รอยสาปกลิ่นดิน (ภาค2) ep.6

realman

- y, S" U+ Z" D* |- D! K
ตอนที่7
; I! v$ ~/ J; I  a- Gสายฝนกระหน่ำจนมืดฟ้ามัวดิน เสียงฟ้าร้องครืนครั่นปานจะถล่มพงไพรให้ราบคาบ บนกระท่อมไม้ไผ่ที่สั่นคลอน แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดวูบไหวอาบไล้เงาร่างชายฉกรรจ์สองคนที่กำลังประจันหน้ากันด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแค้นและไฟราคะ
เพิ่ม ถือปืนลูกซองมือสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสับสนที่สู้กันอยู่ในอก แผ่นอกของมันกระเพื่อมรัวจนเห็นมัดกล้ามท้องที่ขึ้นลอนชัดเจน มันมองดู ผาด ที่เพิ่งกระชากพันธนาการจนโซ่ขาดสะบั้นก้าวขึ้นมาบนเรือนในสภาพเปลือยท่อนบน ร่างกายที่โชกไปด้วยเลือดและน้ำฝนของผาดดูน่าเกรงขามและเร้าอารมณ์อย่างประหลาด
"มึงจะยิงกูก็ยิงเลยไอ้เพิ่ม! มึงทรยศกูทุกอย่างแล้วนี่!" ผาดคำรามพลางก้าวเข้าหาไม่ถอย สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ลูกน้องคนสนิท
"พี่คิดว่ากูอยากทำแบบนี้เหรอ!" เพิ่มตะคอกกลับน้ำตานองหน้า มันทิ้งปืนลงพื้นเสียงดัง เคร้ง! ก่อนจะโผเข้าหาผาดแล้วซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าคมเข้มของลูกพี่เก่าอย่างแรงจนผาดหน้าหัน เลือดสีแดงฉานกระเด็นเปื้อนฝาขัดแตะ
ผาดสะบัดหน้ากลับมา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความคลุ้มคลั่ง เขาพุ่งเข้าชาร์จเพิ่มจนร่างหนาของทั้งคู่ล้มกระแทกไปกับพื้นไม้ไผ่ เสียงไม้ลั่นสนั่น ผาดรัวหมัดใส่เพิ่มไม่ยั้งด้วยความแค้นที่ถูกหักหลัง ส่วนเพิ่มก็สู้ถวายหัว ทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันกลางโคลนตมที่ไหลซึมขึ้นมาบนร่องไม้ ร่างกายที่กำยำและชุ่มเหงื่อเสียดสีกันจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อ
0 s$ p# @& [8 G1 E"มึงทำแบบนี้ทำไมไอ้เพิ่ม! กูรักมึงเหมือนน้องชาย!" ผาดตะโกนพลางบีบคอเพิ่มไว้แน่น
0 i% Q, A8 {# @# j8 }7 I"แต่มึงไม่เคยรู้เลยว่ากูรักมึงแบบไหน!" เพิ่มเค้นเสียงลอดไรฟัน มันใช้วงแขนแกร่งรัดเอวผาดไว้แน่น ดึงร่างยักษ์เข้ามาประชับจนหน้าอกหนั่นแน่นของทั้งคู่บดเบียดกัน "มึงเอาแต่รักอีนายพิม มึงเอาแต่โชว์ความสง่างามให้กูดูทุุกวัน มึงรู้ไหมว่ากูต้องทนแค่ไหนที่ต้องเห็นมึงทุกเช้าในสภาพที่มึงไม่ใส่อะไรเลย!"
ผาดชะงักไปชั่วครู่ ฤทธิ์ยาในกายบวกกับความใกล้ชิดที่เนื้อแนบเนื้อทำให้เขารู้สึกถึงความร้อนผ่าวจากร่างกายของเพิ่มที่เข้มข้นไม่แพ้กัน กลิ่นเหงื่อดิบๆ ของผู้ชายที่ตรากตรำงานป่าผสมกับกลิ่นไอฝนมันช่างเป็นกลิ่นที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณให้เตลิด
