ซ่อนรักในไซต์งาน ตอนที่ 2

FatherandSon

( r; j, M3 A% M3 f0 ^$ \+ f
สามวันต่อมา ตอนเช้าตรู่ ท้องฟ้ายังคงเป็นสีเทาหม่นยามเช้าตรู่ ไอหมอกบางๆ ปกคลุมไปทั่วบริเวณบ้านไม้เก่าๆ ที่ล้อมรอบด้วยทุ่งนา ที่เงียบสงบ ทิม ลุกขึ้นแต่งตัวในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่แม่เพิ่งซื้อให้เมื่อวาน เป็นชุดสำหรับเริ่มต้นชีวิตใหม่ในฐานะคนงาน ไม่ใช่ชุดสำหรับนักศึกษาอย่างที่เขาเคยจินตนาการไว้
0 e  z( n6 l& T/ b* F! c: D8 a2 vแม่เดือนเตรียมข้าวต้มไว้ให้ทิมอย่างพิถีพิถัน และนั่งมองลูกชายกินจนหมดชาม ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและชื่นชมในการเสียสละของเขา ส่วนที... น้องชายที่รู้สึกผิด นั่งเงียบๆ อยู่ข้างโต๊ะอาหาร ไม่กล้าสบตาพี่ชายตรงๆ แต่ก็พยายามยื่นถุงขนมปังกรอบให้ทิมอย่างอ้อมแอ้มเพื่อเป็นการแสดงความรู้สึก
; ]& ?" e1 l, f' m% A+ |# V$ Z
7 C7 M8 w2 x# R+ W“เดินทางดีๆ นะลูก”
แม่เดือนกำชับ ขณะที่ช่วยทิมหิ้วกระเป๋าเดินทางที่บรรจุเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นไม่กี่อย่าง

