ลืมรหัสผ่าน
 สมัครเข้าเรียน
ค้นหา
ดู: 6|ตอบกลับ: 0

(มหาลัย) สยบน้องชายต่างสายเลือด 3

[คัดลอกลิงก์]

มหาลัยซีเนียร์

กระทู้
32
ตอบกลับ
0
พลังน้ำใจ
1224
Zenny
2052
ออนไลน์
385 ชั่วโมง
โพสต์ 11 นาทีที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด |โหมดอ่าน
6 m) m. P7 ?0 ~$ x- l; n+ i' v
ย้อนกลับไปเมื่อ 7 ปีก่อน... ในวันที่โลกของเด็กชายคนหนึ่งยังคงสดใสและเรียบง่าย7 T; [0 }1 C4 e
7 ?1 O! v9 t  x: B" D" r
ในตอนนั้น **'โดม'** ยังเป็นเพียงเด็กชายตัวเล็กๆ ที่มีรูปร่างผอมบาง ไม่ได้มีกล้ามเนื้อกำยำหรือซิกแพคที่ชัดเจนเหมือนในปัจจุบัน ร่างกายของเขาดูบอบบางจนน่าทะนุถนอม ในวันหนึ่งขณะที่โดมกำลังนั่งเล่นอย่างเพลิดเพลินอยู่ในสวนสาธารณะใกล้บ้าน ความสงบสุขก็ถูกทำลายลงด้วยกลุ่มเด็กเกเรแถวนั้นที่เดินตรงเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางหาเรื่อง$ ?: O: s# ~% H" T

# E  x& p$ b1 n* E6 A; G"เห้ย! ไอน้อง ที่นี่ที่ของพวกพี่เว้ย ออกไปซะ!" เด็กกลุ่มนั้นตะโกนข่มขู่
6 y% d% @5 |% v# F# x0 v  |9 O8 f5 Z" A3 H% e- B: r
โดมเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตากลมโตที่เริ่มสั่นไหว "แต่... แต่ผมมาก่อนนะ" เขาพยายามตอบโต้ด้วยเสียงที่เบาหวิวแต่เด็ดเดี่ยวตามประสาเด็ก" J' b0 H0 b( X2 M3 g+ }1 B- j

: w/ \: [2 U2 ^ทว่าพวกเด็กนักเลงกลับไม่ฟังคำทัดทาน พวกมันพุ่งเข้ามาดึงตัวโดมออกอย่างแรงก่อนจะผลักร่างเล็กๆ นั้นลงไปกองกับพื้นหญ้าจนเจ็บแปลบ "มึงกล้ามองหน้ากูเหรอวะ! ไอ้เด็กเปรต!" หนึ่งในนั้นง้างหมัดขึ้นเตรียมจะซัดเข้าที่ใบหน้าของโดมที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความกลัว1 D/ |" E$ Q5 `5 M  Q) Y

& Y8 T  ]) Z1 @; o8 h$ g- O**"หยุดนะ!"** เสียงใสๆ ของเด็กคนหนึ่งดังขึ้น เด็กชายคนหนึ่งที่วิ่งตรงเข้ามาหาโดม โดยมีผู้ชายวัยกลางคนซึ่งเป็นพ่อของเขาเดินตามมาติดๆ
/ o+ _7 L+ h- {0 y4 j6 P# ]( G- v
6 w. ^" V1 m" e, I  i"พ่อครับ! เด็กคนนั้นกำลังจะโดนรังแกครับ!" เด็กชายคนนั้นร้องบอกพ่อด้วยความเป็นห่วง
" h6 E: u0 C  J% \) l" }& F: N0 ~% |+ {) w1 E7 e5 a+ {, A
เมื่อเห็นผู้ใหญ่เดินเข้ามาพร้อมกับเด็กชายที่ดูท่าทางไม่ยอมคน พวกเด็กเกเรก็เริ่มหน้าถอดสี "เห้ย! ไปเหอะพวกเรา มีผู้ใหญ่มาว่ะ" พวกมันรีบหันหลังวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้โดมนั่งสั่นอยู่บนพื้น3 l  |7 l1 \$ v( |8 ?

# N" j& b, o% qเด็กชายคนนั้นรีบวิ่งเข้ามาหาโดมด้วยความเป็นห่วง "เป็นอะไรไหม? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"
  _  g/ t3 [/ @9 w% G. F: t& ~2 f/ W" k. Z7 j: H( q
โดมพยายามข่มความกลัวและฝืนยิ้ม "มะ... ไม่เป็นไรครับ" เขาพยายามจะลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง แต่ความเจ็บปวดที่หัวเข่าทำให้เขาต้องนิ่วหน้า เพราะเข่าของเขาถลอกจนเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
" y6 u7 K& v1 a! b# @8 C" a" t* u: h, o: ]! Z8 ~
"เดี๋ยวสิ มานี่ก่อน ไปทำแผลที่บ้านเราก่อนนะ" เด็กชายคนนั้นไม่รอคำอนุญาต เขาช่วยประคองโดมให้ลุกขึ้นและพาเดินไปยังบ้านที่อยู่ไม่ไกลนัก เพื่อทำแผลเบื้องต้นให้
( o& D" _. J/ x6 }! A1 R/ y- x) t* y$ u! C& C* C$ Y
หลังจากที่แผลถูกทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ความเงียบที่แสนอบอุ่นก็เกิดขึ้นระหว่างเด็กทั้งสองคน ก่อนที่เด็กชายผู้มาช่วยจะเอ่ยถามขึ้น "เอ้อ... เราถามหน่อยสิ นายชื่ออะไรเหรอ?"
! L+ W, k/ @+ a  b. d8 [; w) m. S8 A( ?" p5 g0 z
"เราชื่อโดมครับ..." โดมตอบเสียงค่อย% j, F# l5 H2 l
/ f# [6 h1 F& ^. k; V1 k5 Z
"อ๋อ ชื่อโดมเหรอ เราชื่อ **'อาท'** นะ ยินดีที่ได้รู้จักนะโดม" อาทส่งยิ้มที่ดูอบอุ่นและใจดีมาให้ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้โดมรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก( c' y1 \7 _( K% H
. g- U: j2 r6 f% F" I, g
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา โดมกับอาทก็กลายเป็นเพื่อนเล่นกันอย่างสนิทสนม ทั้งคู่ใช้เวลาในสวนและในหมู่บ้านร่วมกันราวกับเป็นพี่น้องที่เติบโตมาด้วยกัน แต่ทว่าความสุขนั้นกลับสั้นนัก เพียงไม่กี่วันหลังจากนั้น อาทและพ่อก็ต้องรีบเก็บข้าวของย้ายออกจากหมู่บ้านไปอย่างกะทันหัน เนื่องจากปัญหาครอบครัวที่พ่อกับแม่ของอาทตัดสินใจหย่าร้างกัน1 U% A& \& X& J) Z. u6 K9 v) V$ a  T

