[เรื่องสั้น กึ่งแปล]Double Trouble (สองแฝดน้อยเจ้าปัญหา) ตอนที่ 10 [จบ]

peewang

3 z8 V, r3 f6 W$ Y5 j
กึ่งแปล = โยนเข้ากูเกิ้ลทรานสเลตแล้วเอามาเกลาสำนวนนิดหน่อย เนื้อหาอาจถูกบ้าง ผิดเยอะ คลาดเคลื่อนอีกนิด
TAG=

Mb=ผู้ชาย(ผู้ใหญ่)+เด็กชาย
6 x' ]4 ~- ^% ?5 Q& }- |

NC=เนื้อหาไม่เหมาะสำหรับเด็ก มีการแสดงออกทางเพศของตัวละคร
5 t' j" R% ?2 ]$ p
4 x6 A. ~' a1 o% ]# ~( V0 b, Zตอนที่ 1 คลิกที่นี่
+ h' H7 e' C' S- g3 a' V) yตอนที่ 2 คลิกที่นี่
ตอนที่ 3 คลิกที่นี่
ตอนที่ 4 คลิกที่นี่
ตอนที่ 5 คลิกที่นี่
ตอนที่ 6 คลิกที่นี่
ตอนที่ 7 คลิกที่นี่
+ F" \7 d# f& J% P' H, N# _ตอนที่ 8 คลิกที่นี่
ตอนที่ 9 คลิกที่นี่
9 M' E5 S) A- H1 e
! i: J6 n, W% t/ [5 H$ L, }: P2 ?* i
Chapter 10
% E6 C: ]  A& a' F2 xผมกำลังจะไปเล่น "หลอกหรือเลี้ยง" เทศกาลฮัลโลวีนที่คุ้นเคย! ตรงนี้ ผมกำลังอยู่ในชุดสุดอลังกาล ผ้าคลุมผืนใหญ่ที่เกลื่อนกล่นไปด้วยดาวดารดาษประดับด้วยจันทร์เสี้ยวที่ไม่มีพ่อมดหมอผีสุดทะนงตนที่ไหนจะกล้าใส่ ผมกำลังจะออกไปเดินขบวนเร่หาเพื่อนบ้านไปกับแวมไพร์(คริส)และเด็กน้อยที่มีขวานอันเล็กประดิษฐานอยู่บนกระโหลก(โครี่) ผมมีกระทั่งหมวกแหลมเปี๊ยบสูงชะลูดที่งอเล็กน้อยตรงปลาย ผมขาวยาวประบ่าจากวิกช่วยเรียกความน่าเคารพให้ผมอีกติ๊ดนึง คิดว่านะ สองแสบหัวเราะเป็นวักเป็นเวรยังกะเห็นอะไรที่ตลกที่สุดที่เคยเจอมาจนผมทำงอนตุ๊บป่องร้องจะอยู่บ้านนั่นแหละพวกเขาถึงได้หยุด

"ไม่เอาสิทอม! คุณสัญญาแล้วนี่" เสียงจากเจ้าหนูผิวซีดและขอบตาคล้ำมืด ปากน้อยแดงเลือด สวมชุดทักซิโด้ตัดขาวดำ ผมจัดทรงตรงแหน็วด้วยเจลครึ่งกระปุกแถมด้วยเล็บยาวเฟื้อย ปิดท้ายด้วยผ้าคลุมที่รัดคอแน่น
/ \# F& c  v" ^; y1 m$ ?0 _* V; |
  e2 m9 t  q) A"คุณดูดีสุดๆ!" เสริมด้วยเสียงจากเจ้าหนูอีกหน่อที่หัวปักด้วยขวานอันน้อย เลือดปลอมไหลเอ่อท้นออกมาจากแผลที่สมจริงและไหลเปื้อนเปรอะไปทั่วหน้ารวมถึงเสื้อผ้าของเขาด้วย คริสดูออกแนวน่ารัก(แต่พร้อมจะฝังเขี้ยวลงบนคอผมได้ทุกขณะ) แต่โครี่นี่ผมว่าออกแนวน่ากลัวจริงจังเลยแหละ ดูเหมือนว่าซูซานจะเสร็จงานของเธออย่างงดงามเลย ด้วยชุดที่พึ่งเช่ามาจากร้านแถวบ้านเมื่อไม่กี่วันก่อน ส่วนตัวเธอแต่งเป็นแคทวูเม่น

