|
|
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย พรรนิกา เมื่อ 2026-3-14 19:02
+ y9 ~/ W1 c* g0 t- R- B% K+ \6 O$ q6 ]9 H3 c5 D' t
* Z! A4 n9 m6 Q, J. _
2 I. k1 r0 s. c$ N+ u
7 t, `: }# D$ x @
4 W3 Y8 h8 m. @& A7 p* {
ตอนที่ 3 6 s$ }( Q. ]5 a$ @, ?8 v* j! Q& G
0 P" D4 |( ?% P: g7 }* R
2 O4 Y6 x" }4 v S อุบัติเหตุ: v; ?& O/ Q( K. X
& h# ], k* D6 I' D5 {
. c: r& W* T: p& o% @; u {# S4 I ทั้งสองเดินออกมาจากช่องแคบด้านหลังโรงยิม พื้นที่บริเวณนั้นกลับมาเงียบเหมือนเดิมแล้ว เหลือเพียงสายลมยามเย็นที่ผัดผ่านกองเศษไม่เศษเหล็กที่วางระเกะระกะอยู่แถวนั้น
7 p6 e/ x2 o. R$ s& U) q S
/ y, m+ |3 M9 r% c6 U; W {0 |0 [/ {% U0 F% ^6 s8 g
ภีมถอนหายใจออกมาแรง ๆ เหมือนตัวเองเพิ่งหลุดพ้นจากเรื่องเสี่ยงตายมาไม่นาน ก่อนจะหันไปมองหน้าเจ้าตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด และในทันทีที่สบโอกาศ
$ }7 F( J" f$ }; t6 b8 b
, b/ R) d q e( ], C3 i* o
$ A' z% t0 _% |& b& b "นี่นาย"
# f4 i- D8 Z# [& u$ l
5 V& e8 W: C+ y( A) O9 ~
% T/ j+ V& P" S6 R คิรินที่กำลังเดินนำหน้าอยู่ถึงกับชะงัก ภีมรีบเดินตามเขาไปอย่างลุกลน
# J1 ^: G3 }7 b6 D0 v9 L$ y8 c' O" \8 u6 z, m- e G t$ _
' w, ^% _9 q4 u+ b: Q1 l6 w0 i4 Q "เรื่องทั้งหมดเมื่อกี้น่ะ"" [5 k: X7 ^) K6 |5 b% c5 |
" q% r( Z, {( d2 v3 o8 A: c0 O! z2 M) j1 Q+ r. A
น้ำเสียงของภีมแข็งกร้าวขึ้นเรื่อย ๆ 1 R; ?; M1 @7 F& e! L, B
4 E( B: B- Y& m, ]/ j6 U( |0 M6 U$ v! N- p0 z& K- v1 t
"มันเป็นเพราะนายทั้งนั้นเลยนะ!"+ S% z# R+ y) x" Y! i% _" A
0 a! d3 \) Y( S
& i) M* L/ n5 d) j, t- M: r, r1 R
ก่อนที่อีกฝ่ายจะหันมามอง สายตาคมคู่นั้นยังคงดูนิ่งเฉยเหมือนเดิม
- B* x! I$ ~, b. p
* a% C `! I- U: T w: ~ "ฉันแค่ผ่านมาเฉย ๆ"
, y1 d4 B! h4 l( ` n% N8 e5 @4 m: }9 o! S4 X; i- y. F
P5 q* s; \( ^. y. F7 ^" w5 l ภีมเริ่มร่ายยาว ปากบางขยับพูดไม่ยอมหยุดเพื่อหวังจะสั่งสอนคนตรงหน้า และต้องการให้ยอมขอโทษเขาแต่โดยดี
3 i$ G* ~1 B" u6 T6 }# F2 ~: W+ y3 T4 i
( n" P* j7 I) h
4 [. J5 n% N- A+ ^- L! k2 T6 b; \ "แล้วอยู่ดี ๆ ก็โดนลากให้หนี โดนพวกนั้นไล่จะฆ่า แล้วต้องไปแอบในซอกแคบบ้า ๆ นั้นกับนายอีก!" ) Z9 Q9 c t: g) F( m8 a
5 J- \/ |1 n' O7 R
9 M* A6 Y& P' g3 x คิรินยืนฟังเงียบ ๆ เหมือนจะไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร ซึ่งนั่นทำให้ภีมที่หงุดหงิดอยู่แล้วยิ่งหงุดหงิดขึ้นกว่าเดิมไปอีก8 y0 k5 O- Y& R2 J8 I" x I, L+ k
