|
เร่ร่อน9
4 g1 o w/ z" f% e2 Y; ?+ t2 |9 G6 O Z: P
! [/ }3 f6 d* @: y5 e5 y8 G' C5 v8 a6 ?- f/ W: R
# z5 Q* p+ X$ }' T7 c6 z: {
โป๊ก!
! c- D/ K6 z; S3 L8 O1 z- D9 F, d# e+ H
" k5 C8 {1 y+ E# B# Hศีรษะผมโขลกลงบนโต๊ะทำงานอย่างจงใจ เหมือนเป็นวิธีช่วยเรียกสติในสามวันที่ผ่านมาแต่สุดท้ายก็ช่วยไม่ได้มากนัก ซ้ำหน้าผากที่แนบอยู่บนขอบโต๊ะยังรู้สึกเจ็บหนึบคาดว่าอีกประเดี๋ยวคงขึ้นสีชมพูน่ารัก สายตาจ้องต่ำไปยังปลายรองเท้าสีดำมันปลาบของตัวเอง4 f+ T' S3 r) o+ o
) Z5 {/ U$ `' a) R/ y# x# `
, T" D9 b( _3 A5 {# T" f% d2 c6 w! Xไล่เขาไป แต่กลับเป็นตัวเองที่ทั้งคิดถึง ห่วงหาวนคิดเรื่องของเขาอยู่ตลอดเวลา บ้ามั้ยล่ะ
( E5 U' h$ N4 M2 u
' @2 e/ Q5 m o5 V9 f+ s1 ?" O/ z1 S7 k, N2 }1 I" L" o
“คุณเล็กครับ”7 P# T: Y8 y8 u: h6 l- W" }
6 _/ W' p5 D4 s
7 D: I3 P [2 w1 l3 [0 G“อ่อครับ” ผมพรวดขึ้นมานั่งตัวตรงทันทีตามเสียงเรียก เมื่อเห็นว่าเป็นคุณพชรมือผมจึงคว้าเข้ากับกุญแจรถและกระเป๋าสตางค์พลางรีบผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้
% o- J. m6 T+ g& q8 i' {, Y: o! @' R8 \ P2 I* V
" J2 Z9 x+ Y, Q4 @
“เชิญครับ” คุณพชรผายมือนำทางผมค้อมหัวขอบคุณเล็กน้อยก่อนก้าวเดิน ลงบันไดผ่านโถงออฟฟิศออกประตูด้านหลังไปยังลานจอดรถมุ่งตรงไปที่BMW Z4 สีบรอนด์ผมอ้อมไปยืนประตูรถด้านข้างคนขับก่อนที่เจ้าของจะกดรีโมตปลดล็อก ผมจึงเปิดประตูสอดตัวเข้าไปนั่งบนเบาะนุ่ม
6 L% n. K/ x1 h$ e. S% @/ c9 O
+ A* ^8 \) A8 j% \- W! t4 } I# q3 R C4 u" \, V
“วันนี้ทานอะไรดีครับ” ทันทีที่อีกฝ่ายเข้ามานั่งประจำตำแหน่งคนขับ จัดการเดินเครื่องยนต์ผ่านร่มชายคาที่บดบังแสงแดดออกสู่ถนนหกเลนที่คับคั่งไปด้วยรถหลากหลายแบบ ก่อนเอ่ยถามผมอย่างเอาใจ
* b5 h* T3 `6 l. K$ [- I, C" ~& j9 Z9 }. L( N6 n9 f$ x* {: f8 F
/ _3 W$ \5 D( N8 G' ]“อะไรก็ได้ครับ” ผมตอบผ่าน
$ O5 w' ~) g% }* j4 h, j/ d: @! Y1 w7 A/ h% |
) N+ l3 y, e, m! F
“ผมว่าแล้วว่าคุณต้องตอบแบบนี้ ผมเตรียมร้านไว้แล้วล่ะ” เขายิ้มอย่างมั่นใจในขณะที่จ้องถนนเบื้องหน้าอย่างหมายมั่น เขาคงคิดว่าจะทำให้ผมประทับใจได้
6 m8 X# D/ b2 [5 I8 k) @0 T8 k$ b! m2 ^9 E
% z( l& v2 w5 ~8 d
