รักเร่ร่อน...ของคนจรจัด 3 bymod-cup

tor_8915

เร่ร่อน3
3 c3 ?4 ~. k* y& w# z; }" ?8 i% h
$ R3 j  ^, u/ T6 m# |+ X

( }% \6 |5 w, t8 mฟุบ


, s# }& D* Q# X% k" f0 Nผมทิ้งตัวนอนหงายแผ่ลงบนเตียงอย่างหมดแรง ไม่ไหว ถ้ามีงานยักษ์เข้ามาแบบนี้บ่อยๆผมตายแน่ สี่วันมานี้ผมแทบจะกลายร่างเป็นไส้เดือนมุดดินหนีอย่างเดียว แต่คงเป็นไส้เดือนที่โชคร้ายที่สุดนอกจากจะมุดดินหลบไม่ได้แล้วยังโดนปูนโบกทับจนซี้แหงแก๋พอจะชอนไชหนีไปอีกครั้งก็โดนตามมาโบกทับอยู่ร่ำไป


% \' A( D( A8 E- |6 }+ jคงเป็นเพราะงานนี้เป็นงานหนักงานแรกหลังจากผมเรียนจบมามันเลยหนักหนาสาหัสเป็นพิเศษหวังว่าอีกไม่นานคงจะปรับตัวทดเวลาบาดเจ็บได้
) W3 c% k: M6 h* k* p0 F7 S& H

& l+ K' e9 X; I' h4 O2 ], wทุกวันนี้ก็พยายามทดแล้วทดอีก ถ้าเป็นวิชาเลขก็ทดจนนับนิ้วไม่ไหว ต้องตื่นตีห้าเพื่อไปถึงที่ทำงานตอนหกโมงเช้านั่งสุมหัวทำงานกับทีมอีกห้าคน พอบ่ายโมงคอมเพลนงานกับหัวหน้า แล้วกลับมาสุมหัวทำงานกันต่อถึงห้าทุ่มเที่ยงคืนหรือเข้าเช้าวันใหม่เลยก็มี
+ k& L* g9 d! _0 P2 Q

# c* S7 m) F& q/ j7 [6 R  a$ Qไม่ได้แวะไปไหนเลยนอกจากที่ทำงานกับคอนโด หมดแรงจริงๆแม้แต่อาหารของชายจรจัดผมก็ไม่ได้เอาไปให้เขามาหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้างหวังว่าเขาจะเอาตัวรอดได้เหมือนอย่างก่อนหน้าที่จะเจอผม
! h$ l! c% D/ g  B- |8 v4 L& j
: m% X( T+ S/ b! I6 l1 W1 t5 J
1 b2 E6 @% B4 ^9 Qอย่างเช่นวันนี้ผมก็กลับมาถึงห้องตอนห้าทุ่มสิบนาที


! {) [3 S8 d: e6 v- Tเพิ่งตระหนักเอาตอนนี้เองว่าการนอนแผ่บนเตียงมองเพดานห้องเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดแล้วT^T


นอนนิ่งสักพักผมก็ยันตัวลูกขึ้นเดินโงนเงนเข้าห้องน้ำ กว่าจะอาบน้ำเสร็จก็ปาไปเที่ยงคืนแล้ว เฮ้อเหนื่อยชะมัด ขอนอนเอาแรงเรียกลมปราณสักหน่อยเหอะ
; Q( _4 K. O# P# L# Y* S) D" u
$ }5 \5 s. z4 R9 \: k2 G
3 J, W/ e0 i) @, cหัวถึงหมอนปุ๊บสมองผมก็เหมือนสับคัทเอาท์ลงทุกอย่างดิบสนิทด่ำดิ่งเข้าความมืดสนิทแม้แต่ฝันก็ไม่มี

3 k9 \& A- K5 s, Z6 H
เช้านี้เป็นอีกวันที่ผมตื่นตั้งแต่ตีห้าลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทำงานเหมือนสี่วันที่ผ่านมา แต่วันนี้ผมรู้สึกสดชื่นมากกว่าเดิม แน่สิ งานใกล้เสร็จแล้วเหลือเก็บรายละเอียดอีกนิดเดียวคาดว่าวันนี้คงเสร็จ...และเสร็จทันเวลาเลิกงานปกติซะด้วย


“ไอ้เล็ก”
- i0 I# G, S3 \: w3 `2 Z$ a+ e: V! [7 ?

1 a- d5 K1 N! {! u3 }! H+ W# L“ว่าไงครับพี่มิ่ง” ผมละจากสิ่งที่เขียนเงยหน้าขึ้นมอง

8 C2 C* [. A8 q" k3 ^! _9 ~# a
พี่มิ่งเป็นหัวเรือของงานนี้ก่อนจะถึงมือหัวหน้างานทุกอย่างจะต้องผ่านพี่มิ่งก่อน ถ้างานดีพี่แกก็ได้หน้าไปแต่ถ้างานบรรลัยพี่แกก็รับเละเหมือนกัน
% [5 q0 N$ c7 X; i

$ n3 e, C. D: ?+ }' k% M4 Aพี่มิ่งเลยเป็นผู้ชายสองบุคลิก เวลาปกติก็เฮฮาปาร์ตี้ขี้เล่นมีมุมกวนประสาท(กวนตีน)แต่ถ้าเป็นเรื่องงาน อื้อหืออย่าให้พูด มาเฟียชิดขวายากูซ่าชิดซ้ายบัวขาวที่ว่าหน้าโหดนักหนายังเทียบไม่ติดฝุ่น

* G+ _4 v: F2 J% R/ m' B( `$ ]
แต่เพื่อนร่วมงานทุกคนต่างนับถือจากใจจริงกับความเก่งกาจทั้งเรื่องงานและการจัดการคนของพี่มิ่ง พี่เขาคือแบบอย่างของผมเลยล่ะ เมื่อผมอายุยี่สิบแปดผมอยากเป็นให้ได้เหมือนพี่เขาในตอนนี้

) v* J2 _3 S! {0 D( r$ R# _8 K
“ออกไปกินข้าวกันเที่ยงแล้ว”

. x, _4 ]3 A1 G: J1 a
“อ้าว แล้วงาน...” มองงานล้านแปดที่กองตรงหน้าเป็นเชิงถามว่าจะเอายังไงกับมัน มาแปลกแฮะทำมาชวนกินข้าวเมื่อวานแค่ขอไปเข้าห้องน้ำยังจะเขมือบหัวผมอยู่เลย
, z& e4 t/ u. H3 j9 q
' a$ P, f$ t  \
“พี่ส่งให้ลูกค้าไปแล้วทุกอย่างโอเค” พี่มิ่งยิ้มร่ายิ่งให้ผมงงหนักเข้าไปใหญ่

0 U& {# _! ^! u" p+ s, n# @
อะไรคือส่งงานให้ลูกค้าไปแล้ว
9 P4 p1 i$ O( x. g) j

แล้วที่ผมปั่นหัวฟูอยู่มันคืออะไร(วะ)