& E& @( {% x* M$ i) `โดมได้แต่ยืนมองรถที่เคลื่อนตัวออกไปไกลแสนไกล หัวใจของเด็กน้อยรู้สึกโหวงเหวงอย่างประหลาด เขาไม่รู้เลยว่าเด็กชายที่ชื่ออาท คนที่เคยช่วยเขาไว้และมอบรอยยิ้มที่แสนดีให้ จะกลับมาปรากฏตัวในชีวิตของเขาอีกครั้งในฐานะ 'พี่ชายบุญธรรม' ที่จะเปลี่ยนโลกทั้งใบของเขาไปตลอดกาล, F5 u; f$ r; O# Z0 Q* ^1 S9 |

0 Q& c7 ^: w* j* G9 t: A4 C1 q+ C5 A6 d; ^
กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปหลายปี... จากเด็กชายตัวเล็กที่เคยนั่งตัวสั่นด้วยความกลัวในวันนั้น โดมตัดสินใจที่จะไม่ยอมให้ตัวเองต้องอยู่ในสภาพที่อ่อนแออีกต่อไป เขาเริ่มหันเข้าสู่โลกของการฝึกฝนร่างกายอย่างบ้าคลั่ง เขาเข้ายิม ยกเหล็ก ฝึกฝนกล้ามเนื้อทุกส่วนจนร่างกายที่เคยบางบอบบาง กลายเป็นร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่หนาแน่นและแข็งแกร่ง **'ซิกแพค'** ที่เรียงตัวสวยงามและกล้ามแขนที่ปูดโปนจากการฝึกหนักกลายเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเขา
/ A  \+ |. H6 k' i" A( b) x% D# k1 G
แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปมากกว่าร่างกาย คือจิตวิญญาณข้างใน อดีตที่เคยถูกรังแกกลายเป็นแรงผลักดันให้เขาเลือกเดินบนเส้นทางของการเป็น 'ผู้ปกป้อง' ทุกครั้งที่เขาเห็นใครถูกรังแก โดมจะพุ่งเข้าไปขวางทันทีโดยไม่สนว่าตัวเองจะเจ็บแค่ไหน จนชื่อเสียงของเขาในโรงเรียนกลายเป็น 'นักเลง' ที่ใครๆ ก็เกรงขาม แต่ความจริงแล้วเขาไม่เคยรังแกใครก่อนเลย เขาเพียงแค่ใช้กำลังที่มีเพื่อปกป้องคนที่อ่อนแอกว่าเท่านั้น
) w# x9 @0 e6 F7 v8 i  x  o: Z  a2 b  H5 |
"โดม... ทำไมลูกต้องไปมีเรื่องบ่อยขนาดนี้ล่ะลูก? แม่เป็นห่วงนะ" เสียงของแม่ที่ถามด้วยความเป็นห่วงมาตลอด ทำให้โดมทำได้เพียงแค่เงียบและไม่กล้าบอกความจริง เพราะเขารู้ดีว่าถ้าแม่รู้เหตุผลจริงๆ แม่คงจะห้ามเขา และเขาคงจะใจอ่อนจนไม่กล้าออกไปสู้เพื่อคนอื่นอีก- r2 Y9 a4 W0 \+ X) F& A4 {! z0 I- J. Y
& d& B5 l+ M3 H- C* G
จนกระทั่งวันแรกของการเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย...
# X( O, r2 j* @$ D! R
9 {+ Z( f1 @5 A1 Q: M# xท่ามกลางฝูงชนที่พลุกพล่าน สายตาของโดมก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูภูมิฐานและมีระเบียบวินัย วินาทีนั้นหัวใจของโดมกระตุกวูบ เขารู้ได้ทันทีด้วยสัญชาตญาณว่าคนคนนั้นคือ **'อาท'** เพื่อนในวัยเด็กที่เคยช่วยเขาไว้
8 u# h$ Q8 O5 \1 s1 s) Z
* j1 Z2 `" l, wแต่ทว่า... อาทกลับมองผ่านเขาไปราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ จะให้จำได้ยังไงล่ะ? ในวันที่อาทช่วยเขา โดมเป็นเพียงเด็กน้อยตัวเล็กๆ ที่ดูไม่มีพิษมีภัย แต่ตอนนี้โดมกลายเป็นชายหนุ่มร่างกำยำที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ และมีกลิ่นอายของนักเลงหัวไม้ปกคลุมอยู่รอบตัว
  T" A: q9 }( D. t9 g
) J8 ]' a0 T+ _/ E7 s; ?*'ถ้าอาทจำได้... ถ้าอาทรู้ว่ากูคือโดม... อาทต้องพยายามหยุดกูแน่ๆ อาทต้องพยายามดึงกูออกจากทางสายนี้'* ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวของโดม เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าเขาจะไม่ยอมให้อาทเข้ามาพัวพันกับโลกที่เต็มไปด้วยความรุนแรงของเขาเด็ดขาด
3 Z  y, O! j- ?- p; y- N
0 g0 L4 @9 U, U# ~0 w- H' m5 yดังนั้น เพื่อเป็นการสร้างกำแพงป้องกันไม่ให้อาทจำได้ และเพื่อกันอาทออกไปจากชีวิตที่วุ่นวายของเขา โดมจึงเลือกที่จะสวมหน้ากากของ 'นักเลงจอมพยศ' เขาเริ่มแสดงท่าทีแข็งกร้าว กวนประสาท และทำตัวหยาบคายใส่อาททุกครั้งที่มีโอกาส แม้ว่าลึกๆ ในใจของเขาจะเจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหวเมื่อต้องทำร้ายความรู้สึกของคนที่เขาแอบชื่นชมมาตลอดก็ตาม1 b& d7 \8 H/ E