0 s4 x& V7 H5 F0 {! }7 P- O( S- a"ใช่เลย ทอม" ซูซานปล่อยเสียงออกมาหลังมือที่พยายามปิดบังความขำไว้ "คุณกลับไปตอนนี้ไม่ได้ ชั้นต้องให้คุณไปกับพวกเด็กๆเพื่อที่ชั้นจะได้กลับไปโรงบาลไง" ที่โรงพยาบาลจัดงานเลี้ยงให้กับพนักงานและคนไข้บางส่วน และผมเองก็ต้องพาเด็กๆตามไปสมทบทีหลังเหมือนกัน "ให้ชั้นไปหยิบกล้องสักเดี๋ยวนะ จะได้ถ่ายรูปพวกคุณทั้งสามคนไง" เหมือนว่าเธออยากจะแบล็คเมล์ผมสักทีในอนาคตน่ะนะ ผมรู้สึกเสียใจนิดๆ คริสทำหน้าเย้ยหยันใส่ ผมไม่สามารถคิดอะไรเงียบๆคนเดียวได้เลยจริงๆตอนที่มีเขาอยู่ใกล้ๆน่ะนะ
  b0 }7 u# g. ]/ ?5 X
หลังจากที่เราถ่ายรูปทุกท่าทุกมุมเท่าที่จะนึกได้แล้ว ผมกับสองแสบก็ตั้งเป้าหมายภารกิจเป็นการกำหราบเพื่อนบ้านละแวกนี้แล้วยึดชิงขนมหวานมาให้หมด ผมวางแผนเส้นทาง จากนั้นที่จริงก็แค่แบกกระเป๋าแล้วพูด "หลอกหรือเลี้ยง" แค่นั้นเอง แต่ก็ไม่มีบ้านไหนที่ไม่เพิ่มขนมเป็นพิเศษให้กับสองหนุ่มน้อยในขบวนพ่อมดนี้หรอก

2 y9 g* k7 `" Y1 aโอเค ผมยอมรับ ที่จริงผมก็รู้สึกสนุกนะ มันเป็นยามเย็นของฤดูใบไม้ร่วงที่งดงามมากเลย ท้องฟ้าโปร่งราวอัญมณี อนธกาลที่เจือสีน้ำเงินเข้าไปกับผืนฟ้ามืด และเส้นขอบฟ้าที่ดวงอาทิตย์กำลังจะลาลับ โครี่กับคริสค่อยๆไปเยือนทีละบ้าน เก็บเกี่ยวขนมหวานและบ่อยครั้งจะฉุดผมวิ่งไปด้วยกัน แถวนี้คลาคล่ำไปด้วยหมู่ปีสาจตัวน้อย ก็อบบลิ้น ผีดิบ ซูเปอร์ฮีโร่ ตัวการ์ตูนและโจรสลัด มันนับเป็นโคตรวันหยุดของเด็กๆเขาล่ะนะ ชุดครอสตูมก็เป็นการผสานกันของปาร์ตี้คริสมาสและงานเลี้ยงวันเกิดยังไงอย่างนั้น

) {- P( q% C/ ^6 B* O& Iหลังจากที่เราเดินทางผ่าน... กี่บล็อคแล้วผมเองก็จำไม่ได้เหมือนกัน กระทั่งว่าคริสกับโครี่อุ้มขุมสมบัติของพวกเขาไม่ไหวแล้ว ดวงอาทิตย์เองก็ลาลับฟ้าไปแล้วเมื่อชั่วโมงที่ผ่านมา และก็เป็นเวลาที่จะต้องไปจอยปาร์ตี้กับซูซานที่โรงบาลแล้ว แต่ก็แน่ล่ะ ที่นี่ไม่ได้มีเด็กๆเยอะนักทำให้สองแสบหมดสนุกและเริ่มเบื่ออย่างรวดเร็ว พวกเขางอแงอย่างที่เด็กน้อยมักจะเป็น ซูซานต้องอยู่กะดึกต่อและพวกเราก็วางแผนให้สองแสบต้องค้างบ้านผมอยู่แล้ว ผมเลยเสนอให้เราลองไปเล่นบ้านผีสิงดู ซูซานอนุมัติแต่ยืนยันว่ายังไงก็ไม่ให้เรานอนเลยเส้นเวลาเพราะพรุ่งนี้เด็กๆต้องไปเรียน เรารับปากแต่ก็คิดว่าเธอเสียเวลากำชับซะเปล่า

