เกย์กบฏ3

ตรี

0 C* F% G. H8 ~! E& c: Bเกย์กบฏ
: q1 z% J% `% g& tตอนที่ 3   กบฎรักเชือดนิ่ม
& f2 [1 T! b  [- F
, M# c# {6 ]7 z5 ]4 l3 t" U1 T8 N               เดือนนี้ฉันเข้ากะเช้าและนั่งเครื่องที่แผนกยีนส์
               “ดูพี่แคชเชียร์สิ    แกดูซึมเศร้ามาก เหมือนเพิ่งจะอกหักมา”  เสียงพนักงานขายซุบซิบกัน
ซึ่งฉันก็ไม่ได้รู้สึกเคืองขุ่นพวกเขาแต่ประการใด    ฉันเองก็รู้ตัวอยู่เหมือนกันว่า  วันๆฉันพูดแทบจะนับคำได้     วันทั้งวัน  เดือนทั้งเดือนแทบจะไม่มีรอยยิ้ม บนใบหน้าของฉัน
                “ทีมันอกหัก    อย่าพูดอะไร ทิ่มแทงใจมันล่ะ” เพื่อนๆ พี่ๆ บอกกล่าวประโยคนี้กันเนืองๆ

$ I: O9 b# `; ]. e! U8 j2 R               ซึ่งตัวฉันเองก็คอยระมัดระวังอารมณ์ตัวเองอยู่ค่อนข้างมากเหมือนกันกลัวจะฟุ้งซ่าน จน
7 @3 `3 i1 q0 l5 |# nคิดสั้นเหมือนคราวแรกนั้น
                ฉันพยายามทำตัวเองให้ว่างน้อยที่สุด    ฉันพยายามอยู่คนเดียวลำพังให้น้อยที่สุด
ฉันเลือกที่จะมานั่งดูทีวีที่ห้องรับแขกของอพาร์ทเมนท์  แทนที่จะนั่งดูอยู่บนห้องอย่างเดียวดาย
หลังข่าวเที่ยงคืน ฉันถึงจะยอมขึ้นห้องนอน ประมาณว่า  เมื่อหัวถึงหมอนก็ให้หลับเป็นตายกันเลย
ทีเดียว
& ]7 q) S4 ]! i7 p' K
              ซึ่งการปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตของตัวเองก็พอช่วยฉันได้ค่อนข้างมาก     คนที่พักอยู่ที่นี่ล้วนแต่เป็นนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับฉัน

0 {) c% F$ n4 |0 k7 g* j              ทุ่มครึ่งแล้วฉันเพิ่งจะถึงที่พัก  หนุ่มๆเล่นฟุตซอลกันอยู่ที่หน้าอพาร์ทเมนท์ส่งเสียงเอะอะโวยวาย  ก็แปลกดีนะตั้งแต่ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่ฉันเข้ากะบ่ายตลอด กลับถึงที่พักก็สี่ห้าทุ่ม ไม่เคยเจอกับหนุ่มๆที่เล่นฟุตซอลกันเลย จะมีก็วันนี้ซึ่งฉันเริ่มลงกะเช้า  จึงเลิกงานและกลับถึงที่พักเร็วกว่าเดิมมาก
               “ส่งมานี่....................ไอ้กฤษส่งมานี่”
* N6 X9 \) z- t3 l) P: r8 S9 ^                ฉันมองหาลูกบอล  ด้วยกลัวจะโดนลูกหลง   แล้วสายตาก็ได้ประสานกับสายตาของคนชื่อกฤษที่กำลังครองบอลอยู่
               “ให้ตายเถอะ  ที่นี่มีคนน่ารักขนาดนี้พักอยู่ด้วยหรือ” ฉันบอกกับตัวเอง  
' d; o6 {4 G, Y                กฤษเป็นคนผิวขาวมาก  รูปร่างสันทัด จมูกโด่ง หน้าได้รูป  ที่เด่นที่สุดเห็นจะเป็นริมฝีปากที่ แด๊ง แดงๆๆๆๆ
: w8 B7 r2 }9 u8 C  e7 A
           อายุของกฤษน่าจะพอๆกับฉัน  เขาเป็นคนที่มีอัธยาศัยดี  มีเพื่อนรุ่นพี่ รุ่นน้องและรุ่นราวคราวเดียวกันเยอะแยะ   ต่างกับฉันที่อยู่อย่างเดียวดาย  ฉันไม่มีใครเลย  ฉันแทบไม่รู้จักกับใครเลยในที่นี้
         
