1 ^. g4 K# y& c% t6 I }+ L [& Y, s, I0 N/ l2 P1 T2 J
กลางขุนเขาอันแห้งแล้งปรากฎภาพกองทัพทหารราวสมาร้อยนายจากอนาจักรนิโคดล กองกำลังเหล่านี้กำลังถูกรอบโจมตีจากโจรภูเขาซึ่งได้ใช้ช่วงเวลาที่พวกเขาพ่ายแพ้สงครามรุกต้อนแย่งชิงสะเบียงที่เหลืออยุ่น้อยนิด. รวมถึงปล้นสะดมเอาชุดเกาะและอาวุธยุทโธปกรณ์. แม่ทัพอาร์มันโด้บุรุษวัยสามสิบห้าผู้มีร่างกายราวกับเทพเจ้าสายฟ้า. นัยน์ตาดุดัน. ใบหน้าคมคาย. กำลังทุ่มเทกำลังปกป้องอาแจ็กซ์เจ้าชายลำดับที่สามเจ้าราชวงศ์. ผู้ซึ่งออกรบครั้งแรกเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีกรำ่ศึกจนแทบจะไม่มีแรงกายเหลือ. ครั้งแรงใจยิ่งถดถอยเพราะแพ้สงครามแต่กระนั้นเขาก็ยังพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่เป็นภาระของแม่ทัพอารีมันโก้ “พระองค์รีบหนีไปกับทหารก่อนะข้าจะต้านพวกมันไว้”. เขาฟาดดาบลงบนศีรษะของโจร 0 H7 D& V" f% X; _$ ?
“ไม่”. เด็กหนุ่มปฏิเสธเสียงกร้าว. “ร่วมรบกันมาขนาดนี้จะตายก็ตายด้วยกัน. ข้าไม่ทิ้งท่าน” 2 Q9 B2 d1 E. L5 ^) W5 `
“พระองค์ต้องไป. เราถึงจะมีโอกาสชนะ”. อาร์มันโด้เล็งเห็นแล้วว่าทหารฝั่งตนเสียเปรียบ. ตอนนี้น่าจะเหลือไม่ถึงร้อยนายแล้ว
. ^7 K3 B# i# n9 x+ z8 z8 n
“แต่...” / H& |% f6 Y8 p: i) c
“ไม่มีแต่. ไป!!!” อาร์มันโด้ตวาด. ก่อนจะอุ้มเจ้าชายขึ้นบนหลังม้าและตบก้นม้าอย่างแรงเพื่อเร่ง / |, u: r- o0 z; H @5 z
“เจ้าห้ามตายนะ”. อาแจ็กซ์ร้องลั่น.
+ Y# a7 S1 y$ M; Z
อาร์มันโด้โหมบุกตะลุยสู้จนเอาชนะโจรภูเขาได้สำเร็จ. แต่ตัวเขาเองก็หมดแรงแถมยังโดนลูกดอกของพวกมันเข้าอีก 0 ?4 J. K ~0 W2 W, O( R
ขณะที่นั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ท่ามกลางศพของลูกน้องตัวเองอยู่นั้นเสียงกีบเท้าก็ตรงดิ่งเข้ามา. สัญซาตญาณระวังภัยก็ตื่นตัว. เขาใช้พลังเฮือกสุดท้ายเตรียมรับศึก. แต่เป็นอาแจ็กซ์ที่ควบม้าเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด. เมื่อเห็นว่าแม่ทัพยังมีชีวิตอยู่ก็เผยแววตาสดใสออกมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง + ]5 c. h9 c/ G4 @. L
อาร์มันโด้ถูกดึงขึ้นหลังม้า. ครั้นแรกเขาจะเป็นคนควบเองแต่ทว่าหมดแรงจึงปล่อยให้อาแจ็กซ์เป็นคนนำ. เจ้าชายอยู่ข้างหน้าแม่ทัพซ้อนหลัง. รอบกายเงียบเชียบได้ยินเพียงเสียงลมหายใจทั้งสอง. ผ่านไปสองชั่วยามอาร์มันโด้รู้สึกผิดปกติกับร่างกาย. มันค่อยๆแผ่ขยายขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้. แม่ทัพวัยฉกรรจ์มีอาการสะลึมสะลือ. คล้ายเหนื่อยคล้ายฝัน. เขาได้ยินเสียงอาแจ็กซ์ร้องเรียก. แต่เสียงนั้นช่างห่างไกล . d; b- T! {# f. D
) ]. G, O6 r" G6 S5 h. T5 w% R
3 B) i9 J( `+ T3 L
อาแจ็กซ์ประคองร่างกายอันใหญ่โตของผู้เป็นแม่ทัพลงมานอนบนพื้นดิน. เขารีบวิ่งไปที่ลำธารใช้ผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆ. มาเช็คหน้าให้อาร์มันโด้ก่อนจะค่อยๆถาดชุดเกาะแม่ทัพออก. “ท่านอย่าเป็นอะไรนะ”. อาแจ็กซ์ร้องอย่าร้อนใจ. มือขาวปลดผ้าเตี่ยวเขาออกจนเผยให้เห็นท่อนลำอันใหญ่โตราวเก้านิ้ว. เจ้าชายชะงักหน้าตาแดงกร่ำ. นี่เจ้าจะตายแล้วยังมีอารมณ์อีกรึ. อาแจ็กซ์ล่ะสายตามองรูปร่างแม่ทัพให่หาร่องรอยผิดปกติจนไปพบกับรอยเข็มเล็กตรงช่วงลำคอ. รอยเข็มมีเอกลักษณ์สามแฉกเช่นนี้. รึว่าจะเป็นเข็มกำหนัด!!!
