รอผม18ก่อนนะครับท่านรอง ep.2

พรรนิกา

4 I. D- x7 D* A: K+ H* Q
) d, i0 U6 s. ?0 e2 o, U* Q% o

    นิยายเรื่องนี้ จะค่อยๆไต่ระดับไปเรื่อยๆนะครับ ใครที่ยังไม่ได้อ่าน ep.1 ขอให้ไปอ่านก่อนนะครับไม่นั้นจะไม่เข้าใจ หรือใครที่อ่านไปแล้วแต่ลืมก็ไปอ่านใหม่ได้นะ เพราะต่อไปบอลจะมาลงให้เรื่อยๆเลยครับ ฝากติดตามงานเขียนนี้ด้วยนะครับ ไม่ถนัดแต่จะพยายามเขียนให้ดีขึ้นเรื่อยๆครับ แนวนี้อาจจะไม่โดนใจแต่รับรองว่าสนุกแน่นอน ฉาก NC อาจจะมาช้าแต่บอกได้เลยว่าแซบ
/ T( \0 F3 ]' A! N3 u6 Q1 H

   
: ~6 Z& k9 T0 C& g( _/ n3 t
    บรรยากาศยามเช้าที่สดใส่ เสียงเด็กนักเรียนคุยกันจอแจ ขณะยืนเข้าแถวหน้าเสาธง น้ำเหนือที่ยืนอยู่ในแถวของนักเรียนชั้น ม.4 ด้วยใบหน้าที่เบื่อหน่ายกับพิธีการแบบเดิมๆ ที่ต้องเจอทุกวัน
    แต่วันนี้ยิ่งแล้วไปกันใหญ่ เพราะเหตุการณ์เมื่อเช้าหน้าโรงเรียน มันยังวนเวียนอยู่ในหัว เหตุการณ์ที่รถหรูคันหนึ่งเฉี่ยวเขาจนล้ม กระแทกเข้ากับฟุตบาตแบบเต็มๆแรง แต่แทนที่เจ้าของรถหรูจะขอโทษ กลับกลายเป็นมาต่อว่าเขาเสียเองว่า "ทำไมนายเดินไม่ดูรถ" ประโยคนี้ยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ
    โดยเฉพาะใบหน้าของผู้ชายคนนั้น ที่หน้าตาดีเกิดเหตุ แถมยังปากดีเกินทน บวกกับสายตาหยิ่ง ที่มองเหมือนเขาเป็นฝ่ายผิด ทำเอาน้ำเหนือเองที่เกลียดคนประเภทนี้ ก็เลยรีบลุกและสวนกลับอย่างไม่เกรงกลัวหน้าไหนทั้งนั้น และแล้วน้ำเหนือก็บอกกับตัวเองว่า
5 n4 r5 l3 y' z; v4 L      "ขออย่าได้พบเจอกันอีกเลย" น้ำเหนือพึมพำกับตัวเองระหว่างรอ ครูเวรหน้าเสาธงขึ้นพูด
    และแล้วเสียงไมโครโฟนก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงเข้มของครูฝ่ายปกครอง ที่เปล่งออกมาอย่างชัดเจน
      "นักเรียนทุกคนกรุณาเงียบ" ก่อนจะเว้นวรรคแล้วพูดต่อ
      "วันนี้ทางโรงเรียนมีเรื่องสำคัญ ที่จะมาแจ้งให้นักเรียนทุกคนทราบครับ" เสียงซุบซิบของนักเรียนเริ่มดังขึ้น
    น้ำเหนือเองไม่ได้ให้ความสนใจนัก เพราะในหัวมันเต็มไปด้วยเรื่องราวและเหตุการณ์ ที่เจอมาเมื่อตอนเช้า จนกระทั้งประโยคถัดมาทำให้เขาชะงักขึ้นมาเล็กน้อย
- H/ Z  J: R# j      "ตั้งแต่วันนี้เป็นตนไป โรงเรียนของเราจะมีรองผู้อำนวยการคนใหม่ ซึ่งจะเข้ามาดูแลด้านบริหาร แทนผู้อำนวยการชั่วคราว"
1 u# i, ^" O( W    เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบสนามหญ้าหน้าเสาธง เด็กนักเรียนเริ่มซุบซิบกันเสียงดังขึ้น รวมทั้งคณะครูหลายคน ก็หันมามองหน้ากันอย่างสนใจว่าท่านรองคนใหม่คนนั้นจะเป็นใคร
( i& ]) P- w$ w0 ^" S6 G/ t    ส่วนน้ำเหนือเองก็เงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย เพราะคำว่าท่านรองคนใหม่มันทำให้น่าสนใจไม่น้อย แต่ทะว่าน้ำเหนือเองก็หารู้ไหมว่า ชะตากรรมของเขากำลังจะเจอกับอะไรในอีกไม่ช้า
4 O; k# Z9 n; R$ @, U      "ขอเรียนเชิญ ท่านรองคณิน วัฒนพิทักษ์"
' E! h# d9 K% L- |3 B      "ลูกชายคนเดียวของ ผู้อำนาวยการ ชณิน วัฒนพิทักษ์ ขึ้มมากล่าวทักทายเด็กนักเรียนครับ"
- c  h5 m* J& g; F/ }$ J1 p    สิ้นเสียงของครูฝ่ายปกครอง บวกกับวินาทีนั้นเอง หัวใจของน้ำเหนือเหมือนถูกใครบางคนกระชากออกจากอก และแล้วก็ปรากฎชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ก้าวขึ้นโพเดียมหน้าเสาธง อย่างสง่างาม