เหมือนพี่มิ่งจะเข้าใจหน้าตาหมางงของผมเลยส่งมือข้ามโต๊ะมาตบไหล่สองทีหัวเราะร่าเหมือนมันเป็นเรื่องตลกมากก่อนตอบ
7 p' E/ \6 o0 Z; B4 L6 V4 f; J0 f
2 T: A6 ^8 S, h6 Y5 H& p0 x% @
“อ้อ ที่มึงทำน่ะเป็นสรุปงานที่ต้องส่งให้หัวหน้า...” อ่อ...ผมพยักหน้าเข้าใจ ถือเป็นงานด่วนเหมือนกันสินะ...ผมกำลังจะคิดแบบนั้นถ้าไม่ใช่เพราะรอยยิ้มเจ้าเล่ห์(ผมยังมีความเคารพเลยหลีกเลี่ยงคำว่าชั่วร้าย)พร้อมกับประโยคตีแสกหน้า “...ศุกร์หน้าว่ะ ฮ่าๆ”
+ }) V4 ?( n6 e# l& e: B

! ^- Q9 |( k! D. sผมโยนปากกาลงบนโต๊ะทันที
+ T9 Q! l* H& j2 x( l( E4 Q
! I6 c% c. {3 o
+ g5 o/ d4 g# g2 I“อ้าวพี่แกล้งผมหรอ”
9 U6 h9 B, B- l4 h: W
  v( i+ n" j( {+ U' R
3 }1 G$ N6 o5 {. ]5 z! y“ฮ่าๆก็เห็นท่าทางมุ่งมันตั้งใจแล้วไม่อยากขัดจังหวะ ช่างอุทิศตนเหลือเกินนะปุญมนัสก๊ากกกกกกก”

6 U, ]1 x% i. L( q7 @
ไอ้พี่เวร!!
% W/ z  y) c/ c& v

' _5 |2 Q4 C4 T0 E% J1 aถ้าไม่ติดว่าแต่งงานแล้วจะแช่งให้อาภัพรักทั้งชาติไปเลยชิ!!


“ไปยังพี่ อ้าว เป็นไรหน้าเป็นตูด” ไอ้ปอนด์เดินเข้ามาเรียกพี่มิ่งก่อนหันมาทักผม สี่วันมานี้ไอ้ปอนด์ไปกลับกับผมแล้วผมก็หมายหัวเอาไว้แล้วว่าวันนี้จะทิ้งให้มันกลับเอง!! ทำหน้ากวนตีนดีนัก ฮึ่ย! ทำไมทุกคนต้องรุมแกล้งผมด้วยนะ
9 E, p+ ~# O8 _' P( Z3 Z; ~& o
' M- L0 @$ g5 W8 V7 C: P5 C
5 a1 J3 @  \5 |
, d8 Z1 @5 I- Y- g4 S* f

! f" R; }; D) n" gเสร็จจากมื้อกลางวันที่เหมือนเหมือนงานฉลองกลายๆที่งานสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีผมก็อดเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันไม่ได้ ยังไม่ทันจะได้แกล้งไอ้ปอนด์โดยการให้มันเดินกลับเลยเหมือนมันจะจับรังสีฆาตกรจากผมได้ดันเรียกพิณมารับซะงั้น ฝากไว้ก่อนเถอะ!
' E+ Z5 K& ?$ p. W$ [# z: M
& Z: [& @; D8 p9 n( S+ V9 j) }
) I4 Q' T" M+ Z& k9 K, Bนี่ยังไม่นับเรื่องที่ทุกคนรู้หมดว่าวันนี้ได้หยุดครึ่งวัน
  l& L( a: L4 }$ C4 f, O2 X4 z
! Q) B4 ], I7 r
แต่ผมไม่รู้!!

* z$ l  @9 h: e* y5 ]0 e- I* k" D
เคืองเว้ย!


ใจเย็นปุญมนัสนายคือคนจิตใจดีผู้มีเมตตาอย่าให้สัตว์โลกมาดึงจิตใจนายให้ต่ำลง หายใจเข้าออกช้าๆ อืม อย่างนั้นแหละ
+ k5 X! D1 q& k% `6 [8 W1 j& n

“ทำหน้าอะไรของมึง”
  Z; X/ O7 y- G  e0 w; f
1 P; y' K7 U+ X, b8 y4 G2 L/ k* |
“ช่างผมเหอะ”


. P/ y- W; {# U  R, d! X# o3 zผมสะบัดหน้าใส่พี่มิ่งก่อนเดินแยกออกมาจากหน้าร้านอาหาร วันนี้ผมจะโกรธทุกคน!! โดนว่าสาวแตกก็ช่างมันไม่อย่างนั้นผมจะโดนแกล้งแบบนี้อยู่ร่ำไป ผมไม่ชอบให้ใครมามองผมเป็นตัวตลกนะ!!

0 h( e6 m1 E1 Q  A1 E
เอิ่ม...ความจริงผมก็ไม่ได้คิดมากขนาดนั้นหรอก ออกจะไม่คิดอะไรเลยด้วยซ้ำแค่ทำท่าให้ดูเยอะไปงั้นแหละ พวกพี่มิ่งรู้ถึงข้อนี้ดีถึงไม่สนใจท่าทีของผมเลย วันไหนงอนจริงขึ้นมาแล้วจะรู้สึก!
' @, `& E+ K. q; h" E' {

4 O, n$ \2 ]/ @0 rเมื่อควบคุมสติได้แล้วผมก็ขับรถกลับคอนโด ถึงห้องก็ถอดชุดทำงานออกเหลือแค่บ๊อกเซอร์กับเสื้อกล้ามสีขาวกระโจนขึ้นเตียงนอนหลับเพื่อฟื้นฟูร่างกายอันอ่อนเพลียของตัวเอง

9 M6 K* B! p+ a' [* D- ^( E! |
; @& k; Z5 }; s1 dกว่าจะตื่นขึ้นมาอีกทีก็ปาเข้าไปหกโมงเย็น โอ้โหตั้งแต่บ่ายโมงจนถึงตอนนี้ผมหลับไปกี่ชั่วโมงเนี่ย แต่ดูจากอาการของตัวเองถึงจะหลับไปร่วมสี่ชั่วโมงแต่ร่างกายพร้อมจะชัทดาวน์ต่อ เพลียจัดจริงๆ


ไปหาอะไรกินก่อนแล้วค่อยกลับมานอนยาวตอนกลางคืนทีเดียวแล้วกัน
. v" p; c7 U; e0 _" Z& |$ _$ s

  P9 n8 a! S& m# b! V: u5 Nคิดได้เช่นนั้นผมจึงลุกเข้าไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นขึ้นก่อนผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดลำลองเสื้อยืดขาสั้นก่อนหยิบกุญแจห้องกับกระเป๋าสตางค์ออกจากห้องเดินไปสั่งข้าวกล่องที่ร้านอาหารตามสั่งเจ้าประจำแล้วข้ามถนนเพื่อไปเซเว่นเหมือนทุกครั้ง