* a* w7 K+ X1 i) S) F) q) T9 X8 Q
! t9 w) `: p1 \$ e! \# e9 B
โชคชะตาเล่นตลกอย่างรุนแรง เมื่อพ่อของสิงห์และแม่ของอาทตัดสินใจแต่งงานกัน ทำให้สิงห์และอาทต้องกลายมาเป็น 'พี่น้องบุญธรรม' ที่ต้องใช้ชายคาบ้านหลังเดียวกัน2 H7 W. a; ?1 t% V. o  c4 f3 x. o
: p9 Z* U+ T' x( L) F
ในใจของสิงห์มันตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ใจหนึ่งเขาก็ดีใจจนแทบคลั่งที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับคนที่เขาแอบมองมาตลอดหลายปี แต่อีกใจหนึ่งเขากลับหวาดกลัว... กลัวว่าความลับที่เขาซ่อนไว้จะแตก กลัวว่าอาทจะรู้ว่าไอ้นักเลงหัวไม้ที่คอยหาเรื่องเขาอยู่ทุกวัน แท้จริงแล้วคือเด็กน้อยขี้แยคนนั้น
) v/ A8 b! I& J) E- r$ C/ b! z4 m9 E
เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้อาทก้าวเข้ามาในโลกของเขา สิงห์จึงยิ่งสวมบทบาท 'ไอ้สิงห์' นักเลงจอมพยศให้หนักขึ้นไปอีก เขาทำตัวหยาบคาย พูดจา 'กู-มึง' ใส่หน้าอาทอย่างไม่เกรงใจ ทั้งที่ในใจอยากจะเข้าไปกอดและบอกว่า *'ดีใจที่ได้เจอนะครับพี่'* แทบตาย1 g/ u, }' ~# a& V6 V. G1 y

6 O2 {; n, A+ e  G$ G( Eจนกระทั่งวันแรกที่ไปเรียนพร้อมอาท...
, P5 f3 b; H& j
) e' T9 K3 \; H3 |หลังจากจัดการธุระเสร็จ สิงห์แอบปลีกตัวออกไปหาอะไรกินข้างนอกเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ในขณะที่เขากำลังเดินกลับมายังจุดนัดพบ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่มุมตึก$ Q& }: C/ E) M# S
. t5 X8 x" e: f. J, _
"เห้ย! ไอ้เด็กเวร มึงมายุ่งอะไรกับคนของพวกกูวะ!" เสียงนักเลงกลุ่มหนึ่งตะโกนลั่น พร้อมกับหมัดที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่ร่างของใครบางคน1 Z# x- s, R& @4 ?
2 a! F4 C+ R  u. u3 f/ M
สิงห์เบิกตากว้าง เมื่อเห็นว่าคนที่กำลังจะโดนรุมทำร้ายคือ **อาท**! และที่สำคัญคืออาทกำลังยืนปกป้องเด็กนักศึกษาปีหนึ่งที่กำลังตัวสั่นอยู่ข้างหลังเขา สิงห์ไม่สนกฎเกณฑ์ ไม่สนว่าตัวเองจะอยู่ในฐานะอะไร ความโกรธและความเป็นห่วงพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เขาพุ่งตัวเข้าไปเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังคลั่ง% {& p& J/ [, R: I/ y6 N

, h* @! H' v% y9 v**"เฮ้ย! มึงจะทำอะไรวะ! ไอ้สัส!"** สิงห์ตะโกนลั่นพร้อมกับกระโจนเข้าใส่กลุ่มนักเลงอย่างไม่คิดชีวิต เขาใช้ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อปะทะกับพวกมันอย่างดุดัน แม้จะถูกหมัดและเท้าของพวกมันซัดเข้าที่หน้าและลำตัวจนเจ็บปวดไปทั้งร่าง แต่สิงห์ก็ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขาปกป้องอาทด้วยสัญชาตญาณดิบที่มี
' S! ]$ G6 d7 s1 N1 E, G5 H
. P- b( o+ ]1 aหลังจากจัดการจนพวกมันล่าถอยไป สิงห์ยืนหอบหายใจแรง เหงื่อไหลโซมกายจนเสื้อนักศึกษาเปียกชุ่ม เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อและซิกแพคที่ตึงแน่นใต้เนื้อผ้า เขามองอาทด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธจัด—ไม่ใช่โกรธนักเลง แต่โกรธอาทที่พาตัวเองมาเสี่ยงอันตราย/ y: S+ U. q  @$ A: C( x6 W
) ~! v: D7 J) }7 f- z! w( K- B
"มึงมาทำเหี้ยอะไรที่นี่วะ!?" สิงห์ตะคอกใส่หน้าอาท เสียงของเขาสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่ผสมปนเป "กูบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับกู! มึงจะมาเป็นฮีโร่ทำไมวะ? ถ้ามึงเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง! ควยเถอะอาท... มึงมันน่ารำคาญชะมัด!"
, P  K* h' L5 f1 W8 `- {6 t1 F3 c" `& G
สิงห์พ่นคำหยาบคายออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความห่วงใยที่ล้นอก เขาไม่อยากให้อาทต้องมาแปดเปื้อนกับโลกที่สกปรกของเขา และเขาก็ไม่อยากให้อาทรู้เลยว่า... ทุกครั้งที่เขาด่าอาท ใจของเขามันเจ็บยิ่งกว่าแผลที่โดนต่อยเสียอีก/ k3 a; p, {' S: C. f# W2 \
/ L' c: u. ?% U+ o9 d
' Y( N6 ^  y6 M5 N
กลับมาที่ปัจจุบัน1 j1 H  ]6 u+ k- v, ?( y* j! w8 L3 w

  h( I4 p6 d) k2 ]+ e" v. D# ?แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาในห้องนอนไม่ได้ช่วยให้ความปวดหนึบในหัวของอาทลดลงเลย อาการเมาค้างทำเอาเขาแทบจะลุกไม่ขึ้น แต่สิ่งที่ทรมานยิ่งกว่าอาการปวดหัว คือความทรงจำที่ไหลย้อนกลับมาเหมือนภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำ... ภาพสัมผัสที่เร่าร้อน เสียงหอบหายใจ และความสัมพันธ์ที่ข้ามเส้นคำว่า 'พี่น้อง' ไปไกลแสนไกล( S1 E% W  X3 d1 w+ c
7 J5 r% k  T! V3 G
อาทลืมตาขึ้นมองที่ว่างข้างกาย ความเย็นเยียบของผ้าปูเตียงบอกให้รู้ว่าสิงห์ไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว ความอับอายพุ่งพล่านจนเขาอยากจะมุดแผ่นดินหนี ร่างกายที่เคยดูภูมิฐานและน่าเกรงขาม บัดนี้กลับสั่นเทาด้วยความรู้สึกผิดและสับสน9 A( H! N' ?8 X) s) `0 ?" A. Q  Q
, t  t, t, K1 |6 r
เขาพยายามรวบรวมสติ ลุกขึ้นแต่งตัวด้วยท่าทางที่พยายามให้ดูปกติที่สุด ก่อนจะค่อยๆ เดินลงมาที่ห้องอาหารด้านล่าง
, z8 I9 o3 ], }( Y& f- H3 n- X  B+ n2 Q
) E8 Z1 W- w/ ?- M) D& ~7 {ที่โต๊ะอาหาร สิงห์นั่งอยู่ตรงนั้นแล้ว เขากำลังตักอาหารเข้าปากด้วยท่าทางที่ดู... นิ่งสงบจนผิดปกติ ไม่มีเสียงด่าทอ ไม่มีท่าทางกวนประสาทอย่างที่เคยเป็น สิงห์ในวันนี้ดูเหมือนคนที่มีเรื่องให้คิดจนแทบไม่มีแรงจะพยศ% M. E! K* ^2 u+ m