    ชุดสูทสีเทาเข้มพอดีตัว เรือนผมถูกเซตอย่างเรียบร้อย ใบหน้าหล่อคมที่ดูหยิ่งไม่น้อย ยืนอยู่ภายใต้แสงแดดอ่อนๆยามเช้า ที่ยิ่งขับความหล่อขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว
    น้ำเหนือพอได้เห็นก็ถึงกับอ้าปากค้าง สองมือกำหมัดแน่น เพราะเขาเองก็จดจำ เจ้าของใบหน้าหยิ่งคนนี้ได้เป็นอย่างดี
      "...เชี่ย..." เสียงอุทานไม่ใช่หมายถึงความหยาบคาย แต่เป็นเพียงความรู้สึก "ช๊อค" เหมือนใลกทั้งใบได้พังทะลายลงไปต่อหน้าต่อตา
      "คณิน วัฒนพิทักษ์ นี่มันไอ้คนนิสัยเสีย ทีเราพึ่งด่าไปต่อหน้าเมื่อเช้านิ" เสียงในหัวของน้ำเหนือเริ่มดังขึ้น อีกทั้งมีอาการจับสั่นเล็กน้อยกับภาพที่เห็นตรงหน้า "ตายห่าแล้วไอ้เหนือ มึงเจอของจริงเข้าแล้ว แบบนี้จะถูกริบทุนคืนไหมเนี่ย"
3 C( ~: E+ |; d1 j+ d    ระหว่างที่น้ำเหนือกำลังเหวอจับอยู่นั้น สายตาของคณินก็กวาดมองลงมาด้านล่างอย่างเป็นธรรมชาติ จนกระทั้งสายตาได้ไปหยุดนิ่งอยู่ที่คนๆหนึ่งโดยไรเหตุผล
    ทำให้สายตาคมเข้มสบกับดวงตากลมโตของน้ำเหนือพอดี คณินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากกระตุกเหมือนยกยิ้มอย่างเจ้าเลห์ ส่วนน้ำเหนือเองแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด
    น้ำเหนือรีบก้มหน้าหลบสายตาคมเข้มคู่นั้นทันที ใบหูแดงจนลามไปถึงลำคอ มือกำหมัดแน่นจนเห็นเส้นเลือด หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง แถมในหัวมีแต่คำว่า
      "ไม่จริง... ไม่จริง... ไม่จริง..." ก่อนที่ท่านรองคณินสุดหล่อขวัญใจเด็กนักเรียน เริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สุขุม
4 F1 ~% V; _$ q7 u8 O3 g      "สวัสดีครับ คุณครูและเด็กๆนักเรียนทุกคน"
      "ผมคณิน จะเข้ามาทำหน้าที่แทนคุณพ่อผมชั่วคราว และจะร่วมกันพัฒนาโรงเรียนของเราไปกับทุกคน"
      "ผมหวังว่าจะได้ร่วมงานกันอย่างราบรื่นนะครับ" ก่อนที่เขาจะทิ้งท้ายประโยคว่า "ผมขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ"
    จากนั้นเสียงปรบมือก็ดังขึ้นทั่วทั้งสนาม เด็กนักเรียนสาวแท้สาวเทียมกรี๊ดกร๊าดกันให้วุ่น เพราะท่านรองคนใหม่นั้น หน้าตาดีเกินมาตรฐานเอามากๆ ส่วนน้ำเหนือเองแทบไม่กล้าเงยหน้า ไม่กล้าสบตา และไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง อยากจะหายตัวออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด
    และแล้วพิธีการหน้าเสาธงก็จบลง นักเรียนเริ่มแยกย้ายไปตามห้องเรียนของตัวเองทีละแถว น้ำเหนือที่กำลังจะเผ่นหนีให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ทันใดนั้นเสียงไมโครโฟนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
3 N: W, d! j. s* [1 a) B      "นักเรียนที่ชื่อน้ำเหนือ ให้ไปพบท่านรองคณินที่ห้องรับรอง หลังเลิกแถวด้วยครับ"
    น้ำเหนือหยุดนิ่งลำตัวแข็งเป็นหิน ก่อนจะค่อยๆหันกลับไปอย่างคนทำใจ "ซวยแล้วเรา" คณินยืนมองหน้าเสาธง ยกยิ้มมุมปากอย่างสุภาพ  แต่ดวงตานั้นกลับเต็มไปด้วยความเจ้าเลห์ แบบผู้ชนะ
6 C* a7 D0 B8 Y$ P# V) y3 ^% D3 B    น้ำเหนือหน้าแดงจัด อยากจะมุดดินหนีจริงๆ เขาไม่คิดเลยว่า โลกใบนี้จะกลมเช่นนี้...