I2 i; N4 L g9 `5 O$ b! a6 L% t/ |/ E- Z$ F
"นายควรจะขอโทษฉันสักคำไหม!") k0 `1 F Y4 }8 ^5 q
) |. c P: N" R. v7 n9 S
+ p3 H& [0 |1 b' m ภีมพูดจบก็ยกมือดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อย สายตาจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ทำเอาคิรินถึงกับถอนหายใจเบา ๆ ยอมเอ่ยปาก
- Z) X: O0 ]% F( Z4 h/ _1 v& m3 r% z- F$ f* u! w1 x
6 g& M r% {7 z4 o5 E: V "ขอโทษ"
; i5 S: P' Y& Y/ m4 v4 g4 s
9 F5 C: }; \$ h6 A" H$ l9 V1 X e& D! `! X9 E& ~+ A. e
คำตอบสั่น ๆ หลุดออกมาจากปากของคนที่ขึ้นชื่อว่าไม่เคยก้มหัวให้ใคร แต่ตอนนี้เข้ากลับเอ่ยคำขอโทษออกมาอย่างง่ายดาย ทำเอาภีมถึงกับชะงัก เขาไม่อยากจะเชื่อว่าอีกฝ่ายจะพูดคำนี้ออกมาตรง ๆ
$ o! x8 D" P$ e1 _! G% ]1 C* H# _! l& r3 o0 p2 G
* Q* k5 p2 U6 q/ `; q" P แต่ก่อนที่ภีมจะทันได้พูดอะไรต่อ คิรินก็หันหลังเตรียมจะเดินออกไปแล้ว9 L; f7 t7 E# q6 q; Z" ]
! K- l2 h& K `# T
$ P( P2 w) g. u "เดี๋ยว!" เสียงภีมดังขึ้น. T+ f2 ]% [( {% M5 Z3 x$ |+ v
1 e3 B0 P, w/ [# n5 {9 ^! ~. X
- `' i; e& s* e6 x$ B
"อะไรของมึงอีก"" u" s8 B9 n! m9 M
4 K% j% G! B/ S9 N* }: b3 S4 f
8 q: u; U5 [- D% r2 ~ น้ำเสียงของคิรินเริ่มใส่อารมณ์เล็กน้อย ก่อนที่ภีมอ้าปากจะพูด แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยคำไหนออกไป สายลมพัดแรงจนเกิดเสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ เสียงดังอยู่เหนือศีรษะของภีม9 e! m+ K) B3 d7 c( B4 B
0 o- K1 `9 \* E6 y+ M | i$ y( `6 p4 T
; u% p0 \/ H; R7 N& I B9 Y; e กึก...' N; z; X/ z1 L; j9 k. `4 \
6 c ]# V/ r! L. C, H4 O! T
9 @) p+ C& n, }! z& b6 w9 o
ทั้งสองรีบเงยหน้าขึ้นแทบพร้อมกัน เหล็กแท่งยาวที่พาดกับกำแพงอยู่ด้านข้างดูเหมือนจะเสียสมดุล ก่อนจะค่อย ๆ ถูกแรงลมพัดไหลเอนลงมาหาภีมที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น& n. ~- i; [- e/ G$ T
0 A& r5 C5 }4 c* _* G
, ^ Z* s! i1 O* e/ E% g& ]
"เฮ้ย-!" 5 F/ q' Z2 k B6 x
* }; |7 M7 y4 s: k! \, v
! m' A: Q3 J; N
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ภีมเองยังไม่ทันตั้งตัว แต่จู่ ๆ ร่างของเขาก็ถูกกระชากออกไปด้านข้างอย่างแรง) p" P/ N& k o, M3 l
8 D4 r! `6 G& S5 w$ n& G& ]5 O; H2 g/ W- ]
ปัง!. n/ z: L. i% z0 n& D+ E- ]
- h7 _% I: Q" N
- n4 \/ n, h! L% w7 @3 e
