|
. , \& o; I, O$ M; j+ f4 \9 G" L- J1 b
. คณะนิเทศศาสตร์มหาวิทยาลัยที่จอยที่เรียนอยู่นั้นมีมาตรฐานค่อนข้างเป็นที่ยอมรับ รายล้อมด้วยสภาพแวดล้อมอันดี เอื้อต่อการเพิ่มพูนทักษะความรู้ด้านนิเทศศาสตร์ ทั้งห้องสตูดิโอ ห้องตัดต่อภาพยนตร์ หรือแม้แต่โรงละครเวทีโอ่โถง น่าอิจฉาจริงที่จอยมีโอกาสได้ใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยที่พรั่งพร้อมเช่นนี้ เธอคงมีความสุขมาก ต่างจากผมซึ่งเก็บซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต เฝ้ารอคอยวันปรากฏตัวต่อหน้าเพื่อนเก่าทีละราย ซึ่งใครที่พบเจอผมล้วนเรียกได้ว่าชะตาถึงฆาตประหนึ่งจ้องตางูยักษ์บาซิลิกส์ , U$ V% x! ?' Y
เพราะเมื่อผมยอมเผยโฉมต่อผู้ใด . นั่นหมายความว่าบุคคลนั้นต้องชดใช้ . . . บรรยากาศหน้างานคราคร่ำด้วยนักศึกษาและบุคคลภายนอกที่เฝ้ารอชมละครเวทีนิเทศศาสตร์ประจำปี เสียงเพลงประกอบละครเปิดวนซ้ำไปมาเหมือนสะกดจิตผู้คน มีกระดานดำแปะรูปเบื้องหลังการฝึกซ้อม และซุ้มถ่ายรูปให้ผู้เข้าชมได้ฆ่าเวลาไปพลาง ไม่มีใครสนใจว่าผมเป็นใครมาจากไหนในวาระต่างคนก็ต่างที่มาเช่นนี้ ผมจึงเดินสำรวจยืดเส้นสายได้อย่างสบายใจ
* F9 F, a* c% F4 Y9 N; d0 I4 hหนุ่มสาววัยทำงาน หรือแม้แต่วัยกลางคนที่จูงลูกเด็กเล็กแดงมาดูด้วยก็มี เพราะแนวละครปีนี้กล่าวถึงความรักและการเสียสละ จึงกล่าวได้ว่าเป็นละคร “เด็กดูได้ ผู้ใหญ่ดูดี” เด็กชายวัยราวเจ็ดแปดขวบคนหนึ่งมองมาที่ผม
U# W" u; A( wผมถือวิสาสะเดินไปก้มตัวลงส่งยิ้มให้เด็กน้อย พ่อแม่ของเขาไม่มีท่าทีระแวงหรือหวงแต่อย่างใด คงคิดว่าลูกตนเองน่ารักจนคนรอบข้างอดแสดงความเอ็นดูไม่ได้ เปล่าเลย. . . .
! o8 F g J/ u# a0 b- f6 ?“เข้าไปแล้วถ้าเห็นอะไรน่ากลัว หลับตาไว้นะหนู เดี๋ยวมันจะติดตาไปจนโต” ผมแอบกระซิบเตือนเขาเบา ๆ
$ V- ~6 b' }* o* @! X; hเด็กน้อยทำหน้าฉงน ไม่เข้าใจผมก็ไม่เป็นไร ผมก็ไม่ได้หวังว่าต้องเข้าใจหรอก . . . “เฮ้ย! ยุ่งไรนักหนาวะ” เสียงหนึ่งโผล่งขึ้น แม้จะไม่ใช่เสียงดังเท่าไหร่ แต่ใจความสื่อได้ว่าเกิดเหตุขัดแย้งขึ้น ผู้ที่คนรอบข้างจึงหันไปมองด้วยความสนใจ / M# u% i: u7 Y8 i8 K
ตุ๊ดผมหยิกร่างอ้วนดำคนหนึ่งตกใจมือไม้สั่น + @* E4 s/ t9 x6 ?. o4 B
“หนูแค่อยากถ่ายรูปกับพี่โจเอง หนูปลื้มพี่นะคะ” ตุ๊ดอ้วนกล่าว * r# k U& n4 [4 b' @; y# C