" Q0 L$ E' `5 {. N5 c$ k            ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา  ฉันชอบแอบมองดูกฤษ  โดยเฉพาะริมฝีปากแดงจัดนั้น ทำเอาฉันเก็บมาฝันอย่างช่วยไม่ได้   เขาเองก็เหมือนจะรู้ตัว  เวลาที่ฉันมองก็ชอบจะเอาลิ้นเลียปากซะงั้น
1 `& V! q! b: l( o# }แต่ฉันไม่กล้าคิดอะไรไปไกลกว่านั้น

. `0 f& @# [' Z2 |          ด้วยพิษรักปักทรวง  ถึงสองครั้งสองหนยังสำแดงฤทธิ์เดชไม่หาย   บุคลิกฉันมันก็คนป่วยใจดีๆนี่เอง     
: x4 N5 }" a6 @; r  `0 i
          แล้วก็ยังมีเหตุผลหลายอย่างประกอบกัน   ฉันค่อนข้างจะเจียมเนื้อเจียมตัว  คนอื่นๆพ่อแม่เขาส่งเรียน   มีเงินทองใช้ไม่ขาดมือได้ไปเรียนอย่างสม่ำเสมอ  ต่างกับฉันที่ต้องทำงานหาเงินส่งเสียตัวเอง  ถ้าเดือนไหนเป็นช่วงลงทะเบียน ซื้อหนังสือ  หรือมีรายจ่ายอื่นที่อยู่นอกเหนือจากรายจ่ายประจำ   เดือนนั้นฉันเป็นอันต้องไส้แห้งอย่างช่วยไม่ได้
4 d9 o- j1 f5 Y" q) _3 P
- l6 Q! m6 s  G* a) c: Z. N
           “ไง..ไปทำงานวันแรกเวิร์คไหม”เสียงคนทักทายกันที่ประตูทางเข้าตึก ขณะที่ฉันนั่งดูทีวีที่อยู่ข้างใน
           “ก็ดีว่ะ.................”  เสียงกฤษตอบได้ยินชัดเจน
! W! p( L; z4 e  a# j% k# h1 t5 s* G
           ฉันไม่ได้เจตนาจะแอบฟังใครเขาพูดคุยกัน  แต่เขามานั่งคุยกันอยู่ข้างหลังฉันเลยทำให้รู้ว่า
กฤษเป็นคนที่เรียนเก่ง  และจบเร็ว  กว่าเพื่อนๆรุ่นเดียวกันถึงเกือบปี  เกรดเฉลี่ยสวย  ถึงขั้นไปสมัครงานธนาคาร  สำนักงานใหญ่ เขาก็รับเข้าทำงานทันที   
           “นี่แหละนะ  คนหน้าตาดี  บุคลิกภาพดี  สมองดี  ฐานะทางบ้านดี   เมื่อทุกอย่างพร้อม  ทุกอย่างก็ย่อมเกื้อหนุน  เสริมส่งให้ไปได้ดีเสมอ  ถ้าคนรักดีอีกอย่างด้วยน่ะนะ  ” ฉันคิดบอกกับตัวเองลำพัง    เมื่อยิ่งได้รู้ความจริงอย่างนั้น   มันยิ่งทำให้ช่องว่างระหว่างฉันกับกฤษ เพิ่มมากขึ้น  ตัวฉันนะเหรอ
          “ไม่มีใครสนใจใยดี   ห้องเรียนไม่เคยได้เข้ากับคนอื่นเขา  อ่านหนังสือสอบเอง   ลาสอบได้บ้างไม่ได้บ้าง..................”  ฉันอดเปรียบเทียบ    และน้อยใจในชะตาชีวิตของตนเองอย่างช่วยไม่ได้
; {3 N% V; @9 r


1 ~1 r4 P8 F, Z          ยิ่งนับวันกฤษยิ่งดูดีขึ้นในสายตาฉัน    นั่นมันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกว่า ตัวเองต่ำต้อยลงทุกทีๆ
! g- y' s( f  G7 o/ W  r% j- A& lฉันพยายามเก็บความรู้สึก   และไม้กล้ามองกฤษตรงๆอีกเลย   แต่ยังห้ามใจตัวเองไม่ได้ที่จะ.....................ไม่ให้แอบมอง

: g- @' R/ I* c5 R6 @: V) y           นี่ก็ห้าทุ่มกว่าแล้ว      ฉันนั่งดูทีวีอยู่เพียงลำพัง  ดูรายการต่างๆไปเรื่อยเปื่อย       ประสาทไม่ได้รับรู้อะไร  ฉันยังไม่อยากขึ้นห้องนอน  ฉันกลัวความเหงา  ฉันกลัวความอ้างว้าง  ฉันกลัวความเปล่าเปลี่ยวเดียวดาย   ที่สำคัญ  ฉันกลัวใจตัวเอง.........