0 ?7 ^/ b2 ]1 w7 D6 o3 B' cเพิ่มอาศัยจังหวะที่ผาดเผลอ พลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบน มันกดแขนผาดไว้กับพื้นชานเรือน ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น เลือดจากมุมปากของผาดไหลหยดลงบนหน้าอกของเพิ่ม
% N4 M2 g; f, t& J# Z0 `"กูเกลียดมึงที่มึงไม่เคยแลกู... แต่กูก็อยากได้มึงจนจะบ้าตายอยู่แล้วไอ้พี่ผาด!"
พูดจบ เพิ่มก็โน้มตัวลงไปซุกไซ้ซอกคอของผาดอย่างกระหาย มือหยาบสากของมันลูบไล้ไปตามมัดกล้ามแขนและแผงอกที่สะท้อนแสงไฟตะเกียง ผาดครางออกมาด้วยความสับสน ร่างกายของเขาสั่นระริก ยิ่งดิ้นรน ความสยิวกลับยิ่งจู่โจม
เพิ่มเริ่มเลื่อนใบหน้าลงมาที่แผงอกหนาของผาด มันใช้ลิ้นเลียคราบเลือดและหยดน้ำฝนที่เกาะอยู่บนยอดอกสีเข้มของลูกพี่เก่าอย่างจงใจ ความหยาบสากของลิ้นทำให้ผาดเสียวซ่านจนต้องเบือนหน้าหนี แต่เพิ่มไม่หยุด มันใช้มือบีบเค้นกล้ามเนื้อหน้าอกของผาดอย่างแรง พร้อมกับใช้ลิ้นรัวสลับไปมาบนยอดอกทั้งสองข้างของผาดและของตัวมันเอง
$ x% ?' }4 N* i! O  V) Z9 B% o! ?5 j"มึงดูสิพี่... ดูว่าหน้าอกกูกับหน้าอกมึง ใครมันจะแน่นกว่ากัน" เพิ่มพึมพำเสียงพร่า มือของมันเลื่อนต่ำลงไปหาปมผ้าของผาด
" d/ j! k; n0 a) a. I: a" Fผาดที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ของฤทธิ์ยาและการปรนเปรอที่ดิบเถื่อน เริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาใช้มือที่ยังเป็นอิสระขยุ้มผมของเพิ่มไว้แน่น แทนที่จะผลักออก เขากลับกดศีรษะของเพิ่มให้จมลงกับหน้าอกของเขามากขึ้น เสียงครางต่ำๆ ของเสือร้ายที่กำลังถูกสยบดังระงมไปทั่วกระท่อม
พิมที่ยืนแอบดูอยู่อีกมุมของกระท่อมถึงกับทรุดลงกับพื้น ภาพชายฉกรรจ์สองคนที่เคยเป็นคู่แค้น กลับกำลังพันธนาการกันด้วยกามรสที่บิดเบี้ยวและรุนแรงท่ามกลางกองเลือดและหยดเหงื่อ รอยสาปกลิ่นดินในคืนนี้ไม่ได้มีเพียงแค่รักและแค้น แต่มันคือการหลอมรวมของดวงวิญญาณที่หิวโหยในป่าดิบที่ไร้กฎเกณฑ์
พายุโหมกระหน่ำจนกระท่อมไหวเอน แต่ข้างในกลับร้อนระอุด้วยไฟราคะที่บิดเบี้ยว เพิ่ม ไม่สนเสียงฟ้าหรือเสียงฝน มันฝังใบหน้าลงกับแผงอกหนั่นแน่นของ ผาด ลิ้นสากระดมเลียไปตามยอดอกและร่องกล้ามที่เปื้อนคราบเลือดและหยดน้ำฝน ราวกับจะซึมซับเอาทุกอณูความเป็นชายของคนที่มันหลงรักมานานเข้าสู่ร่างกาย
"พี่ผาด... กลิ่นตัวพี่มันทำให้กูจะเป็นบ้า" เพิ่มพึมพำเสียงพร่า มือหนาบีบเค้นหัวไหล่กว้างของผาดจนขึ้นรอยนิ้ว กลิ่นเหงื่อดิบและกลิ่นไอตัวของเสือร้ายที่มันแอบสูดดมมาตลอดหลายปี บัดนี้อยู่ตรงหน้าให้มันได้ครอบครองสมใจ