“น่ารำคาญว่ะ ไปให้พ้น” ชายที่ชื่อโจเอ็ด ทั้งเขาและตุ๊ดอ้วนสวมชุดนักศึกษา น่าจะเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องในมหาลัยเดียวกันมาเข้าชมหรือช่วยจัดการแสดง 9 B6 y6 r1 l& M+ b6 J
“เหี้ย! หลอนชิบหาย! กะเทยควาย!” หลังสบถแล้วโจจึงเดินแทรกตัวหายเข้าไปในฝูงชน ท่ามกลางผู้คนทีมองไล่หลังอย่างงง ๆ กระนั้นทุกคนก็หันกลับไปทำอย่างอื่นต่อ % E/ O& k. h6 h
“เหวี่ยงทั้งผัวทั้งเมียแหละ อีโก้ได้โล่” เด็กสาวคนนึงเอ่ยขึ้น 3 C, v8 f' W1 W% a( H3 H! J7 z
“มาดูแฟนเล่นละครแทนที่จะอารมณ์ดี ยังไม่วาย. . . .อีจอยคบกับอีโจนี่ดูเผิน ๆ เหมือนกิ่งทองใบหยกเนอะ หล่อสวยทั้งคู่ ลองลอกเนื้อในออกมาดูสิ เน่าเฟะ อีผัวทั้งหลงตัวเอง ขี้วีน ดูถูกคนอื่น อีเมียตอแหลตัวแม่ หลอกด่าเก่ง ชอบทำให้คนอื่นเป็นตัวตลก” เด็กสาวคู่สนทนาตอบรับ 2 R) U6 [0 d9 M' z; b
“เอาเหอะมึง. . . .ด่ามันไปก็ใช่ว่าหน้าตาเราจะดีขึ้น ดีไม่ดี มีคนหาว่าองุ่นเปรี้ยว ฮะ ๆ ๆ” เด็กสาวยุติประเด็นไว้แค่นั้นและชวนเพื่อนเดินไปทางอื่น
" y9 k- L6 Y$ [$ p, oผมอยากพบจอยเร็ว ๆ จนใจเต้นตึ๊กตั๊ก เธอจะสวยแค่ไหนกันนะ ต้องเป็นแม่มดที่เซ็กซี่มาก ๆ แต่เดี๋ยวคงได้พบแน่นอน ตอนนี้ต้องดำเนินตามแผนก่อน . . . เคานเตอร์ตรวจและขายบัตรเข้าชมอยู่บริเวณประตูใหญ่พอดี ผมเดินตรงไปหาสตาฟที่ดูแลส่วนนั้น และ. . . . . . จ้องตา . . กลืนกินสามัญสำนึกของทุกคนให้อยู่ใต้อาณัติอำนาจโทรจิต # l) [7 G& Z8 d' K
ผมเหมาไข่ไก่มาหลายสิบแผงเพื่อการนี้โดยเฉพาะ คงต้องรบกวนเหล่าสตาฟช่วยกันหน่อย
* J; }% W7 }4 `# t4 {3 b: j% [ช่วยเนรมิตฝันของผมให้เป็นฝันร้ายของใครบางคน . . . “อุ๊ย! อะไรคะเนี่ย” ผู้เข้าชมถามเมื่อได้รับสูจิบัตรพร้อมของติดมือสองสามอย่างหน้าทางเข้า
4 r. b5 R9 |% F“ไข่ไก่ค่ะ กรุณาอย่าทำแตกนะคะ เดี๋ยวข้างในจะมีเกมให้เล่นค่ะ” นักศึกษาสตาฟขายบัตรตอบพร้อมรอยยิ้ม มือยังไม่หยุดนิ่ง จัดสูจิบัตรพร้อมของแจกไปด้วยอย่างขยันขันแข็ง 4 I$ p5 S, Y- a4 I) m
“รับไข่ไปคนละฟองนะคร้าบบบบ อย่าทำแตกนะคร้าบบบ” สตาฟคนอื่น ๆ ช่วยกันแจกไข่ไก่ให้ทั่วถึงกัน ผู้เข้าชมรับไปอย่างงุนงง แต่ก็ยอมทำตามโดยดีเพราะคิดว่าคงมีเซอร์ไพร์สเล่นกับคนดูหรือชิงรางวัลเป็นลูกเล่นให้เกิดบรรยากาศตื่นเต้นน่าสนใจ