" I; h4 W  a9 c5 X4 e8 M* E  n: O* w         กฤษเดินมาโน่นแล้ว   เขาเดินผ่านไป....................... แล้วเดินกลับมา   เดินย้อนกลับไปด้านหน้า    เดินกลับมาแล้วก็เดินย้อนกลับไปด้านหน้า.............
0 e- Z, J  f) f1 w        “ป๊าบ..............”    เขาแกล้งแกว่งแขนมาโดนฉันอย่างแรง
        “.....................”   
        “.....................”    เงียบสนิท ไม่มีคำขอโทษจากเขา .................................... ไม่มีเสียงของฉัน    ไม่แม้กระทั่ง...........ฉันจะหันไปมอง     
" o- o; O2 \0 B4 E  ]; h6 Q1 v* S         เสียงกฤษนั่งลงที่นั่งแถวหลังฉัน เงียบๆ
2 t  d5 E  L6 `8 O( Z% F         ทุกอย่างยังคงเงียบสนิท...........  เงียบสนิท ไม่มีคำขอโทษจากเขา ........................... ไม่มีเสียงของฉัน    ไม่แม้กระทั่ง...........ฉันจะหันไปมอง     
7 t5 _2 M; h# B. K          ฉันรับรู้ได้ว่า  กฤษเจตนาที่จะทำความรู้จัก............... แต่  ฉันยังไม่พร้อม   ฉันต่างหากที่ยังไม่พร้อม   ฉันขอเวลา   ฉันยังต้องการเวลา เยียวยา  รักษาแผลใจ
! u  B3 J+ Z: P7 p! q5 q
9 w  \2 ~, w: g. T% H$ h( u9 e          สักพัก กฤษลุกขึ้นเดินขึ้นชั้นบน  มองฉันอย่างงงๆ   มองฉันอย่างไม่เข้าใจ ฉันมองกลับไปที่เขาด้วยสายตาที่อ้างว้าง......................และว่างเปล่า

          หลายเดือนผ่านไป  ฉันยังคงอยู่กะเช้า  ฉันกลับถึงที่พักตรงเวลาเสมอ     เหมือนกฤษจะรออยู่เมื่อฉันไปถึง   เราต่างมองสบสายตา............แล้ว เขาจะเดินตาม    หรือบางวันก็เดินนำหน้าฉันขึ้นข้างบนเสมอ     อย่างเงียบๆ..............
3 F6 l- K8 `3 |, l6 K7 v' d* m          เป็นอยู่อย่างนั้น..................อย่างเงียบๆ  
         ไม่มีรอยยิ้มให้กัน...........................ไม่มีแม้คำพูดจาสักคำเดียว     
' g& \' h! t* K2 E7 a  I/ z, O8 `. F
3 u1 A: V8 @, j. P# q$ ]          แต่   ฉันก็รู้สึกเป็นสุขและอบอุ่นใจ อย่างประหลาด
$ Z5 r% X2 N0 \
      ผ่านไปครึ่งปี  ถึงคิวฉันต้องลงกะบ่ายบ้างแล้ว
- B( n$ d( @, b7 P$ t      ฉันกลับถึงที่พัก   ประมาณห้าทุ่มครึ่ง................. กฤษ ไม่รอแล้ว  เขาคงเข้านอนแล้ว  เขาต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำงานฉันเข้าใจดี
: Y7 [! D: ]2 T5 ^. l     
$ t0 b( X$ J" M) l4 h$ f% q      วันนี้เป็นวันเสาร์  คนทำงานห้างอย่างฉันยิ่งหยุดไม่ได้เลย  ลูกค้าเยอะมากทั้งวันเพราะมีการจัดรายการพิเศษด้วย     ฉันถึงที่พักเที่ยงคืนได้   กฤษรออยู่เช่นเคย  เขามองมา  เขาจ้องมองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม   ด้วยสายตาที่ขุ่นข้องหมองใจ
       “ผมไม่ได้เกเร  ผมไม่ได้หนีเที่ยว  ผมเพิ่งกลับจากที่ทำงาน.................” ฉันส่งสายตา    และกระแสใจไปบอกเขาอย่างเงียบๆ
/ n( g! u5 T' b. B7 E       ............แล้ว เขาก็เดินตาม ฉันขึ้นข้างบน    อย่างเงียบๆ.............. โดยไม่มีรอยยิ้มให้กัน...........................ไม่มีแม้คำพูดจาสักคำเดียว     
9 Y6 \9 Z  t9 `

