ลืมรหัสผ่าน
 สมัครเข้าเรียน
ค้นหา
ดู: 210|ตอบกลับ: 9

น้าเขยทหารอากาศเสียพนันบอลกับสาวเสียบ ตอนที่39.1

[คัดลอกลิงก์]

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
54
ตอบกลับ
878
พลังน้ำใจ
15724
Zenny
92651
ออนไลน์
2452 ชั่วโมง
โพสต์ 3 วันที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย zebu เมื่อ 2026-11-18 03:32
$ }6 G" ]/ C8 U9 R- x; \9 m& n  C; X4 G% p7 T
อ๊อดมองหน้าภาณุผ่านสายตาที่เปียกปอน
เค้นเสียงแหบแห้งทว่านุ่มนวลและสั่นเครือออกมาจากลำคอ
“เด็กคนนั้น... คือมึงจริงๆ ใช่ไหม ภาณุ”
......................................
เสียงเม็ดฝนด้านนอกยังคงซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างห้องพักฟื้นพิเศษ VIP ไม่ขาดสาย
ราวกับท้องฟ้ากำลังร้องไห้แทนความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอกของภาณุมานานนับกว่าทศวรรษ
ภาณุนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย
สายตาพร่ามัวจ้องมองใบหน้าซีดเซียวของพี่อ๊อด
ผ่านม่านน้ำตาที่ไหลรินไม่หยุด
มือทั้งสองข้างกอบกุมฝ่ามือหยาบกร้านของพี่อ๊อดไว้แน่น...
แน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน
กับความรู้สึกกลัว...กลัวเหลือเกิน กลัวว่าถ้าปล่อยมือเพียงเสี้ยววินาที
พี่อ๊อดจะหลับใหลไปตลอดกาล โดยที่ยังไม่มีโอกาสได้พูดคำ...คำนั้นออกไป
และแล้ว...
( w+ V) _: s+ r5 k- S3 |0 u
เปลือกตาที่หนักอึ้งของพี่อ๊อดค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า
กับเสียงที่แหบแห้งทว่านุ่มนวลและสั่นเครือออกมาจากลำคอ
“เด็กคนนั้น... คือมึงจริงๆ ใช่ไหม ภาณุ”
หัวใจของภาณุกระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกึกเหมือนคนจมน้ำที่เพิ่งโผล่พ้นผิวน้ำ
วินาทีที่ดวงตาคู่คมคู่นั้นมองตรงมา
น้ำตาที่คิดว่าเหือดแห้งไปแล้วกลับเอ่อล้นทะลักออกมาอีกครั้ง
นิ้วมือของพี่อ๊อดที่ภาณุกุมไว้ขยับเบาๆ
ก่อนจะพลิกกลับมากุมประสานฝ่ามือของภาณุเอาไว้แน่น
สัมผัสอุ่นนั้นพุ่งเข้ากระแทกกลางใจจนภาณุตัวสั่นเทาไปถึงกระดูก
“...เด็กคนนั้น... คือมึงจริงๆ ใช่ไหม ภาณุ”
เสียงทุ้มต่ำที่แหบแห้งทว่าอ่อนโยนของพี่อ๊อดดังก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องอีกครั้ง
คำถามสั้นๆ เพียงไม่กี่คำนั้นกลับทลายกำแพงความเข้มแข็งทั้งหมด
ที่สร้างขึ้นมาตลอดสิบกว่าปีจนพังพินาศไม่มีชิ้นดี
ภาณุพยักหน้ารับทั้งแรงสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ
ไร้ซึ่งคำแก้ตัวใดๆ ปล่อยให้น้ำตาหยดลงบนหลังมือของพี่อ๊อดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ครับพี่อ๊อด...ผมเอง” ภาณุเค้นเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบาก
เสียงแตกพร่าและสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์
“เด็กคนที่พี่เสี่ยงชีวิตขี่มอเตอร์ไซค์ฝ่าพายุฝน
เข้าไปอุ้มขึ้นมาจากกองเลือดและโคลนตมในซอยเปลี่ยวคืนนั้น...
คือผมเอง”
. P5 c( U# S/ ]# H5 {# a
พี่อ๊อดไม่ได้ดึงมือหนี ไม่ได้แสดงแววรังเกียจ
ฝ่ามือข้างที่กุมประสานกันไว้กลับบีบกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย
นิ้วหัวแม่มือขยับลูบหลังมือของภาณุอย่างแผ่วเบา
สัมผัสที่แสนบริสุทธิ์นั้นกรีดลึกเข้าไปในหัวใจจนเจ็บปวดเจียนตาย
ภาณุเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มีพระคุณทั้งม่านน้ำตา
เอื้อนเอ่ยคำพูดที่ติดค้างอยู่ในอกและตามหลอกหลอนมาตลอดสิบกว่าปีออกมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ
“ขอบคุณนะครับพี่อ๊อด...ขอบคุณจริงๆ”
น้ำตาของภาณุไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย เสียงสะอื้นสั่นสะท้านจนไหล่กว้างโยนตัวตามแรงหายใจ
, j9 t/ y' T3 m
“คำขอบคุณที่ผมไม่มีโอกาสได้พูดในคืนนั้น
เพราะความกลัวและความเจ็บปวดมันพรากสติผมไปเสียก่อน...
ขอบคุณที่วันนั้นพี่ไม่ขับรถผ่านเลยไป
ขอบคุณที่พี่พุ่งเข้าไปสู้กับพวกมันโดยไม่ห่วงชีวิตตัวเอง
ขอบคุณอ้อมกอดของพี่ที่โอบอุ้มเด็กที่กำลังจะตายคนนั้นขึ้นมาแนบอก...
เสื้อเครื่องแบบทหารอากาศของพี่ที่เปื้อนเลือดและโคลนตมจากตัวผมจนชุ่ม
แต่พี่ไม่เคยสะบัดออก ไม่เคยรังเกียจเด็กสกปรกคนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว
ถ้าไม่มีพี่ในคืนฝนตกวันนั้น ก็คงไม่มีภาณุที่มีลมหายใจมายืนอยู่ตรงนี้
ชีวิตที่เหลืออยู่ของผม... เป็นของพี่จริงๆ ครับ”

