|
"มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม ที่คนอื่นบอกว่าจารย์จะลาออกน่ะ" ขุนพลโผล่พรวดเข้ามาในห้องพักครูของเที่ยงวันหนึ่ง สองมือค้ำอยู่ที่โต๊ะ ใบหน้าตึงเครียดมีเหงื่อซึมบ่งบอกว่าเจ้าตัวรีบวิ่งมาแค่ไหน ผมสูดหายใจลึก พยายามข่มอารมณ์ให้เป็นปกติ
"ครูไม่รู้ว่าเธอไปได้ยินจากที่ไหนมานะขุนพล แต่ก็นั่นแหละ มันคือเรื่องจริง ครูจะลาออก ครูจะไปจากที่นี่" ประโยคสุดท้ายน้ำเสียงผมสั่นเครือ คำว่า ไปจากที่นี่ มันหมายความว่าจากนี้ไปผมกับมันจะไม่ได้เจอกันอีก ผมจะดับไฟตั้งแต่ต้นลมก่อนที่มันจะบานปลายไปมากกว่านี้ เรื่องของเราสองคนมีคนรู้เยอะเกินไป ผมยอมรับว่าที่ผ่านมาทำอะไรไม่รัดกุม โจ่งแจ้งเกินงาม แต่เมื่อมันย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว ทางที่ดีที่สุดก็คือผมควรไป เพื่อความปลอดภัยของขุนพลเอง ขุนพลยังเด็กอนาคตยังอีกยาวไกล ถ้าพ่อมันรู้เรื่องนี้จริงอย่างที่ขุนศึกมันขู่ว่าจะทำ ถ้าทางโรงเรียนรู้ว่าผมกับมันแอบมีความสัมพันธ์กัน ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าชีวิตของพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อไป ในเมื่อสังคมตีตราไว้ว่าครูกับลูกศิษย์จะรักกันไม่ได้ ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนคิดกฏกติกาข้อนี้ แต่มันทำให้คนภายนอกรับรู้และเข้าใจว่าความสัมพันธ์แบบนี้มันผิด ทั้งๆที่พวกเขาควรเข้าใจว่าครูกับลูกศิษย์เราก็มีหัวใจเหมือนกัน หัวใจที่สามารถรักได้และเจ็บเป็น
"...."สายตาของคนตรงหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด มันก้มหน้า กัดฟันจนเห็นสันกราม
"ที่ผ่านมา ครูขอโทษ เรื่องของเรามันควรจบตั้งแต่วันที่ไปเข้าค่าย ครูไม่ควรจะทำให้ความสัมพันธ์แบบนี้มันเกิดขึ้น ครูไม่รู้ว่าตอนนี้ขุนพลคิดอะไรอยู่ แต่ครูอยากให้เรารู้ไว้ว่าที่ครูทำไปก็เพื่ออนาคตของเธอเอง ถ้าคนอื่นรู้เรื่องของเรามั..."
"ผมไม่แคร์ ใครจะมองยังไงก็ปล่อยเค้าไปสิจารย์ เราห้ามความคิดคนอื่นไม่ได้อยู่แล้ว จะไปสนใจทำไม จารย์อย่าลาออกเลยนะ ผมขอร้อง นะจารย์" คนตรงหน้าทรุดเข่าลง ส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ ใจผมกระตุกวูบ อย่ามาทำให้ครูรู้สึกไปมากกว่านี้เลยขุนพล
"เฮ้อ..เธอยังเด็กนะขุนพล โลกของผู้ใหญ่มันน่ากลัวกว่าที่เธอเห็น เธอบอกว่าไม่แคร์สายตาคนอื่นก็จริง แต่ความเป็นจริงแล้ว มันไม่ได้ง่ายอย่างนั้น การต้องทนอยู่ท่ามกลางสายตาดูถูกดูแคลน อยู่ท่ามกลางคำนินทา มันกดดันกว่าที่เธอคิดมากนัก ความสัมพันธ์แบบครูกับลูกศิษย์ไม่มีใครยอมรับได้หรอก มันผิด..."