, V9 _8 b% g9 h! T       เราเดินตามกัน    เรามองสบตากัน   เราส่งความรู้สึกเข้าหากัน...........................เราปล่อยให้หัวใจมันคุยกัน  อยู่อย่างเงียบๆ...................  แต่ฉันก็รู้สึกอบอุ่นใจดี      
7 I# m: |: `) v' a      
          บางวันที่ฉันเหนื่อยอ่อน....................  บางครั้งฉันก็อยากจะให้มันเป็นมากกว่านี้   แต่  ฉันยังไม่พร้อม   ฉันต่างหากที่ยังไม่พร้อม   ฉันขอเวลา   ฉันยังต้องการเวลา เยียวยา  รักษาแผลใจ
4 s) V$ \! O1 K: q6 P
7 ~7 P( T# A# j3 H2 j" ]          เวลาพ้นผ่านไปเป็นปี     ความสัมพันธ์สองเรายังคงเดิม   
, v8 Z3 m$ o. ~  Z' Y0 [$ G          กฤษเองก็ไม่กล้า  ทำอะไรไปมากกว่านั้น  ด้วยฉันเคย....................
          ฉันเองก็ไม่กล้าเพราะตีค่าตนเองต่ำไป.....................................และฉัน  ยังเจ็บ  แผลเก่าที่หัวใจ
$ h+ g! w7 T! i. e* i: vยังไม่หาย.................มันเจ็บ ปลาบแปลบทุกครั้ง เมื่อคิดถึงเรื่อง ความรัก

  E( w* g4 O9 n8 ~         
6 H6 a# a0 K1 w: Y/ T% r           “ไอ้กฤษมันได้งานใหม่ที่  ไฟแนนซ์..........................”
           “เหรอวะ  โอ้โฮ้  เงินเดือนเพิ่มกว่าสองเท่าเลยนะแก.......”
2 Z2 ?6 n8 W3 l# V6 k; v, _           “นั่นน่ะสิ  โบนัสนะเกือบยี่สิบเดือนเชียวนะโว๊ย”
5 M. W3 v* {9 L# f" R( c            เสียงเพื่อนๆ  พี่ๆ  น้องๆ  ร่วมที่พักต่างพูดคุยแสดงความยินดีกับกฤษ  ที่ได้งานดี  เงินดีกว่าเดิม          นั่นมันยิ่งเป็นการเพิ่มช่องว่างระหว่าง  ฉันกับเขาให้ห่างไกลเกินกว่าที่  ฉันจะไข่วคว้า..............เอื้อมมือไปถึง    ฉันครุ่นคิดด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
4 Z3 e4 r2 h: L- c) q4 _( r        
        แต่กฤษก็ยังทำตัวเป็นปกติเช่นเคยๆ    เดินนำฉันขึ้นที่พักไปนั่นแล้ว        แต่วันนี้แปลกไป
( G7 A( T0 Z. Lเมื่อถึงชั้นสาม  แทนที่เขาจะเลี้ยวขวาเข้าห้องพักตนเอง    เขากลับเดินไปอีกฝั่งแล้วรีบเดินกลับมา
6 m: ?0 w$ r/ s" Y1 G3 X6 H) Zขณะที่ฉันยังอยู่กึ่งกลางบันได   
! Z* P8 t; t  T) e1 C" B7 q4 ^         “โอ้โฮ............ แผลถลอกเป็นรอยยาว  ตั้งแต่เข่าไปถึงโคนขา”  กฤษหยุดยืนอยู่ต่อหน้าฉันสักครู่  เหมือนต้องการให้ฉันได้รับรู้
- ^  A* A+ b" _. _. ]9 }5 H        “กฤษ  คุณ..............” เสียงของฉันแผ่วเบา  คอแห้งผาก.............  แต่เขาเปิดประตูเดินเข้าห้องไปแล้ว
, S& p; n1 _8 X- }
' B, M6 f: \$ o/ h9 U2 I; K          “กฤษ.............คุณคง  เจ็บแสบที่แผลมากสินะ” ฉันรำพึงกับตนเอง
          “ผมอยากจะคอยดูแลคุณเหลือเกิน..............” ฉันได้แต่คิด
: O. d; @# P8 t  d5 z- M, T           ในความเป็นจริง  เราต่างกันเหลือเกิน    ฉันจึงทำได้แค่เพียงรับรู้...............ฉันรับรู้ถึงเจตนา และความเจ็บปวดของเขาได้