กลับมาแล้ววิถีชีวิตที่ผมคุ้นเคย คิดถึงเธอจัง T^T
$ G! }  ^) G0 G
+ S* h$ D: l' W* w7 W+ e/ ^0 h
แล้วก็เป็นเหมือนเคยในกิจวัตรประจำวันที่ไม่ได้ทำมาหลายวันเมื่อผมได้ข้าวกล่องก็เดินทะลุซอยผ้าที่บรรดาแขกขาวแขกดำเจ้าของร้านจำหน้าผมได้แล้วเพื่อเลี้ยวตรงไปยังตรอกอับแสง หวังว่าจะยังจำผมได้นะ


7 g5 I3 _% U& n  h8 z7 _; b" Hผมเอากล่องข้าววางไว้ปากทางเข้าพร้อมน้ำหนึ่งขวดอ้อ นมจืดอีกหนึ่งกล่องของน้องหมาก่อนส่งเสียงเข้าไป


“นาย!ฉันเอาข้าวมาให้”
. {( ?1 K4 [7 {2 \" f! x3 ]
) k5 E" d" h- ~
เงียบ
5 O. ]3 b& G9 i, q% n$ p

“นาย!จำฉันได้หรือเปล่า เอาข้าวมาให้แล้วนะ!”

  V- H# M2 f, Q% _' E
) b5 }& J4 C: w" g# jยังเงียบ
. _' K& f0 T2 i) h$ i! l6 b3 M+ z
% a& L1 ^# _1 v& w5 \
1 `0 y* z$ r! z1 d7 [ผมเริ่มเอะใจทุกครั้งก็เงียบแต่ไม่ไร้การเคลื่อนไหวแบบนี้

. B' B* f$ q) ^0 J! b
ผมควักโทรศัพท์มือถือออกมาก่อนเปิดโปรแกรมไฟฉายและส่องแสงเข้าไปในตรอกมืดอับ
; `  ?" W4 S" W+ }3 H
4 ~+ Z5 J5 Q1 ]3 q% K: n" I7 }
ว่างเปล่า


1 H7 {, E4 }. Aไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลย ทั้งคน ทั้งน้องหมา
6 x+ k6 U9 M3 I5 m) c' F6 @8 j

ผมลดมือที่ถืออุปกรณ์ส่องแสงลงข้างตัว พยายามคิดในแง่ดีเอาน่า...แกหายไปตั้งหลายวันนะคนเล็ก ถ้าเขามามัวรอแกมีหวังอดนานอยู่ในตรอกนี้แน่ ที่เอาน้องหมาไปด้วยก็คงกลัวว่ามันจะเดินหายไปที่อื่น
* U# H& ]* T# ]; h& J2 e( Y$ J+ t% ^

เดี๋ยวเขากลับมาเห็นอาหารที่เราวางไว้ให้คงรู้เองแหละ


เดี๋ยวพรุ่งนี้คงเจอกันเหมือนเดิม


8 J2 X7 ?4 }& m% p

8 Y* h. x8 ]) a+ Z- l  Kเย็นวันรุ่งขึ้นเมื่อผมกลับมาจากที่ทำงานผมก็เปลี่ยนเสื้อผ้าลงมาซื้อข้าวตามปกติ ก่อนเดินไปเส้นทางคุ้นเคยเพื่อไปตรอกเดิมแต่เพียงแค่เลี้ยวพ้นซอยผ้ากล่องข้าวขวดน้ำเปล่าหรือแม้แต่กล่องนมที่ผมวางไว้เมื่อวานยังอยู่ที่เดิมบ่งบอกว่าไม่มีใครหยิบมัน...และบอกเป็นนัยว่าเขาไม่ได้กลับมา
( q- ?5 N. E" k2 V8 o: v

9 ~0 A& u  ], n! S* l4 rหรือไม่อยู่แล้ว...

- f8 w' |8 X+ A# a
8 Y2 J' K, m# h# r/ k; e: D* eผมเดินเข้าไปใกล้เพื่อดูให้แน่ชัด ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งที่ผมเห็นก่อนหน้านี้ยังเหมือนเดิม ถุงพลาสติกหูหิ้วที่บรรจุบรรดากล่องข้าวขวดน้ำและนมไว้กระพือพัดโยกตามแรงลมที่พัดมาเอื่อยๆส่งเสียงก๊อบแก๊บดังแว่วเข้ามาในหู เสียงเสียดสีกันเหมือนทำนองดนตรีเพี้ยนดังหยุบหยับรำคาญหูเสียดแทงเข้ามาในอกเหมือนมันกำลังส่งเสียงเยาะเย้ยผมอยู่

" F- n' u6 x; `# _! X' R* P
ทั้งที่มันเป็นเรื่องปกติของคนเร่ร่อนที่มักจะอยู่ไม่เป็นที่เป็นทาง เหมือนอย่างสองวันก่อนผมคุยกับแม่ทางโทรศัพท์แม่ยังบอกเลยว่าลุงเร่ร่อนที่แม่เคยช่วยไว้เมื่อปีก่อนแล้วหายตัวไปกลับมาแล้ว แม่ถามลุงว่าหายไปไหนมาตั้งหนึ่งปีลุงบอกแม่ว่า ‘ลุงเดินไปกรุงเทพฯมาไปอยู่ที่โน่นได้พักหนึ่งแต่ติดม๊อบลุงกลัวเลยกลับมาที่ระยอง’
) t3 Q0 R  x3 |. L$ A, `

( q+ k1 l* G9 {อยากจะถามแม่เหลือเกินว่าพอแม่เอาของไปให้ลุงแล้วไม่เจอแม่รู้สึกอะไรหรือเปล่าแต่ก็เห็นแม่ยังอยู่ปกติสุขดี
3 ^- g3 s+ K; r2 Q
' h- N4 Y  K5 q9 i1 ?9 }
แล้วทำไมใจผมต้องโหวงแบบนี้ด้วยล่ะรู้สึกเหมือนว่าหัวใจตัวเองเป็นนาฬิกาลูกตุ้มแกว่งไปไกวมาจะหลุดจากขั้วเสียให้ได้
; g4 Q" m1 C$ U$ D: e' ^. M
& c) |: q' k! E* c
: ^  i& ], K/ U2 Sอาจเป็นเพราะผมไม่ได้มองเขาเป็นแค่ชายเร่ร่อน หกวันที่เจอกันกับอีกสี่วันที่ไม่ได้เห็นหน้ามันเหมือนกับเขาเป็น‘เพื่อน’ ของผมอีกคนไปแล้ว
" w% p2 t/ U7 e  n8 i' p$ d