ผมเช็คหลังสือพิมพ์และเห็นว่ามีบ้านผีสิงที่ค่อนข้างใหญ่ในรัศมีการขับรถชั่วโมงนึง แล้วเราก็เลยตกลงกันว่าเอาที่นี่แหละ เราต้องเข้าแถวเกือบสองชั่วโมงกว่าจะได้เข้าไป แต่ในที่สุด หลังจากจ่ายตังค์เราก็เข้ามาแล้ว ผมพยายามเล่นสงครามจิตวิทยากับสองแสบ ปูพื้นด้วยเรื่องน่ากลัวพวกวิญญาณร่อนเร่ ดรูอิดกระหายเลือด รวมถึงพิธีกรรมพื้นเพที่มักจะถูกขุดมาเล่ากันในเทศกาลฮัลโลวีนทั้งหลาย และตอนนี้ แวมไพร์น้อยขี้อายก็เกาะหนึบติดผมเป็นตังเมเลย
"ที่นี่ไม่มีอะไรน่ากลัวสักหน่อย" โครี่บอกกับน้องชายด้วยความกล้าหาญที่สุดเท่าที่เด็กสิบขวบจะมีได้ "ไม่มีอะไรที่เป็นของจริงสักหน่อย" ผมไม่ได้ถามเขาหรอกนะว่าทำไมมืออีกข้างของผมถึงถูกเขายืดไว้ซะแน่นเลย ที่จริงผมก็ไม่ได้บอกเขาหรอกว่าข้างในมีแต่นักแสดงทั้งนั้นที่ดักรออยู่
มันมืดสนิทเลยข้างในนี้ ขณะที่เราเดินตามทางแคบๆอย่างคนที่ตาบอด ทางเดินที่คดเคี้ยว เสียงดนตรีหลอนๆ และเสียงนกฮูกที่ดังแว่วมาเป็นครั้งคราวหรือเสียงหวีดหวิวที่แทรกเข้ามากับบรรยากาศที่พอเหมาะ เรารู้สึกได้ถึงอะไรที่น่าจะเป็นหางของหนูหรืองูเลื้อยผ่านสัมผัสกับเท้าเราเป็นช่วง และสัมผัสที่คล้ายใยแมงมุมที่ห้อยลงมาจากหลังคาโดนหน้าเรา ไม่มีอะไรที่จะสมบูรณ์ไปกว่าความขาดหายไปของแสงสว่างอย่างสิ้นเชิง มันส่งความเย็นเยียบเข้าไปถึงวิญญาณ โดยเฉพาะวิญญาณของเด็กน้อยอายุแค่สิบขวบ ผมเผลอปล่อยเสียงคิกคักออกมาจนได้
& t7 M  ~7 G  X
"เงียบน่า ทอม" ผมได้ยินเสียงสั่นๆด้วยความประหม่าของคริสดังมาจากที่นึงแถวๆข้างเอว ที่ๆต้องมีผู้ชายสักคนนึงอยากจะได้คนที่เล็กกว่าเขา อาจจะเป็นแฟนสาวหรือภรรยา หรือเด็กตัวน้อยมาอยู่ข้างๆอย่างนี้ เพราะผมเผลอปล่อยเสียงอีกหน หนึ่งในสองแสบถองสอกเข้าสีข้างผมอย่างจัง ผมถึงเลิกเป็นตัวขัดบรรยากาศซะที