9 ?6 I1 N2 d& a) T" L5 n  H# m"อ้าว ตื่นกันแล้วเหรอทั้งสองคน" เสียงของพ่อดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม "เป็นอะไรกันหรือเปล่า ทำไมหน้าตาดูไม่สดใสเลย?"
  U% s3 i9 o( {" S, x
' t: n$ m$ G: y! j4 f2 X**"ไม่มีอะไรครับพ่อ"** อาทรีบตอบทันทีโดยไม่เงยหน้ามองใคร# O/ Y4 c' n! ]3 y% y$ C7 x
/ M/ _- `) |, ?* i, U
**"ไม่มีอะไรครับ"** สิงห์ตอบสวนขึ้นมาพร้อมกัน น้ำเสียงเรียบเฉยจนน่าใจหาย
( g: S% K, c% p$ k& ?
, c* N) ?5 s4 u2 K1 wพ่อขมวดคิ้ว มองลูกชายทั้งสองคนด้วยความฉงน "เอ๊ะ ทำไมตอบพร้อมกันแบบนั้นล่ะ? จะทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะ"
! C8 @9 P9 @. F1 Y+ I! |, \) d7 @3 N% [- h( L9 h) f
"ครับ... ครับพ่อ" อาทตอบรับเสียงอ้อมแอ้ม พยายามหลบสายตาคมกริบของพ่อที่ดูเหมือนจะจับผิดเขาได้
5 m6 E* E/ w" c3 N' j( o- m* m+ o- A4 E
สิงห์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่ก้มหน้ากินอาหารเงียบๆ ความเงียบที่ปกคลุมโต๊ะอาหารมันช่างอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก สำหรับอาทแล้ว ความเงียบของสิงห์มันน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงด่าทอเสียอีก: \# o: s- z( x# N: ^* e* |+ K

/ c- O6 a, u* R8 ^- ]& d& Fเมื่อถึงเวลาที่พ่อต้องขับรถไปส่งพวกเขาที่มหาวิทยาลัย บรรยากาศในรถก็เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน ทันทีที่รถจอดสนิทที่หน้าคณะ อาทก็รีบก้าวลงจากรถแล้วเดินตามหลังร่างกำยำของสิงห์ไปติดๆ เขาไม่สามารถปล่อยให้ความเงียบนี้ดำเนินต่อไปได้อีกแล้ว
, ?, r$ }$ \' `; Q8 G8 h0 f+ o9 w% x  R( T* w+ s
"สิงห์..." อาทเรียกเสียงเบา "เรื่องเมื่อคืน... พี่ขอโทษนะ"" _! _. }5 k& I8 ]4 k; x* F5 c" r

+ m* G5 J, B: Hสิงห์หยุดเดินกะทันหัน แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเขาดูแข็งทื่อ สิงห์ถอนหายใจยาวก่อนจะหันกลับมามองอาทด้วยสายตาที่ว่างเปล่า—มันคือสายตาที่อาทไม่เคยเห็นมาก่อน
5 z, ]0 g/ ^0 I1 C8 q6 ]
! F. X6 s. F6 z3 [**"ช่างมันเถอะ"** สิงห์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ **"เราอย่าเอาเรื่องเมื่อคืนมาทำให้ชีวิตมันอึดอัดกันเลย ถือว่ามันเป็นแค่ความผิดพลาดครั้งหนึ่ง... แค่นั้นพอ"**; @" `  C' l! b- t

" {6 A7 |* u" v- W) D  u" ^คำว่า *'ความผิดพลาด'* เหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของอาท สิงห์กำลังพยายามตัดเยื่อใย พยายามจะดึงตัวเองกลับไปอยู่ในจุดที่ควรจะเป็น พยายามจะลบเลือนสัมผัสที่เคยเกิดขึ้นให้กลายเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ
9 v+ i0 ?# S; g1 N- e* {3 z% ^
& N+ A, i1 U. a3 ~"ตกลง..." อาทตอบรับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เขาพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก ในหัวของเขาเต็มไปด้วยคำถามมากมาย เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันคือความใคร่ หรือมันคือความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น แต่ที่แน่ๆ คือเขายังไม่พร้อมที่จะยอมรับความจริงที่ว่า... หัวใจของเขาอาจจะตกเป็นทาสของน้องชายคนนี้ไปเสียแล้ว5 Q' \5 M6 M  A5 d6 w
" I9 `' \$ @! I

- [0 {( I  |, J. e2 |
" c6 ?2 y; ]( B2 \( Qตลอดทั้งวัน สิงห์ดูผิดแปลกไปจากเดิมจนเพื่อนในกลุ่มสังเกตเห็น ความกวนตีนที่เคยมีหายไป เหลือเพียงความเงียบเชียบที่น่าอึดอัด" K* L! n3 U. ?' u4 L5 l# e
$ X: T4 ^2 u- M8 j8 Y7 {$ I9 R
"เฮ้ย สิงห์ มึงเป็นเหี้ยอะไรวะวันนี้? เงียบเป็นเป่าสากเลย" เพื่อนคนหนึ่งทักขึ้นด้วยความสงสัย5 v, U( s. q+ C5 X
3 g. u* z$ I/ @9 ?3 M
สิงห์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง "แค่เหนื่อยเฉยๆ ว่ะ... มีไรก็ช่างแม่งเหอะ" เขาตัดบทเสียงเรียบ ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงออกมา ทิ้งให้เพื่อนยืนงงอยู่ข้างหลัง ในหัวของเขามีแต่ภาพใบหน้าของอาทวนเวียนอยู่ไม่หยุด& F$ E$ n* u+ H! ~0 x