+ o& U8 @7 d* h0 `8 f' O“ยายครับ” ผมเดินไปยังตึกแถวห้องที่เป็นเจ้าของผนังด้านหนึ่งของตรอกทางตันที่ชายเร่ร่อนเคยอาศัยอยู่ พอดีเห็นยายเจ้าของบ้านนอนดูโทรทัศน์บนเก้าอี้ไม้โยกแถมเปิดประตูเหล็กบ้านพับเอาไว้เลยเดินเข้าไปเรียกด้วยเสียงสุภาพ
, U! B6 s2 O' j" Z! ~
3 [! ]- G0 Y2 y; F; R
“ว่าไงพ่อหนุ่ม” คุณยายหันมาพลางลุกนั่งตัวตรงผมเลยถามเข้าประเด็นทันที

8 Q- N, t5 l7 H
' y" T; E' S% U9 q6 _. s' _“เอ่อ ยายเห็นผู้ชายตัวสูงๆประมาณนี้บ้างมั้ยครับ” ผมทำมือกะขนาดให้ดู “ผมยุ่งๆหน้าตามอมแมม ใส่เสื้อสีดำ ไม่สิบางทีเขาก็ใส่แจ๊คเก็ตสีแดง อ้อ มีน้องหมาเบ้าตาดำข้างหนึ่งด้วยนะครับ”
: @. R/ _* ?4 c

ผมอธิบายอย่างกระตือรือร้นยายทำท่านึกชั่วแวบหนึ่งก่อนโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว
# I/ k+ a" g: D! b
* n4 \5 O, b/ k  T+ L" L
0 [5 Y( Z. Z! Q$ ^“อ๋อ!!ยายจำได้แล้ว ไอ้คนบ้าน่ะหรอ ยายไล่ไปแล้ว”

$ o3 F. S, D% u( z" D6 D% o& s
ใจผมกระตุกวูบ


“อะอะไรนะครับยาย ไล่งั้นหรอ...” เสียงผมแผ่วหวิว
2 e* b8 A) f, i. F

“ใช่น่ะสิ!! มันมาจากไหนไม่รู้มาแย่งข้าวหมาบ้านยายกิน ขนาดข้าวบูดขยำกระดูกมันก็ยังแย่ง บ๊ะ! ยิ่งมารู้ว่ามันแอบซุกหัวนอนอยู่ข้างบ้านเลยรีบให้ลูกชายเอาไม้ไล่ตีมันไปกลัวว่าวันดีคืนดีจะมาขโมยของในบ้าน ท่าทางอย่างนี้ไว้ใจไม่ได้หรอก!”
3 T' z' `. o4 h- t3 d8 M* ]
7 L& `! _1 t! C' n# i
6 _. U4 z5 }! k2 _0 gผมพูดอะไรไม่ออก ทุกคำพูดของยายเหมือนตะปูที่แทงจี้อยู่ตรงหัวใจส่วนน้ำเสียงเปรียบดังค้อนที่ตอกย้ำๆให้มันลึกจมหายเข้าไปยังก้อนเนื้อที่เต้นแผ่วลง


ตอกมิดหายไปจนมองไม่เห็นแต่ยังทิ่มแทงใจให้เจ็บปวด
1 X2 L* G* ]. S6 k9 `

; }) F) Y" K9 i: t0 m1 rสมองผมเบลอไปชั่วขณะก่อนพยายามตั้งสติและเริ่มออกเดินตามหาชายเร่ร่อนทั่วบริเวณเท่าที่จะหาได้และคาดว่าเขาจะไปอาศัยอยู่ทั้งในตรอกซอกซอยเล็กใหญ่ สวนสาธารณะ วัด ลานจอดรถหรือแม้แต่ที่ที่ผมเจอเขาครั้งแรกแต่ก็ไม่มีวี่แววเลย
7 {. G; V( W3 i" h, }  I  K

5 S! t0 d1 p% Rจวบจนสามทุ่มขาผมเริ่มล้าและท้องเริ่มหิวจึงตัดใจเดินกลับคอนโด ตลอดเวลาที่ทานข้าว อาบน้ำหรือทำภารกิจส่วนตัวอื่นๆในสมองผมมักจะคิดวนเวียนอยู่แต่ว่า
" j" B0 f7 I0 j
% b6 f9 k  ]1 X  R) g; y
‘เขาไปไหน’

6 L1 x9 q+ t( t; C
3 i+ D5 n. c! I) i* c2 f* ~‘จะอยู่ยังไง’
. m: H) f2 f" q4 M2 h! F5 J

' h' @; E8 X2 D5 D, i3 M) u" h‘จะโดนใครไล่ตีอีกมั้ย’
4 k, }: X) M2 z7 Z

และ


; u3 [5 p  s& D, a4 \$ N4 ]‘ทุกอย่างเป็นความผิดของผมเอง...’


ครืดดดด ครืดดดด


. W6 S8 i. `" h1 Kเสียงโทรศัพท์มือถือสั่นครูดกับโต๊ะเรียกสติผมที่นั่งเหม่อลอยบนโซฟาเดินมารับสายด้วยร่างกายเอื่อยเฉื่อยแต่เมื่อเห็นชื่อปรากฏของคนปลายสายน้ำตาที่ไม่คิดจะไหลก็รื้นขึ้นเต็มหน่วยตา
0 U; H5 U. I. n7 d4 E: _3 R

“มะแม่...”
- z$ m0 T; {1 N- W: s1 ]4 T. P% T5 V

$ F9 K. w; {& y[คนเล็กเป็นอะไรลูกร้องไห้ทำไม]


0 p2 J$ q2 b# Y4 R2 @- p) }สิ่งที่อัดอั้นในใจพรั่งพรูออกไปแค่ได้ยินเสียงผู้หญิงที่ผมรักที่สุดในโลก ผมเล่าเรื่องกระทบจิตใจในวันนี้ให้แม่ฟังด้วยเสียงสะอื้น ถ้าแม่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ได้มาแค่เสียงผมคงโผกอดท่านไปแล้ว


ไม่รู้ว่าแม่จะฟังรู้เรื่องมั้ยผมไม่รู้อะไรทั้งนั้นแค่อยากได้ที่พักพิงและคำปลอบโยนที่จะทำให้ความรู้สึกผิดในใจทุเลาเบาบางลง
3 U# K1 ^, {* r$ j

: E9 R2 R2 v# I" J5 h% V3 E[คนเล็กอย่าคิดมากสิลูกทุกคนเกิดมามีกรรมด้วยกันหมด คิดเสียว่าเป็นกรรมที่เขาต้องใช้นะลูกนะ]

* S, S3 g' w' D8 m. w
7 N( w5 g7 A; |4 M, u3 ^“ตะแต่เพราะผม...”
) {, x( T- G; f

0 z: _6 V1 J6 m$ r, u( a[ลูกของแม่ทำดีที่สุดแล้วเชื่อแม่นะ]