เวลาประมาณเจ็ดโมงเช้า เสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะสี่ประตูเก่าๆ ที่มีร่องรอยการใช้งานหนักและคราบดินโคลน ก็แล่นมาจอดเทียบหน้าบ้าน
นนท์ ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางคล่องแคล่วสมเป็นผู้รับเหมาวัยสามสิบสองปี เขาสวมเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตและกางเกงยีนส์สีเข้ม ใบหน้าของเขามีหนวดเคราที่ตัดแต่งอย่างเรียบร้อย และแววตาที่ดูจริงจังแต่ก็ใจดีตามที่แม่เดือนบอก
“สวัสดีครับแม่เดือน สวัสดีครับน้องที”
นนท์ทักทายอย่างสุภาพก่อนจะหันมาจับมือทิมอย่างหนักแน่น
, T3 E. ^/ R$ ]6 Q6 \% l“พร้อมนะทิม” นนท์ถาม
ทิมสูดหายใจลึก เขามองไปยังใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของแม่ และสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดของน้องชาย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง
3 Y: b+ I/ [- H) D; ]  c7 s* `“พร้อมครับ”
; Y) T6 E1 B8 ]! nนนท์พยักหน้ารับ เขาช่วยทิมโยนกระเป๋าขึ้นท้ายรถ จากนั้น ทิมก็หันไปกอดแม่เดือนแน่น แม่กระซิบคำอวยพรและให้กำลังใจที่ข้างหู ก่อนที่ทิมจะตบบ่าทีเบาๆ
7 ^' H/ \9 o! ~' M$ U$ n“อยู่ดูแลแม่ดีๆ นะน้อง”
ทิมพูดกับน้องชาย
$ b( g% X+ |4 J# ~3 L% k3 m+ oทีพยักหน้าอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำราวกับกำลังจะร้องไห้
ทิมก้าวขึ้นไปนั่งข้างคนขับ มองผ่านกระจกรถไปยังบ้านของเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่นนท์จะเหยียบคันเร่ง รถก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากบ้านอย่างช้าๆ พาเด็กหนุ่มผู้ซึ่งเพิ่งจะจบการศึกษามัธยมปลายไปสู่โลกกว้างที่เต็มไปด้วยงานหนัก ความรับผิดชอบ และความจริงของชีวิต ที่เขาต้องแบกรับไว้แทนครอบครัวของเขา.
รถกระบะแล่นออกสู่ถนนใหญ่ ทิ้งความเงียบสงบของย่านที่อยู่อาศัยไว้เบื้องหลัง ทิมนั่งมองทิวทัศน์ที่ค่อยๆ เปลี่ยนไป สลับกับมองไปที่มือของตัวเองที่วางอยู่บนหน้าขา ราวกับกำลังสำรวจความรู้สึกที่เปลี่ยนแปลงภายใน
0 u0 u# Q! S7 [0 X- a- Eนนท์สังเกตความเงียบของเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ เขายังไม่พูดอะไรทันที ปล่อยให้ทิมได้ใช้เวลาอยู่กับความคิดของตัวเองสักพัก จนกระทั่งรถแล่นเข้ามาในเขตเมืองมาพอสมควรแล้ว
“สบายใจขึ้นหน่อยไหม?”
8 }& ~7 l- E2 p% J1 fนนท์เปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าตอนที่คุยงานกับแม่เดือน
9 ]! ^9 R+ }* J7 [  o/ [ทิมหันไปมองนนท์ พยักหน้าเบาๆ “ครับ”