         เรายังคงเดินตามกัน    เรามองสบตากัน   เราส่งความรู้สึกเข้าหากัน...........................เราปล่อยให้หัวใจมันคุยกัน  อยู่อย่างเงียบๆ...................  แต่ฉันเริ่มรู้สึก   ว้าวุ่นใจ      
0 s) l# H4 D0 k5 m; W) e$ F
" f, a7 Y7 u% M
5 C- h0 J! V: e         ฉันต้องลาออกจากงาน    ฉันต้องไปฝึกงาน   ห่างจากที่พักไปไกลถึงสองชั่วโมง ถ้ารถไม่ติด
0 \0 Q- G' k+ G" ^มันเป็นเรื่องจำเป็น  ที่คณะถ้าไม่ลงฝึกงานจะขอจบปริญญาไม่ได้   แล้วถ้าฉันไม่ย้ายที่พักฉันคงต้องเสียงาน เสียการเรียนแน่ๆ  ด้วยคงต้องเสียเวลาอยู่บนรถประจำทางไปกลับ  วันละสี่ถึงห้าชั่วโมงได้  ไหนจะต้องเผื่อเวลาไปยืนคอยรถอีก  ข้าวของที่หิ้วไปฝึกงานก็คงพะรุงพะรังน่าดู  ฉันปรึกษากับเพื่อนๆ เราตกลงกันที่จะไปเช่าห้อง  ย่านที่ฝึกงาน เพื่อจะได้ให้ความช่วยเหลือ  ดูแลกันได้และตัดปัญหาจิปาถะ ข้างต้น  

( R  e1 k0 b# |
         ฉันเก็บข้าวของ  สัมภาระขึ้นรถเช่า  เที่ยวแล้ว...............เที่ยวเล่า
, E% W) i& {; q. F……………………………………………………………………………………………………….
         “เฮ้อ..........เที่ยวสุดท้ายแล้วสินะ  ขอขอบคุณทุกสิ่งอย่างที่ให้ฉันอาศัยอยู่ที่นี่ด้วยดี  เสมอมา”
ฉันบอกลา ห้องพักและสะพายกระเป๋าลูกสุดท้าย เดินออกมาหน้าตึกอพาร์ทเมนท์


+ @" t' w0 d# i0 R# T" P0 Q6 L        “กฤษ............ คุณดูเศร้าจังเลย” กฤษยืนอยู่ที่ใต้ต้นกระถินณรงค์หน้าตึก
ฉันเดินผ่านเขาช้าๆ
, u  X0 h! G6 b) W4 _3 c
) U/ r& y. J9 i; V# S$ ?+ |7 m         เรามองสบตากัน   เราส่งความรู้สึกเข้าหากัน...........................เราปล่อยให้หัวใจมันคุยกัน  อย่างเงียบๆ
. ?: Y4 \+ A7 W  K
3 l( g2 r+ g* \; U% T1 O5 P( C. v        ฉันรู้สึกร้อนผะผ่าว  ...........  แสบเคือง ที่ดวงตา    ฉันเดินช้าๆ มาที่รถ  ตายังคงมองอยู่ที่กฤษ
       “ไปแล้วนะครับ..............ลาก่อน” ฉันส่งความรู้สึกถึงกฤษ
      
" \- o# X. z# [        ดอกกระถินณรงค์สีเหลืองสด   หล่นโปรยปรายท่ามกลางสายลมที่พัด กระชั้น ........................
6 D) F. I+ O7 A" `9 `      
         ดอกกระถินณรงค์สีเหลืองสด   หล่นโปรยปรายลงบนศีรษะของกฤษ...................
! }( I) g( d/ e" p& C8 |+ vฉันเห็นน้ำตาเขาไหลเป็นทาง   
      
. ]! g: L3 g. c  h) Q9 D, J9 P         ดอกกระถินณรงค์สีเหลืองสด   น้ำตากฤษ........................................ไหลเป็นทาง   
2 k8 Z+ S0 n4 ^( P3 p/ k
! a; x9 }. k# ^+ v" c         น้ำตาฉันเริ่มเอ่อล้นเช่นกัน
1 |4 t- Q: n8 r, P8 Y& `. }          “ลาก่อน........ลาก่อนครับ”  
          ฉันส่งความรู้สึกถึงกฤษเป็นครั้งสุดท้าย   ก่อนที่ฉันจะควบคุมตัวเองไม่ได้มากกว่านี้