"ทำไมล่ะ ครูกับลูกศิษย์จะรู้สึกดีต่อกันไม่ได้เลยหรอ พวกเราก็มีหัวใจนี่ หรือที่จารย์จะไป เพราะจารย์โกรธผมที่ทำแบบนั้น ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมแค่อยากให้จารย์เป็นของผมคนเดียว ผมขอโทษ..." น้ำใสๆ ไหลรินจากดวงตาคู่สวยนั้น ผมไม่รู้ว่าไปทำไรให้มันรู้สึกดีด้วย ผมก็เป็นอำนาจ เป็นครูที่รักลูกศิษย์คนหนึ่งแต่แค่ลูกศิษย์คนนี้ที่รู้สึกมากเป็นพิเศษ จนทำให้เรื่องมันเลยเถิดมาจนถึงทุกวันนี้ ครูต่างหากที่ต้องขอโทษ
"ครูไม่ได้โกรธเธอ ไม่เคยโกรธเลยด้วย ขุนพลฟังครูนะ เรื่องนี้ครูตัดสินใจดีแล้ว ครูคิดว่ามันเป็นทางเดียวที่เรื่องมันจะจบ หากครูยังอยู่ ครูอาจเป็นคนที่ทำให้อนาคตเธอพัง ครูหวังดีกับเธอนะ ในอนาคต ครูอาจจะได้รับการ์ดงานแต่งของเธอ เธออาจจะมีชีวิตปกติเหมือนคนอื่นทั่วไป มีภรรยา มีลูก มีครอบครัวที่น่ารัก ครูว่ามันจะดีกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้อย่างแน่นอน"
"หึหึ...ถ้าสมมุติว่าเราไม่ได้เป็นครูกับลูกศิษย์กัน ถ้าเรารู้จักกันในฐานะอื่น มันจะจบแบบนี้ไหมจารย์" ไม่รู้...ครูก็ไม่รู้ อย่าทำน้ำเสียงแบบนั้นเลยขุนพล"งั้นเย็นนี้ ผมขอไปหาจารย์ได้ไหม เป็นครั้งสุดท้าย ผมสัญญาว่าจะไม่มาวุ่นวายกับจารย์อีก" ผมพยักหน้ารับ ตั้งแต่รู้จักมา มันแทบไม่เคยร้องขออะไรจากผมเลย ครั้งนี้ผมจะตามใจมัน ถ้ามันทำให้เรื่องทุกอย่างจบลง
ผมมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นลับหายไปจากกรอบประตู ผมถอนหายใจ บางคนอาจจะหาว่าผมโง่ บางคนอาจจะมองว่าผมไม่เข้มแข็ง หรือว่าผมทำเกินไป แค่ทำหน้าโง่ๆเซ่อๆ สอนหนังสือต่อไปแถมมีควยให้กินไม่ดีกว่าเหรอ พวกคุณอาจจะมองแบบนั้น แต่ผมรู้ตัวผมดี ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมถูกปลูกฝังจากรุ่นพี่ รุ่นน้องที่เป็นแบบเราๆว่า ผู้ชายยังไงก็คู่กับผู้หญิง มันไม่ทางมาสนใจใยดีหรือว่าจะมารักพวกเราได้ พวกนั้นรักเราที่เงิน ผมจึงทำนิสัยแบบนั้นมาตลอด ใช้เงินซื้อใจ เบื่อเมื่อไหร่ก็เปลี่ยนคน แต่ลึกๆในใจแล้ว ผมก็มีความหวัง หวังว่าสักวันหนึ่งเราอาจเจอคนที่รับเราได้ และเขารักในสิ่งที่เราเป็น ขอแค่ใครสักคนที่เข้ามาทำให้รู้สึกดีและมั่นคงกับเราตลอดไป
อยู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมา แค่คิดว่าหลังจากนี้จะไม่ได้เจอหน้ากันอีกแล้ว ในใจมันก็รู้สึกหน่วงๆ มันเจ็บเหมือนมีใครเอาเข็มมาทิ่มแทง ผมพ่ายแพ้อย่างยับเยิน พ่ายแพ้ต่อความรู้สึกที่เกิดขึ้น เวลาแค่ไม่กี่เดือนผมยังรู้สึกกับมันขนาดนี้ แล้วถ้าความสัมพันธ์มันยังยืดต่อไปอีก ในวันที่มันจากผมไป ผมจะทนอยู่ได้อย่างไร
.......