เรามากระทั่งถึงห้องแล็บที่มีแสงอึมครึม เป็นฉากที่เต็มไปด้วยเครื่องมือทางการแพทย์ที่น่าสยดสยอง และมีซากหมอหนุ่มคนนึงโผล่มา ผู้ที่ดูเหมือนอยากจะจับใครสักคนโยนขึ้นเตียงแล้วผ่าตัดหัวใจซะตรงนั้น เขาสังเกตเห็นโครี่ที่มีเลือดท่วมตัว "ดูเหมือนจะมีเด็กน้อยที่อยากจะเข้าร่วมการทดลองของเราสิน๊าาา" เสียงดูสุภาพแต่สั่นเสียดหูดังมาจากซากหมอตนนั้น เขาคว้าเอามือข้างที่วางของโครี่แล้วดึงไปที่เตียงผ่าตัดที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่กลางห้อง โครี่กรีดร้องแล้วยึดแขนผมไว้สุดชีวิต จนกระทั่งเขาถูกปล่อยตัว มากไปสินะสำหรับผู้กล้าตัวน้อย พอมาครั้งที่สอง ผมเกือบจะปล่อยเขาไป แค่เกือบเท่านั้นแหละ ก็แค่เห็นแววตาเหมือนคนถูกทรยศของเขาแล้วผมก็แพ้ทันที ผมไม่ได้ใจร้ายพอที่จะทำอย่างนั้น
' y/ H1 J7 E7 k  s
เรามุ่งไปสู่ทางเดินมืดมิดถัดไป และตอนนี้สองแสบผลักผมไปเป็นด่านหน้า ผมเดาว่าพวกเขาคงเต็มใจที่จะสังเวยผมแหละ ไอเดียของพวกเดาดูเหมือนจะไม่สำเร็จผล เพราะพอเราเข้ามาในฉากที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเลือด สัตว์ประหลาดที่เหมือนกับแฟรงเก้นสไตน์ก็คว้าพวกเขาทั้งคู่จากด้านหลัง เด็กสิบขวบทั้งสองหน่อรีบผลักเอาผมเข้ามาเป็นกำแพงกั้นระหว่างพวกเขากับสัตว์ประหลาด พวกเขากรีดร้องทำตาโตที่แทบจะข้ามเส้นแบ่งระหว่างความตกใจและตื่นเต้นในคราวเดียวกัน เด็กๆเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและร่าเริงตั้งแต่ต้นจนจบ เพราะพวกเขารู้ว่ายังไงก็ไม่มีทางถูกทำร้ายจริงๆ และผมเองก็ไม่ใส่ใจที่พวกเขาเกาะจนแทบจะหลอมรวมเข้ากับตัวผมเองด้วยความมั่นใจว่าผมจะปกป้องพวกเขาเสมอ ถ้าคุณไม่เคยพาเด็กๆเข้าบ้านผีสิงล่ะก็ ผมแนะนำสุดๆเลยล่ะ
6 n/ V# h+ ^, @( Rเราเดินทางมากระทั่งถึงทางออกโดยไม่มีอุบัติเหตุอะไร แน่นอนว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ดีมากๆ มากกระทั่งโครี่อยากจะเข้าไปซ้ำอีกรอบเลย แต่มันดึกแล้ว มันเป็นช่วงเย็นที่เต็มไปด้วยความสนุกอย่างสุดๆสำหรับเหล่าผีน้อยของผม (โทษที เผลอไป)และทั้งคู่ต่างผล็อยหลับตลอดทางกลับบ้าน

5 C! J+ T1 ~( s  Tผมค่อยๆพาพวกเขาเข้าบ้าน กระทั่งผมนั่งบนโซฟา และเริ่มเปลื้องผ้าคริส ถอดเอาผ้าคลุมและเสื้อ โครี่ถอดเอาขวานออกจากกระโหลกก่อนหน้านี้แล้ว เพราะงั้นที่เหลือก็มีแค่เลือด มันรู้สึกดีจริงๆที่ผมหลุดพ้นออกจากชุดนี้ ผมหมดแรง แต่เด็กน้อยทั้งสองหน่อเหมือนจะมีพลังงานสำรองเมื่อนึกถึงขนมที่ได้เก็บเกี่ยวมา ผมปล่อยให้พวกเขาได้ขเมือบไปบางส่วน(และผมเองก็ด้วย ยอมรับครับบ)  จากนั้นพวกเขาก็มองกันและกันเงียบๆ ขัดเจนว่าพวกเขากำลังคุยกัน ผมล่ะเกลียดจริงๆเมื่อพวกเขาทำอย่างนั้น พวกเขามักจะซุ่มวางแผนเล่นซนกันสม่ำเสมอ และมันมักจะลากผมเข้าไปเกี่ยวด้วย คริสพยักหน้าให้กับอีกหน่อแล้วบอกผมว่าจะไปหยิบของจากบ้าน ผมมองเขาเหมือนจับผิดแต่ก็ปล่อยเขาไป พอเขาออกไปโครี่ก็ถามผมว่ามีเทียนไหม อะไรกันวะเนี่ย..?
6 C9 k6 o6 W0 s$ T; z
' C. m- A/ W) Y7 k* N( [( |โครี่ตั้งเทียนบนแท่นที่โต๊ะกาแฟของผมเมื่อคริสกลับมา จากนั้นก็นั่งลงบนเสื่อ โครี่ค่อยๆจุดเทียน คริสค่อยๆเดินปิดไฟทุกดวงในบ้าน กระทั่งแสงที่เหลือมีแค่แสงแวมวับจากเทียนเล่มน้อย ทุกอย่างเงียบงัน เด็กน้อยทั้งสองนั่งบนขา ด้านหนึ่งของโต๊ะเตี้ย และกวักมือเรียกผมให้นั่งฝั่งตรงข้าม จากนั้นก็ถอดเสื้อ มองจ้องมาที่ผมกระทั่งผมทำตาม พวกเขาจะทำอะไรผมก็ได้แต่สงสัย คริสควักเอาเชือกสั้นๆสามเส้นออกมาจากกระเป๋า และวางมันลงบนโต๊ะเคียงข้างกัน ผมเห็นได้ว่ามันเป็นด้ายผูกสัมพันธ์ แบบที่เด็กๆมักเอาไว้แลกเปลี่ยนกันกับเพื่อน ทุกเส้นสั้นๆมันถูกถักขึ้นอย่างแน่นหนาด้วยด้ายสามสี สองเฉดของสีน้ำเงิน(เข้มและสว่าง)และอีกสีเป็นแดงสด ผมถึงบางอ้อ