( j, e) N# n" |: L2 b1 D( l$ bนนท์พ่นลมหายใจออกมาช้าๆ เขาเอื้อมมือไปเปิดเพลงเก่าๆ เบาๆ จากวิทยุ เพื่อลดความอึดอัด ก่อนจะหันมามองทิมแวบหนึ่ง
“ชีวิตมันก็แบบนี้แหละทิม มันมีทางแยกที่เราไม่ได้เลือกเสมอ”
( U( }$ G! S& Z& uนนท์พูดด้วยน้ำเสียงที่เข้าใจโลก
( M& n9 H( F4 `* c# f6 D5 q. D  A3 N“แต่การตัดสินใจของนาย.. มันกล้าหาญมากนะ”
$ W) x: e1 v7 \7 v( i2 m* lทิมเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความอยากรู้
“พี่นนท์สนิทกับพ่อผมมากแค่ไหนครับ”
รอยยิ้มเศร้าๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนนท์ “เราทำงานด้วยกันมาหลายปี ตั้งแต่ตอนที่พ่อของนายตัดสินใจออกมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ต่างจังหวัด เขาเป็นคนดีนะทิม เป็นคนทำงานหนัก และเป็นที่รักของทุกคนในไซต์งาน”
นนท์นิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่ถนนเบื้องหน้า แต่ทิมรู้สึกได้ว่าความคิดของเขาลอยกลับไปยังอดีต
“คิดถึงพ่อไหม?”
. g- e: i- Z5 p* P, nนนท์ถามทิมด้วยคำถามสั้นๆ ตรงไปตรงมา
ทิมเม้มปากแน่น ความเศร้าที่ซ่อนอยู่ถูกกระตุ้นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
7 }  n5 N. e, S- Q8 o  M* f& q“คิดถึงครับ”
5 ~2 b/ W* v: G1 |* {เขาตอบเสียงแผ่ว
“คิดถึงตลอดเวลา”
นนท์พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ
“ฉันก็คิดถึงเขาเหมือนกันนะทิม”
! ~. E' G. O3 ^3 e: H# q3 Aนนท์ยอมรับอย่างจริงใจ
8 K+ m6 I; h! O* A& C: u“ไม่ต้องห่วงนะ” นนท์หันมาตบบ่าทิมเบาๆ เพื่อปลอบใจ
6 Q  ~$ d  T9 g9 [0 e+ F0 c8 K6 C“ที่ไซต์งานของฉัน... ฉันจะดูแลนายอย่างดี เหมือนที่ฉันเคยสัญญากับพ่อของนายไว้”
, X) D1 ?9 z0 {คำพูดนั้นทำให้ทิมรู้สึกอุ่นใจขึ้นอย่างประหลาด มันไม่ใช่แค่การไปทำงาน แต่เป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ภายใต้การดูแลของคนที่รู้จักและรักพ่อของเขา.
นนท์เหยียบคลัตช์เพื่อเปลี่ยนเกียร์ขณะที่รถไต่ระดับขึ้นเนินเล็กน้อย เขาหันมาพูดกับทิมด้วยท่าทีผ่อนคลาย เพื่อให้เด็กหนุ่มได้คลายความกังวล
! ]0 i. N/ B% r4 V6 N“เอาล่ะทิม ที่นี่ก็เริ่มเป็นชนบทแล้วนะ เราคงต้องใช้เวลาขับรถอีกเกือบทั้งวันกว่าจะถึงไซต์งานหลัก”
; R. `1 g8 c- S* W$ T+ bนนท์พูดพลางมองกระจกหลังเพื่อดูสัมภาระที่ท้ายรถ
. j: E1 E! ]' C) _' R- L
8 b+ v! U+ h/ V/ c. i0 p  L) c“แต่เราไม่ได้ไปกันแค่สองคนหรอก”
“เดี๋ยวเราจะแวะรับคนงานของเราอีกคน ชื่อ ไอ้เก่ง มันกำลังรออยู่ที่สถานีขนส่งในตัวเมือง”
8 c: S- Y4 u+ \+ D' a
: X) A/ a3 j" d+ i% \ทิมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