6 I4 ?6 ^, C1 M' F! K
ความเงียบเข้าปกคลุมรอบตัวเรา มีเพียงเสียงสะอื้นที่ดังสอดประสานไปกับเสียงสายฝน
ภาณุมองลึกเข้าไปในดวงตาของพี่อ๊อด รู้สึกเหมือนก้อนหินหนักอึ้งที่ทับถมหัวใจมาตลอดกว่าทศวรรษเพิ่งถูกยกออกไป
“สิบกว่าปี... พี่รู้ไหมว่าผมต้องฝืนตัวเองขนาดไหน”
ภาณุปล่อยโฮออกมาเบาๆ ระบายความทรมานที่เก็บกดไว้เพียงลำพัง
“จากคำขอบคุณที่ค้างคา มันค่อยๆ ก่อตัวและเปลี่ยนเป็นความรักที่ผูกมัดวิญญาณของผมไว้กับพี่เพียงคนเดียว
ผมฝืนไม่ให้เดินไปหาพี่ ฝืนไม่ให้ก้าวเข้าไปในชีวิตของพี่ เพราะผมรู้ดีว่าพี่มีพี่สาวภรรยาผู้เป็นที่รัก มีครอบครัวที่อบอุ่น
มีชีวิตที่สงบสุขและมีเกียรติ แค่ได้แอบมองเห็นผู้มีพระคุณของผมปลอดภัยจากที่ไกลๆ
ผมก็มีความสุขที่สุดในชีวิตแล้ว”
% t1 G' g* L9 l  z; U& Z
ภาณุสูดลมหายใจสะอื้นจนเจ็บไปทั้งอก ภาพความหวาดกลัวในอดีตย้อนกลับมาฉายชัดในความทรงจำ
“หลังคืนนั้น พ่อส่งผมไปเรียนเมืองนอกทันทีเพื่อหนีการพยายามลักพาตัวผมของพวกการเมืองท้องถิ่นคู่แข่ง
ผมเกลียดอำนาจมืดและวงการสีเทาพวกนั้นเข้ากระดูกดำ
ความทรงจำเฉียดตายในคืนนั้นมันฝังลึกจนผมขยะแขยงอำนาจเถื่อนทุกอย่าง
ผมเรียนจบกลับมาเมืองไทย ผมถึงเลือกทำแค่ธุรกิจสีขาวของตัวเอง
และไม่เคยคิดจะก้าวขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับงานอิทธิพลของพ่ออีกเลย...
จนวันที่ผมได้เห็นคลิปที่ไอ้มิ้นต์ทำกับพี่”