2 C# Q% G: {- b* [& d1 v"เฮ้ นายทำมันตั้งแต่..." โครี่กับครอสปรามผมด้วยสายตาเข้มงวด ยังกับว่าผมส่งเสียงแทรกกลางโบสถ์ที่กำลังทำพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ สำหรับพิธีที่พวกเขากำลังจะดำเนิน พิธีกรรมอันไร้เดียงสาเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณอันอ่อนเยาว์ ยิ่งเสริมให้มันดูศักดิ์สิทธิ์ขึ้นเมื่อกาละก้าวล่วงสู่ชั่วยามแห่งเวทมนต์ กลางค่ำคืนฮัลโลววีน
6 A! c2 T  A! qดั่งต้องมนต์ ผมมองโครี่คว้าปลายด้ายทั้งสามขึ้นเหนือเปลวเทียน จากนั้นเขาร่ายมนต์ด้วยเสียงนุ่มหู

/ H8 S: t7 Z2 ]% }4 Y+ ?$ ^“ข้าเอ่ยต่อเปลวอัคคีอันโชติช่วง     จิตสามดวงน้อมโซ่ถักผสาน
ทั้งสามรวมเป็นหนึ่งไปเนิ่นนาน     ถักผสานหลอมรวมด้วยดวงไฟ”
/ A( E  i4 ]9 f+ t# L# ~

; g1 X5 D; e2 W& R3 @& G7 @

$ q  {5 t* I! b  T& z) v$ Cโครี่นำด้ายผ่านเปลวไฟสามหน เร็วพอที่มันจะไม่หดตัวจากความร้อน จากนั้นเขาหยิบออกมาเส้นหนึ่ง มัดหลวมๆด้วยเงื่อนสองขดบนข้อมือซ้ายของคริส และมอบที่เหลือให้เขาเงียบๆ ตามแบบที่พี่ชายเขานำ คริสนำด้ายสามสีผ่านเปลวไฟสามหนแล้วเอื้อนวาจา
4 u( \' r( a# b4 E

: \' B. Q  k, Q6 v# Y. ~

“จากดวงไฟในเปลวเทียนต่อหน้าข้า      ถ้อยคาถานี้ตัวข้าขอขับขาน
สองเป็นสามน้องพี่ผูกสัมพันธ์      จะรักมั่นนิรันดร์กาลไม่เสื่อมคลาย”

# u4 m/ p& T6 `  F$ e2 m! D  nดั่งต้องมนต์ ผมมองอย่างหลงไหลไปยัลคริสที่นำด้ายผ่านเปลวเทียนสองหน และผูกเส้นหนึ่งที่ข้อมือผม เด็กๆทั้งคู่ดูจริงจังและเคร่งขรึมมาก แถมกับตอนนี้ที่เครื่องสำอางค์ยังไม่ถูกล้างออกทำให้พวกเขาดูค่อนข้างน่ากลัวท่ามกลางแสงแวมวับของเปลวเทียน ดั่งว่าพวกเขามาจากอีกโลก เหมือนหมอผีตัวน้อยที่กำลังฝึกทำพิธีแบบเปลือยอก ดั่งพ่อมดชั้นสูงในคืนฮัลโลวีน และผมเองก็เป็นลูกศิษย์ที่ตกอยู่ในห้วงมนตรา คล้ายกับลัทธิคนรักเด็กได้ครอบงำผมอีกหน แล้วผมก็ได้รู้ตัวว่าคริสยื่นเชือกเส้นที่เหลือให้กับผม คาดว่าผมก็ต้องร่วมพิธีแต่โดยดี
# S( N) o) B  ^# O$ u6 X' Cคริสกับโครี่มองผมอย่างจริงจังขณะที่ผมรับเอาเชือกเส้นเล็กมาแล้ววาดเหนือเทียนอย่างที่พวกเขาทำ แล้วค่อยรวบรวมความคิด เราต่างฝึกซ้อมการร่ายมนต์กันเยอะมาก ที่จริงแล้ว เด็กๆค่อนข้างเชี่ยวชาญเกี่ยวกับบทร่ายในหนังสือเลย ทั้งหนังสือ หนังและละครหลายๆเรื่องต่างช่วยให้เราคุ้นเคยกับการสร้างบทร่าย
8 m6 a0 O" Q' u6 Z; x8 N  g