เสียงเหล็กกระแทกพื้นดังลั่น ภีมเสียหลักล้มลงกับพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอย่างตาตื่นกับสิ่งที่เห็น ภาพตรงหน้าทำให้ภีมเบิกตากว้าง คิรินยืนอยู่ตรงนั้น แท่งเหล็กที่หล่นลงมาเฉี่ยวฟาดศีรษะของเขาไปอย่างแรง จนเลือดสีแดงสดค่อย ๆ ไหลลงมาตามขมับ: _: a; j! {7 }. k
& Z3 P' J! k: a" ?# i7 }
2 N) n; r4 a- s8 s* O/ k
"เฮ้ย-!". A7 E% g: `' f- I B! Z) e
: B! I, H6 _- S: o1 }: {$ ]7 b
( S+ e2 D& O* ]/ P& u
ภีมรีบวิ่งเข้าไปหาคิรินอย่างร้อนใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลกลัว: W; G6 s$ I+ F6 G
7 N z4 f2 M, l! i* v% G4 E
: X& c0 S* h4 r. m" w2 a; j "นายเป็นอะไรไหม!"/ |. W* M- B- P% h5 }8 k; w: P
: E, r1 `6 k# \4 ~, h% N8 F) B) v# \" @4 _ a1 Q, J
คิรินยกมือขึ้นแตะศีรษะของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะมองเลือดที่ติดบนปลายนิ้วอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก ; O" p/ `5 V0 G
/ t O% ]% h* S6 B
8 y* v- d0 u6 u0 t "แค่ถลอกนิดหน่อยเอง เราไปกันเถอะ" b9 J' c- s/ N
7 R! R7 W/ I9 ^3 }% Y
2 E7 z! X! m6 q8 {) p* B เขาพูดเหมือนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สำหรับภีมแล้ว มันเป็นเรื่องใหญ่โตที่สุดที่เขาเคยเจอมา6 D. }; P. s d ?2 E- p
: X, _0 E$ N2 p* B( C/ k
7 x( Q0 ^ F8 q) p "นิดหน่อยบ้าอะไรของนายอะ!"$ I& [! y4 `; f& g: K
4 p+ S& L# X+ m; } @0 f
+ _* E: i- B* e | J% j* U "เลือดออกขนาดนี้เนี่ยนะ!"2 j, l2 Q6 g0 p7 _* U- ?5 T/ H5 U
5 P6 o& }& }' S/ r7 }
3 X5 |" ]: n. Q* @2 U ภีมรีบล้วงกระดาษทิชชูจากกระเป๋ามากดไว้ที่แผลของคิรินทันที ทั้งสองสบตากันคิรินรับรู้ได้ถึงความร้อนใจไม่น้อยของภีม( F: y" K5 f0 z
! F4 z8 N7 K0 g' {3 s4 w
# _$ i7 w9 ]1 Y6 y; k7 v4 |
"นายต้องไปโรงพยายบาลนะ!" $ U7 v; l- a' c3 h/ G0 [- W
( F- X* I* ?6 v1 \4 W0 s1 O! b7 [+ L6 @( Q: S2 p3 n. X
"ไม่ต้องหรอกบอกแล้วไงว่านิดเดียวเอง"
" W$ P5 I; U9 X$ R. W
+ k3 h6 }1 J5 [- ^# E# h: q; S! d. G' k
"ต้อง!" ภีมขึ้นเสียงสูง
" ^: y& N9 K% |+ g9 R5 F/ D8 Z, V. B; r$ [" Z0 e9 w; n6 z
' o e/ S8 J9 j- F4 o7 g) q
ทำเอาคิรินสะดุ้งวาบไปทั้งตัว สายตาจ้องมองคนตรงหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลไม่วางตา! t& a1 R5 i4 l) q0 Z1 V
3 `# x0 A6 P) j. y2 M7 ?, U) @5 z; H( V
"ถ้านายไม่ดึงฉันเมื่อกี้ คนที่โดนก็คงจะเป็นฉันเองไปแล้ว" 1 k3 w2 I* Z I! W% i$ u. a
6 b: Q. w: R/ M6 A