, {2 }7 B% p6 a9 P% u
เพียงแค่เอ่ยถึงชื่อของศัตรูตัวร้าย หัวใจของภาณุก็บีบรัดด้วยความรวดร้าวและเกลียดชังตัวเองอย่างถึงที่สุด
ภาณุค่อยๆ ดึงมือตัวเองกลับช้าๆ เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามือคู่นี้เคยแปดเปื้อนและทำลายศักดิ์ศรีของคนตรงหน้า
“ไอ้มิ้นต์มันไม่ใช่นักเลงกระจอกธรรมดา...
พี่อ๊อด...มันเป็นผู้มีอิทธิพลในวงการกลางคืน คุมทั้งบ่อนการพนัน โต๊ะบอลเถื่อน
ปล่อยหนี้นอกระบบดอกเบี้ยโหด ถ่ายคลิปลับของเหยื่อเอาไปขายในเว็บมืด
และทำธุรกิจค้ามนุษย์โดยการบีบบังคับลูกหนี้ที่ไม่มีทางสู้ให้มาขายตัวชดใช้หนี้...เหมือนกับนรกที่พี่ต้องเจอ
และที่เลวร้ายที่สุด มันคือมือขวาของคู่แข่งทางการเมืองคนสำคัญของพ่อผม”