ขณะที่ตัวผมไม่ได้ถามเขาต่อด้วยซ้ำว่าจะพาไปที่ไหน รู้ว่ามันเป็นเรื่องเสียมารยาทที่ตัดบทสนทนาด้วยการเงียบ ผมรู้สึกผิดนะแต่ความเนือยมันมากกว่า
- w5 x5 ^( _: m" I9 f. m5 O6 N: L$ P5 Q2 [) C+ L
% t3 ?. `9 {% @7 }2 R, f# Lผมแค่อยากอยู่เงียบๆ
k8 X9 c7 Q. R5 h% g# O: R1 l% I' `3 b* r, W% x, j, |8 f
1 n& T) \' l9 o7 j) G dเพราะสุดท้ายจะทานอาหารร้านดีแค่ไหนอาหารอร่อยเพียงใด มันก็แค่จุดประสงค์เดียว...เพียงต้องการอิ่มท้องเท่านั้น5 Y+ A6 W3 r1 L. S V
) p* ^3 F6 L5 H1 J$ t
; r: }8 U; L6 d1 V0 h; N2 N8 e& I
ย้อนกลับไปวันที่ทำให้ผมต้องออกมาทานมื้อเที่ยงกับคุณพชรแบบนี้ เป็นวันเดียวกับวันที่ใครคนนั้นเดินออกไปจากชีวิตผมไม่สิ ต้องบอกว่าผมไล่เขาไปต่างหาก ใช่ไล่...ไล่ไปอย่างเลือดเย็น: o% H. M; ^0 Y
) {" v- U; G% N0 e! X0 i" A
0 K3 q/ d: [1 `2 xวันนั้นคุณพชรเข้ามาวอแวผมเหมือนอย่างเคยตอนเช้าผมได้ไอ้ปอนด์ช่วยเหลือไว้เหมือนเดิม แต่ประมาณสิบโมงผมก็โดนหัวหน้าเข้าเรียกพบ
& E: {9 p& T# W/ R0 ^, S, O) [# r" E" J
_6 X0 J. I; k9 F( U0 ]. Zโอเค มันคงเป็นเรื่องงานถึงคุณพชรจะเป็นคนตามหึ่งได้อย่างน่ารำคาญ แต่เวลางานเขาก็จริงจังและสุขุมอย่างหัวหน้าที่ดี แต่ผิดคาด เขาไม่ได้เรียกผมมาคุยเรื่องงานอย่างที่หวังไว้ สองคนที่เป็นหัวหน้ากับลูกน้องควรโต้ตอบเรื่องงานกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ผิดกับสีหน้าเราสองคนในตอนนั้น ผมจำได้
% r% P7 j) J5 T! w% ^/ w8 i- T, @. ^
. s. l8 P, p. h0 c+ H
" g* i- s$ c* ^8 Tมีผมที่สีหน้าเคร่งเครียดคนเดียว...ผิดกับอีกฝ่ายที่ยิ้มแย้มพลางพูดหว่านล้อมขอโอกาส ( F1 M$ B: i' d I) U& `
$ V/ u8 q; v: j. z$ \4 \$ Q
$ o$ _7 G+ h$ H# m* r* `เขาบอกว่าชอบผมจริงๆ3 c( a" u9 P9 V6 v1 ^
& u' B' U: v4 D# }& }! V2 s4 y% ]+ q2 G
สำหรับผมมันเป็นเรื่องน่าขันสิ้นดี
/ Y/ |: p* E+ d% [# ~* f# f
; K( A/ E- M. I, p! w) K- W; ? g. K. V* u9 S* o
มีผู้ชายสมบูรณ์แบบมาเอ่ยปากขนาดนี้ไม่รู้สึกดีเลยสักนิดหนำซ้ำกลับยุ่งยากใจเสียด้วยซ้ำ& t# e! Z' _: I; E6 U- ]3 D: z
n5 p, l' c1 O5 w6 n" o( C1 M
7 j- { Q6 ^- J% @: I9 b$ x2 g, sกับอีกคนที่ไม่มีอะไรเลย ไม่รู้แม้แต่ตัวตนแต่หัวใจกลับสั่นไหวเพียงแค่เมื่อเขาอยู่ใกล้ และเจ็บแทบขาดใจเมื่อไม่มีเขาอยู่
/ m8 N! G1 N# z6 ?% o0 P( Y3 y. E% C5 p; k