“ข้าขอเอ่ยถ้อยวจีผ่านดวงไฟ     ให้กำไลเหล่านี้เป็นหลักฐาน
# c( n; ^% Z9 H( _$ D! Q0 Jผูกเราไว้เชื่อมพี่น้องเชื่อมต่อกัน     ไม่มีวันให้สิ่งใดมาทำลาย”

คริสถึงยอมให้รอยยิ้มจางเติมเต็มบนใบหน้าของเขาขณะที่ผมนำด้ายผ่านไฟอีกครั้งแล้วผูกบนข้อมือของพี่ชาย จากนั้นเพื่อนสุดพิเศษตัวน้อยของผมก็เกี่ยวก้อยสัญญาเข้าด้วยกันพลางมองมาทางผม กระทั่งผมยื่นนิ้วก้อยออกไปเกี่ยวเข้ากันกับพวกเขา ผมอินไปกับของขวัญจากเพื่อนตัวน้อยสุดๆ รู้สึกได้เลยว่าจู่ๆความเย็นเยือกวูบผ่านทำเอาขนลุกขึ้นมา เกือบจะพร้อมกับพวกเขา ดั่งเวทมนต์มีจริงในอากาศ เด็กๆเองต่างก็รู้สึก ผมเห็นได้เลยว่าหัวนมน้อยๆที่อ่อนโยนของพวกเขาดูเล็กลงยิ่งกว่าเดิมเมื่อถูกล้อมรอบไปด้วยรอยขนลุก

+ ?1 I5 [( u! _3 M7 G4 n6 D1 r- \พิธีกรรมถึงคราวสิ้นสุด โครี่และคริสส่งยิ้มอย่างมีความสุขให้ผม ท่านผู้อ่านคงจะคิดว่ามันต้องตามมาด้วยการร่วมรักอย่างสุดเหวี่ยงยันเช้า แต่ว่านี่มันคืนก่อนวันจันทร์ ผมนำนักเวทน้อยที่สลึมสลือทั้งสองไปที่ห้องน้ำแล้วล้างเครื่องสำอางค์ออกเท่าที่จะทำได้ แล้วจัดการกับเสื้อผ้ากับพวกเขาด้วยความรักจนเหลือแค่ตัวเปล่าเปลือย เราทั้งสามต่างนอนหลับอย่างอิ่มเอม ห่มคลุมด้วยอ้อมกอดแห่งความรัก