6 @7 |) N2 a% U2 R  n
ภาณุกำมือตัวเองแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เล็บจิกเข้าเนื้อตัวเองจนเลือดซึมออกมา
แต่ความเจ็บทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความทรมานในใจเมื่อนึกถึงคืนที่โรงแรมม่านรูดแห่งนั้น
“วันนั้นผมตั้งใจจะเอาเงินทั้งหมดที่มีไปซื้อคลิปและพาพี่ออกมาจากขุมนรกนั้น...
แต่พอผมก้าวเข้าไปในห้องโรงแรมคืนนั้น ไอ้มิ้นต์มันยืนคุมเชิงและจ้องจับผิดผมทุกฝีก้าว
มันรู้ว่าถ้าผมเข้าไปช่วยพี่หรือยอมเป็นฝ่ายรับแทนพี่ มันจะจับได้ว่าผมไม่ได้มาซื้อบริการธรรมดา
แต่ผมจงใจเข้ามาช่วยคน และถ้ามันสืบรู้ว่าผมเป็นลูกชายของพ่อ...
คู่แข่งทางการเมืองของพ่อผมจะใช้คลิปหลักฐานพวกนี้ขยี้พ่อผมให้พังพินาศ”
# Z8 t, K. b: r( x+ }+ Z" c0 q
หยาดน้ำตายังคงไหลทะลักลงมาไม่หยุด ภาณุเงยหน้าขึ้นมองพี่อ๊อดด้วยแววตาที่แตกสลายไม่มีชิ้นดี
“และที่บีบหัวใจผมที่สุด... มันขู่ว่าถ้าผมไม่ทำตามเกมของมัน
ถ้าผมไม่ลงมือเย็ดรูตูดพี่ต่อหน้ามัน ต่อหน้ากล้อง
มันจะปล่อยคลิปย่ำยีพี่ที่บ้านทั้งหมดลงช่องทางสาธารณะทันที...
พี่อ๊อด...ชีวิตราชการทหารอากาศที่พี่รักและภาคภูมิใจ
ครอบครัวของพี่ พี่สาว...ภรรยาที่พี่รัก ทุกอย่างในชีวิตของพี่จะพังพินาศจนไม่เหลือชิ้นดี
พี่จะไม่มีที่ยืนในสังคมอีกต่อไป”
% {" b5 d. R6 `4 q
ภาณุฟุบหน้าลงกับขอบเตียง
ร้องไห้จนตัวโยนเหมือนคนที่แบกรับตราบาปและความอัปยศไว้เพียงลำพังมานานจนเกินขีดจำกัด
“ผมไม่มีทางเลือก...ผมยอมทำลายจิตวิญญาณตัวเอง
ยอมให้พี่เกลียด ยอมให้พี่มองว่าผมมันสารเลวไม่ต่างจากไอ้มิ้นต์
ดีกว่าต้องเห็นชีวิตของคนที่ช่วยชีวิตผมไว้พังทลายลงต่อหน้าต่อตา...
ในวินาทีที่ผมแตะต้องตัวพี่ทั้งที่พี่ยังใส่เครื่องแบบทหารอากาศ
เครื่องแบบที่เคยโอบอุ้มชีวิตผมไว้ในคืนฝนตก
พี่รู้ไหมว่าหัวใจของผมมันเหมือนถูกมีดกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ผมอยากจะคว้ามีดมาแทงตัวเองให้ตายเสียตรงนั้น”
  E% {- f7 q9 W# f1 b
ภาณุพยายามฝืนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก เอ่ยความในใจส่วนสุดท้ายออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า
“และพอผมเห็นสภาพพี่ที่บอบช้ำจนหมดสภาพ
เห็นพี่ต้องหลบหน้าพี่สาวมานอนพักฟื้นซมพิษไข้อยู่ที่คอนโดของผม...
ความรู้สึกผิดมันแทบจะบีบคอผมให้ตายตรงนั้น
วินาทีนั้นผมสาบานกับตัวเองเลยว่า
ต่อให้ต้องกลืนน้ำลายตัวเอง
ต่อให้ต้องก้าวเท้ากลับลงไปในโคลนตมและใช้อำนาจมืดที่ผมเคยเกลียดแสนเกลียด
ผมก็จะทำ...เพื่อปกป้องพี่อย่างลับๆ และลากคอไอ้มิ้นต์มารับกรรมให้ได้”; R# ^% ^4 f9 S- d
+ w2 I8 J# A/ p! r% ?, j
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบาที่ยังคงดังต่อเนื่อง
ท่ามกลางความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินลงไปถึงกระดูกดำ
ภาณุไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองพี่อ๊อดอีกต่อไป
“คืนนั้น...มือมึงสั่น”
เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าของพี่อ๊อดเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา ทำเอาผมชะงักกึก หยุดสะอื้นไปชั่วขณะ
4 N: j2 j# K/ J1 p+ U0 O# q. i* J# h
“มึงกอดกูแน่น... แต่ตัวมึงสั่นยิ่งกว่ากูอีก”
พี่อ๊อดพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือไม่แพ้กัน
“และตอนที่กูหลับตารับความเจ็บปวด มึงเอาแต่กระซิบข้างหูกูเบาๆ ว่า 'ขอโทษ...ผมขอโทษ' กูได้ยินทั้งหมด”
คำพูดของพี่อ๊อดเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ
ภาณุเงยหน้าขึ้นมองพี่อ๊อดด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและสั่นระริก ก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใครอีกต่อไป

' ]9 W% g3 M9 y* Z& u& p
“ผมขอโทษครับพี่อ๊อด... ผมไม่กล้าขอให้พี่อภัย
เพราะมือคู่นี้มันทำลายศักดิ์ศรีของคนที่ผมรักและบูชาที่สุดในชีวิต...
ขอแค่ให้ผมได้ก้าวลงไปในโคลนตม
ลากคอไอ้มิ้นต์มารับกรรม และชดใช้ให้พี่จนกว่าผมจะตายก็พอ”