& ~2 Y5 ^& b# _5 C8 @+ m4 |8 } X
อาแจ็กซ์สบกอย่างรุนแรง. เขาเคยได้ข่าวว่ายาพิษชนิดนี้ร้ายแรงนัก. หากไม่ได้รับการรักษาอย่างถูกต้องอาจสิ้นชีพได้. หากการรักษานั้นแน่นอนว่าง่ายแสนง่ายเพียงปรนเปรอความกำหนัดจนกว่ายาจะหมดฤทธิ์เท่านั้น. เพียงแต่...ตอนนี้มิมีสตรี. อาแจ็กซ์เหลือบตาหมดอาร์มันโด้อย่างกระอักกระอ่วน. เขาเองก็มิมีประสบการณ์กับชายเสียด้วย. แต่หากเพื่อช่วยชีวิตอาร์มันโด้แล้ว $ Q- L# [$ X- h+ @6 {
/ S4 p; U+ C2 E
หลังตัดสินใจได้เจ้าชายอาแจ็กซ์จึงเดินไปหยุดระหว่างขาของอาร์มันโด้ก่อนจะค่อยๆแยกเรียวขาแกร่งออก. เขายื่นมือไปสัมผัสท่อนลำอันใหญ่นั้นก็ขยับขึ้นลงช้าๆ. เสียงลมหายใจดังขาดห่วงของท่านแม่ทัพสะท้านราวกับพอใจ. อาแจ็กซ์ขยับมือเร็วขึ้นอีกมือก็เค้นคลึงลูกกลมๆเพื่อเพิ่มความกระสัน. อาร์มันโด้ครางฮือออกมาเขาจะมืออาแจ็กซ์แล้วชักเร็วขึ้นราวกับไม่พอใจในความชักช้า. ไม่นานน้ำรักก็กระเซ็นออกมาเปื้อนตามหน้าท้องและหน้าอกแกร่ง. มันขาวขุ่นยิ่งนักและมีสีเขียวปนมาด้วย. อาแจ็กซ์รู้ว่าจะต้องทำให้น้ำรักนั่นไม่มีมีเขียวปนออกมาจึงเป็นสัญาณว่าพิษหมดไปแล้ว
E1 l- r8 u) Y' R' l" j- M0 [
% z" e6 P# V! y n6 |
องค์ชายนั่งพิงต้นไม้แล้วจับอาร์มันโด้นั่งพิงเขาอีกที. มือนึงรูดรั้งบดขยี้ท่อนลำใหญ่โต. อีกมือเค้นคลึงกล้ามหน้าอกและกล้ามท้อง. เมื่อเริ่มไปซักพักเขาก็มีอารมณ์. ปากบางจึงยื่นไปขบเม้มลำคอหนา. กัดบริเวณหัวไหล่แกร่ง. ลิ้มรสกลิ่นกายชาตินักรบอย่างหื่นกระหาย. ลืมเลือนจุดประสงค์ที่แท้จริงไป. + s$ ]5 N$ }8 [' C G! U" X
) ?. `" J% W) A1 n i
; ^2 D# h- L; e
“อือ. อา”. อาร์มันโด้ครางกระเส่า. เขาล็อคคอองค์ชายเข้ามาจบอย่างไม่รู้ตัว. สองลิ้นเกี่ยวรัดกันอย่างเมามัน 2 T5 t# B5 E* H. N N2 K# a* ?( ^
“เจ้าทำข้ามีอารมณ์เหลือเกินแม่ทัพข้า”. อาแจ็กซ์ครางก่อนผลักร่างใหญ่โตราวกับเทพเจ้าสายฟ้าลงบนพื้น. ลิ้นร้อนลากเลียเม้มไปตามหน้าอก. หัวนม. สีข้างจนทำให้อาร์มันโด้บิดรัดเร่าอย่างเสียวซ่าน. อาแจ็กซ์ลากลิ้นไปบริเวณหัวเหน่า. ลิ้นร้อนหยอกล้อกับหัวบานสวย
+ e, \' G7 E: M