# q+ s% f% [1 ^/ n: G6 R7 {+ u2 Vหลังเลิกเรียน ขณะที่สิงห์กำลังเดินกลับบ้านเพียงลำพัง เงาร่างของชายฉกรรจ์สองคนก็เดินเข้ามาขวางหน้า หนึ่งในนั้นคือไอ้พวกนักเลงที่สิงห์เคยซัดจนน่วมเมื่อเดือนก่อน8 B$ k6 T! G5 z% i- _( ]& t
3 X- E& X7 l- S$ _4 [3 f# h
"มีไร? วันนี้จะมาหาเรื่องกูตรงๆ เลยใช่ไหม" สิงห์ถามเสียงเย็น พยายามคุมอารมณ์ไม่ให้เต้นไปตามเกมของพวกมัน
! M% w% x5 [- [5 z% `; n  x0 R# D1 x0 z; p9 T* z( t. r* V* g$ O
"กูไม่ยักรู้ว่ามึงกับไอ้ประธานนั่นจะสนิทกันขนาดนี้ด้วยแฮะ" นักเลงคนหนึ่งแสยะยิ้ม พร้อมชูโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์รูปที่แอบถ่ายตอนสิงห์กับอาทเดินกลับบ้านด้วยกัน "ดูดิ... ท่าทางสนิทสนมกันดีนี่หว่า"
$ _9 x  g& v% U9 f, m. I5 P
( _3 r/ O( m7 R, d6 ]' |8 O"สนิทเหี้ยอะไร กูแค่กลับพร้อมกัน" สิงห์ขบกรามแน่น พยายามปฏิเสธเสียงแข็ง. b8 p5 Y' M8 G3 s) q& j+ f
9 e+ j8 R) g/ ?+ ]8 J! g9 Z7 w. l
"งั้นเหรอ... งั้นก็ช่างแม่งดิ ถ้ามึงไม่ยอมคุยดีๆ เดี๋ยวพวกกูไปเล่นไอ้ประธานนั่นแทนก็ได้"8 T3 r4 W# t! T
5 [: P3 `2 y/ I: D
คำขู่นั้นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาจนสิงห์ลืมความเหนื่อยล้าทั้งหมด **"อย่ายุ่งกับมัน! มึงต้องการอะไรจากกู พูดมา!"** สิงห์ตะคอกใส่หน้าพวกมันอย่างเดือดดาล. i6 N2 c: V9 \  V0 D0 C, Z

& Z+ Y! K/ j9 [! H5 ~* V6 K1 W$ L"หึ... อยากรู้เหรอ? ตามมาดิ" พวกมันท้าทาย สิงห์รู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่เขาก็ยอมเดินตามไปอย่างไม่คิดชีวิต เพราะเขายอมตายดีกว่าจะให้ใครมาแตะต้องอาท( v  V# y( \& h7 m, w

& I( c, A/ b$ i1 j9 l- x, p* x: R  b  fในซอกตึกที่ไร้ผู้คน สิงห์ถูกลากเข้าไปในมุมมืด ทันใดนั้นหมัดหนักๆ ของนักเลงคนหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่ **'ซิกแพค'** ที่แข็งแกร่งของสิงห์อย่างจัง!
! O5 G- ], ^/ o4 @8 |" Z. ~
2 `% m8 z9 [5 m8 S**"อั๊ก!!"** สิงห์ร้องออกมาด้วยความจุกเสียด ร่างกายที่เคยกำยำกลับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วช่องท้องจนแทบหายใจไม่ออก
( \; P! c+ X& g8 l3 n, c0 s8 A+ i# b8 w+ {  D9 g6 a, w
"งั้นวันนี้กูขอทรมานมึงหน่อยเหอะ กูแค้นมึงมานานละสัส!" นักเลงคนนั้นจิกหัวสิงห์ขึ้นมาอย่างแรงจนหน้าหงาย ในขณะที่เพื่อนอีกคนรีบเข้ามาชาร์จ พยุงตัวสิงห์ขึ้นมาแล้วล็อคแขนทั้งสองข้างไว้แน่น บังคับให้ร่างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของสิงห์ต้องตั้งตรงอยู่ในท่าที่ไร้ทางสู้
; V* ?, _, W8 N1 k# k$ p1 D% \! a( v; B* i
**"ปึก! ปึก! ปึก!"**" N' d% v& f7 k2 p3 X& b/ m

9 j# O* W. Q+ \3 q! G$ \หมัดหนักๆ รัวเข้าใส่หน้าท้องและซิกแพคของสิงห์อย่างบ้าคลั่ง สิงห์ทำได้เพียงกัดฟันกรอด ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดจนถึงขีดสุด **"อั๊ก... แค่ก!"** เลือดสีแดงสดกระอักออกมาจากปาก ร่างกายของเขาแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง แต่ก็ถูกพวกมันล็อคตัวไว้ไม่ให้ล้มลงไปง่ายๆ  A4 O) `' ^1 u0 e& @
' l% T2 x% ]6 A! z0 w* m7 C
*'อย่ามาเห็นกูในสภาพนี้เลยนะ... อาท... อย่ามาเกี่ยวเลย...'* สิงห์คิดในใจด้วยสติที่เริ่มเลือนลาง ความเจ็บปวดทางกายยังไม่เท่าความรู้สึกที่ไม่อยากให้อาทต้องมารับรู้เรื่องสกปรกแบบนี้* Z  u( E; h4 A2 t) s

/ J$ L3 }8 A4 gในขณะเดียวกัน อาทที่รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีมาตลอดทาง เริ่มเดินถามคนแถวนั้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "เห็นสิงห์บ้างไหม? เห็นไอ้สิงห์ไหมครับ?"9 w2 C! r) {: v+ `1 E' p' Q$ o5 G+ L5 a2 m