/ M$ f$ j" A7 S" Eขนาดในเวลาที่ผู้ชายคนหนึ่งอ้อนวอนขอโอกาสในหัวผมยังมีแต่ภาพของเขาอยู่เลย...3 ~; G, c9 o' i9 E/ }
0 D% Q! A! \; V9 J) M1 o' y* ? d4 ~, `) @/ |% ]
แต่แม้ในหัวผมจะต่อต้านเพียงใด สุดท้ายก็โอนอ่อนไปจนได้จากนิสัยขี้ใจอ่อน ยอมเอ่ยปากให้โอกาสโดยขอวางกรอบไว้เพียงแค่ทานมื้อเที่ยงด้วยกันเท่านั้น การพัฒนาอย่างอื่นค่อยว่ากันทีหลังเมื่อผมพร้อมกว่านี้, Z7 W9 F7 I5 D& W6 s. `7 A- u
1 {8 h3 c" D2 \
# H( F, a3 y# |* \
แม้ในใจจะตะโกนฟ้องว่าผมไม่มีวันพร้อมได้ถ้าหัวใจยังสลักอีกคนไว้อย่างแน่นหนาแบบนี้; B+ w' c4 i# Q7 U
: S. b# Q! R: f6 r
/ A0 |* _1 Y" y4 }เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ตะปูแห่งความเจ็บปวดสงสารที่ตอกลงในหัวใจแปรเปลี่ยนเป็นตะปูที่ตอกปิดตายประตูหัวใจของตัวเอง...และได้กักขังบางคนไว้หลังบานประตูนั่น...ในหัวใจ.... Q3 S) n8 b, J0 V
. @0 @. ^' u5 L# W# c! p' F3 f2 ]& r5 Q
หวังว่าสักวันหนึ่งผมจะสามารถปลดตะปูทุกตัวได้อย่างไม่เจ็บมากนัก...เพื่อปลดปล่อยเขาออกจากหัวใจ...ปลดปล่อยความเจ็บปวดทั้งมวล8 A2 n' k0 | i$ L) ]
6 k1 M) D+ q$ h" H! W; b, ~
1 W% J6 y, \" D/ f+ b# s& Mส่วนคุณพชรผมไม่หวังให้เขามาช่วย ผมเป็นคนรักใครยากเรื่องมากพิจารณาล้านแปดกว่าจะคบใครได้สักคน มาตกม้าตายก็อีตอน...เฮ้อผมควรหยุดคิดถึงเขาสักที จริงมั้ย ผมกำลังพูดถึงคุณพชร...
1 c1 q. ] c; r0 g# p9 s2 Y4 r( O F* K
: `7 j0 C( J, ^5 r% c. ]. O" M “เล็ก...คุณเล็ก”
& f( k A) a( O1 Z. l7 c" _2 Q; Z( w. P3 S! ]: s9 s' j
! b% }! j& B+ m# K; \“คะครับ!”
2 i y1 ?/ d, n/ l! J! Y/ m7 I, n
; q& D! }$ X3 N, D6 \
9 K6 r5 q; M$ v4 i0 E+ r“ถึงแล้วครับ”1 T B7 q0 B. t* P: n
- D p; c3 |) S+ ~! [" u* e
7 E) W) d( D5 k/ x1 E% U“อ่ะ อ่อ” ผมพยักหน้ามึนๆก่อนจะลนลานเปิดประตูรถออกไป แอบเหลือบเห็นอีกฝ่ายกลั้วหัวเราะเขาคงคิดว่าผมเอ๋ออีกแล้ว เขาเคยบอกว่าตอนแรกที่เจอผมน่ารักดูเป็นคนตั้งใจทำงานอัธยาศัยดี ซ้ำยังมีน้ำใจกับคนรอบข้าง แต่เมื่อรู้จักกันจริงๆผมมีมุมเอ๋อๆมึนๆอยู่ในตัว
: i5 P! C& }# G% n" y7 u
E! o5 r$ ^* ~2 e$ S# R. C
* m9 P" B% e) K6 I. _อยากจะพูดเหลือเกินว่าไอ้ที่รู้จักกันจริงๆของเขายังไม่ถึงสิบวันด้วยซ้ำ แล้วที่เห็นว่าผมเอ๋อผมมึนน่ะไม่ใช่จากตัวตน ผมกำลังเหม่อเพราะคิดถึงบางคนต่างหาก!