; P: e. ~6 I( t- B+ f6 c
วินาทีต่อมา ความอบอุ่นที่แสนอ่อนโยนก็ทาบทับลงบนศีรษะของภาณุ
พี่อ๊อดยกมืออีกข้างขึ้นมาวางบนศีรษะของภาณุ ออกแรงลูบเบา ๆ
ราวกับกำลังปลอบประโลมเด็กหนุ่มคนเดิมเมื่อสิบกว่าปีก่อน
“มึงไม่ได้ทำลายชีวิตกูภาณุ... มึงปกป้องมันไว้ต่างหาก”
พี่อ๊อดเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน อบอุ่น และมั่นคงที่สุด
“กูยกโทษให้มึง...ขอบคุณนะ ที่ยอมเจ็บแทนกู”

0 W$ Y1 A. J4 V2 e9 m' _
สิ้นคำพูดนั้น พี่อ๊อดนิ่งงันไปครู่หนึ่ง
ดวงตาคู่คมที่เคยแข็งกร้าวสั่นไหวเล็กน้อย
ราวกับเพิ่งได้ยินเสียงสะท้อนของคำว่า ‘ยกโทษ’
จากปากตัวเองเป็นครั้งแรก
'สำหรับนายทหารที่ถูกย่ำยีศักดิ์ศรีจนแหลกละเอียดและแบกรับความอัปยศอดสูมาตลอด
คำว่าให้อภัยไม่ใช่สิ่งที่เอ่ยออกมาได้ง่ายๆ แต่ในวินาทีที่พี่อ๊อดพูดคำนั้นออกไป
กลับรู้สึกเหมือนโซ่ตรวนที่ล่ามความโกรธแค้นและบาดแผลในใจของตัวเองมาตลอดได้ขาดสะบั้นลง
ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคยกดทับอกจนหายใจไม่ออกพลันมลายหายไป
เหลือเพียงความโล่งโปร่งอย่างประหลาด...
พี่อ๊อดเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า การยกโทษให้ภาณุ
ไม่ใช่แค่การปลดปล่อยเด็กหนุ่มคนนี้จากตราบาป
แต่มันคือการปลดปล่อยตัวเขาเองออกจากขุมนรกในอดีตด้วยเช่นกัน'

. j4 f( z# F0 i' H
ฝ่ามือหยาบกร้านของพี่อ๊อดที่วางอยู่บนศีรษะของภาณุออกแรงกดกระชับแน่นขึ้นอีกนิด
เป็นการยืนยันกับทั้งภาณุและหัวใจของพี่อ๊อดเองว่าคำพูดเมื่อครู่ไม่ได้เกิดจากความสงสาร
แต่เกิดจากความเข้าใจและยอมรับอย่างหมดหัวใจ
( e3 k7 V& x' \
สำหรับภาณุ...ทันทีที่สิ้นคำให้อภัยและคำขอบคุณจากปากของผู้มีพระคุณ
ภาณุหลับตาลง น้ำตาแห่งความปิติและโล่งอกไหลทะลักลงมาไม่ขาดสาย
ชะล้างความทรมานและตราบาปจนหมดสิ้น
“ขอบคุณครับพี่อ๊อด... ขอบคุณจริง ๆ”
ภาณุพึมพำเสียงแผ่วเบา เอื้อมมือขึ้นมากุมมือของพี่อ๊อดที่วางอยู่บนศีรษะไว้แน่น
ซบหน้าลงกับหลังมือที่อบอุ่นนั้นนิ่งนาน ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มซาเม็ดลง...
คืนนี้ไม่มีคนเลว ไม่มีผู้กระทำ และไม่มีเหยื่ออีกต่อไป
มีเพียงหัวใจสองดวงที่ยอมสละทุกอย่างเพื่อปกป้องซึ่งกันและกัน
และพร้อมจะยืนหยัดเคียงข้างกันเพื่อเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะมาถึงในรุ่งสางของวันพรุ่งนี้
......................................
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้น ชื่อบุคคลเป็นชื่อสมมุติ ผิดพลาดประการใดขอโทษล่วงหน้าด้วยนะครับ
1 w1 p. p( u+ \. k/ w