ผมปิดเล่มในอีกไม่กี่อาทิตย์ถัดมา แค่ก่อนหน้าที่จะส่งไป ให้กับตัวแทนของผม ผมเพิ่มเนื้อหาที่สำคัญเข้าไปอีกหน่อยก่อนที่จะส่งแล้วบังคับตัวเองให้ลืมมันไป หลังเขาอ่านแล้วบอกผมว่ามันเป็นหนังสือที่ดีที่สุดของผมเลย และเขาก็แนะนำให้ต่อรองกับสำนักพิมพ์ให้รื้อสัญญากันใหม่ ที่จริงเขาคิดว่าเล่มนี้น่าจะข้ามประเภทไปผสมกับแนวไซไฟ-แฟนตาซีได้เลย สำหรับผมผมก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรถ้าท้ายที่สุดแล้วมันยังถูกกำกับได้ว่าเป็นหนังสือเด็ก ความภักดีต่อประเภทของผมยังไม่เสื่อมคลายง่ายๆหรอกนะ จากนั้น เมื่อทางสำนักพิมพ์อ่านต้นฉบับ และหลังจากไม่กี่อาทิตย์ที่เราต่อรองกัน ผมก็ได้เซ็นต์สัญญาด้วยค่าต้นฉบับเป็นจำนวนที่จุใจเลยทีเดียว พร้อมกับสัญญาว่าจะเขียนซีรี่ส์ของแฝดพลังจิตนี่อีกอย่างน้อยสองเรื่อง ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นปัญหาอะไรหรอก เมื่อยังไงซะมันก็เป็นอะไรที่ผมชอบอยู่แล้ว ผมรู้สึกว่าผมต้องแชร์ความมั่งคั่งให้กับเจ้าแฝดด้วย เพราะงั้นสำหรับของขวัญคริสมาสต์ (หนึ่งในอะไรที่ไม่จำเป็นจะต้องเอ่ยถึง) ผมให้ตัวแทนเขียนสัญญาที่แบ่งค่าลิขสิทธิ์ออกเป็นสามส่วน ส่วนที่แบ่งออกมาจะมีผลให้เมื่อโครี่และคริสมีอายุครบสิบแปด พวกเขาจะมีเงินมากเกินพอที่จะจ่ายค่าเทอมจนจบมหาลัยหรือจ่ายให้กับอะไรๆที่พวกเขาอยากใช้ ซูซานแทบร้องให้เมื่อรู้ว่าผมทำอะไรลงไป เธอดีใจมาก เจ้าสองแฝด แหงล่ะ พวกเขาอยากได้เงินเดี๋ยวนี้เลย ผมกอดพวกเขาเต็มรักเมื่อฟังแผนการว่าใครจะซื้อเครื่องบินหรือรถแข่ง หรือโรงงานทำขนมกับของเล่น
  t) c& }6 o/ n, C6 J
หนังสือวางแผงในเดือนกุมภา และเมื่อฉบับพิเศษของผมส่งมาถึง เด็กๆยังคงอยู่ที่โรงเรียนเราเริ่มเขียนเรื่องต่อไปในซีรี่ส์เดียวกันแล้ว แต่เราก็ยังคงรอเล่มนี้จริงๆอยู่ เมื่อคริสติดต่อผมมา เขาก็ถามถึงมันเลย
4 _- `: x2 S+ F
("คุณได้รับหนังสือแล้วเหรอ?") ผมได้ยินเสียงความคิดของเขาที่ดูตื่นเต้น เขาทำผมลดความระวัง และผมเองก็กลัวว่าเขาจะรู้มากกว่าที่ผมอยากให้รู้ ผมเริ่มร้องเพลงของเดอะบีทเบิ้ล หวังจะกันเขาออกไป ("เฮ้! คุณกำลังซ่อนอะไรอยู่") เขาเห็นพิรุธของผม ความอยากรู้อยากเห็นมันเร่งเร้า ผมรู้ว่าเขาไม่หยุดง่ายๆแน่ ก็เลยร้องเพลงดังมากขึ้น ("ทอม!! หยุดนะ!")
: ]2 E  y/ y* |5 H- X  v8 N"คริส ขอเถอะนะ อย่าทำอย่างนั้น" ผมขอ "มันมีความหมายสำหรับชั้นมาก และชั้นไม่อยากให้นายทำมันพัง เดี๋ยวกลับมานายก็รู้เองล่ะน่า" ผมเริ่มร้องเพลงอีกครั้ง แต่ผมก็รู้ว่าถ้าเขาจะทำจริงๆผมคงห้ามไม่อยู่
        