* G/ G5 g4 Q- D& Q3 K ภีมพูดน้ำเสียงเบาลงเล็กน้อย ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก
/ |4 C& I: V) w0 {2 Z' w
' F7 U- B1 m4 e v* \7 ~
" r$ j9 @3 X( ]) N "เพราะงั้นนายก็ต้องไปโรงพยาบาลเพื่อให้หมอดูแผล"
/ P m: [1 c. B$ i0 W
; r4 W( e# Z; ^! i, R: |/ ]6 b, |! R
เสียงเข้มของภีมดังขึ้นอีกครั้ง คิรินมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็ต้องถอนหายใจเบา ๆ
! ~+ h }. V: I
/ R( B+ y& C; V6 G8 p) A
) U+ f( @4 n( J& Q4 y "ก็ได้"( F% n P* S! \. V1 K
! H' p0 M7 j1 a J# F5 b
+ o4 B: a+ S2 h) s* b) a' A "แต่มีข้อแม้นายต้องพาฉันไป") F0 o& i1 ?5 [& M4 r8 r* a, B
! ~, T% j1 d) b& Q
. j. R' Y% x$ S7 P3 E "อืม! ได้สิ" ; ?7 s+ b" u2 b }7 |8 p+ m
2 N5 ]0 Q3 I7 X# G+ T, @& M$ ~' }2 U9 j' }
ด้วยความรู้สึกผิดที่ตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้คิรินต้องเจ็บตัว ภีมก็เลยตอบตกลงอย่างไม่ลังเล ส่วนคิรินเองถ้าเป็นตัวต้นเขาจริง ๆ แผลแค่นี้เขาไม่มีวันไปโรงพยาบบาลให้เป็นเรื่องใหญ่โตเด็ดขาด $ h- ~9 [/ N+ {
7 `4 e0 s& Y5 _1 a0 F$ C, K, H& l8 ^8 C4 l5 j/ ^! T" y. H
แต่ครั้งนี้ตัวคิรินเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมเขาต้องเชื่อฟังและทำตามเจ้าหมอนั่นเพราะเหตุผลใด ทั้ง ๆ ที่ตัวเขาเองก็ไม่เคยทำตามคำสั่งใครเลยสักคน
" }3 B L u7 T% Q: z" N- q4 \) F
0 n; R' Z0 ^* I# b6 W; e" ^3 y9 i
1 `( ~9 p8 x2 F7 a1 k2 v "เดี๋ยวนะ! ว่าแต่จะไปกันยังไงละ"
: B9 e9 U. A; N; W, R
) E) k5 t% v! K: d4 I/ L. G& D3 I4 w8 M
ภีมพูดขึ้นพรางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะโทรเรียกรถ " c& w. a7 q4 `
[/ n- s# g6 b& Y% u1 k, \
; d% @" w: [6 s: w
"ไม่ต้องรถฉันอยู่ด้านโน้น!"
9 @4 u$ b: a, R& E$ X" M
; P' ^- K; B9 S4 F% o
# @2 ^' C6 E; Z( b+ E พูดจบคิรินก็เดินนำหน้าภีมไปที่รถ เมื่อไปถึงภีมถึงกับตาเบิกกว้าง4 A# ^: S3 `5 T5 w3 j7 b
& U" S3 t4 {7 p! Y q
0 n. ^/ w/ M9 M "อย่าบอกนะว่านี่คือรถของนาย!"
: v. Y; S) Q0 d" f9 z
0 R/ e3 T0 B3 V7 `' m
. u! K [' x5 P$ d% w' f6 [. G BMW สีขาวคันหรูจอดอยู่ในโรงรถที่ถูกสร้างเอาไว้เป็นอย่างดี
0 U% t# T6 w9 z2 x$ g; `* O0 [5 b
8 ^7 D3 K1 H q% {, }5 e2 a' s9 ?" _
- ?# J% s/ e5 K3 x+ y4 T2 @ "อืม"
4 Q& R# i, t5 d3 r. X/ R3 m9 a( ~! v0 a F5 s
$ A5 u, |, e5 h" V/ N. i คิรินเปิดประตูรถพร้อมกับดันภีมเข้าไป
5 C: b4 N _$ M- w! j$ F6 p6 K, S
0 N; w! F2 j5 j
: t- k; r* {8 M# E7 Z2 ~8 x "งั้นฉันไม่ไปแล้วนะ!"