. i' p0 K% k8 u2 ^0 d0 m
9 V6 s$ P+ c. w" h7 i, B, a1 w- b3 t* h: c( n* N) B
ผมถูกเชิญให้นั่งในมุมหนึ่งที่คุณพชรบอกว่าต้องจองล่วงหน้าถึงสองวันกว่าจะได้โต๊ะมุมนี้มุมที่ดีที่สุดของร้าน ซึ่งผมไม่เห็นว่ามันจะต่างจากมุมอื่นตรงไหนเพียงแค่เป็นโต๊ะเดียวที่อยู่บริเวณกลางแม่น้ำนี้เท่านั้น มีสะพานไม้สักทอดยาวออกจากแพร้านส่วนใหญ่ที่ลูกค้านั่งให้ยากต่อการที่พนักงานจะเดินมารับออเดอร์ เสิร์ฟอาหาร และเช็คบิลก็เท่านั้น
% l3 q) u. L2 `' a7 z) T" M) S* I/ T- l' P) H9 t
8 h6 v v ~& bส่วนรถชาดอาหารต้องยอมรับว่าอร่อย ถูกปากแต่เทียบไม่ได้กับฝีมือการทำอาหารที่ผมคุ้นปากไปเสียแล้วมันเลยไม่มีร้านไหนอร่อยเท่า5 M6 `1 n( R) x7 M& Z0 Y
( w* R' r/ ~ V% y1 x0 u7 d* c; r
3 o2 q) F- p6 R! v: d9 g. F2 tถึงครั้งแรกที่ได้ทานรสชาดจะธรรมดาพื้นๆ แต่ครั้งต่อๆมาฝีมือเขาก็ค่อยๆพัฒนาจนอร่อยเลิศ ผมยังเคยคิดเลยว่าวันที่เขาทำงานรวบรวมเงินทุนได้สักก้อนจะให้เขาออกจากงานมาเปิดร้านอาหารจะได้ไม่ต้องถูกใช้แรงงานกดค่าแรงอยู่แบบนี้ เพราถ้าผมจะออกเงินทุนให้เขาคงไม่ยอม
! P" z l& v+ k7 R9 C$ \: y7 ^+ v- o+ J, }# Y
" Z+ E7 X/ k9 v; M g( }: gแต่ทุกอย่างมันจบไปแล้ว
1 G( ]2 i0 U7 U K5 W5 {3 S! R1 T6 @4 \( ?, g7 i
4 H/ U. B: A5 d
อึก( L- n+ }6 M" R7 Q& c3 {, G
# e0 x: { I# `
, ?' h1 R! O5 H. N# B
“ผมขอตัวไปห้องน้ำนะครับ” ผมเลื่อนเก้าอี้และลุกออกไปทันทีอย่างรู้ว่าถ้าอยู่ต่ออีกแค่เสี้ยววินาทีผมต้องร้องไห้ให้คุณพชรเห็นแน่ๆ " w. |7 J: h0 t
- q5 u) u" f/ W7 u8 |5 d
1 k1 \' x4 y, K* [ ผมเข้ามาในห้องน้ำเท้าฝ่ามือทั้งสองข้างลงบนอ่างล้างหน้าหินอ่อน จ้องมองตัวเองในกระจกขอบตาแดงช้ำที่มีคราบน้ำตาเปียกชื้นบนแพขนตา ผมปาดน้ำตาออกไปตั้งแต่เดินออกจากโต๊ะมา ถอนหายใจหนักก่อนกดเปิดน้ำวักล้างหน้าให้สดชื่นขึ้น
/ g8 M' S( [: ]% a' G
: Q! L3 P, x! {3 j$ d' s! }0 q( s w
เบื่อที่ตัวเองต้องเป็นแบบนี้ ในวันๆหนึ่งมีหลายความรู้สึกเกิดขึ้นมากมายเวลานี้ปกติ อีกเวลาก็รู้สึกเบื่อหน่าย สักพักก็เหม่อลอยซึมเศร้า และสุดท้ายก็ร้องไห้ออกมาอย่างที่เห็น
$ o6 V/ @! V/ _' t& w. n& M* \0 ?2 x9 J" d
7 J# `+ I3 \6 O
โดยไม่ว่าจะอยู่ในความรู้สึกไหนทุกความรู้สึกจะเกิดจาก ‘เขา’ ทั้งสิ้น
; m0 _+ }8 z) K% n/ i
( ~ J& d/ f/ Z. v: E* H5 i$ S! e: f/ H& k1 U
นึกย้อนไปวันนั้น ช่วงเวลาที่ทุกวินาทีผ่านไปอย่างอึดอัดเจ็บปวด; H1 E& i. M4 R" }0 Y. C# e
$ }6 W3 E' g* _0 W+ t7 Q# O5 F0 l" P+ q, C3 G
0 n/ L' ]" D7 n* K( W
“ฉันคิดว่านาย...ควรออกไปอยู่ด้วยตัวเองเสียที”7 t# V, t0 t% J- A
/ t s. l! S/ Z! S, j$ \" I* W% U “ฉันคงช่วยนายได้เท่านี้”- r" y" M5 D) \" H% G# }
" L4 H, G/ Y& ]
นับจากที่ผมพูดประโยคนั้นออกไป ทุกอย่างก็เงียบเสียงลง ดวงหน้าเข้มของเขาอึ้งตกใจอย่างเห็นได้ชัดดูได้จากดวงตาคมที่เบิกโพลงขึ้น นาทีต่อมาใบหน้าเขากลับเคร่งขรึมขึ้นนัยน์ตาไหววูบอย่างสับสน ถามผมว่าเขาทำอะไรผิดมากหรือมันร้ายแรงจนต้องไล่เขาออกไปเลยหรือไร ช่วยบอกได้มั้ยว่าโกรธเรื่องอะไรผมจำน้ำเสียงกึ่งอ้อนวอนนั้นได้1 w) `) B1 q N; Z+ t
* I$ n: ]& N4 v1 q0 {9 ^