0 u) i6 T( ?) r8 J0 Q4 p1 T7 @
& ]1 x4 M1 p3 o! C         พอรถเริ่มเคลื่อน  ฝนก็เริ่มโปรยปราย .....................ฉันมองกฤษผ่านกระจกมองหลัง
' t+ ^5 s( [( kเขายืนอยู่ที่เดิม................. ฉันเห็นเขายังยืนอยู่ที่เดิม.............................น้ำตาเขารินไหลเป็นทาง   
5 }- y5 Q# l% W2 m
          ฉันมองเห็น กฤษยืนนิ่ง......................น้ำตารินไหล....................................อยู่ที่เดิม
  F& V; }* c9 n0 x% @1 W) j
0 C/ b' V- w) g0 b0 e+ V
. }4 r# Q& X% W+ V8 s          “ผมขอโทษๆ................ เราต่างกันเหลือเกิน” ฉันพร่ำบอกกับหัวใจของตัวเอง  ขณะรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นหลัก          ฉันนั่งหันหลังให้คนขับ.............................น้ำตาฉันรินไหล ไปตลอดทาง
: g8 h' W; c% ]$ X3 S& oฉันเริ่มเจ็บที่หัวใจ................ฉันเจ็บปวดที่หัวใจอย่างเคยๆ
  ]- I: I4 z( y
, h6 Q# S7 Y5 u4 U  f3 |8 D, t
' i+ P  e: d# n1 }" W  b           ฉันตั้งใจฝึกงาน ทำงานอย่างเต็มความสามารถ  ฉันทำงานหนักมากทั้งเวลางานและหอบกลับมาทำที่ที่พัก ไม่เว้นแม้เสาร์อาทิตย์
            แต่ทุกครั้งที่ฉันพอจะมีเวลาว่าง   ใจฉันจะล่องลอยไป.....................และที่หนังสือตรงหน้าจะปรากฏ ภาพของกฤษเสมอๆ      ฉันคิดถึงเขาทุกลมหายใจเข้าออก ก็ว่าได้

                 ทุกเช้าวันพฤหัสบดี อาจารย์จะเรียกนักศึกษาทุกคนมาประชุม    เพื่อติดตามเรื่องการฝึกงานเสมอ           กว่าครึ่งเทอม  งานถึงเข้าที่เข้าทาง.....................................
                 ฉันคิดถึงกฤษแทบใจจะขาด .................................         ตอนนี้ฉันพอจะปลีกตัวได้บ้าง     วันนี้ฉันต้องไปเจอเขาให้ได้     ฉันออกจากที่พักตั้งแต่เช้ามืด     ฉันไปยืนดักรอดูเขาอยู่บนสะพานลอยที่ปากซอยเข้าที่พักของเขา      ยังคงตรงเวลาเสมอ กฤษเดินมาโน่นแล้ว......................... เขายังดูดีอย่างเคยๆ   หล่อเหลา สูงสง่า   แต่ดูเขาผอมลงและดูเงียบเหงาซึมเซาไปมาก
ที่แปลกตามากๆก็ตรงที่ทรงผม .....................................ปกติกฤษจะไว้ผมทรงสั้นตั้งๆคล้ายทหาร    แต่ตอนนี้เขาไว้ผมยาวแล้วทาเจล  หวีเสยเปิดหน้าผากไปทางด้านหลัง     ซึ่งเป็นทรงผมของฉันเอง  เขาดูดีมากในสายตาฉัน...................................ฉันมองเขาอย่างชื่นชมและมีความสุข

# d' `) h; ?0 A. ~+ N1 j: r" z                “กฤษครับ  ผมมารอคุณสักพักแล้ว...........ผมคิดถึงคุณมากครับ”  ฉันได้แต่ส่งใจไปบอกเขา     เราช่างแตกต่างกันเหลือเกิน.................ความรู้สึกนั้น  ฉุดรั้งฉันเอาไว้ไม่ให้เดินไปหาเขา

# i  J$ r9 S% _                 เขาเดินใกล้เข้ามา  เขามองเห็นฉันแล้ว ........................ เขาชะงักนิดหนึ่ง
เขามองมาที่ฉัน    เขาจ้องมองมาด้วยสายตาที่แสดงความเจ็บปวด..................................................แล้วเปลี่ยนเป็นสายตาที่แสดงความเย็นชา.................    เขาแสดงอาการเฉยเมยและเดินไปโน่นแล้ว
: f2 F, i- S9 x: q% t' R