* \2 q# [) Y0 ["ไม่เห็นนะพี่" คนแถวนั้นส่ายหน้า# l* Z. r# z1 B2 m& u0 D5 ~, z

+ J- L6 s8 B3 ^, cจนกระทั่งเด็กนักเรียนคนหนึ่งชี้ไปทางซอกตึกด้านหลัง "เห็นพี่คนนั้นเดินตามพวกพี่คนนั้นเข้าไปตรงนั้นครับ"
$ z1 y7 Y* f$ O3 i/ ~8 D
8 K: t- X2 r) g$ A7 I$ u% X8 }อาทไม่รอช้า เขารีบวิ่งตรงไปยังทิศทางนั้นทันที หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่า... มีบางอย่างที่เลวร้ายกำลังเกิดขึ้นกับคนที่เขาเพิ่งจะ... 'ทำ' ไปเมื่อคืน
' v+ `- c# |& ~0 l# h0 e9 ?
5 Z' z3 i4 G% D# R" j& [) m. _' s' c
5 `+ Q1 O+ r- W. X* s  B0 x& T# F* a$ u8 J3 e
อาทวิ่งลัดเลาะตามซอกตึกด้วยหัวใจที่แทบจะหลุดออกมานอกอก เสียงฝีเท้าของเขาดังสะท้อนไปมาในความเงียบ จนกระทั่งเสียง **"อั๊ก! แค่ก.. อึก.."** ที่เต็มไปด้วยความทรมานดังแว่วมาเข้าหู8 ~$ h7 r# u$ g* i3 H
' u0 M1 z8 J6 y+ v0 |. w
เขารีบหักเลี้ยวตรงมุมตึกและภาพที่เห็นก็ทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบ... สิงห์ที่เคยดูแข็งแกร่ง ทะนงตัว และเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่น่าเกรงขาม บัดนี้กลับอยู่ในสภาพที่น่าเวทนา ร่างกายที่เปลือยท่อนบนถูกล็อคไว้แน่นหนา และนักเลงสองคนกำลังรุมกระหน่ำหมัดเข้าใส่ซิกแพคที่กำลังสั่นเทิ้มของสิงห์อย่างบ้าคลั่ง
( {" V3 M4 P6 [% a* l' @7 v
( K: F# j6 S  O+ |2 p**"ปึก! ปึก! อั๊ก!!"**$ T4 p- Q% u* J9 @% `5 P% J
+ f* s# H+ |6 v2 t
หมัดสุดท้ายกระแทกเข้าที่ยอดอกและท้องน้อยของสิงห์อย่างแรงจนร่างของเขาเกือบจะหมดสติ อาทไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าไปสุดแรงเกิดเหมือนสัตว์ป่าที่เห็นเหยื่อถูกทำร้าย เขาใช้ไหล่กระแทกและผลักคนที่ล็อคแขนสิงห์ออกไปอย่างแรงจนมันเสียหลัก$ }& w2 e- k0 m2 m# I2 k( z( N

8 V' G1 m* Y5 }: x. T**"ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!!"** อาทตะโกนก้อง( e' g+ y$ x; I0 [  Z* z% z& x
2 u1 h  G& h. P$ U5 ?9 P: B
เมื่อคนล็อคหลุดออก ร่างของสิงห์ก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ อาทรีบพุ่งเข้าไปบังร่างของน้องชายบุญธรรมไว้ทันที "อย่าแตะต้องเขา!"
4 P" f; ~: ~' h! H8 S
+ P0 v! d  o$ N$ Q8 |. t4 p2 vแต่ทว่า... นักเลงอีกคนที่กำลังคลั่งกลับไม่ยอมหยุด มันเหวี่ยงหมัดหนักๆ เข้าใส่หน้าท้องของอาทเต็มแรง **"อั๊ก!!"** อาทจุกจนตัวงอ ความรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในถูกบดขยี้ทำให้เขาแทบจะทรงตัวไม่อยู่
: ]' `  J" c$ n4 l  B5 a2 P4 G. x# {* f1 p. M4 Q
"หยุดนะ... ไอ้เหี้ย... หยุด..." สิงห์พยายามเค้นเสียงที่แหบพร่าออกมาจากลำคอที่เต็มไปด้วยเลือด ดวงตาที่พร่ามัวพยายามจะยันตัวขึ้นมาปกป้องคนตรงหน้า แม้ร่างกายจะเจ็บปวดเจียนตายก็ตาม& p$ T2 T* X+ l( V
7 t/ {/ C9 w6 e7 P5 k- N
นักเลงคนหนึ่งเดินเข้ามาจิกหัวอาทที่กำลังก้มหน้าจุกอยู่ขึ้นมาอย่างแรง "ไอ้หน้าหล่อ... มึงอยากมาเสนอหน้าแทนมันนักใช่ไหม? วันนี้มึงเสียโฉมแน่สัส!" มันเงื้อหมัดเตรียมจะซ้ำเข้าที่ใบหน้าของอาท
3 R: x# n8 Y( @: o: E3 ?, K
4 D/ y+ U8 n( P' D**"หยุดเดี๋ยวนี้ครับ! เจ้าหน้าที่ตำรวจมาแล้ว!"** เสียงตะโกนดังลั่นมาจากปากซอย พร้อมกับเสียงฝีเท้าของกลุ่มคนที่วิ่งตรงมาทางนี้
& N6 u$ U% t$ E# ~1 q& D  \% G
/ }; {6 \: R9 G) gพวกนักเลงชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นแสงไฟและเครื่องแบบตำรวจที่กำลังใกล้เข้ามา พวกมันสบถคำหยาบออกมาด้วยความโมโห "เชี่ย! ตำรวจมา! หนีเร็ว!"
+ O4 O5 a) A$ f0 X+ e
) P4 ]1 L# k) Yพวกมันรีบทิ้งร่างของทั้งสองคนไว้กลางซอกตึกแล้ววิ่งหนีหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้อาทและสิงห์นอนหอบหายใจรวยรินอยู่ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัดและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง; U2 Q+ h5 b" j