* w8 \5 ~/ P, ~5 I9 O9 c
* r1 r: f* s7 d; N! C“ครับ”
  i# R0 l0 j& t# j

แม่ปลอบผมอีกสองสามประโยคถึงวางสายไปถึงจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้างแต่ไม่ได้รู้สึกผิดน้อยลงเลยยังไงผมก็ยังคิดว่าเป็นเพราะผมอยู่ดี


คนที่ช่วยเหลือเขา...และทิ้งไปอย่างไม่ใยดี
# M9 S; [) h& W) \# g0 }


ตื่นเช้ามาตาผมบวมมากคงเป็นเพราะเมื่อวานร้องไห้หนักไปหน่อยสู้ๆปุญมนัสแกต้องผ่านมันไปให้ได้


/ s( y+ e$ z( P* `4 Kผมต้องหาเขาให้เจอ
" u. G8 m0 _, a9 C3 _* @* S
4 j9 {5 b6 t0 B% P. n* P
ผมไม่สามารถปล่อยผ่านไปอย่างที่แม่บอกได้


อย่างที่ผมบอกไปตั้งแต่ต้น...เขาไม่ใช่แค่ ‘ชายเร่ร่อน’ และเขาคือ‘เพื่อนของผม’



2 H/ x$ Y  G  T1 {0 B+ \3 I  O$ sเที่ยงของวันนี้ผมต้องออกมาพบลูกค้ากับพี่มิ่งเลยต้องตบหน้าตัวเองเรียกขวัญกำลังใจกักเก็บความห่อเหี่ยวไว้ข้างในดึงความสดใสมั่นใจเข้ามาแทนที่ ไม่อย่างนั้นนอกจากลูกค้าจะไม่เชื่อถือข้อสำคัญจะโดนพี่มิ่งเตะโด่งตกสะพานเดชาเอาได้
6 P/ M1 Q, |- D+ t/ O; ~% Z! g

/ l& q4 l" T7 G4 R+ dเอ้อ ขอนอกเรื่องหน่อยพูดถึงสะพานเดชา นี่เป็นครั้งที่สองที่ผมได้ขับรถข้ามสะพานแห่งนี้เพราะส่วนมากจะวนเวียนอยู่แถวในเมืองมากกว่า ครั้งแรกตอนย้ายข้าวของจากกรุงเทพฯมาทำงานที่นี่ ได้ยินว่าเป็นอีกหนึ่งสัญลักษณ์ของจังหวัดนครสวรรค์แต่ผมอยากจะบอกว่ารถมันติดบรรลัยมาก อยากจะบอกผู้เกี่ยวข้องว่าควรมีมาตรการมาปรับปรุงมันบ้างก็ดี แบบเอกลักษณ์คงไว้แต่ช่วยจัดการไอ้ถนนคอขวดนี่ทีเถอะขนาดผมนานๆมาทีนะแล้วคนที่ต้องผ่านมันทุกวันล่ะ บ้าตายกันพอดี
  I  Z6 a) k% o$ i6 N  p9 W
8 E0 O: S! |6 g1 N& W
) y/ y& U9 O3 B2 V/ ?นั่งบ่นไปผมก็มาถึงร้านอาหารอีสานแซ่บอีหลีซึ่งอยู่เยื้องกับแมคโคร พี่มิ่งบอกนัดกับลูกค้าไว้ร้านนี้นั่งรอได้ประมาณสิบห้านาทีลูกค้าก็ก็มา พี่มิ่งเป็นคนคุยรายละเอียดทั้งหมดผมมีหน้าที่แค่คอยส่งเอกสารและทำตามที่พี่มิ่งสั่งให้เท่านั้น


และการพบลูกค้าก็ผ่านไปด้วยดี เรากลับเข้าเมืองกันมาอีกครั้ง พี่มิ่งบอกไม่ต้องเข้าบริษัทแล้วกลับบ้านได้เลย ทุกวันนี้ผมยังสงสัยว่าตกลงพี่มิ่งเป็นเจ้าของบริษัทหรือเปล่าถึงได้มีอำนาจการตัดสินใจไปเสียหมด แต่เอาเถอะเชื่อพี่มิ่งไม่เคยมีปัญหา (เพราะถ้ามีพี่เขาจะเป็นคนรับกระสุนแทนเองทั้งหมดฮา)
) Q4 S2 `8 x- s" V1 c2 r4 [

* K5 T! T4 f# M7 Gผมให้พี่มิ่งส่งผมหน้าร้านขายอาหารตามสั่งผมกะว่าจะข้ามถนนไปเซเว่นซะหน่อย
, I1 E$ ]! b+ z$ g% i5 |6 p, Q; i$ T
; C  R, i# r3 g# i; @+ p
กึก


ทันทีที่ผมลงจากรถมายืนเทียบริมถนนเตรียมข้าม สายตาผมที่กวาดมองรถซ้ายขวาต้องหยุดอยู่หน้าเซเว่นฝั่งตรงข้าม


ตรงนั้น...หน้าเซเว่นที่มีเครื่องชั่งน้ำหนักหยอดเหรียญตั้งอยู่ ข้างๆกันมีผู้ชายรูปร่างคุ้นเคยนั่งยองๆหันข้าง มือฉวยหยิบแฮมเบอเกอร์ที่มีเด็กกัดกินเหลือไว้แล้วทิ้งลงในถังขยะมากินราวกับเป็นอาหารเลิศรส

# w5 H* ~2 I4 D3 [' N. f" N5 U* |
  i( l) @* Z& ?# y' j" Eชายเร่ร่อน!!


ผมละสายตาชั่ววินาทีมามองถนนเพื่อรีบข้ามไปหาเขาให้เร็วที่สุด มาถึงเส้นแบ่งสีขาวที่กั้นระหว่างทางรถสวนผมหันกลับไปมองเขาอีกครั้งแต่ก็หายไปแล้ว...
# M( Z2 ]8 P  q2 F5 m

" F, K8 M' p+ X/ e) n2 ?! G' fหายไปแล้วงั้นหรอ...
3 e( W' Q( S+ b5 f' Q' I
9 C' k! L0 w, c, i5 |  k2 Q
, |6 ]/ B9 u. d" `ไม่!! ผมจะไม่พลาดอีก!!
) U, Z9 i& A: y5 s- U! l* j& Q& B

ผมรีบข้ามถนนอย่างรวดเร็วไปหยุดหมุนคว้างหน้าเซเว่นกวาดตามองหาจนทั่วไม่เจอเลยวิ่งไปดูรอบๆอย่างกระวนกระวาย


ไม่มี...นี่ก็ไม่มี...ทางนั้นก็ไม่เจอ


ตัดสินใจวิ่งเข้าไปถามพนักงานเซเว่นที่ถูพื้นตรงประตูทางเข้าอยู่แล้วก็ได้คำตอบเดิมซ้ำๆ
' O9 P9 L& C  R/ q* E
; w( F) l% x0 o" l- t; d
ไล่ไปแล้ว...ลูกค้ากลัว
" S) F, x! Z( |, W

4 x# K2 ^. L, i# K0 Tฮะๆ ค้อนตอกตะปูเข้าที่ใจผมอีกหนึ่งตัว...