           ฉันได้แต่  ยืนตัวแข็งทำอะไรไม่ถูก   เหมือนโดนไฟช็อต     กฤษไม่เคยแสดงอาการอย่างนี้กับฉัน      เรื่องราวต่างๆผ่านเข้ามาในห้วงคิดของฉัน
            “ขอโทษครับกฤษ..............ผมผิดเอง  ผมไม่ดีเอง      สมควรแล้วที่คุณจะโกรธจะเกลียดผม”
          วันนั้นฉันเข้าประชุมอย่างไร้หัวจิตหัวใจ   และกลับไปทำงานด้วยความสลดหดหู่ใจ
  ............................................................................................................................................................
" J3 y; G/ Q3 Q6 L) r7 W) Q2 H
            ฉันฝึกงานอย่างไม่มีความสุขแต่ก็พยายามทำให้ดีที่สุด สุดท้ายฉันได้คะแนนดีที่สุดในรุ่นทั้งในรายวิชาฝึกงานและการสัมมนาการฝึกงาน
# Y. z: Q4 h+ W, Z6 x7 g             ฉันได้งานเป็นซูปเปอร์ไวเซอร์ในบริษัทผลิตชิ้นส่วนคอมพิวเตอร์   ซึ่งเป็นบริษัทฝรั่งที่มีชื่อเสียงมาก และที่สำคัญมาก  รายได้ของฉันมากกว่าตอนทำงานห้างถึงสามเท่า
3 f$ N6 V$ y4 z7 E            
4 {" o3 c" J& _* o" \. @" K! A             ฉันมีความสุขกับงาน  กับเพื่อนร่วมงาน.........................แต่ฉันลืมกฤษไม่ลง    ฉันตัดสินใจย้ายกลับเข้าไปที่พักเดิมเพื่อจะได้ใกล้ชิดกับกฤษ
           
  C) A$ z. i7 K" J1 N           รุ่นพี่ต่างแสดงความยินดีที่ฉันได้งานดี  ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าที่นี่คัดคนมาก.............แต่กฤษสิ   เขาแปลกไป  เขาเปลี่ยนไป  เขาพยายาม   หลบหน้า   ไม่มองสบตาฉันอย่างเคยๆ
; K& D/ C! L0 {# B- D. e4 t         
          “ที่รัก  ผมกลับมาแล้ว    ผมกลับมาตามเสียงหัวใจที่เรียกร้อง.........................................”
2 m' b. q) Y$ N# B           
           ฉันพยายามส่งใจไปถึงเขา     แต่เปล่าเลยกฤษไม่เคยรับรู้........................เขาดูเฉยเมย
* u9 h; q0 a0 z  h1 ~: z; X$ k$ \เขาเย็นชาทุกครั้งที่เจอ         
            แต่ที่ทำให้ฉันใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง...................... เขาใช้ผ้าเช็ดตัว สีขาว    และสีบานเย็น
เช่นเดียวกับฉัน  ซึ่งก่อนที่ฉันจะย้ายออกไปเห็นเขาใช้สีเหลือง....................โธ่ที่รักคุณคงต้องการระลึกถึงผมสินะ  ฉันรำพึงเข้าข้างตัวเอง

            “พี่พลๆ ............................” เสียงกฤษเรียกหาใครคนหนึ่งซึ่งฉันคุ้นหน้าดี
2 \# V( d% G: w* c' J7 L5 d            ฉันแอบดูที่ระเบียงด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าเขาจะไปไหนกัน      เขาทั้งคู่หิ้วกระเป๋าใบใหญ่คนละข้าง    มีด้ามไม้เทนนิสโผล่ออกมา   ดูเขาสนิทสนมกันมาก  ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่มีทีท่าว่าสองคนนี้จะชอบพอกัน
% U/ e% U1 K# |         
4 W. w8 Q& m% r+ g           วันต่อๆมา ฉันคอยสังเกต ความสัมพันธ์ของทั้งคู่
* u0 x/ i$ f$ C6 y; a           เขาดูสนิทชิดเชื้อกันมากกว่าที่ฉันคิด    ไปไหนมาไหนด้วนกันตลอด    ไปเที่ยวกลางคืนด้วยกัน  ไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน   และดูเหมือนกฤษจะปล่อยเนื้อปล่อยตัวไม่เจ้าสำอางค์เหมือนเมื่อก่อน……………………….ผมเผ้าไม่เข้ารูปเข้าทรง ทั้งๆที่ตัดสั้นเหมือนเมื่อก่อนแล้ว   และดูเหมือนเขาจงใจจะทำตัวเองให้อ้วนขึ้นให้ทัน  พี่พล  ของเขาคนนั้น