("งั้นก็ได้") ผมได้ยินเขาบ่นปอดแปด ("ไว้เจอกัน มั้ง..") ผมไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเขาออกจากหัวผมไปหรือยัง ผมพยายามคิดอะไรไปเรื่อยเพื่อไม่ให้เขารู้ในกรณีที่เขาแอบจู่โจมเข้ามาฟังความคิดของผมอีกหน ผมนึกไปถึงเรื่องที่กองบก.ให้ผมออกทัวร์โปรโมทหนังสือ ถ้าเป็นช่วงหยุดฤดูใบไม้ผลิซูซานก็น่าจะให้เด็กๆไปกับผมได้นะ
1 Q5 t) U+ z+ {+ P# [$ y* [2 H! H% Y
การจู่โจมครั้งถัดมาเกิดขึ้นหลังเลิกเรียนที่โครี่กับคริสเกือบจะพังประตูผมเข้ามา คริสบอกพี่ชายและทั้งสองก็แทบจะทนไม่ไหวโยนเสื้อคลุมสะเปะสะปะแล้วพุ่งเข้ามาเร่งเร้าผม "ขอดูมั่ง"โครี่ร้องเสียงดัง "ใช่ๆ อยู่ไหนอ้ะ" คริสมองกึ่งบังคับพลางสงสัยว่าผมซ่อนอะไรไว้
1 r* H, h' b. T. P* a& b0 i
: ]2 L8 e* g' nผมนั่งบนโซฟาแล้วดึงกล่องของขวัญออกมา แน่นอนแหละว่ามันคือหนังสือ ผมไม่ได้จะแกล้งอะไรพวกเขาอีก แค่คิดว่าถ้าห่อแบบนี้น่าจะดูดีกว่า เด็กๆนั่งลงข้างผมแล้วรับมันไปอย่างไม่รอช้า โครี่ฉีกกระดาษห่อแล้วมองที่หน้าปก
. t2 Y5 Y( {# Z% [
# K1 M+ |# |3 E/ N  Q$ H8 x"Double trouble"(สองแฝดน้อยเจ้าปัญหา)เขาพูดพลางยิ้ม อ่านชื่อเรื่องออกมาเสียงดัง รูปวาดด้านหน้าคือเราทั้งสามคน แต่งชุดเข้ากับธีมเรื่อง อะไรก็ไม่รู้ดลใจให้ผมใช้รูปที่ซูซานถ่ายให้เป็นต้นแบบ
"เฮ้!นั่นเรานี่" คริสส่งเสียง"เจ๋ง!"
3 Y* J* ?; R* U( a) Q$ z
/ O. e2 X2 f8 h0 J6 B4 b* B"มันคือเล่มสำเนาของนักเขียน" ผมบอกเด็กๆ "เป็นเล่มแรกที่ถูกพิมพ์ออกมาจากแท่น ชั้นอยากให้พวกนายได้สิทธิ์ในการการเก็บรักษามันไว้"
! z5 g6 ^. h  g8 s3 A/ ^( f- G8 o
6 Q% e2 p3 g3 p, P& z, Zโครี่และคริสมองมาที่ผมด้วยอย่างอิ่มใจ แต่ทั้งคู่รู้สึกว่ามีอะไรมากกว่านั้น สุดท้ายแล้วคริสก็จับทางความคิดผมได้ เขาสูดหายใจแรงด้วยความแปลกใจและรีบบอกให้แฝดพี่เปิดหนังสือดูอย่างรวดเร็ว มองผ่านข้อมูลประกาศลิขสิทธิ์ แทนที่จะเป็นหน้าว่าง ผมเห็นดวงตากลมโตของพวกเขาเบิกกว้างเมื่อมองไปที่ย่อหน้าสั้นๆเพียงหกบรรทัด ขากรรไกรพวกเขาตก อ้าปากค้างพร้อมเพรียงกันด้วยท่าทางอึ้งไม่อยากจะเชื่อขณะอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดโครี่ก็หาเสียงตัวเองพบ แต่มันดูสั่นเครือ "มัน-มันมีแบบนี้ทุกเล่มเลยเหรอ"เขาถามขณะยังตะลึงอยู่

: g# o8 }6 p- g6 Mผมทำได้เพียงแค่พยักหน้ารับ นี่แหละปฏิกิริยาที่ผมหวังไว้ ผมแทบจะถูกแผดเผาด้วยความรักที่ท่วมท้นจากสองหนุ่มน้อยที่น่ารัก สุดวิเศษ ที่เติมเต็มจิตวิญญาณพร้อมกับรู้ว่าพวกเขาเองก็รู้สึกเหมือนกัน ดวงตาของเราเริ่มร้อนผ่าว ทันใดทั้งสองก็อ้าแขนเข้าโอบผม กอดผมแน่นหนักพอกันกับที่ผมกอดตอบ ไม่มีอะไรที่เราต้องเอ่ย ความรักของเราพูดแทนได้หนักแน่นพอ เป็นภาษาที่สื่อความหมายได้ดีที่สุด

/ r7 u3 d/ \, D$ j2 c

"สำหรับโครี่และคริส
# c) R, K* p) a; M0 t0 Sลำแสงที่ถักทอเคียงคู่
) O6 p$ h  v( q2 h" _/ H- @ความสุขที่เปล่งประกาย
สว่างเติมเต็มดวงใจของฉัน
ฉันรักพวกนายทั้งคู่
ตลอดไป”

, |4 P7 J/ z! }0 l. _! b" Z
* T5 Z2 w/ C8 S

nuangnut1996

สนุกมากครับ

MelonP

ขอบคุณค่ะ

lekthai

ขอบคุณขอรับ

Fammy

รอมานานได้อ่านสมใจ.ขอบคุณครับ

peewang

Fammy ตอบกลับเมื่อ 2022-5-2 18:19
; @" e8 G! Q& x9 g/ n# y) E: hรอมานานได้อ่านสมใจ.ขอบคุณครับ

ติดขี้เกียจนานไปหน่อยฮะ แฮร่!!

zero_dice

เย้มาต่อแล้ววววว
7 N% H7 ]5 A$ [- |6 {) h( iรอมานาน

Fammy

ขอบคุณครับ