โรงแรมเก่าทางเลี่ยงเมือง (ภาคเหนือตอนล่าง) คืนละ 450 บาทที่จำจนตาย

Dek200

---

สวัสดีครับสมาชิกทุกท่าน

ปกติผมเป็นแค่คนอ่าน ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาตั้งกระทู้ในหมวดนี้เลยครับ...
คือผมทำงานเป็นเซลล์วิ่งต่างจังหวัด (โซนภาคกลาง-เหนือตอนล่าง) เรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว สดๆ ร้อนๆ เลยครับ ผมยังขนลุกไม่หายจนถึงตอนนี้

:: จุดเริ่มต้น ::
วันนั้นผมขับรถจากนครสวรรค์จะไปพิษณุโลก แต่รถดันมาเสียกลางทางกว่าจะซ่อมเสร็จก็ปาไป 3 ทุ่มกว่า ฝนก็ตกหนักมาก ผมเลยตัดสินใจหาที่นอนแถวๆ ทางเลี่ยงเมือง (ไม่ขอระบุชื่อจังหวัดนะครับ เดี๋ยวโดนฟ้อง)

ขับไปเจอโรงแรมหนึ่ง เป็นตึกเก่าๆ 4-5 ชั้น ไฟป้ายชื่อโรงแรมติดๆ ดับๆ ดูวังเวงหน่อย แต่ด้วยความเพลีย + ราคาแค่ 450 บาท ผมเลยเอาวะ นอนๆ ไปเถอะ เดี๋ยวเช้าก็ออกแล้ว

:: สภาพห้อง 309 ::
ผมได้ห้องชั้น 3 ห้องริมสุดทางเดิน (309)
พอไขกุญแจเข้าไป... กลิ่นแรกที่ตีจมูกไม่ใช่กลิ่นอับครับ แต่เป็นกลิ่น "ธูป" จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำอบไทย
ตอนนั้นผมคิดในแง่ดีว่า แม่บ้านคงฉีดสเปรย์ปรับอากาศกลิ่นแปลกๆ มั้ง
สภาพห้องเป็นเตียงไม้เก่าๆ มีตู้เสื้อผ้าไม้สักใบใหญ่ตั้งอยู่ปลายเตียง กระจกโต๊ะเครื่องแป้งหันเข้าหาเตียงพอดี

ผมนั่งกินข้าวเซเว่น อาบน้ำ แล้วก็นอนดูยูทูปไปเรื่อยเปื่อย พยายามไม่คิดมาก
แต่จุดที่ทำให้ผมเริ่มระแวงคือ... หมาหน้าโรงแรมมันหอนครับ หอนรับกันเป็นทอดๆ ตั้งแต่เที่ยงคืนยันตี 1

---

:: เวลา 02:45 น. (ของจริงเริ่มตรงนี้) ::
ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ไม่ใช่เพราะเสียงหมาหอนแล้ว แต่เพราะรู้สึกว่า "แอร์มันตัด" ห้องมันเงียบ... เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเอง
แต่สิ่งที่ทำให้ผมตัวแข็งทื่อคือ...

มีเสียง "เล็บขูด" ดังมาจากในตู้เสื้อผ้าปลายเตียงครับ
แกร๊ก... แกร๊ก... แกร๊ก...
เสียงมันเหมือนคนจงใจเอาเล็บจิกไม้แล้วลากช้าๆ

ผมพยายามคิดว่า "หนู" หรือเปล่า? แต่เสียงมันหนักแน่นเกินกว่าจะเป็นหนู
ผมตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบมือถือจะเปิดไฟฉายส่อง...

จังหวะที่แสงไฟฉายมือถือสาดไปที่ตู้เสื้อผ้า...
ประตูตู้เสื้อผ้ามันแง้มอยู่ครับ (ผมจำได้แม่นว่าก่อนนอนผมปิดสนิทแล้ว)
และในช่องว่างมืดๆ ของตู้นั้น... ผมเห็น "เท้าคน" ครับ
ซีดๆ เขียวๆ ยืนนิ่งอยู่ข้างในตู้!

วินาทีนั้นสมองผมสั่งการว่า "หนี!"
แต่ขาผมขยับไม่ได้ เหมือนโดนผีอำ ผมพยายามสวดมนต์ แผ่เมตตา
ทันใดนั้น... เสียงจากในตู้ก็พูดขึ้นมา เป็นเสียงผู้หญิงแหบๆ ต่ำๆ ว่า...
"กู... บอก... แล้ว... ว่า... อย่า... ปิด... ไฟ..."

:: วินาทีหนีตาย ::
สิ้นเสียงนั้น ไฟในห้องน้ำก็เปิดเอง "พรึ่บ!" สว่างจ้าออกมา
ผมรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย กระโดดลงจากเตียง คว้ากุญแจรถกับกระเป๋าตังค์ วิ่งเท้าเปล่าออกมาจากห้องเลยครับ รองเท้าก็ไม่ใส่แล้ว

ผมวิ่งลงบันไดหนีไฟมาที่ล็อบบี้ เจอพนักงานผู้ชาย (กะดึก) นั่งหลับอยู่
ผมปลุกเขาแล้วโยนกุญแจคืน บอกว่า "เช็คเอาท์! ผมไม่อยู่แล้ว!"
พี่แกทำหน้าเรียบเฉยมาก เหมือนชินแล้ว แล้วพูดประโยคที่ทำผมขนลุกซู่ว่า...

"อ๋อ... พี่นอนห้องริมเหรอครับ? เมื่อกี้คนก่อนเขาก็เพิ่งวิ่งลงมาแบบพี่นี่แหละ ลืมบอกไปว่าห้องนั้นเขาหวงที่ อย่าไปปิดไฟนอนนะครับ"

---

สรุป
คืนนั้นผมขับรถไปนอนปั๊มน้ำมันยันเช้าครับ ไม่กล้านอนโรงแรมไหนอีกเลย
ใครเดินทางบ่อยๆ ระวังไว้นะครับ โรงแรมเก่าๆ ทางเลี่ยงเมือง ราคาถูกผิดปกติ...
บางที "สิ่งที่แถมมา" มันอาจจะไม่คุ้มกับเงินที่ประหยัดไปครับ

ขอบคุณที่อ่านจนจบครับ ใครเคยเจอโรงแรมแถวนั้น แชร์กันได้ครับ

ดอกม่วง

น่ากลัวจริงๆ โชคดีที่หนีออกมาได้ ขอบคุณครับ

jarus_srinual

เจอแบบนี้ไม่รู้จะไปแจ้งความที่ไหนจริงไหมครับ

nuangnut1996

น่ากลัวจัง

Keyin

น่ากลัวมาก

Aeeee

ขอบคุณครับ