! |8 w4 t; W( p* ?. O: z$ P4 z3 gผาดครางต่ำในลำคอ ดวงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์ยาที่เผาผลาญจนสติหลุดลอย เขาใช้มือหนาขยุ้มผมของเพิ่มไว้แน่น แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านทำให้เขาหลงลืมความแค้นไปชั่วขณะ ร่างกำยำสองร่างกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันกลางเรือนไม้ไผ่ที่สั่นคลอน เนื้อแนบเนื้อจนแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน
"ไอ้เพิ่ม! ไอ้คนสารเลว! มึงมันคนทรยศ!"
เสียงหวีดร้องของ พิม ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงหอบหายใจของชายทั้งคู่ เธอทรุดตัวลงกับพื้นไม้ แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและขยะแขยงที่เห็นภาพชายที่เธอรักกับชายที่เธอกองกามไว้ด้วยกัน กำลังนัวเนียกันอย่างไม่อายฟ้าดิน
"มึงบอกว่ามึงรักข้า! มึงบอกว่ามึงจะล้างแค้นให้ข้า!" พิมตะโกนด่าเพิ่มน้ำตานองหน้า "แต่ที่จริงมึงมันก็แค่อีตัวที่จ้องจะงาบผัวชาวบ้าน! มึงหลอกใช้ข้าเพื่อจะได้เข้าใกล้ไอ้พี่ผาดใช่ไหมไอ้เพิ่ม!"
เพิ่มชะงักไปครู่หนึ่ง มันเงยหน้าจากอกผาด หันไปมองพิมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "เออ! ข้าหลอกใช้เอ็ง แล้วจะทำไม? ถ้าข้าไม่ร่วมมือกับเอ็ง ข้าจะมีโอกาสเห็นไอ้พี่ผาดในสภาพเสือลำบากแบบนี้เหรอ? เอ็งมันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ข้าเดินเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ข้าต้องการ... นั่นคือตัวของพี่ผาด!"
( [7 d1 ?0 h4 H  s; U, j5 t"มึงงงง!" พิมคว้าถ้วยน้ำพริกที่เหลืออยู่เขวี้ยงใส่เพิ่มด้วยความคลุ้มคลั่ง "ข้าจะฆ่าพวกมึงทั้งคู่! ไอ้พวกวิปริต!"
- ?8 F1 o% R& F8 `9 G' Jผาดที่สติเริ่มกลับมาบางส่วนเมื่อได้ยินเสียงพิม เขาพยายามดันตัวเพิ่มออก แต่เพิ่มกลับยิ่งรัดวงแขนแกร่งไว้แน่นขึ้น มันจ้องตาผาดอย่างท้าทาย "พี่ผาด... พี่ดูสิ เมียพี่มันกำลังคลั่ง แต่มึงดูลำตัวมึงสิ... มันกำลังต้องการกูมากกว่าต้องการอีพิมเสียอีก!"
3 s4 t. H0 e% \6 f4 g$ K  t+ G2 [เพิ่มไม่พูดเปล่า มันใช้ลิ้นเลียไปตามแนวสันกรามของผาด แล้วเลื่อนลงมาที่ยอดอกอีกครั้งอย่างรุนแรง พิมเห็นภาพนั้นแล้วแทบจะกระอักเลือด เธอเดินเข้าไปกระชากผมเพิ่มออกด้วยความโกรธแค้น จนกระท่อมไม้ไผ่กลายเป็นสมรภูมิของคนสามคนที่พันธนาการกันด้วยรัก แค้น และตัณหาที่ไม่มีทางออก
7 T! `% E, P/ n( q0 m( \! F
/ [. ]6 w8 ]1 Q
. t) a/ f" |$ h9 @5 I5 b

nuangnut1996

สนุกมากครับ

reawreaw

ขอบคุณครับ

toochi001

ขอบคุณครับ