# i7 A; |/ s& n3 P6 h: v5 W
“อา”. อาร์มันโด้ครางกระเส่าราวกับโดนสายฟ้าฟาดเข้าเต็มรัก. ความรู้สึกแปลกใหม่ไม่เคยลิ้มลองช่างยั่วยวนให้หลงใหลนี้คืออะไรกัน. สติของแม่ทัพไม่สามารถประคองตนให้รับรู้ได้. มีพียงประสาทสัมผัสทางกายเท่านั้นที่ตอบสนองไปอย่างธรรมชาติ. อาแจ็กซ์ใช้ริมฝีปากและลิ้นเกี่ยวตวัดแท่งเนื้อราวกับของโปรดปราณ. ) u1 }4 U! z) [5 h% \ I5 D% n
“อา. ใครทำอะไรข้า. มันดีเหลือเกิน”. อาร์มันโด้ครวนคราง. อาแจ็กซ์ฉวยโอกาสจับแท่งเนื้อของตัวเองยัดเข้าปากอีกฝ่าย. “อื้อ. อ็อก. จ๊วบจ๊าบ”. แม่ทัพใหญ่ใช้เวลาไม่นานก็เรียนรู้ว่าควรจัดการกับสิ่งแปลกปลอมในปากยังไง. เขาดูดรูดรั้งแท่งเนื้ออย่างดุดันจนทำให้เจ้าชายอาแจ็กซ์สั่นสะท้าน 9 b# V# A- { o5 O+ A
“ซี๊ดดดดดดพโอยยยยยยท่านปม่ทัพข้าเสียวยิ่งนัก. ดูดแรงๆ”. อาแจ็กซ์กระทกกระทั้นท่อนลำเข้าออก
# b/ o# T3 K: T5 X" _6 Q
4 ^: a5 x; V& N4 E, ~
“ข้าทนไม่ไหวแล้ว”. อาแจ็กซ์จับขาแกร่งแยกออก. ก่อนจะเลียรอบๆรอยจีบสีเข้ม
, D) f' {/ @2 ^+ G3 B8 K
4 B. H7 k/ U$ h. C+ h, d
“ฮ้าเสึยวยิ่งนักใครทำมนต์ใส่ข้า. เจ้าเป็นใคร”. อาร์มันโด้ปล่อยปากออกมาร้องครวญกระเส่าก่อนจะปล่อยน้ำรักออกมากอีกรอบ. อาแจ็กซ์นิ่งคิดซักครู่ก่อนจะค่อยจับท่านแม่ทัพนอนคว่ำ. เขาคิดว่าการร่วมรักกับบุรุษก็คงไม่ต่างจากสตรี. เจ้าชายวัยสิบแปดปีจึงค่อยๆกดแท่งเนื้อเข้าไปในร่องสวาทแม่ทัพของเขา
2 r9 \7 C- \3 |; [
“อย่าข้าเจ็บ”. อาร์มันโด้ดิ้นรน. + B, T# t" b! }1 p/ e4 V; S
$ o; a: V$ N; T. P1 b8 d1 T: `1 ~
แต่แล้วก็เกิดเรื่องพิศดาร. เมื่ออาร์มันโด้สะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียงคนไข้. เขาเหลือบมองรอบกายด้วยความงุนงง. คนพวกนี้สวดชุดอะไร. แล้วสายระโยงระยางที่เจาะเข้าร่างกายเขานี่อีกล่ะ 0 Q) a; t8 F a) I* Q* u* E
“เป็นยังไงบ้างครับ”. เสียงนุ่มทุ่มของชายหนุ่มดังขึ้น. เขามองคนตรงหน้าด้วยความตกตะลึง. ชายตรงหน้ารูปร่างหล่อเหลาสูงประมาณหัวไหล่ของอาร์มันโด้ ผิวขาวเนียนมีน้ำมีนวล. แว่นตาทรงกลมทำให้ดูสุขุม. แต่ใบหน้านี้ช่างคุ้นตานัก
% @- ?' i% M9 U
“เจ้าชาย?” y3 N( p' n9 J5 U4 _3 O5 ]. s
1 L+ d5 n5 `% `% a- K# J2 F |