. A6 o# ?9 H3 t/ e% o# p7 Q

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
54
ตอบกลับ
878
พลังน้ำใจ
15724
Zenny
92651
ออนไลน์
2452 ชั่วโมง
 เจ้าของ| โพสต์ 3 วันที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย zebu เมื่อ 2026-11-17 01:53 ; \: h8 Q% t# ~- a! y

; Y4 m7 V5 |4 C( U5 mขอโทษที่หายไปนาน ช่วงที่ผ่านมายุ่งมากมายจนไม่มีเวลา
3 s, n# Z  F1 J) vช่วงนี้ก็ยังไม่มีเวลาพิมพ์ตอนได้แบบยาวๆ ฝากอ่านตอนสั้นไปก่อนนะครับ5 j- U! v  q* Y4 a( c; N( M9 O  e
พอให้ FC หายคิดถึงไปบ้าง ขอบคุณ FC หลายท่านที่ยังไม่ลืมกัน# P; K% Z  S1 o" F
ลองอ่านตอนที่ 39.1 นี้ดูนะครับ ความลับในใจของภาณุทั้งหมด
/ u% r, |, V8 f$ _4 v2 X( S% uคิดเห็นอย่างไร บอกกันได้เลยนะครับ กับความหมายที่เปรียบภาณุเป็น "กุญแจอีกดอก". K- Y' I, u6 F- V% f: M. ^
และจะพยายามมาลงตอนที่ 39.2 ให้อ่านกันครับ
7 J) P1 O0 O% F) G/ W$ q

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
0
ตอบกลับ
4073
พลังน้ำใจ
33095
Zenny
2901
ออนไลน์
3192 ชั่วโมง
โพสต์ 3 วันที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ

นายกสโมสร

กระทู้
0
ตอบกลับ
65497
พลังน้ำใจ
334627
Zenny
120468
ออนไลน์
27878 ชั่วโมง
โพสต์ 3 วันที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกมากครับ

แสดงความคิดเห็น

ขอบคุณครับที่ชื่นชอบ  โพสต์ 3 วันที่แล้ว

มหาลัยซีเนียร์

กระทู้
0
ตอบกลับ
110
พลังน้ำใจ
1340
Zenny
509
ออนไลน์
128 ชั่วโมง
โพสต์ 3 วันที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ

มาเฟียนักศึกษา

กระทู้
0
ตอบกลับ
500
พลังน้ำใจ
8047
Zenny
6045
ออนไลน์
1309 ชั่วโมง
โพสต์ 3 วันที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
รอนานมาก รอทุกวัน

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
54
ตอบกลับ
878
พลังน้ำใจ
15724
Zenny
92651
ออนไลน์
2452 ชั่วโมง
 เจ้าของ| โพสต์ 3 วันที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
สำหรับตอนที่ 39.2 ผมจะมาลงให้อ่านเร็วๆ นี้นะครับ9 Z# j8 f  x6 ?  j( p
ใครได้อ่านแล้ว รู้สึกว่าภาณุเป็นคนดีเหมือนที่ผมเคยบอกบ้างไหมครับ; x! u7 Y  ^2 Y: J, Y2 R
ตอนที่ 39.1 ผมกลับมาเขียนแบบตัวเองอีกครั้งที่เล่นกับอารมณ์และความรู้สึกสุดๆ
1 x; K( }5 V# o" ~9 G! Xจนตอนที่พิมพ์เหมือนตัวเองเป็นภาณุ อ่านแล้วอาจจะเย้นเย่อไปบ้างก็อยากให้อ่านตอนนี้จริงๆ ครับ. M* p6 i/ C0 v0 K% F% B

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
54
ตอบกลับ
878
พลังน้ำใจ
15724
Zenny
92651
ออนไลน์
2452 ชั่วโมง
 เจ้าของ| โพสต์ 3 วันที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
Alexanderwong ตอบกลับเมื่อ 2026-11-17 19:502 z; V% h0 T! `. C9 s0 P' z# s
รอนานมาก รอทุกวัน