ผมเดินเอื่อยเฉื่อยไปบนทางฟุตบาทไม่อยากกลับห้องหัวใจมันหนักอึ้งเกินไปที่จะไปอยู่ในสถานที่เงียบสงบคนเดียว
5 O' t, }& X+ T/ ]3 q

ขาทั้งสองข้างพาผมเดินมาถึงหนองสมบุญ สวนธารณะขนาดใหญ่ใจกลางเมือง นั่งลงตรงริมหนองเหม่อมองออกไปไกลให้สายตามองเห็นสิ่งต่างๆรอบตัว ไม่อยากจดจ่ออยู่กับความคิดตัวเอง


ผมนั่งอยู่แบบนั้นจนท้องฟ้าขึ้นแถบสีส้มทองจึงยันตัวลุกขึ้นเอาล่ะ เข้มแข็งไว้คนเล็ก นายทำดีที่สุดแล้วจำที่แม่บอกไม่ได้หรือไง
/ E4 Q$ ?3 T, H1 p/ L* q& e
7 f  d" s+ C" X9 W' p
ผมตัดสินใจเดินอ้อมไปอีกทางแทนที่จะเดินทางตรงกลับห้องตัวเอง การได้เห็นสิ่งต่างๆแปลกใหม่รอบตัวทำให้ผมผ่อนคลายขึ้น บ้านเรือนที่ปลูกสร้างรูปแบบเดียวกับตึกแถวด้านหน้าแต่วัสดุที่ใช้สร้างเป็นไม้กระดานแผ่นดูแล้วคงสร้างมาหลายสิบปีเพราะดูทรุดโทรมมาก คนที่อาศัยอยู่มีไม่มากเหมือนตึกแถวด้านหน้าที่ใช้ทำการค้า มีป้ายไวนิลประกาศขายบ้านติดไว้หลายหลังคงเพราะใช้ทำการค้าไม่รุ่งเรืองเหมือนสมัยก่อนแล้ว
  \9 I  C; R3 j# R. M

บ๊อก บ๊อก
5 ?1 u6 p3 o; G0 y

เสียงเห่าแหลมเล็กแบบนี้เป็นของลูกหมาไม่ผิดเพี้ยนแต่จะเป็นลูกหมาจากที่ไหนและของใคร...

/ p3 j  i! _9 e; i" f. w- _
ผมสนใจขึ้นมาทันทีหันขวับเดินฉับเข้าไปยังบ้านไม้หลังหนึ่งที่ประตูไม้แบบบานพับปิดงับไว้เฉยๆไม่ได้ล็อก ส่งเสียงพึมพำขอโทษและขออนุญาตเจ้าของบ้านไปด้วย
1 {8 n# W' J' c# r6 h

เอ เหมือนผมจะได้ยินเสียงมาจากทางนี้นี่นาหรือไม่ใช่...

8 Z. X! `6 j2 F& ?, Y/ E( o
" [. j& D$ U0 Qบ๊อก

2 f* l' R6 [8 J: k% _
ตึกๆๆ
. {9 P9 o* b+ }9 x/ H2 e
% @. I( D( `" l2 q
2 |3 h; o" S) G, C0 w  ^- t" s! Sผมวิ่งขึ้นบันไดไม้ผุอย่างลืมตัวว่าต้องระวังว่ามันจะหักขอเถอะ ขอให้ใช่อย่างที่คิด
* u' R+ W- N: B- l: t: I

4 C0 w( F: t; @) m# r7 vบ๊อก

  l" o; r6 [6 F5 }- [3 x
ชะใช่...ใช่จริงๆด้วย
: D1 B3 p, P1 G  P4 M) M: Q

“น้องหมา!!!” ผมวิ่งเข้าไปหาแต่ไม่สามารถคว้าเอาไว้ได้ น้องหมาเข้าไปติดอยู่หลังตู้ไม้เก่าหลังใหญ่ผมลองยื่นมือเข้าไปแล้วแต่มือผมใหญ่เกินไปไม่สามารถยื่นเข้าไปได้ เสียงครางหงิงๆช่างน่าสงสารอดนึกถึงเจ้าของมันไม่ได้ เขาจะตามหามันหรือเปล่าหรือจะทิ้งน้องหมาอย่างที่ผมทิ้งเขา
6 E6 R1 \+ }4 t6 x' R

คิดไปถึงว่าถ้าเขาอยู่ตรงนี้คงเลื่อนตู้นี้ออกอย่างง่ายดายไม่ใช่ผมคนไม่เอาไหนที่ออกแรงเท่าไหร่ตู้หลังนี้ก็ไม่มีวี่แววจะขยับเลยสักนิด
7 l* u. @" z4 D; `" f

. t8 X# C4 j7 o5 p+ eบ้าชะมัด!!

4 b- M7 g, N0 p( D4 L
2 W' w  |% v9 k' L; j“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด”

, h7 _- G; U; M. b# h. _
“ไฟไหม้!ไฟไหม้ๆหนีเร็ว”
$ A- S9 }' E3 `, z
5 @0 {. g+ @" k; n9 y$ D2 M" o
7 O; m* f1 b5 d0 B4 m& g9 Oเสียงอึกทึกด้านนอกเรียกให้ผมละจากการเลื่อนตู้วิ่งไปเปิดหน้าต่างชั้นสองมองลงไป ภาพมุมสูงที่เห็นคือความโกลาหลที่ทำให้ผมมึนงงชั่วขณะเสียงหวีดร้อง คนวิ่งวนสาละวนวุ่นวาย ทั้งวิ่งตัวเปล่าหอบลูกหอบหลาน แบกข้าวของเครื่องใช้ไฟฟ้าต่างคนต่างกระเสือกกระสนเอาตัวรอด
& q5 m, q' t1 K  M& G
4 w% J  o( U" I, T  _& l3 Q0 o
แล้วทุกอย่างก็กระจ่างแจ้งเมื่อกลุ่มควันลอยเข้ามาอบอวลทั่วบริเวณไอความร้อนสัมผัสโดนผิวจนต้องเบี่ยงตัวหนี และที่สำคัญลมพัดพากลุ่มไฟก้อนใหญ่โหมกระพือมาถึงบ้านหลังนี้แล้ว!!