- m0 L* L# b8 Z6 W+ Tจอยในชุดแม่มดแอบแง้มประตูด้านหลังออกมาเรียกใครสักคน : A0 j! z o+ A
“เข้ามานี่สิ” เธอกวักมือเรียก ' w- ~/ w2 u& S2 v
“ครับ? พี่จอย” สตาฟคนหนึ่งขานรับเสียงใส เดินเข้าไปหาเธอเผื่อว่านักแสดงรุ่นพี่มีอะไรไหว้วาน
1 i4 h5 U/ t' g# K! s2 Q. i“ใครให้แจกไข่? แจกทำบ้าอะไร” % y- a3 o" g) U0 }1 q7 p0 v6 p
“ผมไม่ทราบพี่ แต่ต้องแจกทุกคน คงเป็นเกมไว้เล่นกับคนดูน่ะครับ” สตาฟหนุ่มตอบ
o/ L) U& _) p- s8 R% B“ไข่เนี่ยนะ?” # b2 D2 P2 m! N8 _4 A$ x6 d
“ครับ?” สตาฟหนุ่มเกาหัว ( }4 m n8 s! B. P4 I6 v; [
“วุ้ย! อยากเล่นอะไรตามใจเถอะ ไม่รู้ด้วยแล้ว เออนี่ อยากดื่มอะไรเปรี้ยว ๆ ให้สดชื่นหน่อย พี่วานไปซื้อหน่อยสิ น้ำผลไม้หรืออะไรก็ได้ค่ะ” จอยส่งธนบัตรให้เด็กหนุ่ม 1 A( |& s* `' ~
“น้ำกระเจี๊ยบดีไหมครับ” เขาถามหลังรับเงิน 9 U/ r* A1 K% R
น่าแปลก จอยรู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอทันทีเมื่อได้ยินคำว่า “น้ำกระเจี๊ยบ” มันเป็นคีย์เวิร์ดหรือคำสำคัญที่เกี่ยวพันกับเหตุการณ์ในอดีตที่เธอใช้โกหกสร้างเรื่องใส่ร้ายเพื่อนคนหนึ่ง ไม่ใช่ความรู้สึกผิดหรือเศร้าสลด หากแต่เป็นความอึมครึม เหมือนมีลางบอกเหตุบางอย่าง
# `: @. r, p5 J: ^8 g. }/ t“ไม่! ไม่เอาน้ำกระเจี๊ยบ! น้ำอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่น้ำกระเจี๊ยบ” จอยกำชับเสียงแน่นเกินความจำเป็น 7 \! K/ n! g. p) Q' h1 ^ q6 v
“น้ำมะนาวแล้วกันนะครับ” สตาฟหนุ่มโค้งรับแล้วออกไปซื้อตามคำสั่ง
: I7 i0 m; \& l; Z+ b6 n$ H“วันนี้ทำไมรู้สึกขนลุกแปลก ๆ” จอยลูบไล้เนื้อตัวมองซ้ายขวาอย่างระแวง . . . ทันใดนั้นเสียงเรียกเข้าจากมือถือก็ดังโพล่งขึ้นมาจนเธออุทาน “แม่งเย็ด!” เมื่อหยิบมือถือออกมาดูหน้าจอ ก็พบว่าไม่ใช่ใครที่ไหน # M( G) O' n8 ^4 x! p
“โธ่ อีเกรซตกใจหมด โทรมาทำไมตอนนี้” เธอบ่นกับตัวเองพลางกดรับสาย , U5 }6 A7 X9 v5 c; M
“ว่าไงอีดอก ไหนบอกจะมาดูกูเล่น” เพื่อนสนิทท้วงขึ้นทันที : z8 d1 M. `" g4 ^/ z8 p' Z+ I1 q& \. ?
“จอย! จอยเหรอ!” เกรซผลีผลามเอ่ยขึ้นอย่างตระหนก
) L. |; `$ K, S( ^$ ?& W5 d“เออ มึงโทรหากูก็ต้องเป็นกูสิ” 0 n8 d) f% ~: Z7 t* d$ Y
“อีดอกจอยมึงรีบถอนตัวออกมาเลย ละครเวที! มึงเป็นนางเอก! ช่วงที่มึงเป็นนางเอกละครเวทีมันหมายหัวมึงไว้แน่!!”