& e1 U+ d2 }: D, A5 ^* A0 Z        ณะห้องรองผู้อำนวยการ คณิน วัฒนพิทักษ์
; q: [+ w9 G( {. A* o    ชื่อนี้ไม่เพียงเป็นตำแหน่งรองผู้อำนายการ ของโรงเรียนเอกชนชื่อดังย่านใจกลางเมืองหาดใหญ่ แต่ยังเป็นชื่อเดียวกับชายแปลกหน้า ปากจัด นิสัยเสียที่เพิ่งขับรถหรูเฉี่ยวชนน้ำเหนือเมื่อเช้า แถมยังกล่าวหาว่าน้ำเหนือเป็นคนผิด อย่างไม่ไว้หน้าอีกด้วย
    น้ำเหนือหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามบอกกับตัวเองว่า อย่างน้อยเขาเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิด เพราะฉะนั้นเขาก็ไม่เห็นจะต้องกลัวคนอย่างท่านรองคนนั้น
    แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ใจน้ำเหนือเองมันกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อคิดถึงประโยคสุดท้ายหน้าเสาธง ที่ดังผ่านไมโครโฟนขึ้นมา
      "นักเรียนที่ชื่อน้ำเหนือ ให้ไปพบท่านรองคณินที่ห้องรับรองด้วยครับ" ประโยคนี้มันฟังเหมือนการเรียกพบนักเรียนปกติ แต่กับน้ำเหนือนั้นมันกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น เพราะเหตุการณ์หน้าโรงเรียนเมื่อเช้ามันยังตราตรึงอยู่ไม่น้อย
9 \8 |, E: K) D7 k0 C  h    แต่แล้วเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น น้ำเหนือก็ต้องทำใจดีสู้เสือ คว้ากระเป๋ายึดมั่นก้าวเดินอย่างมั่นคง จากนั้นก็เดินมุงหน้าไปยังห้องท่านรองนิสัยเสียทันที โดยผ่านโถงทางเดินที่ดูเงียบผิดปกติ ทุกย่างก้าวยิ่งไกล้ห้องท่านรองหนุ่มมากเท่าไหร หัวใจของน้ำเหนือก็ยิ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ
+ P- B1 z$ i! D5 ~4 Q    ประตูกระจกบานใหญ่ดำทึบ ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า น้ำเหนือเอื่อมมือน้อยๆเคาะประตูกระจกเบาๆ
      "เข้ามา" เสียงทุ้มต่ำ ตอบกลับออกมาอย่างเรียบเฉย แต่มันกลับทำให้ลมหายใจของน้ำเหนือถึงกับสะดุดวูบ ราวกับต้องมนต์
: P* I9 d% H/ I    ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก กลิ่นกาแฟจางๆ ก็ลอยเข้ามากระทบเข้ากับปลายจมูก ภายในห้องกว้างสะอาดตา ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม โต๊ะทำงานขนานใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลางห้อง และด้านหลังโต๊ะทำงานนั้น ก็คือหนุ่มหล่อคนเดิมที่น้ำเหนือไม่มีวันลืม
4 i4 ?0 I3 w6 a    คณินเงยหน้าขึ้นจากเอกกสารบนโต๊ะทำงานอย่างช้าๆ ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่คนตัวเล็กตรงหน้า ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะยกยิ้มขึ้นบางๆ เหมือนกับคนที่ได้เจอกับของเล่นที่ถูกใจ
. g; c7 ?; _# B% O. J      "ในที่สุดเราก็ได้เจอกันอีกจนได้นะ" คณินเหลือบสายตามองพร้อมกับเอ่ยเสียงนิ่ง
      "เด็กน้อยเดินไม่ดูรถ แถมยังปาก..." คณินพูดก่อนจะหัวเราะเบาๆ