# u6 i3 I7 g: ]5 Q+ R  L' b/ V! n- d) L6 _7 t9 h0 H

$ X) c. P: W% |3 v) q" {
# K5 }8 u' a" c' f  m* A/ h- P$ V4 M6 ]ท่ามกลางความวุ่นวายของเสียงตำรวจที่กำลังไล่ล่าพวกนักเลงไปตามซอย อาทไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างเลยแม้แต่นิดเดียว เขาพยายามคลานเข้าไปหาสิงห์ที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นปูนที่เย็นเฉียบ มือของเขาสั่นเทาขณะที่เอื้อมไปแตะไหล่ของคนตรงหน้า
2 H3 V# C/ H; q" ]. H( Z+ W! v- \' s" ~; Z( J
"สิงห์... สิงห์เป็นอะไรไหม? ได้ยินพี่ไหม?" เสียงของอาทสั่นเครือและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามสำรวจร่างกายของสิงห์ที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและคราบเลือด
3 A! Z6 [' z4 g' e! G8 y) ?$ U; V: E! a7 M0 O* x
สิงห์พยายามจะอ้าปากตอบ พยายามจะบอกว่า 'กูไม่เป็นไร' ตามนิสัยดื้อรั้นของตัวเอง แต่ความเจ็บปวดที่บดขยี้อยู่ตรงซิกแพคและช่องท้องมันรุนแรงเกินกว่าจะเค้นเสียงออกมาได้ ทว่าสิ่งที่ทำให้สิงห์ต้องชะงักไป คือภาพที่เห็นตรงหน้า...
" Z/ B1 ~& }. x" D8 O
/ Z# Z' G6 T" z, r# D4 b8 |น้ำตาของอาทไหลอาบแก้ม ดวงตาที่เคยดูสุขุมและเจ้าระเบียบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและแตกสลาย "พอเถอะนะสิงห์..." อาทพูดเสียงสะอื้น "อย่าทำแบบนี้อีกเลย อย่าไปมีเรื่อง อย่าเป็นนักเลงแบบนี้อีกเลย... พี่ขอร้อง"
# f( O; o; K4 ?; v/ g
1 Q* }9 T1 w9 y2 o" ]8 W/ ^คำพูดนั้นเหมือนค้อนหนักๆ ที่ทุบลงบนใจของสิงห์ ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาในอกยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางกาย สิงห์มองใบหน้าของพี่ชายบุญธรรม แต่ในวินาทีนี้ เขากลับเห็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่รักเขาจนแทบขาดใจ
0 p7 a( t3 `) h+ {  V# I8 A7 |4 E8 r* Z0 ^* T; }5 {  ?6 c* F2 n8 r0 F( d
**"ขอ... โทษ..."** สิงห์เค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก เป็นคำสั้นๆ ที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันกลับดังชัดเจนในใจของอาท
3 ~+ l$ ~) s' t4 P6 q8 l; Q
6 A+ n4 ]( S$ q0 [9 w  g' A+ o% oไม่นานนัก รถพยาบาลก็มาถึง เจ้าหน้าที่รีบเข้ามาปฐมพยาบาลและนำตัวสิงห์ส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน โดยมีอาทที่แทบจะไม่ยอมปล่อยมือจากสิงห์เลยแม้แต่วินาทีเดียว
8 w2 F! ^+ m: }# J+ e$ H, [/ h2 I& j% y% v  p8 {
บรรยากาศในโรงพยาบาลเต็มไปด้วยความตึงเครียด พ่อและแม่ของทั้งสองฝ่ายมาถึงด้วยความตกใจและเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง ความลับเรื่องความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างพี่น้องบุญธรรมถูกซ่อนไว้ภายใต้ความโศกเศร้าของเหตุการณ์รุนแรงครั้งนี้
- F( v. t0 Z  N# }& [! N7 y
/ s+ m; B4 \! ]. ]) pตลอดเวลาที่สิงห์นอนพักรักษาตัวอยู่ในห้องพักฟื้น อาทไม่เคยขยับไปไหนไกล เขาเลือกที่จะนั่งอยู่ข้างเตียง มือหนาของเขาจับมือของสิงห์ไว้แน่น ราวกับกลัวว่าถ้าเขาปล่อยมือเพียงวินาทีเดียว สิงห์จะหายไปหรือแตกสลายไปต่อหน้าต่อตา/ R) r* ?" o5 u" V* \) c* H
0 c0 @( Y1 b. u' U) @4 Q
สายตาของอาทจ้องมองใบหน้าของสิงห์ที่ยังคงซีดเซียว แม้สิงห์จะหลับไปเพราะฤทธิ์ยา แต่อาทก็ยังคงบีบมือสิงห์ไว้เบาๆ เป็นการปลอบประโลมและยืนยันว่า... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ต่อจากนี้เขาจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้อง 'น้องชาย' คนนี้ได้อีกเป็นอันขาด
0 n$ k( u4 X# z
4 c$ L7 N7 d- f
6 E& L+ ?" v" v! L3 B& i% \  z! `, c
6 ]* ]4 \' [9 L1 J( R3 A* G. _: Z+ s- Y3 G
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีขาวสะอาดตาในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาล สิงห์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ร่างกาย แต่อาการเจ็บแปลบที่ท้องและซิกแพคเริ่มทุเลาลงกว่าเมื่อวานมาก ข่าวคราวเรื่องพวกนักเลงก็ชัดเจนขึ้น พ่อและแม่ได้ประสานงานกับตำรวจจนจับตัวพวกเด็กเวรนั่นได้สำเร็จ และพวกมันต้องชดใช้ค่าเสียหายอย่างหนักเพื่อแลกกับการไม่ถูกดำเนินคดีถึงที่สุด) X8 \( G! x. n  c
* I: w0 s- a$ e+ p) {- M5 Q
แต่อาทไม่ได้สนใจเรื่องความแค้นหรือเงินทองเลยแม้แต่นิดเดียว เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิมข้างเตียง ไม่ยอมห่างไปไหน จนกระทั่งเห็นสิงห์เริ่มขยับตัว: T0 X9 p  f, L& v( x

0 d' a2 @# U4 f# }6 B/ r"สิงห์... ฟื้นแล้วเหรอ? เป็นยังไงบ้าง โอเคขึ้นไหม?" อาทรีบขยับเข้าไปใกล้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด
: D+ q9 _( J/ D9 `6 B- U" @! {- u# b/ a
สิงห์มองหน้าพี่ชายบุญธรรม ความพยศที่เคยมี ความกวนตีนที่เคยใช้เป็นเกราะป้องกันตัว บัดนี้มันมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความสงบและแววตาที่ดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด "อืม... ดีขึ้นแล้วพี่... ขอบใจนะ"
) N& z1 d4 I( |& n
7 \1 ?) B8 W, b7 j! s4 P' p- aเขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจพูดสิ่งที่ค้างคาในใจ "พี่อาท... เรื่องที่เกิดขึ้น ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว" สิงห์เว้นจังหวะ "จริงๆ แล้ว... เราเคยเจอกันมาก่อนนะ"
" N0 o$ h0 q9 ?6 i' Z" n5 \* r& L. F1 o, j" c0 n! l. r
อาทขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "เจอกันมาก่อนเหรอ?"5 u& b' H, @7 Z9 J- r
7 x/ x! o# J; O2 @8 D$ n2 e" b1 u" ?
"จำได้ไหม... ตอนเด็กๆ ที่ผมเคยโดนพวกเด็กเกเรในสวนสาธารณะรังแกจนร้องไห้แทบตาย" สิงห์ยิ้มบางๆ "ตอนนั้นมีพี่กับคุณพ่อของพี่วิ่งเข้ามาช่วยผมไว้ พี่เป็นเด็กผู้ชายที่ดูใจดีและสุภาพมาก... ตั้งแต่วันนั้น ผมก็แค่อยากจะแข็งแกร่งขึ้น อยากปกป้องคนอื่นได้เหมือนที่พี่เคยทำ ที่ผมต้องทำตัวเป็นนักเลง... ก็เพราะผมไม่อยากเป็นเหยื่อที่ทำได้แค่ร้องไห้อีกแล้ว"- ]- u( v" N9 v& u
8 e* Y" Q' M! c* b  e* f( m$ o( x
อาทชะงักไปครู่ใหญ่ ภาพเด็กชายผอมบางที่ดูอ่อนแอในความทรงจำซ้อนทับกับร่างกำยำที่มีกล้ามเนื้อแน่นเปรี๊ยะของสิงห์ในตอนนี้ "เด็กคนนั้น... คือมึงเหรอสิงห์? โตมาได้... เปลี่ยนไปมากเลยนะ แข็งแรงขึ้นเยอะจริงๆ"4 W4 T& S2 i5 a1 \2 J6 k