17:28 นาฬิกา "นี่คิดดีแล้วเหรออำนาจ ชั้นเสียดายเธอจริงๆนะ กว่าจะหาครูที่พวกเด็กๆถูกใจได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เธอรู้ไหมว่าผลการเรียนของเด็กพวกนั้นดีขึ้นจากเดิมมาก การสอนของเธอทำให้เด็กอยากเรียน พอชั้นไปบอกว่าเธอจะออกก็พากันโอดโอย แต่ก็เอาเถอะ ถ้าคิดดีแล้วก็ตามนั้น สู้ๆละกัน" ครูวิสาเดินเข้ามากอดผม คนนี้ก็เหมือนกันผมรู้สึกดีกับแกมากๆ
"ครูก็สู้ๆ เหมือนกับครับ ไว้ว่างๆผมจะลงมาเยี่ยมละกัน" ครูวิสาพยักหน้า ผมกระชับกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องพักครูมา
ผมมองรอบๆบริเวณโรงเรียน อยู่ๆก็รู้สึกใจหายขึ้นมา โรงเรียนที่จะไปสอนนั้นเป็นโรงเรียนแถวบ้านเกิดผมเอง ผมติดต่อไปช่วงที่ขาดครูพอดิบพอดี จังหวัดน่าน...จังหวัดที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก เป็นจังหวัดเล็กๆที่ยังคงวิถีชีวิตแบบเนิบๆ ช้าๆ ตามสไตล์ล้านนา ผมหวังว่าการจะไปอยู่ที่นู่นจะทำให้ใจผมสงบ และสัญญากับตัวเองว่าจะเลิกนิสัยร่านควยแบบนี้ละ อายุก็ปูนนี้แล้วควรเข้าวัดเข้าวาจะดีกว่า 55
"อาจารย์ !!! จารย์รอผมด้วย!! " ผมหันไปตามเสียงเรียก ไอ้หล่อนี่เอง มันรีบวิ่งมาตรงที่ผมอยู่ ก่อนจะดึงกระเป๋าจากไหล่ผมไปสะพายไว้ "ผมช่วย" มันยิ้มกว้างให้ แววตาดูดีกว่าเมื่อตอนกลางวันนัก
"ลูกศิษย์ใครเนี่ย หล่อแถมยังจิตใจดี"
"แถมควยใหญ่ด้วยครับ55" เห็นมันพูดเล่นแบบนี้ได้ผมก็เบาใจ ผมอยากให้เราจากกันด้วยดี จากกันด้วยความเข้าใจ
ผมส่ายหัวกับความขี้เล่นของมัน ขุนพลก็คือขุนพล ผมมองหน้ามันพยายามจดจำรายละเอียดให้ได้มากที่สุด หลังจากนี้ถ้าคิดถึงก็คงได้ดูแค่รูปเท่านั้นแหละ
พวกเราเดินมาถึงป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียน ขุนพลในชุดนักบาสผ้าลื่นๆ สามารถดึงดูดสายตาคนอื่นได้เป็นอย่างดี แต่เจ้าตัวดูจะไม่สนใจ มันชวนผมคุยตลอดเวลา จนรถมานั่นแหละ เจ้าตัวถึงหยุดพูด ........... ขุนพลขอแวะเซเว่นใต้คอนโด เพราะอยากซื้อน้ำกิน ผมรออยู่ข้างนอก มองเข้าไปเห็นมันถูกพนักงานแซวก็นึกขำ ความหล่อของมันไม่เข้าใครออกใครจริงๆ
"ไปหว่านเสน่ห์สาวเซเว่นมาเหรอ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว"
"ป่าวซะหน่อย พี่เค้าแซวเล่นๆ นี่จารย์หึงผมเหรอ แหนะๆ หน้าแดง หึงจริงสิเนี่ย ทำไงได้อะเนอะ คนมันรูปหล่อ พ่อรวย ควยเป็นลำ55+" ผมตีไหล่มันไปทีนึง ถึงจะอยู่ในอารมณ์หม่นๆ แต่มันมาพูดมาทำหน้าทะเล้นแบบนี้ ผมก็รู้สึกนะ รู้สึกเงี่ยน
ขุนพลเดินไปกดลิฟต์ กดชั้น แหม...จำเก่ง ขนาดมันมาแค่ครั้งเดียวนะนั่น ช่วงหนึ่งเกิดความเงียบขึ้นในลิฟต์ ขุนพลยื่นมือมาจับมือผม
"คงคิดถึงอาจารย์แย่เลย"เจ้าตัวพูดก่อนจะดึงผมเข้าไปกอด ผมสูงแค่อกมันเท่านั้น แรงกอดแน่นขึ้น ทำให้หน้าผมแนบกับอกแกร่งเข้าไปอีก ผมสูดกลิ่นกายที่คุ้นเคย กลิ่นของขุนพล "จารย์อย่าลืมผมนะ อย่าลืม.."