ผมส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธทุกคำพูดที่เขากล่าวอ้างสองมือกำขากางเกงแน่นทั้งที่ใจอยากยกขึ้นมาทุบอกบรรเทาความเจ็บภายในใจ
$ o) b* B+ W* G* x0 u6 q6 ]' Y$ a5 ^
ริมฝีปากสั่นพร่าของผมเอ่ยประโยคหนึ่งออกมากรีดหัวใจช้าๆแต่เน้นลึก $ H( R$ |* X1 B" e6 X8 `
2 D* B0 ~% V6 [ {( x1 J; |
มันช่างตรงข้ามกับความจริง' _* G* q& v/ G* `6 ^
" Y7 X, u7 o, y. l- o! ?# L" i
“ฉันไม่ได้โกรธ...ทะที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้พูดคุยกับนายเพราะฉันกระอักกระอ่วนใจที่จะมองหน้า เห็นหน้านายทำให้ฉันนึกถึงคำนินทาของคนรอบตัวอึก”ผมหยุดกลั้นสะอื้น ข่มมันลงไปแล้วพูดคำที่ปั้นแต่งขึ้นต่อ“มันอาจจะถึงเวลา...นายมีงาน มีเงินแล้วก็ควรไปใช้ชีวิตด้วยตัวเองคงไม่คิดจะอยู่กับฉันไปตลอดใช่มั้ย ฮะๆเป็นอย่างนั้นคงอึดอัดแย่”
9 f# |4 X# a% }$ v' H( q8 [7 A5 U8 }; B$ y+ v* A! R& X
เขานิ่งอึ้ง ไม่ใช่อึ้งตกใจอย่างที่เป็นในคราแรกเหมือนนิ่งแบบช็อก คงคาดไม่ถึงว่าผมจะพูดแบบนี้ขนาดผมยังไม่คิดว่าตัวเองจะร้ายกาจได้ขนาดนี้
8 @$ {; O* n* }0 [2 J# `& H- y: X2 l
3 s! u$ T# ^9 P3 M! |“ผมจะไป...” เขาพูดแค่นั้นก่อนหันหลังเดินหนีไปยังระเบียง ผมมองแผ่นหลังกว้างผ่านประตูกระจกที่ถูกเปิดออก ผ้าม่านสีฟ้าอ่อนปลิวไสวตามแรงลมบดบังแผ่นหลังกว้างของเขาจากการมองของผมเป็นระยะ4 b( y$ T# B% _- {. f- M, h( T
+ X3 t. q! d! c
ผมปาดน้ำตาที่ร่วงไหลจากดวงตาทั้งสองข้าง ปิดปากกลั้นก้อนสะอื้นพยุงตัวเองเดินเข้าไปในครัว หยิบชามอาหารเช้าที่วันนี้เป็นข้าวต้มกุ้งเดินกลับมายังจุดเดิมนั่งลง เงยมองแผ่นหลังกว้างที่ยังอยู่ตำแหน่งเดิม ก่อนก้มลงมองชามข้าวต้มกุ้งที่มีควันลอยเหนือชาม มือสั่นระริกหยิบช้อนขึ้นตักเม็ดข้าวนุ่ม ค่อยๆเป่าลมเคล้ากลั้นสะอื้นก่อนนำเข้าปากช้าๆ
# g- p4 r. G1 [; R/ u& b3 }4 [, H2 e+ e/ n9 [; h3 W1 E1 s
ลิ้นไม่รับรู้รสชาติด้วยซ้ำลำคอตีบตันยากต่อการกลืน ท้องมวลจนอยากอาเจียน
( S8 g; A; p: r: X7 z* p( V1 s. p1 C0 e) {: o$ l
แต่ที่ทานเพราะรู้ว่ามันเป็นอาหารมื้อสุดท้ายจากฝีมือผู้ชายคนนี้, ]: Y" S4 W6 q$ ~
& u# A$ c. |0 w, e0 V" cเขาผินหน้ากลับมามองเมื่อได้ยินเสียงช้อนกระทบชามก่อนหันกลับไปมองทิวทัศน์ด้านนอกดังเดิม คำที่สองถูกตักขึ้น ยังไม่ได้ทานเสียงเรียบนิ่งแต่อ่อนแรงของอีกฝ่ายก็ดังมาตามสายลม9 ~2 h! E/ n" g. O$ i
+ x. C, @9 t- m2 c8 O. K. } L
“ถ้าเจอกันผมยิ้มให้คุณได้มั้ย”& v, A( k F; n$ a# e
4 a8 O1 j& N2 Gอึก; [. _8 X' T7 V- j, |- x' i
" \$ w a/ i4 H W8 I, N5 zผมเม้มปาก วางช้อนลง
1 d5 `' w9 y7 m0 w+ I
5 W; Q/ A. \6 Q; I, a“ดะได้สิ”
) k) x6 ]. Y# u& b! j3 ^* D: H6 ]2 e4 r) g' E
“คุณยิ้มตอบผมด้วยนะ”
/ h& E6 A- K$ r/ X
" C; k, `( W! {- i“อะอือ”9 h0 Y8 ?" K: f, a8 N6 _: P; B
7 z7 _ u& Y2 k3 q, f! h: h
“ทักได้ด้วยมั้ย”- E6 h0 R2 |/ l" ]3 s# H, l
6 H: }5 o- Z# L; l
“อะอืม...”* y. X5 I9 r- _8 w
' E* k' `/ |% ^( a/ t
“ถึงเวลาผมคงไม่รู้จะเริ่มทักคุณยังไงคนชวนผมคุยนะ อย่าเดินหนีผม”
) @0 B9 b9 k" K; r. W" S% F+ I
- l$ w( h# L2 |& E3 Y3 M& Y! f8 Y, l“นะแน่นอน...”