9 f0 a b+ Y8 K6 p V3 Z“ว้าย! อีนี่เมนส์ไหลย้อนขึ้นสมองรึไง พูดภาษาคนให้รู้เรื่องหน่อย” 5 \& l+ E" E* B* ^! I
“ไอ้เต๋อกำลังล้างแค้นพวกเราทีละคน กูโดนพร้อมแม่ตอนไปหาเสียง ยิ่งมึงกำลังเล่นละครเวทีถ้ามันรู้มันไม่ปล่อยมึงไว้แน่”
4 {( |2 G) @; ]' E: ?3 H“เต๋อไหนวะ. . .” จอยถาม
9 e6 `' U& P" g" A: E“อีที่เคยโดดตึกลงมาตอนมอสามไงเล่า! นึกออกรึยังอีควาย!!” เกรซตวาดลั่น ไม่รู้เพราะหงุดหงิดที่สื่อการกันไม่รู้เรื่องหรือเพราะเป็นห่วงอยากให้เพื่อนรีบตระหนักระวัง ' L2 T6 z' B5 b7 s) N7 A6 j
“อ๋อ. . . นึกออกแล้ว อีนั่นน่ะเหรอ ทำไม ๆ ? มึงเจอมันมาเหรอ” * Y. M' h1 m$ Q( q B
“ไม่ใช่แค่เจอ มันยิ่งกว่านั้น! สะกดจิต! คือมึงนึกออกป่ะ. . .คือแบบ. . .!” ดูท่าเกรซจะมีปัญหาเรื่องการเรียบเรียงคำพูดเพื่อบอกเล่า วีจึงช่วยบุ้ยใบ้อยู่ข้างตัว เพราะมองออกว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่จะทำความเข้าใจผ่านโทรศัพท์ได้ง่าย ๆ
( z2 K A7 [1 V9 D0 z8 E" k* W“ยกตัวอย่างข่าวปรียาหรือใครก็ได้ไปสิ” วีกระซิบ
/ r/ g w# Q% W6 ~) [“ข่าวแม่กูก็ฝีมือมัน!” ไม่น่าเชื่อว่าจะลงทุนยกแม่ตัวเองเป็นกรณีศึกษา
; F2 I* v) G, G6 m# ]) Y“จริงสิ ว่าจะถามอยู่พอดีว่าน้าดาเป็นอะไร ป่วยรึเปล่า เล่าให้ฟังหน่อยได้มะ เดี๋ยวกูเหยียบไว้เลย” คำตอบของจอยทำให้เกรซถึงกับใช้มือลูบหน้าปาดเหงื่อ เรื่องนี้คุยกันลำบากแสนสาหัสจริง ๆ
9 Q$ B9 k, D2 c( q& q1 Q“มึงช่วยพูดกับมันหน่อย เอาไปเร็ว ๆ ซี่!” เกรซส่งมือถือให้วีลนลานเหมือนปัดระเบิดในมือให้ไปตูมที่อื่นไกล ๆ / q2 c5 o+ C7 _9 E% h' L
“หวัดดี ๆ จำเราได้เปล่า” วีถาม
5 P9 M1 ~2 W3 Q3 T& A2 ^' A“อ้าว นี่ใครอีกล่ะเนี่ย” จอยจุ๊ปากอย่างหัวเสีย ทุกคนกำลังทำให้เธอสับสนขึ้นทุกที
1 k5 s3 n/ m, U2 X# V! E: R. L“วีไง ประธานรุ่นเราน่ะ มีเรื่องอยากจะบอก จอยตั้งใจฟังดี ๆ. . .” แต่ไม่ทันที่วีจะได้เล่า จอยก็แทรกสวนขึ้นมา
7 i1 j* m$ o' }0 L“อีวีเหรอ!? แล้วจู่ ๆ มึงโผล่มาได้ไงคะ!? นี่มึงสองคนพูดวกวนไม่รู้เรื่องไปกันใหญ่แล้ว พ่อใครตายแม่ใครเสียเดี๋ยวกูโทรกลับไปถามทีหลัง จะเข้าฉากแล้วอีดอก! แค่นี้ก่อนนะคะ” เธอกดวางสายและปิดเครื่องทันที
8 f; z( A( b$ f6 |! A! m2 Z“ไม่ไหวว่ะ” เขามือถือคืนให้เกรซ
& N* M8 ~" m, b- O“ทำไมวะ ว่าไง” เกรซถาม