1 L4 w6 T' b2 V0 |สิงห์หลบสายตาเล็กน้อยด้วยความเขินอาย ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่สำคัญที่สุด "ขอโทษนะพี่อาท... ที่ผมทำตัวแย่ๆ และที่ทำให้พี่ต้องมาเจ็บตัวเพราะผม... ตอนที่เห็นพี่โดนต่อย ผมเจ็บใจยิ่งกว่าโดนต่อยเองอีก"' N  l, N6 Q8 S
1 Y$ _9 j4 p% B& l% S" }9 Z. M+ ^
ความรู้สึกอัดอั้นในใจของอาทพังทลายลง ความกังวลที่แบกไว้ตลอดหลายวันมลายหายไปสิ้น เขามองใบหน้าของน้องชายที่ตอนนี้ดูเป็นผู้ใหญ่และเข้าใจโลกมากขึ้น อาทโน้มตัวลงไปประทับจูบเบาๆ ที่แก้มของสิงห์เป็นการปลอบประโลมและแสดงความรัก3 F- b9 f; T6 ?! C
2 @$ A8 f4 V- ^' k
สิงห์อึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อ "พี่อาท..."
) J& x2 M2 l' w9 P0 Y3 x' o6 r! h$ G4 Y" Y" p& o' T! _
"พักผ่อนเถอะนะ อย่าเพิ่งพูดมากเลย" อาทพูดพลางยิ้มละไม ก่อนจะกลับไปนั่งประจำที่เดิมและกุมมือสิงห์ไว้แน่นเหมือนเดิม
/ c/ ^! p% ]# }' @: y( D
, ?- L% F" ]0 Mไม่นานนัก พ่อและแม่ของทั้งสองฝ่ายก็เดินกลับเข้ามาในห้องหลังจากเสร็จธุระที่สถานีตำรวจ พวกเขาหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า... สิงห์ที่หลับสนิทไปอีกครั้งด้วยความเพลีย โดยมีอาทที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ และกุมมือสิงห์ไว้ไม่ยอมปล่อย บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน: x9 O* j4 a' z

0 Q7 I3 p! v8 G$ J0 Jคุณพ่อของอาทมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความโล่งใจ ก่อนจะหันไปกระซิบกับภรรยา "ดูเหมือนว่า... เราคงไม่ต้องกังวลเรื่องความสัมพันธ์ของเด็กสองคนนี้อีกต่อไปแล้วละมั้ง"
4 w& k7 m, T; p9 I& k/ I9 \4 }& W& T1 [- ~- i4 v. r0 ^  c

; _! d  H! w1 K8 B
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | สมัครเข้าเรียน

รายละเอียดเครดิต

A Touch of Friendship: สังคมจะน่าอยู่ เมื่อมีผู้ให้แบ่งปัน ฝากไวเป็นข้อคิดด้วยนะคะชาวจีโฟกายทุกท่าน
!!!!!โปรดหยุด!!!!! : พฤติกรรมการโพสมั่วๆ / โพสแต่อีโมโดยไม่มีข้อความประกอบการโพส / โพสลากอักษรยาว เช่น ครับบบบบบบบบ, ชอบบบบบบบบ, thxxxxxxxx, และอื่นๆที่ดูแล้วน่ารำคาญสายตา เพราะถ้าท่านไม่หยุดทีมงานจะหยุดท่านเอง
ขอความร่วมมือสมาชิกทุกท่านโปรดโพสตอบอย่างอื่นนอกเหนือจากคำว่า ขอบคุณ, thanks, thank you, หรืออื่นๆที่สื่อความหมายว่าขอบคุณเพียงอย่างเดียวด้วยนะคะ เพื่อสื่อถึงความจริงใจในการโพสตอบกระทู้ และไม่ดูเป็นโพสขยะ
กระทู้ไหนที่ไม่ใช่กระทู้ในลักษณะที่ต้องโพสตอบโดยใช้คำว่าขอบคุณ เช่นกระทู้โพล, กระทู้ถามความเห็น, หรืออื่นๆที่ทีมงานอ่านแล้วเข้าข่ายว่า โพสขอบคุณไร้สาระ ทีมงานขอดำเนินการตัดคะแนน และ/หรือให้ใบเตือนสมาชิกที่โพสขอบคุณทันทีที่เจอนะคะ

รูปแบบข้อความล้วน|โทรศัพท์มือถือ|ติดต่อลงโฆษณา|จีโฟกายดอทคอม

ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บจีโฟกายดอทคอมนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ หากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ขัดต่อกฎหมาย และศิลธรรม ไม่เหมาะสมที่จะเผยแพร่ ท่านสามารถแจ้งลบข้อความได้ที่ Link “แจ้งลบโพสนี้” ที่มีอยู่ใต้ข้อความทุกข้อความ หรือ ลืมพาสเวิดล๊อกอิน/ลืมชื่อที่ใช้สมัคร หรือข้อสงสัยใดๆแจ้งมาที่ G4GuysTeam[at]yahoo.com ขอขอบพระคุณที่ให้ความร่วมมือ

กรณีที่ข้อความ/รูปภาพในกระทู้นี้จัดสร้างโดยผู้ลงข้อมูลเอง ลิขสิทธิ์จะเป็นของผู้ลงข้อมูลโดยตรง หากจะทำการคัดลอก/เผยแพร่ ต้องได้รับอนุญาตจากผู้ลงข้อมูลก่อนนะคะ หรือลงที่มาไว้ด้วยค่ะ

©ขอสงวนสิทธิ์คอนเซ็ปต์,คำอธิบาย,หัวข้อ/หมวดหมู่เว็บ ห้ามลอกเลียนแบบ คิดเอาเองนะคะอย่าเอาแต่ลอก

GMT+7, 2026-11-21 21:48 , Processed in 0.107203 second(s), 26 queries .

Powered by Discuz! X3.5, Rev.8

© 2001-2026 Discuz! Team.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้