# V, `3 d1 m3 M" i7 z/ x) J* D, O/ p L1 I. W
“ขอบคุณ...” เขาหมุนตัวกลับมาใช้ช่วงสะโพกพิงกับราวระเบียงดวงตาคู่คมไหวระริกเล็กน้อย แต่แค่นั้นก็มากพอแล้วกับคนที่ไม่ค่อยแสดงออกอย่างเขา ผิดกับผมที่ตอนนี้ภาพพร่าเลือนไปหมดด้วยถูกบดบังจากน้ำตาที่ไหลบ่าไปตามร่องแก้ม
; q! n- t2 m4 Z# g6 l
- b8 K7 T/ U4 w6 h Q& i“คุณคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตผมขอบคุณที่ก้าวเข้ามา” รอยยิ้มบางถูกส่งมาให้ผมไม่ไหว...ไม่ไหวแล้ว...
/ ]% e" F0 q) }, X2 L4 z- f' r7 x! K- a1 ~" ?
“ฮือออออออออออออออ” ฝ่ามือสองข้างยกขึ้นปิดใบหน้าก่อนสะอื้นไห้อย่างไม่อาจกักเก็บอะไรไว้ได้อีก ผมตัวโยนด้วยแรงสะอื้นมือเปียกชุ่มด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลรินไม่ขาดสาย, a3 ]9 M$ M% t/ m% p' ~% L! O: W5 P
- T# K" d8 U& O7 o+ q# Lผมได้ยินเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ ไม่ได้หยุดลงเสียงนั้นผ่านเลยออกไปทางด้านหน้าประตู เสียงเปิดประตูที่ให้ผมกระเด้งตัวขึ้นหมุนตัวไปมองอย่างร้อนรน
3 g) i- x$ s0 V4 k8 z( D; A. R& u `# ?5 g" D
สองแขนยกปาดน้ำตาเพื่อให้เห็นเขาให้ชัดเจนที่สุด ในใจกู่ร้องว่าอย่าไปทุกคำที่พูดไปมันไม่จริงเลย แค่พูดไปเพื่อป้องกันตัวเองจากการถูกรังเกียจเท่านั้น...แค่ปกปิดคำว่ารักไว้ ด้วยประโยคที่โหดร้ายเกินทน1 m" |8 V9 t, R, x: c; G9 F
6 k8 D* _# ~( N2 Jสองมือจับลูกปิดประตูเปิดบานไม้สี่เหลี่ยมออก มืออีกข้างอุ้มตี๋น้อยไว้ในอ้อมแขน ขายาวทั้งสองข้างก้าวออกไปยังอีกฝั่งของประตู...เขตแบ่งระหว่างภายในกับภายนอก ใหญ่จ้องมองมาที่ผมเป็นครั้งสุดท้ายซึ่งผมก็ทำเช่นเดียวกับเขา # m7 [. J2 Z: n( I0 z/ B8 r) K
' G4 D/ A* a8 Y$ h2 k$ D“อย่าร้อง...ไม่ต้องรู้สึกผิดหรือเสียใจ คุณคือผู้ให้ชีวิตคือสิ่งที่ไม่มีอะไรมาทดแทนได้ และเป็นสิ่งที่อยู่ในใจผมเสมอมาลาก่อน 明(หมิง)ของผม”5 T3 f' W" O3 L: J7 q9 P, X& Y4 ~
, J1 U- A/ R6 \! E# X4 e2 ^ H
ปัง8 T* W3 U" t$ K; F3 u
/ [/ E7 d% k6 \6 g+ l4 e
จบประโยคประตูก็ถูกปิดอย่างแผ่วเบาบานไม้ใหญ่เบื้องหน้าปิดกั้นสายตาผมจากทุกอย่าง ไม่มีใหญ่ ไม่มีตี๋น้อย ไม่มีแล้ว
' D0 [0 v# ^5 C5 C% H# w+ b
: u8 M; e) |5 m! j9 g( Lผมทรุดลงกับพื้นตรงนั้นแล้วปล่อยโฮอีกครั้งอย่างอดสู3 h% D3 I$ j( u8 ^. p, b1 `
3 c) Y6 m. F# Z" |จบแล้ว ทุกอย่างจบแล้วจริง$ y7 m9 @% H! C: k" P {) a. z