ติ้ง!!!! ลิฟต์ถึงชั้นที่ผมอยู่พอดี ตอนนี้ตัวผมร้อนวูบวาบ มันหวามไหวเพราะสัมผัสจากผิวกายของคนข้างๆ ผมรู้สึกว่าทางเดินจากหน้าลิฟต์ไปถึงห้องมันห่างไกลซะเหลือเกิน เหลือบมองคนข้างๆก็อยู่ในอารมณ์ที่ไม่ต่างกัน ผมไล่สายตาไปกลางลำตัว บางอย่างที่อยู่ข้างใน ดุนดันกางเกงบาสจนเห็นเป็นลำ ขุนพลก็คงอยากเต็มที่เเล้วเหมือนกัน
มือไม้ผมสั่น จนไขกุญแจไม่ได้ เดือดร้อนคนตัวสูงกว่าต้องหยิบไปไขเอง พวกเราสองคนเบียดกันเข้ามาในห้อง เพียงแค่ประตูปิดสนิทผมก็โดนกอดอีกครั้ง ขุนพลระดมจูบและไซร้คอ อย่างราวกับคนกระหายอยาก ตัวผมกระตุกวาบเพราะสัมผัสเสียวที่อีกคนมอบให้
"สอนผมหน่อย..แบบที่ถูกต้อง ผมอยากทำให้อาจารย์มีความสุข"คำออดอ้อน พร้อมกับลมที่เป่าเข้ามาในหูทำให้ขนลุกซู่ ผมไม่รอช้า คว้าหมับเข้าไปตรงกลางลำตัวที่แข็งรออยู่แล้ว ขุนพลหันไปถอดเสื้อบาสออก เผยให้เห็นหุ่นกำยำสมส่วน ผมแตะลิ้นไปตรงหัวนมสีแดงเข้มนั้น ตวัดลิ้นเลียเบาๆสลับกับดูดเม้ม มือนึงเขี่ยหัวนมอีกข้าง อีกมือลูบไล้ตรงท่อนควยของมัน
"ซี้ดดดดดด.....อาาา"เสียงครางด้วยความพอใจจากคนตัวสูง ทำให้คนฟังอย่างผมเสียวแทบใจขาด "เสียวมากครับจารย์..."ผมสลับมาดูดเลียหัวนมอีกข้าง จนมันแฉะไปด้วยน้ำลาย มือสองข้างของขุนพลจับหัวผมไว้ พร้อมกับแรงจิกผมมาเป็นระยะเมื่อเจ้าตัวต้องการระบายความเสียว ผมดูดจนหนำใจ ก่อนลากลิ้นผ่านหน้าท้องแน่น มาหยุดตรงสะดือ คนข้างบนตัวงอด้วยความเสียว ควยในกางเกงกระตุกหงึกหงักจนน้ำเงี่ยนซึมเยิ้มออกมา ผมแนบจมูกไปสูดดมด้วยความคิดถึง กลิ่นหอมคาวๆ ของมันดึงดูดให้ลิ้มลองเสียนี่กระไร
ผมลากลิ้นเลียตามความยาวของควยผ่านกางเกงบาส ขุนพลพยายามจะถอดกางเกงออก แต่ผมขืนมือไว้ และดุนลิ้นตรงเงี่ยงหัวควย " อ๊ะ!! ถอดเถอะจารย์ โคตรเงี่ยยนอะ !!" ผมเห็นใจ ถอดให้ แต่ถอดแค่กางเกงบาสนะ ผมดึงกางเกงลงมันร่นไปอยู่ปลายเท้า เผยให้เห็นขุนพลที่เหลือแต่กางเกงในสีขาวตัวเดียว