4 f+ ^& w9 E0 E/ \7 x
5 K- @" \" g$ {4 Q- ]. K j- [; Q) K4 x
อยู่ ๆ ภีมก็เปลี่ยนใจไม่ไปสะงั้น แต่ก็ไม่ทันแล้วเพราะคิรินยืนดักหน้าประตูรถเอาไว้ ด้วยสายตาที่ขวางโลกสุด ๆ
: x+ z( X' b' d" l- H& s, \
( M' z+ B( R' S# K& n1 h3 \
* O6 T- E3 a5 P "ไหนบอกจะพาฉันไปไง!"1 n8 I6 p/ k1 k& x8 L
" h1 o. \& P; E! o* E. W$ U) t9 R$ ^1 z: Z3 z
"เออ ๆ ไปก็ไปวะ!"+ `+ T$ E0 z4 E# T% J
2 j0 P6 g _2 V! u! n7 b. w+ z; i
คิรินปิดประตูรถ ก่อนจะเดินอมยิ้มอ้อมไปฝั่งคนขับ ใบหน้าดูขัดแย้งกับบาดแผลบนหัวอย่างสิ้นเชิง 8 _- U- D3 G$ k" [5 N
+ k# S+ G8 W l- K6 H
2 [8 o* r$ ]- r9 O( F
รถเริ่มเคลื่อนตัวออกจากโรงเรียน ภายในรถเงียบลงชั่วครู่ ภีมนั่งกดกระดาษทิชชูที่แผลให้อีกฝ่าย ส่วนคิรินเจ้าของแผลก็นั่งพิงเบาะขับรถอย่างสบายใจ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง คิรินก็พูดขึ้นเบา ๆ ว่า( D0 b1 o( Q7 L# j; A/ \
) S. R$ N6 H7 w7 y3 Y' ?- U
- J5 r) E' I/ ]4 Y \ "นายนี่คือไอ้ตัววุ่นวายชัด ๆ"
% F* C2 d- B3 Y/ Z' C9 p0 Z% J6 U1 p" t* H9 M
. x( i. [9 f$ S2 y$ l, G( t6 Z ภีมได้ยินทำตาขวางพร้อมจะเถียงกลับทันที
4 O& n$ h3 z1 K5 H" y' B
% h: R1 Q1 ]( g. |5 I0 C" ^$ |0 H0 l
"ก็เพราะนาย-"
* l3 O+ _+ i% l5 C7 \4 C1 i1 q+ F H! k3 }
7 I3 q0 s2 j. ]" N( V5 O
ภีมพูดได้แค่นั้นก่อนจะหยุดแล้วถอนหายใจออกมา
# f' C% Q+ j0 _7 e. E
) e1 ~7 W0 G7 J6 e4 ^3 Z5 W7 q0 |8 V& }. S9 n8 X
"ช่างเถอะ"
8 ?$ ~$ [% ~9 q9 }( R5 p0 ~4 n1 _0 {7 o: N# [+ O8 Q4 ?
, l) H/ f$ h y- P; ] คิรินหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง รถแล่นไปตามถนนในช่วงเย็น และภีมเองก็ยังไม่รู้เลยว่า เด็กหนุ่มนักเลงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาชื่ออะไร
P3 {4 p( v% k% ]5 y! t
5 N& E7 D+ G, P3 ?9 C+ z: M* q, D1 }* [$ ^' g3 O- r2 |
จบตอนที่ 38 T {) J- o3 }) Z6 V' o7 u
เป็นไงกันบ้างมาถึงตอนที่สามแล้ว คนอ่านรู้สึกอะไรกันบ้างไหม ลองคอมเมนต์กันมาได้นะ เอาเป็นว่ามาลุ้นกันใน ตอนที่ 4 ห้องฉุกเฉิน
9 R" w( b0 N1 Q V# J* p( t; i
& ~9 O% C6 F" z2 D* X. D1 _+ D1 {" A7 t# x
ป.ล. ใครอยากให้ต่อแบบยาว ๆ งั้นลองซาวเสียงกันหน่อยครับ ทั้งหมดมี 25 ตอน
- a2 x$ d2 H; k
! V7 z) `2 M* S$ R
2 q& l" H8 v' K- t8 J7 V) G / F" {8 q% \% h: d3 t ~( g+ z
" R9 J9 C$ G% J" l1 |% e
- @! M2 }& ?+ M7 p 3 L z% [5 U3 T0 z2 e1 D
* d5 ], u: r4 D* L9 @
( E; R& B" y$ \; r5 Z% A6 D7 @& t. e% a
" c4 y0 s& M+ j# G
6 J$ l# M- x% ^- [5 @/ M; M
% S- v9 L# \9 Y% e9 a: I! O; e. O9 X5 f! L0 o3 Y; E
; R/ y8 B2 G' c2 R$ {3 R9 Q2 e
|
|