' ~. p! t. Q  B- N“วันนี้เราคงขับรวดเดียวไม่ไหว”
5 y2 Y6 X! t9 b. h8 {$ T นนท์คำนวณจากระยะทางและเวลา
7 S  b- f2 u/ o( Z2 _* h“รับไอ้เก่งแล้วเราจะขับต่อไปอีกสักหน่อย แล้วเราจะหาที่พักค้างคืนกันก่อน”
: l3 N6 V% _3 i) x) v2 c# J  u# B  q
2 L& D: J6 i+ U; ?: _นนท์ยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าของทิม
“ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่าย ฉันออกให้ก่อน ถือเป็นค่าเดินทางของทีม”

“การทำงานกับฉันมันก็เป็นแบบนี้แหละทิม เราต้องเดินทางบ่อยๆ เวลาย้ายไซต์งาน เราจะนอนตามห้องเช่ารายวัน หรือบางทีก็เช่าบ้านเล็กๆ อยู่รวมกันหลายคนเพื่อประหยัด” นนท์อธิบายเพื่อเตรียมความพร้อมให้ทิมรับรู้ถึงสภาพการทำงานจริง
“นายจะต้องชินกับการนอนแบบนี้แหละ”
นนท์พูดพลางเร่งความเร็วเมื่อเห็นถนนโล่ง
“มันอาจจะไม่สบายเหมือนนอนที่บ้าน แต่ก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผู้รับเหมา ที่ไหนมีงาน ที่นั่นก็คือบ้านชั่วคราวของเรา”
$ G3 w3 O! L& d/ l* Cทิมมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ดวงอาทิตย์เริ่มทอแสงสีทองสาดส่องลงบนทุ่งนา ความคิดที่ต้องนอนค้างแรมกับคนแปลกหน้าสองคนทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นและประหม่าไปพร้อมๆ กัน แต่นี่คือสิ่งที่เขาต้องเผชิญเพื่อเริ่มต้นบทบาทใหม่ในชีวิต.
รถกระบะเลี้ยวเข้าสู่สถานีขนส่งผู้โดยสารในตัวเมือง ท่ามกลางความวุ่นวายของผู้คนที่กำลังเดินทางและรถโดยสารที่เข้าออกตลอดเวลา นนท์ขับรถไปจอดเทียบฟุตบาทใกล้กับจุดพักคอย
- N' C5 _& U* c  W“นายไปนั่งเบาะหลังก่อนนะทิม”
+ H3 w' {* X: I# mนนท์บอกพลางปลดล็อกประตู
ทิมรีบขยับตัวไปนั่งเบาะหลังทันที แล้วนนท์ก็ลงจากรถเพื่อไปรับคนงานที่นัดไว้ ไม่นานนัก เขาก็เดินกลับมาพร้อมกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่เดินตามหลังมาอย่างกระฉับกระเฉง
) w6 i2 o+ @- J! Tไอ้เก่ง มีอายุประมาณยี่สิบห้าปี รูปร่างของเขาหนาแน่น กำยำ สมกับเป็นคนงานที่ใช้แรงงานหนัก ผิวของเขาเป็นสีแทนเข้มจนเกือบคล้ำจากการทำงานตากแดด หน้าตาของเก่งดูซื่อๆ และเป็นมิตร แต่ด้วยโครงหน้าที่คมเข้ม ทำให้เขามีเสน่ห์บางอย่าง
, b6 B4 O& n* F6 ^* w% bนนท์เปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้เก่ง
“นี่ทิม ลูกชายของพี่เทิด ส่วนนี่ไอ้เก่ง คนงานที่ฉันบอก”
/ ?8 }: F8 ^) D: @เก่งหันมาพยักหน้าให้ทิมเบาๆ ก่อนจะโยนกระเป๋าเป้ใบใหญ่ไว้ที่พื้นรถตรงเบาะหลัง แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะหน้าข้างนนท์
"ยินดีที่ได้รู้จักนะทิม "เก่งพูดหลังจากที่ปิดประตูรถ
"ครับพี่เก่ง"
ทิมมองสำรวจรูปร่างและใบหน้าของเก่งจากเบาะหลังโดยที่เก่งไม่ทันสังเกต เขารู้สึกได้ถึงความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างตัวเอง เด็กหนุ่มผอมบางที่เพิ่งออกจากรั้วโรงเรียน กับชายหนุ่มที่ดูแข็งแกร่งและเชี่ยวชาญชีวิตที่นั่งอยู่เบื้องหน้า
# E& J2 ?6 O) B' t! Fท่ามกลางความตื่นเต้นและความประหม่าที่จะได้ร่วมเดินทางกับคนแปลกหน้าสองคน ทิมกลับรู้สึกถึงความรู้สึกที่แปลกประหลาดอย่างหนึ่งซ่อนอยู่ลึกๆ
( h. Y, _* b4 O. d1 B8 y$ iความหวั่นไหว อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแล่นริ้วขึ้นมาในใจของเด็กหนุ่มที่เพิ่งก้าวออกจากโลกใบเก่าของตัวเอง
: w$ S% V7 ^+ Aรูปร่างที่ดูดีและหุ่นที่สมส่วนของเก่งภายใต้เสื้อยืดสีทึมๆ ประกอบกับใบหน้าแบบคนซื่อๆ บ้านๆ แต่มีเสน่ห์ ทำให้ทิมรู้สึกสับสนในตัวเอง เขาพยายามละสายตาออกไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง แต่ภาพของเก่งก็ยังคงฉายชัดอยู่ในความคิดของเขา.
รถกระบะขับมาเรื่อยๆ จนกระทั่งตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงไปทางทิศตะวันตก นนท์แวะเข้าปั๊มน้ำมันเพื่อเติมเชื้อเพลิงและให้ทุกคนได้ยืดเส้นยืดสาย ก่อนจะขับต่อไปอีกเล็กน้อยแล้วเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายรอง
“เราถึงที่พักคืนนี้แล้ว”
+ P" ]! p) j; c; r3 z9 b1 pนนท์บอกพลางชะลอรถหน้าอาคารเตี้ยๆ แห่งหนึ่งซึ่งมีป้ายไฟนีออนเก่าๆ เขียนว่า 'รีสอร์ตชั่วคราว' ซึ่งจริงๆ แล้วก็คือโรงแรมม่านรูดเก่าๆ นั่นเอง
นนท์จอดรถและให้เก่งไปช่วยทิมเอาสัมภาระลงจากรถ ส่วนตัวเขาเดินเข้าไปติดต่อห้องพักกับเคาน์เตอร์
) [# w) e: B3 |ไม่นานนนท์ก็กลับออกมาพร้อมลูกกุญแจสองดอก
+ i2 g& D- U6 X& y- D- ^“ฉันได้มาสองห้องนะ”
# z, F$ [( o0 _นนท์พูดพลางยื่นกุญแจดอกหนึ่งให้ทิม
“ตามปกติห้องพักให้เข้าพักได้ห้องละสองคน เรามักจะแอบพักรวมกันหลายคนเพื่อประหยัด แต่เพื่อให้ทิมได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ในคืนแรก ฉันเลยตัดสินใจเปิดสองห้อง”