กางเกงในราคาแพง ไม่สามารถห่อหุ้มความใหญ่โตของควยขุนพลเอาไว้ได้หมด ส่วนหัวของมันโผล่พ้นออกมาเกือบกำมือ น้ำเงี่ยนใสๆไหลเยิ้มเต็มหัว ผมไล่สายตาลงมายังไข่แฝดที่ใหญ่คับหว่างขา ก่อนจะแนบจมูกเข้าไปสูดกลิ่นของมัน สองมือผมลูบไล้ที่ขาอ่อนของขุนพล
"อา......ซี้ดดดดดด.... อย่าแกล้งดิจารย์ ผมใจจะขาด" ขุนพลครางออกมา เมื่อผมวนลิ้นไปยังหัวควยบานอวบของมัน ผมดึงกางเกงในลง พวงควยของมันเป็นอิสระ ผงกหัวท้าทายอำนาจ
ผมจับมือมันให้เดินตามไปที่เตียง ไอ้หล่อเดินควยกระดกหงึกหงักตามหลังมา ก่อนผมจะจัดท่าให้มันนั่งพิงหัวเตียง แล้วถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกบ้าง
"ขุนพล...ครู..เอ่อไม่มีถุงยาง"
"อยู่ในถุงเซเว่นครับ ผมซื้อมาเมื่อกี้ ดีนะที่คิดทัน หึหึ" ผมเดินไปหยิบถุงเซเว่นขึ้นมาดู นอกจากขวดน้ำแล้วก็มีกบ่องสี่เหลี่ยมเล็กๆอยู่ข้างใน ไม่บอกหรอกนะว่าเบอร์อะไร
"ร้ายกาจ คนเรา"
"ก็ต้องเตรียมพร้อมไว้ก่อน เผื่อเหตุการณ์ฉุกเฉิน" ผมแกะถุงยาง แล้วครอบไปที่หัวควยมันด้วยปากของผม จัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ ก็ขึ้นไปนั่งคร่อมตัวมันไว้
ผมนั่งทับท่อนควยมันที่นอนราบไปกับหน้าท้องนั่น ก่อนจะขยับบั้นท้ายเบาๆ เพียงแค่นั้นสีหน้าไอ้หล่อก็เหยเก คิ้วขมวดแน่น
"เอาเข้าไปเถอะจารย์ ผมอยากเต็มทนละ ถ้าจารย์ขยับอีกนิด ผมแตกนะบอกเลย " ไม่รู้ว่าเป็นคำขู่หรือว่าอะไร แต่ผมก็หยุดแกล้งมัน ผมยกตูดขึ้น รุ่นนี้ไม่ต้องเบิกทาวอะไรทั้งนั้น จับหัวควยมันตั้งตรง ก่อนจะค่อยๆ เขมือบมันเข้าไปทีละนิด
"ซี้ดดดดด.....อาาา...โอวววว...."เสียงของพวกเราประสานกันเมื่อท่อนควยเข้าไปจนมิดด้าม ผมยันกายกับไหล่มัน ขุนพลโน้นหน้ามาเลียหัวนมผม นั่นมันทำให้เสียวแทบร้องขอชีวิต มันไม่เคยทำแบบนี้ให้ผมเลยนะ แม่เจ้า อา......