5 |& L1 V# I- M    คำพูดที่ฟังเหมือนจงใจยั่วยุของคณิน มันเหมือนมีดคมๆที่กรีดลึกเข้ามากลางใจ น้ำเหนือรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวราวกับไฟสุม แต่ก็ต้องพยายามข่มอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้ ไม่ให้มันหลุดออกมา
      "ถ้าท่านรองเรียกผมมาเพราะเรื่องนี้ ผมคิดว่ามันไม่ตลกนะครับ" น้ำเหนือตอบเสียงเรียบ แม้ภายในใจอยากจะชกคนตรงหน้าสักหมัดก็ตาม
    คณินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอนลำตัวพิงพนักเก้าอี้ "นั่งก่อนสิ" คณินพูดพลางชี้นิ้วไปที่เก้าอี้ตรงข้าม
# f) j& b3 ~8 }1 D8 @      "หรือกลัวว่าผมจะขับรถเฉี่ยวคุณอีก" คณินยังคงพูดกวนอย่างต่อเนื่อง
    น้ำเหนือทำได้แค่กัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะเดินไปนั่งตามที่คณินสั่ง น้ำเหนือนั่งหลังตรง แขนวางลงบนตักอย่างระมัดระวัง ทุกอริยาบถสะท้อนถึง ความพยายามที่จะควบคุมอารมณ์ตัวเองได้เป็นอย่างดี
; Y+ j7 Z$ a, K) r# v       "ผมไม่กลัวหรอกครับ ผมแค่ไม่คิดว่าคนระดับผู้บริหารแบบท่านรอง จะจำเรื่องเล็กๆ แบบนี้ได้"
. {. F" p1 v" L% [    สิ้นเสียงของน้ำเหนือ เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของคณินก็ดังขึ้น
       "เรื่องเล็กเหรอ นี่คุณคิดว่าเด็กที่กล้าเถียงผมกลางถนนฉ๊อดๆ เป็นเรื่องเล็กงั้นเหรอ" คณินหยุด ก่อนจะพูดต่อว่า
# l9 X  C2 X: D+ u2 w0 o4 W       "แต่สำหรับผม มันไม่ใช่เรื่องเล็กเลยนะ"
    น้ำเหนือเงยหน้าขึ้นสบตาคณินแบบซึ่งๆหน้า แม้ในใจจะหวั่นไหว แต่แววตากลับแน่วแน่ในความถูกต้อง
7 c  x' c: h- Y% j" C       "ผมเถียงก็เพราะผมรู้ว่าผมไม่ผิดครับ" คำตอบที่ไม่ได้ตอบไปเพราะจะเถียงกลับ แต่น้ำเหนือแค่ยึดมั่น ทีี่จะสู้เพื่อปกป้องตัวเองอย่างสุภาพ
    แต่คำตอบนั้นกลับทำให้คณินชะงักเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมฉายแววพิจารณาคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างจิงจังขึ้นกว่าเดิม
       "รู้ไหมการที่เด็กทุนนั่งเถียงผู้บริหารแบบนี้ มันจะเกิดอะไรขึ้น"
    น้ำเหนือกำมือตัวเองแน่น ความโกรธเริ่มสูบฉีดเข้าสู้หัวใจ
0 |" J2 z) l. q$ n3 W% O% y. Y" Y       "ผมเป็นเด็กทุนก็จริง แถมเป็นเด็กที่โตมาจากสะถานเลี้ยงเด็กกำพร้า" เสียงสั่นเล็กน้อย
       "แต่ผมก็จะไม่มีวันยอมรับความผิด ที่ผมไม่ได้ทำเด็จขาด"
* }& y* i- A/ t% B6 A2 F) R* e    ทันใดนั้นเมื่อน้ำเหนือพูดจบ ความเงียบก็แผ่ซ้านไปทั่วห้อง แววตาของคณินอ่อนลง มองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่อนโยน ก่อนจะถูกทำลายด้วยเสียงหัวเราะของคณินอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เป็นการหัวเราะเยาะ หากเป็นเสียงหัวเราะพึงพอใจมากกว่า
* U4 U0 c+ e; i  ]) }. m, E       "ผมเข้าใจแล้วว่าทำไม่คุณถึงได้เป็นเด็กทุนของพ่อผม ผมไม่แปลกใจจริงๆ"