2 _$ ]7 T$ A( X8 ]# \' W& Q" bแล้ววันนั้นผมก็ลาหยุดงาน แต่ก็เพียงครึ่งวันก็ต้องออกไปทำงานเมื่อในห้องเต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย รองเท้าเขายังวางที่เดิมเสื้อผ้ายังอยู่ในกล่องสีเทาเหมือนเก่า เขาจากไปด้วยเสื้อผ้าที่ใส่ติดตัวซึ่งก็คือเสื้อกล้ามสีดำยืดย้วยและกางเกงยางยืดสีขาวของไอ้ปอนด์กับเสื้อแจ๊คเก็ตสีแดงเพียงเท่านั้น
7 ~! R d4 K) e- _3 ]
( d, f+ l9 z' ]' S% ^0 Y2 ~แล้วผมจะอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยความรู้สึกได้อย่างไร
b- k/ G8 J* \8 E% @& a4 o7 R0 ?) }
+ a' k+ P6 S, D/ E2 Z, G6 z+ l$ s: V* }# v+ Q1 i2 g
“คุณเล็กครับ??” ผมสะดุ้งกับสัมผัสที่แตะบนไหล่4 D( ^- }& `; I' e
; |& z" A! Z3 c) |5 a
/ r: c# q6 v2 l: Z- e) ? Q: e“ครับ ครับ” ผมขานรับอย่างที่สมองยังประมวลไม่ถูก
( l9 b/ w2 f6 E; `- E1 c0 h& s4 t- M2 V3 l
6 e5 o- [6 _( l8 @
“คุณโอเคมั้ย?”+ d3 X+ g4 w* U. E
: N: O% k4 ]' b! M l$ {2 d! j3 `7 M/ H: c4 R/ H! v7 R2 l- }
“ผม?? อ่อ โอเคๆครับ ผมโอเคขอโทษนะครับที่หายมานานจนคุณต้องมาตาม” ผมยกมือลูบหน้าลูบตาตัวเอง1 W0 g7 l/ N: z
3 g: E+ r7 A7 ^2 N) Z$ q
7 O; F( M$ s* o0 W7 V) Y Q“ไม่เป็นไรครับคุณจะกลับไปทานต่อมั้ย” เขาเลิกคิ้วถาม ผมนิ่งไปนิดก่อนส่ายหน้าช้าๆเขายิ้มบางก่อนบอก “งั้นกลับกันเถอะครับ”4 B$ p0 W7 p. z4 o) U& ~
" d& ^ V" \% l
% {& r$ c3 E: i- l
“แล้ว...”. E7 E, e2 R/ Q+ p+ Y
& Y+ Q* W; E' r; v. _- g1 X; r. s1 M& ?
“ผมเช็คบิลเรียบร้อยแล้ว” ผมพยักหน้าเข้าใจก่อนเดินออกจากห้องน้ำไปยังรถที่จอดอยู่
( @: F) U+ a' X& r
7 n9 |9 F; {" b0 o$ \& h1 b0 i
: }* ~" ^* |& ~/ A' B- w4 cขึ้นมาบนรถผมก็หันไปขอโทษคุณพชรที่เมื่อกี้ทำตัวเสียมารยาทเขายื่นมือมาจับแก้มซึ่งผมสะดุ้งถดตัวหนี % P3 @$ N8 G6 N9 x
4 e' w( ~5 n: Y/ Z0 n0 L7 g0 E
: B# j* M- m7 g. U0 N
“เอ่อ...” ผมพยายามหาคำที่ไม่น่าเกียจนักเพื่อสื่อไปว่าผมไม่ชอบให้ใครมาถูกเนื้อต้องตัวเกินควร แต่เหมือนอีกฝ่ายจะเข้าใจเลยชิงเอ่ยออกมา' \2 {! M( u }7 {3 r$ O/ k
- D9 ^) o" Z, A
% O' Y/ E: Z- Q2 h, D% e) J
“ผมขอโทษ”/ H/ y F1 Q" g) A, _9 G
. ~4 a% C+ c% T, Q1 p0 J5 m1 W
- l6 ]& l1 x4 F3 ]6 P
“ครับไม่เป็นไร”
# O/ ]) Y" `" R5 t- f2 _
{0 g( [& Y* U( p( p% B6 f: r# v' O2 I6 w
ระหว่างทางกลับไปที่ทำงาน คุณพชรจอดรถเลียบฟุตบาทขอแวะสำนักงานทนายความเพื่อเอาเอกสารบางอย่าง ผมขอนั่งรออยู่บนรถ สายตากวาดมองทั่วบริเวณ ตรงนี้ผมเคยขับรถผ่านสองสามครั้งตอนออกมาพบลูกค้ากับพี่มิ่ง ฝั่งที่รถจอดอยู่มีสำนักงานทนายความหลากหลายเจ้าเรียงยาวติดกันห้าคูหา ใกล้ๆกันเป็นร้านขายข้าวสารขนาดใหญ่ถัดไปเป็นโรงพยาบาลเอกชนขนาดกลาง อีกฝั่งของถนนเป็นร้านขายอาหารสัตว์และอุปกรณ์สำหรับสัตว์เลี้ยง...มันทำให้ผมคิดถึงตี๋น้อย7 ~$ Y- s% z# i `( g0 `0 ~1 h, |