ผมนั่งแช่อยู่แบบนั้นสักพัก พอปรับตัวได้ก็เริ่มขยับบั้นท้าย คนข้างล่างส่งเสียงขึ้นมาทันทีด้วยความเสียวสะท้าน ก่อนที่คนที่ส่งเสียงจะกลายเป็นผมแทน เมื่อนคนข้างล่างกระเด้าสวนขึ้นมา
"อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...ขุนพล..ใจเย็นๆ"ผมกระซิบเตือนมัน เมื่อรับรู้ว่าคนข้างล่างกระแทกกระทั้นมาซะรุนแรงเหลือเกิน มันจับเอวผมแน่นก่อนจะกระแทกเน้นๆ อีกที แล้วหยุดหอบหายใจผมนี่แน่นจุกท้องไปหมด
"เสียวโคตรๆ ผมขอท่าหมาได้มั้ย นะครับๆ นะๆๆๆๆ" โอ้ยย ไม่ต้องทำหน้าอ้อน ครูก็พร้อมปรนเปรอให้หนูอยู่แล้ว ผมถอนตัวออกจากมัน ก่อนจะลงไปคลานท่าหมาบนเตียง ขุนพลกระเด้งตัวลุกขึ้น " เรียกชื่อผมหน่อยจารย์ ผมอยากได้ยินจารย์ครางเป็นชื่อผม นะครับ" วันนี้ขุนพลกินน้ำตาลมาหรืออย่างไร ปากหวานๆแบบนี้ให้ทำไรผมยอมหมดแหละ
"ขุนพล...มาเย็ดตูดครู เย็ดดีครูจะให้เกรอเอหนู มาๆ ขุนพล"
"ผมขอเอบวกนะครับจารย์ อึก...." ขุนพลเข้ามาซ้อนหลังผมพร้อมกับจับควยจ่อเข้ามาในรูตูด มันจุกแน่น แต่ก็เสียวทุกครั้งที่ขุนพลกระแทกไปยังจุดกระสัน เสียงเนื้อแนบเนื้อดังลั่นไปทั่วห้อง พร้อมกับเสียงครางเสียวของพวกเราสองคน เนิ่นนาน จนผมและมันทนไม่ไหว
"ตอดแรงๆครับจารย์ อึก..อา...นั่นแหละ..ใกล้แล้วครับ...ใกล้แล้ว....อาาาาาาา....จะแตกแล้ว....ผมจะแตกแล้วจารย์......อาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา..." ผมกับมันแตกพร้อมกัน บอกเลยว่าโคตรเสียว โคตรฟิน ขุนพลถอดควยออกมาและล้มตัวลงนอนข้างผม มันหายใจหอบถี่ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นถอดถุงยางออก น้ำสีขาวขุ่นถูกปลดปล่อยออกมาเกือบครึ่งถุงยาง มันยื่นให้ผมดู ก่อนจะโยนทิ้งถังขยะไป แล้วมันก็วิ่งกุกกักไปที่กระเป๋านักเรียน แล้วหยิบบางอย่างออกมา
"ตัวนี้ผมให้จารย์ มีกลิ่นตัวผมด้วยนะ เผื่อจารย์คิดถึงจะได้เอาไว้ดม55" มันยื่นเสื้อนักเรียนที่ปักชื่อ รหัสนักเรียนและตราโรงเรียนมาให้ผม ผมรับมาและเก็บไว้ตรงหัวเตียง"สัญญาได้ไหม ว่าจะไม่ลืมผม"
"ไม่ลืมหรอกน่า ถ้าจารย์ไม่เป็นอัลไซเมอร์ก่อนอะนะ"
"เค้าว่ากันว่า เซ็กส์ป้องกันอัลไซเมอร์ได้นะจารย์ มาๆ ผมช่วยจารย์เอง"มาทำท่าจะลุกมาเอาผมอีกรอบ
"เดี๋ยว ไปใส่ถุงยางก่อน"
"ไม่ใส่แล้ว รำคาญ ต่อเลยนะครับ" ไม่ทันแล้วครับ ห้ามไปมันคงไม่ฟัง แล้วกิจกามก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ
เรื่อยๆ
ท้ายที่สุดแล้ว งานเลี้ยงก็ต้องมีวันเลิกลา
"ผมกลับแล้วนะครับจารย์" ขุนพลมันมาบอกลา เมื่อมันแต่งตัวเสร็จแล้ว ผมจำได้ดีว่าก่อนหน้านี้มันพูดว่าอะไร หลังจากนี้มันจะไม่มายุ่งวุ่นวายผมอีก หลังจากนี้ เราจะไม่ได้เจอกันอีก
"โชคดีนะขุนพล..."