6 P# c6 C/ |, \1 B( V# E( P3 t“แค่กๆ” ผมเริ่มสำลักควันไฟจึงดึงผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงมามัดปิดจมูกไว้ รีบวิ่งกลับไปยังตู้หลังใหญ่ที่กักขังน้องหมาเอาไว้ไม่!! ผมจะไม่ทิ้งมันเด็ดขาด ผมมีชีวิตรักชีวิตยังไงน้องหมาก็เช่นกัน!!
' |2 W7 a$ r, Q

ผมไม่สามารถทิ้งมันไว้ให้โดนไฟคอกตายได้!!
. x) r5 T8 F$ |* X

  N; d" I) I4 @+ Rผมออกแรงดันตู้อีกครั้งและก็เหมือนเดิมมันไม่ขยับ น้องหมาเริ่มออกแรงดิ้นและร้องครางหงิงมากขึ้น มันคงรู้ว่าอันตรายกำลังจะมาถึงตัว ผมเริ่มมองหาตัวช่วยอื่นเห็นไม้กระดานที่นำมาสร้างเป็นผนังบ้านด้านหนึ่งหลุดออกจากแผ่นอื่นห้อยลงมาผมไม่ลังเลเลยที่จะไปดึงมันให้หลุดออกมาทั้งหมด ออกแรงดึงสุดกำลังจนตัวเองล้มลงก้นจ้ำเบ้าจากแรงกระชาก แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลามาสนเรื่องเจ็บไม่เจ็บ ผมรีบลุกขึ้นเอาหัวไม้ด้านหนึ่งกดกับผนังจับอีกด้านมั่นแล้วออกแรงงัดสุดแรง


+ A" E% }# _+ uเปาะ!!
4 g& s7 k3 V* k. C
, m4 t) A8 g3 [" Q" s
อะไรมันจะซวยแบบนี้!! ไม้หักเป็นสองท่อน!! ที่โชคร้ายไปกว่านั้น! ตู้ขยับออกไปไม่ถึงสามมิลด้วยซ้ำอะไรมันจะเหนียวติดแน่นทนทานขนาดนี้!!

0 a+ W- a4 X/ A$ g) d7 M
) ?# Q5 {" \8 b) |$ pพึ่บ!!
2 J) E* {, X8 D0 h, l

% Q; A3 j# b: p! g% r1 D2 D“โอ๊ย แค่กๆ” ไฟลามไหม้ไปครึ่งหนึ่งของบ้านหลังที่ผมอยู่แล้ว ลมพัดแรงเมื่อครู่พาไอร้อนลวกผิวผม อากาศเริ่มน้อยลงรู้ได้จากการหายใจที่ไม่ค่อยสะดวกนัก
; o7 H6 f" M: T$ Q

5 B* \4 |- `! n& `7 A  Cต้องรีบแล้ว!!
: O3 W8 ]' L" H, b$ R9 Z; g4 N6 Q
; d- ]# w2 _" ~9 A1 M1 P2 a
เหลือทางสุดท้ายแล้วล่ะ!! ต้องโค่นตู้นี้ซะ!ถึงจะเสี่ยงที่น้องหมาจะเจ็บตัวแต่ก็ดีกว่าตายกันอยู่ในนี้!!
; I1 X; W) f2 Q4 o# u

“ช่วยด้วยมีคนติดอยู่ในนี้!!” ผมตะโกนสุดเสียงพลางพยายามงัดตู้จากด้านหลังเพื่อให้มันล้มคว่ำหน้าลงไป น้องหมาก็พยายามช่วยเหลือตัวเองเต็มที่ด้วยการออกแรงดิ้น เสียงครางหงิงเงียบไปคงเพราะสำลักควันไฟเหมือนผม

# R( {' m& y# Q3 ?) X6 X" G
8 }, _* Z# i( I7 c3 M$ _4 Dปึง!!

: v- ^: W) l+ y* t( O. i
, X- Q( N( H/ d: Q1 A# y$ j+ E; t7 c/ kสำเร็จ!!
/ E3 Y" r  B: y/ u- W0 [+ @( A

  E6 T, w2 h& H. c+ ^ทำไมไม่โค่นมันตั้งแต่แรกวะ!
& H- d" P) u; ]9 N3 p- M* s5 z
2 O- h% q- ?5 P8 ?
น้องหมาโดนขาตู้กระแทกจนกระเด็นติดผนังนิ่งไปชั่วอึดใจก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาผมที่กระโจนเข้าไปอุ้มมันเหมือนกัน ผมอุ้มมันไว้ในอ้อมแขนก่อนหมุนตัวกลับไปทางบันไดเพื่อออกไปจากที่นี่ แต่ก่อนจะก้าวลงบันไดสายตาผมก็เหลือบเห็นคานไม้ที่เต็มไปด้วยไฟเพลิงสีแดงกำลังจะตกลงมา ผมก้าวถอยหลังหนีแต่กลับสะดุดกับทางต่างระดับจนล้มลงไป อ้อมกอดผมกระชับน้องหมาแน่นหลับตาปี๋


ไม่พ้น...โดน ต้องโดนแน่ๆ
% [- Q5 @2 I. @5 _8 B% |; `
% L: S  P  w) H7 ^4 U) G7 C/ ^
/ e! ~5 G5 l# y$ W# K0 e“อ๊ากกก”

3 t+ v. D! s- T7 k  J- N
  h6 D; K6 U3 x9 G1 Nปั่ก

/ B' a# L' p" `2 h1 }4 B
3 W3 n* l+ R' T) E. Xผมรู้สึกถึงของหนักหล่นทับแต่ไม่เจ็บไม่ร้อนลืมตาโพลงขึ้นมองก็เจอกับคนที่ตามหามาตลอด
  |/ }3 ?' \* U# O2 d- Z  L
* p+ K$ Z, Q. `2 G4 t1 M
6 Z7 J! q. a- Z/ z0 L3 mชายเร่ร่อน!! เจอแล้ว ฉันเจอนายแล้ว!!

8 g' s1 g3 x2 v% v; d4 |
$ G/ m/ c, J0 w+ @% W0 Q; V5 {" E6 ]ผมคลี่ยิ้มออกมา แต่...!!

. y7 y' t2 @' ]2 b
คนเล็ก! นี่ไม่ใช่เวลาจะมาดีใจนะโว้ยยย

" l1 F6 L- V4 M2 C+ J1 R8 j
ทำไมต้องมาเจอกันในสถานการณ์แบบนี้ด้วยนะ!!
) m, e: E6 i4 k# N, ~
# k& j9 D, T  _  I2 q
“นาย!เป็นไงบ้าง”
' U. |* T4 S: ~' ?  g2 N

. I' H$ G  ^% X“ไม่เป็นไร รีบไปเถอะ” เขาพูดพลางลุกขึ้นทำหน้าเหยเก ไม้ที่เต็มไปด้วยเปลวไฟนั่นตกทับลงบนแผ่นหลังเขาผมเห็น!! แล้วก็เห็นด้วยว่าเขาปัดมันออกไปด้วยมือเปล่า!!
; C4 z2 n- \) i3 ]5 c% Q
5 |. _5 w( l5 ]+ z6 k
4 F; I- f1 N6 f, w  M# l: Aทำได้ยังไงกัน!!
9 l/ C2 H. L  Z1 [3 y

