนิดก่อนส่ายหน้าช้าๆเขายิ้มบางก่อนบอก “งั้นกลับกันเถอะครับ”) k# V( R, [. D) n
0 }" a6 L& D5 D/ X
( O, M) J6 Z; W“แล้ว...”: P. m6 j. A6 {' H2 M2 G: p
( Y9 M [# E* s( I" w2 p$ I! [. ~( P' S' n, [# Z
“ผมเช็คบิลเรียบร้อยแล้ว” ผมพยักหน้าเข้าใจก่อนเดินออกจากห้องน้ำไปยังรถที่จอดอยู่
7 f# s, u7 e5 q0 F& _
, T; ?2 _4 p/ \) E% y# r
$ x3 o- ]8 Y% L9 ]6 Uขึ้นมาบนรถผมก็หันไปขอโทษคุณพชรที่เมื่อกี้ทำตัวเสียมารยาทเขายื่นมือมาจับแก้มซึ่งผมสะดุ้งถดตัวหนี ; J8 Z1 ]: D. v! I0 Y* c+ k
1 b0 U! ~ C$ n
- A& T, y- M; L“เอ่อ...” ผมพยายามหาคำที่ไม่น่าเกียจนักเพื่อสื่อไปว่าผมไม่ชอบให้ใครมาถูกเนื้อต้องตัวเกินควร แต่เหมือนอีกฝ่ายจะเข้าใจเลยชิงเอ่ยออกมา7 \4 o0 s& R2 f
! k. @ \4 R k5 U1 \" [2 q+ |3 L4 f, d* g0 U
“ผมขอโทษ”
- t5 m& R* t& _% f k- p
?& Q7 ~9 Q$ {* [" v
# `( \0 ?! n: x$ r# L5 Z! c“ครับไม่เป็นไร”
- Y2 H" h8 {9 A' r9 F! h, t; ?8 @8 \% g, K9 M- V- h# p+ {
5 N2 |/ \9 p/ r7 d# Pระหว่างทางกลับไปที่ทำงาน คุณพชรจอดรถเลียบฟุตบาทขอแวะสำนักงานทนายความเพื่อเอาเอกสารบางอย่าง ผมขอนั่งรออยู่บนรถ สายตากวาดมองทั่วบริเวณ ตรงนี้ผมเคยขับรถผ่านสองสามครั้งตอนออกมาพบลูกค้ากับพี่มิ่ง ฝั่งที่รถจอดอยู่มีสำนักงานทนายความหลากหลายเจ้าเรียงยาวติดกันห้าคูหา ใกล้ๆกันเป็นร้านขายข้าวสารขนาดใหญ่ถัดไปเป็นโรงพยาบาลเอกชนขนาดกลาง อีกฝั่งของถนนเป็นร้านขายอาหารสัตว์และอุปกรณ์สำหรับสัตว์เลี้ยง...มันทำให้ผมคิดถึงตี๋น้อย7 B4 P+ E8 e: R
5 m+ r1 q: y- i+ K9 Q* [5 g
, ]+ |$ D: |' v( fและเจ้านายของมัน; C4 K* L2 h# I* h B" |' N5 N
3 }% q$ {: ~7 \+ |' S# ?
, K7 ]& V1 }5 ?, R; g
ผมหลับตาส่ายศีรษะพร้อมกับละสายตาจากฝั่งตรงข้ามมาสนใจฝั่งที่ผมอยู่เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากสิ่งนึกคิด
; r( R8 k4 T% g! e/ X6 @
7 I t* q& N. ~3 J' f
9 g" C0 [5 ?; P# T6 ?6 wเหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง
9 C9 W% `1 s2 a" a f E! u( g: c1 n; C2 X$ |( W5 t" Y/ }
; v5 ^, q, e; T, u% A- h) z
ทันทีที่ลืมตาภาพของคนตัวโตที่คุ้นเคยก็ปรากฏชัดเจน5 y% U* z0 C- R* c! U# Z1 ~% H) B) x
! j- T0 i9 u& _# x- g6 H, O
) _# D5 h. C; Z. Mผมรีบดันตัวเองติดเบาะอย่างหลบหลีกก่อนจะนึกด่าความโง่เง่าของตัวเอง...รถติดฟิล์มดำทึบขนาดนี้เขาจะมองเห็นผมได้อย่างไร
6 k! |+ U) Q" t. S% _$ X3 h$ g% b
3 E- f7 e1 F# b# o8 W" E0 bแต่ถึงกระนั้นผมก็ยังไม่กล้าได้แต่ค่อยๆโผล่สายตาจากโครงรถด้านในมองออกไปด้านนอกผ่านกระจกประตูรถฝั่งที่ผมนั่ง3 J- K. K7 z5 W8 T8 P b0 ^& e
+ } i% p& r$ A* e9 U8 U
( A+ y0 m, l6 R( f2 uเป็นเขาจริงๆด้วย...ที่ร้านข้าวสาร...ใหญ่กำลังยกกระสอบป่านสีน้ำตาลที่บรรจุข้าวสาร100 กิโล ไว้บนแผ่นหลังของเขาที่งองุ้มลง
7 A! [) ]* A5 v Q% Y- s. ^6 o4 S: w, @" a
/ e% q R$ m- a3 }/ V5 u5 Gไอ้คนบ้า!!ยกทีละสองกระสอบแบบนั้นหลังก็หักกันพอดี!!
4 ~5 j; a! \3 z+ f" R* v* N6 o! p' S4 N* r$ r+ _2 U
' O' H1 P7 ~( y" z" V1 s# b1 _
แล้วดูซูบลงไปหรือเปล่า ดูผอมขึ้นนะ1 w2 g' S9 f& I* C1 ^
) j1 I0 Y0 t/ f) N1 ]# |; I' [7 G
มือข้างหนึ่งผมยกแนบกระจกรถตรงตำแหน่งแก้มของเขาจากมุมที่ผมมองอยู่ ลูบไล้ปลายนิ้วที่แนบกระจกแผ่วอย่างคิดไปเองว่าได้สัมผัสผิวแก้มสากของเขา - w0 X5 q& v8 B5 a( n7 x$ B# e% e
7 K0 @7 g3 q% m! x; t
$ l- z1 Y. h& _ F' C, o4 Zทุกความรู้สึกตีตื้นอยู่ในอก7 Z" o" m9 ~" m+ G0 i' X8 s
$ ~ ^& p6 G1 \& P) Q5 b! T6 V
" Y6 w6 v) r5 o) b
ห่างเพียงกั้น แต่ไกลกันเหลือเกิน
" Y% f, I3 \# j$ N1 d |
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2020-4-11 21:17:28
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2020-4-11 22:01:03
โพสต์ 2020-4-12 02:36:18
ขอบคุณครับ