. D2 j) Q# q, Q& g“มันไม่ฟัง วางสายไปแล้ว นึกอยู่เชียวว่าอธิบายให้ฟังทีละคนไม่ง่ายเลย ต้องหาวิธีอื่น” วีส่ายหัวถอนหายใจ “คอยดูกันไปก่อน ช่วงนี้อย่าเพิ่งเล่าให้ใครฟังสุ่มสี่สุ่มห้า แจ้งตำรวจก็เอาไม่อยู่หรอก อย่าลืมว่าอาวุธของมันคือมนุษย์ทุกคน พลาดพลั้งขึ้นมาเราสองคนจะซวยหนักกว่าเก่า” 6 v) u, a3 F: ^# w [. J
“พวกจตุรเทพล่ะ? พอจะพึ่งพาได้ไหม” เกรซมองทอดไปนอกหน้าต่างอย่างซังกะตาย
; a5 V; `% v4 n“อยู่แล้วล่ะ” วียิ้ม . . . “เรื่องนี้พวกเราต้องจัดการกันเอง และจะขาดเหี้ยสี่ตัวนั่นไม่ได้เลย” “มึงเห็นอีตุ๊ดอ้วนปีหนึ่งนั่นป่ะ ตอแยอยู่ได้ หน้าแม่งหลอนสัตว์” โจ แฟนของจอยพูดกับเพื่อนที่ยืนฉี่ด้วยกันอยู่ข้าง ๆ ส่วนผมนั้นล้างมือทำความสะอาดอยู่หน้ากระจกห้องน้ำ ความที่ผมเป็นคนนอกไม่มีส่วนได้เสียกับเรื่องนี้ โจจึงกล้าพูดโผงผางกระมัง ซึ่งมันไม่ใช่เลย ผมนี่แหละคือเจ้าหนี้แฟนของชายผู้นี้ จะอย่างไรก็ตาม ผมแสร้งล้างมือเหมือนไม่สนใจแต่กำลังแอบฟังทุกอย่างด้วยท่าทีสงบ - Q/ I6 Q0 n$ B. ^/ j7 Q4 r M$ T! F; |
“มึงก็ว่าน้องมันแรงไปม๊าง” เพื่อนอีกคนตอบกลับโจ
# ?, k+ y( o. t1 j0 M# b“ไม่แรงไปหรอกกับอีตุ๊ดพวกนี้ แม่งขยะมีชีวิตชัด ๆ วัน ๆ เอาแต่ปลื้มผู้ชายหล่อ แต่สารรูปตัวเองดูไม่ได้เลย”
5 k: J" o5 u2 R$ K" f# |- Y“ก็มึงหล่อไงเค้าถึงได้ปลื้ม มึงก็ชอบให้มีคนสนใจอยู่แล้วนี่”
, U$ r9 p# K. T# V4 H4 m“แต่ไม่ใช่มาวอแวกับกู แม่งไม่หัดเจียมกะลาหัวซะบ้าง เหี้ยเอ้ย มึงนึกดิ่ใครจะอยากถ่ายรูปกับมัน เก็บเอาไปเล่นของรึเปล่าก็ไม่รู้ เหี้ยตุ๊ดอ้วนพวกนี้แม่งน่าจับไปบดไขมันทำเป็นอาหารสัตว์ ตายแบบนี้ยังมีประโยชน์กว่ามีชีวิตอยู่เพื่อแดก แดก แดก ไปวัน ๆ” โจรูดซิปกดน้ำหลังเสร็จกิจธุระ “ไปเหอะว่ะ คนเริ่มเข้างานแล้ว” ทั้งสองเดินออกจากห้องน้ำไป เหลือเพียงความเงียบงัน . . . ผมได้ยินเสียงแผ่วเบาคร่ำครวญจากห้องน้ำ . . . “ฮือ ๆ ๆ ๆ” เด็กตุ๊ดอ้วนปีหนึ่งคนที่ขอถ่ายรูปกับโจเปิดประตูห้องส้วมออกมา เขาได้ยินทุกอย่างเมื่อครู่ เจ้าตัวผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นผม คงเข้าใจว่าห้องน้ำเงียบไม่มีคนอยู่จึงเผยตัวออกมาพร้อมใบหน้าแดงก่ำฉ่ำด้วยคราบน้ำตา พลังโทรจิตทำให้ทราบว่าเขาอยู่ในอารมณ์โกรธและเสียใจผสมกลืนกันอย่างแยกไม่ออกทีเดียว ผมส่งยิ้มให้น้องตุ๊ดอ้วน แต่เขาหลบตาผมแล้วตรงไปล้างหน้าล้างตา คงจะอายน่าดู . . . “ในยุคนี้ รูปลักษณ์เป็นต้นทุนทางสังคมชั้นดี นี่เป็นเรื่องธรรมชาติ . . .” ผมพูดกับตัวเองในกระจกเพื่อที่น้องอ้วนจะได้ไม่รู้สึกประหม่าในคำพูด “. . .ผมเอง ก็เคยตะเกียกตะกายจนพ้นจุดนั้นมาแล้ว” - ^) K1 ^6 f9 i) q. D