0 Z- s% E: [1 bเขาลุกขึ้นยืนพลางประคองผมขึ้นด้วย ขมวดคิ้วยืนมองบันไดที่พังทรุดลงไปต่อหน้าต่อตาอย่างครุ่นคิด บันไดพังงั้นหรอ...แล้วเราจะลงไปชั้นล่างกันได้ยังไงล่ะ!
) }. |7 \" x: o! u
( N+ T$ z$ ]  e! M
“ขึ้นมา” ในระหว่างที่ผมกำลังแตกตื่นเขาก็ย่อตัวลงจับตัวผมให้ขึ้นไปบนแผ่นหลังกว้างของเขาให้มือหนึ่งกอดกระชับไหล่เขาเอาไว้ส่วนอีกข้างส่งเสียงบอกให้ผมอุ้มน้องหมาดีๆ ท่อนแขนทั้งสองข้างเกี่ยวช้อนกระชับต้นขาผมแน่นก่อนผมจะถามว่าเขาจะทำอะไรร่างสูงก็เอ่ยแทรกซะก่อน “จับดีๆล่ะ”

6 E; l: M+ }$ L
ฟุบ
  D9 v2 \* ]$ W* n7 S7 g
% H# f  o4 j2 ]; Y- C
. }1 u, Q0 @) s+ ^; ]: l$ Q( }. w' Hผมยังไม่เข้าใจในสิ่งเขาพูดชายเร่ร่อนก็กระโดดลงมาจากชั้นสองที่สูงประมาณสิบฟุต...สะสิบฟุต...บ้าไปแล้ว!!เขาทำได้ยังไง!!


หัวใจผมแทบวายเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะเผชิญกับความหวาดเสียวขั้นสุดยอดถ้าผมรอดจากเหตุการณ์นี้ไปเครื่องเล่นไหนที่ว่าแน่ผมคงไม่หวั่นอีกแล้ว
8 W4 `9 `- r* {8 l% L( z4 n

ตึกๆ

/ `# S6 |2 k0 F
' J+ o6 {, d& K- \# @ผมรู้สึกได้ว่าเขาออกแรงวิ่งนั่นหมายความว่าเราลงมายืนบนพื้นได้อย่างปลอดภัย จบจากตรงนี้ผมคงต้องถามเขาว่าไปเรียนวิชาตัวเบามาจากไหนผมจะได้ไปเรียนบ้าง แต่ตอนนี้สติผมเหมือนล่องลอยคงเพราะจากการขาดอากาศหายใจ หมดเรี่ยวแรงมือที่เกาะเกี่ยวรอบคอเริ่มหลุดออก อีกข้างที่กระชับกอดน้องหมาเริ่มอ่อนแรงลง

6 u; F* |1 K! R3 l
0 G3 }$ Y: C7 @8 Tก่อนทุกอย่างจะวูบไป

9 j+ ?+ ~% T6 S

; Q; L7 q4 s4 A" P+ y. Y% m

0 ^* q9 ?; V8 ]2 x4 ^“เล็ก ไอ้เล็ก” เสียงเรียกอันน่ารำคาญทำให้ผมค่อยๆปรือตาขึ้นใบหน้าแรกที่เห็นลอยอยู่ตรงหน้าเป็นไอ้ปอนด์ หน้าตามันตลกชะมัด
: Z8 k8 c7 ^2 O
* a; I% i1 W0 ?, j/ E" u' B* @) @
“อย่าบอกที่บ้านกูนะ” ผมส่งเสียงแหบแห้งออกไปคงไม่ถามว่าที่นี่ที่ไหนหรือผมเป็นอะไรไป เพราะสิ่งที่เผชิญมามันบอกในตัวมันเองอยู่แล้ว แต่ห่วงที่สุดคงเป็นเรื่องที่บ้านถ้ารู้กันนะรับรองได้โดนสั่งย้ายด่วนแน่
/ _2 D, ~! O+ K4 r7 W* ]8 L5 Z
  e! c. n" \1 p  W
7 p3 L# B5 V, y/ J/ N* i% uผมยังไม่อยากกลับระยอง!!


“เออๆกูรู้แล้วมึงเป็นไงบ้างให้ตามหมอมั้ย” มันถามอย่างกระตือรือร้น

- N. _# d$ f" p/ A% C% B- Z* z
“ไม่ต้องๆกูโอเคเออมึง...แล้วชายเร่ร่อนล่ะ” ผมถามตรงประเด็นที่อยากรู้


“มึงถามถึงมันทำไม! มึงยังกลัวอยู่หรอ ไม่ต้องกลัวแล้วนะ มีชาวบ้านไปช่วยมึงทันก่อนจะโดนไอ้บ้านั่นทำร้าย มันสารเลวมากทั้งที่มึงเป็นคนให้ข้าวให้น้ำแท้ๆยังจะมาทำเลวกับมึงอีก คนที่ไปช่วยมึงไว้บอกว่ามันกำลังจับมึงแก้ผ้าวิปริตที่สุด! นี่มันคงทำร้ายมึงจนสลบไปใช่มั้ยสมน้ำหน้าโดนรุมสกัมไปคงเละอยู่ คงได้ไปโรคจิตในคุกอีกนาน!!”

" c$ o/ U+ s  W) n1 B
“มะมึงว่าอะไรนะ...ขะเขา...” ไปกันใหญ่แล้วระหว่างที่ผมสลบไปเกิดเรื่องร้ายขึ้นขนาดนี้เชียวหรือ!

- h' d3 e1 b5 A- v6 m8 b5 `
/ E% S+ y) \% w- P  \9 {- N“พวกกูจับมันเข้าไปนอนในซังเตแล้วรับรองมันมาทำอะไรมึงไม่ได้อีกแน่นอน!!”

; C) C" _7 x& h. ^' X! V


ฮะๆค้อนตอกตะปูเข้าที่ใจผมอีกแล้ว...จนได้แต่ภาวนาว่าพื้นที่ที่ตอกลงไปมันจะหมดลงเสียที

minone

ขอบคุณ​มาก​นะ​ครับ​

65gpy

ขอบคุณครับ

ball3225

ขอบคุณมากครับ

kabuki

ตัดสินคนที่ผิวหน้าจริงๆ สงสารอ่ะ

kichjakan

ขอบคุณครับ

uglymen

เป็นงั้นไป เฮ้อ

Phol_th

มารัว ๆ อ่านไม่ทัน

guide01

ขอบคุณมากเลยครับ

pipi1

ขอบคุณครับ

rowetszaa

ขอบคุณครับ

bassabassy

ขอบคุณครับ

Akeoutdoor

เศร้าเกินไปละ

N-xanco

ขอบคุณครับ

Pathxx

สงสารเลย

Aonz003

Ling_Elvis

ขอบคุณครับ

Aquarius_Camu

ขอบคุณครับ

loveza

ขอบคุณครับ

jatuAAA

ขอบคุณครับ