    คำพูดประโยคนี้ของคณิน ทำให้น้ำเหนือชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
7 h& u: R' F$ J+ ]% f% ~/ d       "ท่านรองหมายความว่าไง ผมไม่เข้าใจที่ท่านรองจะสื่อ"
4 I6 G8 I& y2 |8 a) h+ f1 t; K3 n       "ผมแค่อยากรู้ว่า คุณจะกล้าสู้กับระบบความไม่ถูกต้องได้มากแค่ไหน" คณินพูดพร้อมกับยกยิ้มมุมปากบางๆ
    น้ำเหนือเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตอบท่านรองจอมกวนประสาทออกไปว่า
       "ถ้าระบบมันไมยุติธรรม ผมก็ต้องสู้ครับ ต่อให้คู่กรณีของผมจะเป็นใคร จะใหญ่สักแค่ไหนผมก็ไม่กลัว"
7 u. U' z! r5 x: X( y  G    คำตอบของน้ำเหนือทำเอาคณินรู้สึกหน้าชา ออกอาการไปไม่ถูก เหมือนโดนด่ายังไงยังงั้นเลย
       "ดี... ดีมาก... ว่าแต่คุณไม่ได้หลอกด่าผมนะ" คณินยิ้มอย่างจริงใจ โดยที่เขาเองก็ไม่ค่อยยิ้มแบบนี้ให้กับใครบ่อยนัก แต่ทำไมเขากลับมอบรอยยิ้มนี้ให้กับเด็กตรงหน้าคนนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน
    น้ำเหนือเม้นปาก ทำหน้างงๆ ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือระแวงดี แต่ในใจลึกๆ เขากลับรู้สึกได้ว่า "ไอ้ท่านรองมันต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ"
    แต่ในขณะเดียวกัน คณินเองก็เริ่มตระหนักได้ว่า เด็กทุนที่เขาเรียกมาแกล้งเล่น... กำลังทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงผิดจังหวะ อย่างน่าประหลาด
       "ท่านรองครับ... ท่านรอง..." น้ำเหนือเอ่ยเรียกอยู่หลายครั้ง
4 _- R+ A: P. }' P* o. A  x7 \  `       "อะ ว่าไง" คณินทีจ้องมองคนตัวเล็กจนลืมตัว ถึงกับสะดุ้ง
& L1 e( _. ?9 ?4 Q       "ไม่ทราบว่าผมไปได้ยังครับ"
: J* g; M7 |8 g       "เชิญตามสบาย" ท่านรองหนุ่มสุดหล่อขวัญใจเด็กๆ ถึงกับทำตัวไม่ถูก ก่อนที่น้ำเหนือจะลุกขึ้นยืนพร้อมกับยกมือไหว้ จากนั้นก็เดินออกจากห้องไป
9 L7 V$ M5 C/ J& A3 e; Z# v2 W9 O    คณินทรุดตัวลงนั่งอย่างคนหมดแรง ก่อนจะยกมือขึ้นทาบอกสัมผัสกับเสียงเต้นรัวของหัวใจ "นี่เราตกหลุมรักเด็กแสบคนนี้เข้าแล้วเหรอเนี่ย..." คณินพึมพำกับตัวเองก่อนจะเอนตัวนอนพิงไปกับพนักพิงหลังเก้าอี้ อย่างคนกำลังตกหลุมพรางใครบางคนเข้าเต็มๆ
      
  \9 s: F3 ~# V4 K
3 ~' k9 g, k4 v( W$ r( l     
   
     

นิรา

สนุกมากเลยอะอ่านเพลินมากคับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

wa2526

รอติดตามครับ อ่านสนุกมาก

Pangpon12

ชอบแนวนี้อ่านเพลิน

พรรนิกา

นิรา ตอบกลับเมื่อ 2026-1-5 20:31
สนุกมากเลยอะอ่านเพลินมากคับ

8 _7 w% I3 t' ^5 sขอบคุณครับ 5555 แอบแว๊บมาตอบเลยนะเนี่ย

dekchan02

มาไวๆนะครับ

Thaya

ขอบคุณคับ

st20167

รอติดตามครับ

celery

ขอบคุณครับ

NineO

ขอบคุณครับ

KBKK

รอบ2น้ำเหนือชนะ

tjkung

ข อ บ คุ ณ ค รั บ