ทิมรับกุญแจมาอย่างงงๆ
# s. V6 y# V) R/ A" Gนนท์พูดต่อขณะเดินนำไปยังห้องพัก
0 K* D" ~: x$ r) T, [“ห้องแรกเป็นของทิม นายพักคนเดียวไปเลย ส่วนฉัน... ฉันจะนอนกับเก่ง”
, ]% e  T. _0 y  Iนนท์หันมามองทิมด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร แต่ก็มีอะไรบางอย่างที่ทิมไม่เข้าใจ
“ไอ้เก่งเขาชินแล้วกับการนอนห้องเดียวกับฉัน พวกเราทำงานด้วยกันมานาน”
ทิมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แม้จะรู้สึกแปลกๆ ที่นายจ้างอย่างนนท์เลือกที่จะนอนห้องเดียวกับลูกน้องอย่างเก่ง แทนที่จะให้น้องใหม่ที่มาจากทางไกลอย่างเขาได้พักกับลูกน้องด้วยกัน แต่เขาก็ไม่กล้าโต้แย้ง
6 X1 C9 T! Q2 F$ @& O& y“ห้องนายอยู่ทางซ้าย ส่วนห้องฉันกับเก่งอยู่ทางขวา ถ้ามีอะไรให้เรียกได้เลยนะทิม” นนท์กล่าว
3 L9 U" ~) F1 x. r. K7 i: h0 `ทิมเดินตามหลังเก่งไปยังห้องพักของตัวเอง ห้องนั้นมีขนาดเล็ก มีเตียงเดี่ยวตั้งอยู่กลางห้อง และมีไฟสลัวๆ จากโคมไฟหัวเตียง ทันทีที่เก่งวางกระเป๋าของทิมลงที่พื้น เขาก็พูดกับทิมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าตอนแรก
9 z: C, _- [. {. ~“พักผ่อนเยอะๆ นะน้อง พรุ่งนี้ต้องเดินทางอีกไกล”
0 J: F: j7 X  @( C5 {5 D$ Yเก่งตบบ่าทิมเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปสมทบกับนนท์ที่หน้าห้องพักอีกห้อง
ทิมยืนอยู่กลางห้องเงียบๆ เขาวางกระเป๋าเป้ของตัวเองลง  ความคิดของทิมวนเวียนอยู่กับความรู้สึกหวั่นไหวที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า เขาพยายามสลัดความคิดที่ไม่สมควรเหล่านั้นออกไป ก่อนจะเริ่มจัดข้าวของและเตรียมตัวเข้านอน เพื่อรับมือกับการเดินทางและชีวิตใหม่ที่กำลังจะมาถึงในวันพรุ่งนี้.

nuangnut1996

สนุกมากครับ

bbb615

ขอบคุณครับ

saiyok

ขอบคุณมากครับ

J.Scot

ขอบคุณมากครับ

TheTide23

สนุกมากครับ

ponch

ขอบคุณครับ

pai_2552

ขอบคุณครับ

atten456

ขอบคุณครับ

kilp

ขอบคุณครับ

kilp

ขอบคุณครับ

hnum

ขอบคุณครับ

art91

ขอบคุณครับ

popn

ขอบคุณครับ

team901x

ขอขอบคุณมากๆนะครับ

Eart

ขอบคุณครับ

LoongK

ขอบคุณครับ

Danny9599

เริ่มสนุก

udontwannaknow

ขอบคุณครับ

ธนภัทร