$ n+ F9 \& T( B9 xขอโทษด้วยครับ ด้วยภาระหน้าที่จนรู้สึกหมดไฟหมดแรงจริงๆ
- M+ L1 B' x; L+ U( P  O4 W: G6 Fแต่ได้ FC คอยตาม คอยให้กำลังใจ จึงมีแรงอีกครั้ง แค่ตอนสั้นๆ 39.1 ก็ใช่เวลาถึง 5 ชั่วโมงที่ดำดิ่งจนตัวเองเป็นภาณุไปแล้ว

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
11
ตอบกลับ
78
พลังน้ำใจ
11448
Zenny
234
ออนไลน์
1102 ชั่วโมง
โพสต์ 3 วันที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | สมัครเข้าเรียน

รายละเอียดเครดิต

A Touch of Friendship: สังคมจะน่าอยู่ เมื่อมีผู้ให้แบ่งปัน ฝากไวเป็นข้อคิดด้วยนะคะชาวจีโฟกายทุกท่าน
!!!!!โปรดหยุด!!!!! : พฤติกรรมการโพสมั่วๆ / โพสแต่อีโมโดยไม่มีข้อความประกอบการโพส / โพสลากอักษรยาว เช่น ครับบบบบบบบบ, ชอบบบบบบบบ, thxxxxxxxx, และอื่นๆที่ดูแล้วน่ารำคาญสายตา เพราะถ้าท่านไม่หยุดทีมงานจะหยุดท่านเอง
ขอความร่วมมือสมาชิกทุกท่านโปรดโพสตอบอย่างอื่นนอกเหนือจากคำว่า ขอบคุณ, thanks, thank you, หรืออื่นๆที่สื่อความหมายว่าขอบคุณเพียงอย่างเดียวด้วยนะคะ เพื่อสื่อถึงความจริงใจในการโพสตอบกระทู้ และไม่ดูเป็นโพสขยะ
กระทู้ไหนที่ไม่ใช่กระทู้ในลักษณะที่ต้องโพสตอบโดยใช้คำว่าขอบคุณ เช่นกระทู้โพล, กระทู้ถามความเห็น, หรืออื่นๆที่ทีมงานอ่านแล้วเข้าข่ายว่า โพสขอบคุณไร้สาระ ทีมงานขอดำเนินการตัดคะแนน และ/หรือให้ใบเตือนสมาชิกที่โพสขอบคุณทันทีที่เจอนะคะ

รูปแบบข้อความล้วน|โทรศัพท์มือถือ|ติดต่อลงโฆษณา|จีโฟกายดอทคอม

ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บจีโฟกายดอทคอมนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ หากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ขัดต่อกฎหมาย และศิลธรรม ไม่เหมาะสมที่จะเผยแพร่ ท่านสามารถแจ้งลบข้อความได้ที่ Link “แจ้งลบโพสนี้” ที่มีอยู่ใต้ข้อความทุกข้อความ หรือ ลืมพาสเวิดล๊อกอิน/ลืมชื่อที่ใช้สมัคร หรือข้อสงสัยใดๆแจ้งมาที่ G4GuysTeam[at]yahoo.com ขอขอบพระคุณที่ให้ความร่วมมือ

กรณีที่ข้อความ/รูปภาพในกระทู้นี้จัดสร้างโดยผู้ลงข้อมูลเอง ลิขสิทธิ์จะเป็นของผู้ลงข้อมูลโดยตรง หากจะทำการคัดลอก/เผยแพร่ ต้องได้รับอนุญาตจากผู้ลงข้อมูลก่อนนะคะ หรือลงที่มาไว้ด้วยค่ะ

©ขอสงวนสิทธิ์คอนเซ็ปต์,คำอธิบาย,หัวข้อ/หมวดหมู่เว็บ ห้ามลอกเลียนแบบ คิดเอาเองนะคะอย่าเอาแต่ลอก

GMT+7, 2026-11-20 01:41 , Processed in 0.169771 second(s), 27 queries .

Powered by Discuz! X3.5, Rev.8

© 2001-2026 Discuz! Team.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้