"โชคดีครับครูอำนาจ..."
มันจบแล้ว.........
..................
3 ปีผ่านไป
ผมย้ายมาทำงานที่บ้านเกิด และเลิกนิสัยร่านควยแบบที่เคยทำ จนเพื่อนแปลกใจ แต่ก็นะ ผมสัญญากับตัวเองไว้แล้วนี่ ว่าจะเลิก แต่บางครั้งก็แอบหวั่นไหวกับหนุ่มๆละอ่อนเหนือไม่ได้อะ ก็ได้แค่มองแล้วปล่อยผ่านไป พร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอ ฉายาอำนาจร้อยควยแขวนหิ้งแล้วนะจ๊ะ วันเวลาที่ผ่านมา ทำให้คนในความทรงจำที่เคยสัญญาว่าจะไม่ลืม กลับค่อยๆเลือนหาย เสียง หน้าตา กลิ่นของมันเลือนลางเหลือเกินในความทรงจำ แต่ถึงอย่างนั้นความสุขที่เคยได้รับจากมันก็ยังคงรู้สึกได้ยามเมื่อนึกถึง ป่านนี้มันคงเป็นหนุ่มฮอตในมหาลัย และคงมีความสุขกับคนที่มันเลือก ผมก็ทำหน้าที่สอนหนังสือต่อไป เส้นทางของเราคงไม่มีทางมาบรรจบกันอย่างแน่นอน
.......
"ครูอำนาจคะ มีคนมาขอพบค่ะ รออยู่หน้าเสาธงนะคะ " แก้วตาครูบรรจุใหม่โผล่หน้าเข้ามาบอกผม ผมพยักหน้ารับ สงสัยเป็นผู้ปกครองของนักเรียน
ผมเดินไปตามทางที่ทอดยาวไปยังหน้าเสาธง ร่างสูงของใครคนหนึ่งปรากฏขึ้น แผ่นหลังดูคุ้นตา แต่นึกไม่ออกว่าใคร ผมเดินเข่าไปใกล้ พร้อมกับที่คนนั่นหันมา มันอยู่ในชุดนักศึกษาเต็มยศ ผมยาวขึ้นแต่ถูกตัดและเซ็ตทรงมาอย่างดี ใบหน้าสะอาดสะอ้านนั้นถูกแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มบาดใจสาวๆเหมือนแต่ก่อน คนที่อยู่ในความทรงจำ ขุนพล.....
"สวัสดีครับ ครูอำนาจ ผมขุนพล ตอนนี้ผมไม่ใช่นักเรียนของครูแล้ว และครูก็แค่เคยเป็นครูของผม..." "..."
"เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะครับ !?"
"อืม.." ผมยิ้มรับทั้งน้ำตา
.........................
ในที่สุด ก็จบไปแล้วววว
เป็นนิยายยาวเรื่องแรกที่แต่ง ผิดถูกยังไงก็ขออภัยคนอ่านด้วยเด้อ
ขอโทษด้วยที่ให้รอนาน ไม่มีเวลาจริมๆ สุดท้ายนี้ อยากขอบคุณที่ตั้งตารอครูอำนาจกัน เราไม่ชอบนิยายเศร้า เพราะฉะนั้นจบแบบนี้เราว่าดีแล้ว ที่เหลือให้สองคนไปสานต่อกันเองเนอะ
รักคนอ่าน
| 
Every cloud has a silver l
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2018-8-13 16:20:46
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2018-8-13 16:47:39
โพสต์ 2018-8-13 17:38:18
จบได้สวยมากครับ