2 X/ ]; W. y& k# U( `+ Q9 F. e, L
และเจ้านายของมัน
( n9 x, g3 k6 e1 z& D8 c$ D+ `! L* ~) I+ _2 h3 e, E5 m F
% n9 p8 m. x1 N+ C# g9 t3 eผมหลับตาส่ายศีรษะพร้อมกับละสายตาจากฝั่งตรงข้ามมาสนใจฝั่งที่ผมอยู่เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากสิ่งนึกคิด 0 i u/ |/ m/ a+ v$ A
% d& m" S! n! k' B# ]+ |. r" b( `3 a. l9 a- V! ?- ^
เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง' Z8 \# T2 k. A" n" J5 f% o- g
, H) ~; I& |# r4 R; R/ i' ]+ r2 F) z0 h: m h
ทันทีที่ลืมตาภาพของคนตัวโตที่คุ้นเคยก็ปรากฏชัดเจน
" I% q. H6 K' q \3 Z7 r- z0 |
- }, }$ e7 w& z9 n" r" X) a. ~1 a* _2 o
ผมรีบดันตัวเองติดเบาะอย่างหลบหลีกก่อนจะนึกด่าความโง่เง่าของตัวเอง...รถติดฟิล์มดำทึบขนาดนี้เขาจะมองเห็นผมได้อย่างไร+ U" h: D0 W- M G5 D
' [2 |! w ~6 I6 h3 [- }
3 Q, E: z. n) ~+ ]% E2 k+ l
แต่ถึงกระนั้นผมก็ยังไม่กล้าได้แต่ค่อยๆโผล่สายตาจากโครงรถด้านในมองออกไปด้านนอกผ่านกระจกประตูรถฝั่งที่ผมนั่ง7 q# q9 [* N5 w7 {
/ A7 f$ E( K& k5 `2 b6 ?% v* j' ?; y# x, G, S! a
เป็นเขาจริงๆด้วย...ที่ร้านข้าวสาร...ใหญ่กำลังยกกระสอบป่านสีน้ำตาลที่บรรจุข้าวสาร100 กิโล ไว้บนแผ่นหลังของเขาที่งองุ้มลง1 q& U) D7 p: l# s( v Q
% ?+ J: D* s- y( Z( o/ Z$ ^0 W( x! u/ H! m3 h
ไอ้คนบ้า!!ยกทีละสองกระสอบแบบนั้นหลังก็หักกันพอดี!!
2 ~* K# F( x" p9 z ?* K. v0 u. x, @, w9 d: t; p% G0 x
" j" ?) M8 I* c6 _) v4 n
แล้วดูซูบลงไปหรือเปล่า ดูผอมขึ้นนะ
1 c0 `' Y, a& ]0 U6 S8 a- ?9 Y6 q: u8 o6 h/ S/ R
4 |' v% `: Q, P% v0 u4 gมือข้างหนึ่งผมยกแนบกระจกรถตรงตำแหน่งแก้มของเขาจากมุมที่ผมมองอยู่ ลูบไล้ปลายนิ้วที่แนบกระจกแผ่วอย่างคิดไปเองว่าได้สัมผัสผิวแก้มสากของเขา ; b- ~0 |( L2 p2 I) s+ i! z
% V8 [8 ^+ q- s! v5 `& g! y' y
' R4 Z( R/ J ]# H rทุกความรู้สึกตีตื้นอยู่ในอก' {' ]) Z* p {) D8 _
+ H! C, f5 K; Q* W
; i% [! N" Q' ?/ V, @/ a4 T; xห่างเพียงกั้น แต่ไกลกันเหลือเกิน
* s( r) f8 K0 T6 z# F/ P5 M |
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2020-4-11 21:17:28
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2020-4-11 22:01:03
โพสต์ 2020-4-12 02:36:18
ขอบคุณครับ