            “ดูนัยกฤษสิเธออ้วนขึ้นมากเลย....................................”
            “ก็เป็นธรรมดาคนมัน อินเลิฟ อะไรๆ  ก็คงอร่อยไปหมดน่ะนะ”
# f- o+ q7 p' z4 K+ N' I8 J0 j             “นั่นนะสิ คอยพะเน้าพะนอเอาใจกันซะ........................ ”
  d, ~% g0 S/ P4 E+ q0 s! D             “เออนะ...............ไม่เหมือนใครบางคน  เขารักแทบจะเป็นจะตายทำเป็นเล่นตัวอยู่ได้   สุดท้ายเป็นไงหล่ะ”
            “กินแห้วสิคะ............ฮ้า ฮะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”
             เกย์สาวเม้าแตกกันกระจายเหมือนจงใจให้ฉันได้รับรู้


0 W" x/ y. E9 a, f             ฉันคอแห้งผาก...............รู้สึกเหมือนโดนไฟช๊อต  พยายามฝืนก้าวเดินจนถึงห้อง
" |' U+ Y5 J8 j0 t- [. R  c             เหมือนมีมีดสักร้อยเล่มพันเล่ม  มาปักอยู่ที่อกฉัน...........................ฉันจุกแน่นที่หน้าอกจนแทบหายใจออก........................หัวใจร้อนรุ่ม  เ[อย่าโพสคำหยาบ]่ยวแห้ง  ฉันรู้สึกอ่อนระโหยโรยแรง  ไม่มีแม้แต่น้ำตาสักหยด     หัวสมองฉันมึนตึงเหมือนประสาทไม่สั่งการ

               ฉันตกอยู่ในภวังค์นั้น  นานเท่าไหร่ไม่ทราบได้  ................................
+ `! s! }! F8 H; M5 {8 C
               มารู้ตัวอีกที   น้ำตาก็เปียกปอนหมอนหนุนไปทั่ว..............................ฉันไม่มีแม้เรี่ยวแรงจะขยับตัว   
3 L* i0 M* T* u2 Q0 [2 V+ A1 ~
              “กฤษครับ    ผมขอโทษ  ทุกสิ่งอย่างมันเป็นเพราะผม.......................ผิดที่ผมคนเดียวเท่านั้น”
      
.............................................................................................................................................................
1 Z: v' j$ K/ f( n6 `' J, P7 E.............................................................................................................................................................

- l7 l5 q9 }! B' ]0 X             ฉันหิ้วกระเป๋าใบสุดท้ายเดินออกจากตึก    สายลมพัดเอื่อย  กิ่งก้านกระถินณรงค์เอนไหว  ดอกสีเหลืองสดร่วงหล่น  สายฝนโปรยปราย.............................แต่ไม่มีใครยืนอยู่ที่ใต้ต้นไม้ที่ตรงนั้น   หัวใจฉันยังคงร้าวราน   น้ำตาเอ่อนอง แล้วเริ่มรินไหลเป็นทาง
. `3 n. O4 q! c0 T0 `1 D6 h
          ดอกกระถินณรงค์ร่วงหล่น   สายฝนโปรยปราย    น้ำตาฉันรินไหลเป็นทาง

          ฉันก้าวเดินต่อไปไม่ไหว  จึงได้แต่หยุดยืนนิ่ง.................น้ำตารินไหลเป็นทาง
. ~' U3 A) p1 n( n% u" B

aomaomaom

ขอบใจคับๆๆๆๆๆๆ

aris

แถวไหนเนี่ย อะนะ

poochai

ขอบคุณมากครับ

วีซ่า

ไม่เห็นมีอะไรเลครับ

Doordekza

ขอบคุณนะครับ

Zodass

ขอบคุณมากครับ

supachote

ขอบคุณครับ

pdargon

ขอบคุณมากคับ

Raybt

ขอบคุณมากๆคับ

freezz

เรื่องมันช้ำไปเรื่อย ใจช้ำๆ

Mikemiky

คืออ่านมาสามตอน เศร้านะ

youfme

ขอบคุณครับ เขียนดีมาก ๆ