“แต่ยังไงก็เถอะ แค่ขอถ่ายรูปไม่น่าพูดแรงขนาดนั้นเลยเนอะ” ผมส่งยิ้มให้อีกครั้ง , f8 F" f% u8 _* c6 O
“หนูเกิดมาเป็นแบบนี้แล้วไม่มีศักดิ์ศรีความเป็นคนเหมือนพี่เขาเหรอ” ในที่สุดตุ๊ดอ้วนก็ยอมเปิดใจกับคนแปลกหน้าเช่นผม 8 s, |9 T- t" ~& O5 k
“เท่ากันสิ แต่ในโลกแห่งความจริง แค่ศักดิ์ศรีมันยังไม่พอ ต้องมีอำนาจด้วยถึงจะไต่เต้าให้เท่ากันหรือเหนือกว่าได้ อำนาจที่ว่ามีทั้งความงาม ความมั่งคั่ง อำนาจทางความคิด อำนาจทางการเมือง เยอะแยะเลยแหละ ของพวกนี้คนมีวาสนาดีจะได้ติดตัวมาโดยไม่ต้องเหนื่อยมาก แต่อย่างเรา ๆ คงต้องพยายามกันจนเหนื่อย”
- v. N7 R6 e: M- _ w“พี่หน้าตาดีก็พูดได้นิ หนูอยากรู้จริง ๆ ถ้าหนูมีอำนาจความงามอย่างพวกพี่ ชีวิตหนูจะเปลี่ยนไปแค่ไหน”
7 c H% X6 x$ F# E# G4 c9 X“หึ ผมไม่รู้หรอกนะว่าหน้าตาที่เปลี่ยนไปให้อะไรกับผมบ้าง เพราะเกือบทั้งหมดในชีวิตที่ผมมีอยู่ตอนนี้ได้มาจากอำนาจอย่างอื่น และคงไม่มีใครมีได้อย่างผม” ผมยิ้มกริ่ม
/ I$ G: R# C3 E. {$ t6 O“พี่นี่พูดจาแปลกดีนะ ขอบคุณนะฮะที่ชวนคุย หนูไม่เป็นไรแล้วละ” ตุ๊ดอ้วนยิ้มให้พร้อมกับปาดน้ำตา ตั้งท่าขอตัวลา . . . . “เดี๋ยวก่อนสิครับ” ผมพูดขึ้น : m4 T2 u- {3 c T5 E
“ถ้าคุณมีอำนาจมากพอที่จะสามารถแก้แค้นพี่คนนั้นได้อย่างง่ายดายแต่ต้องแลกกับการสูญเสียตัวตนไป คุณ จะยอมขายวิญญาณให้กับซาตานไหม” ) E; P( N$ H; l- L) P/ W
“ไม่รู้สิฮะ. . .หนูไม่รู้หรอกว่าอย่างไหนมันจะดีกว่ากัน ระหว่างปล่อยวางกับแก้แค้น. . .” เขาก้มหน้าคิดอย่างจริงจัง แม้เข้าใจว่าตอบไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา . . . . . “แต่ถ้ามันทำได้ง่ายมากละก็ หนูก็อยากลองมีอำนาจเหนือคนอื่นดูสักครั้ง” . ผมชูนิ้วโป้งแทนคำยกย่อง . . . จากนั้นจึงจ้องน้องตุ๊ดอ้วนที่อยู่ตรงหน้าด้วยแววตาเปี่ยมความเอ็นดู จนสติของเขาเคลิ้มล่องลอยสู่ความเวิ้งว้าง . . . . ภายในห้องมหรสพโอ่โถง มีผู้เข้าชมละครวันแรกราวสามร้อยคนได้ บัดนี้การแสดงกำลังจะเริ่มขึ้น แสงไฟหรี่ลงช้า ๆ มีการเปิดวิดีทัศน์ตัวอย่างละครและคำแนะนำให้ปิดเครื่องมือสื่อสารขณะรับชม ผู้คนที่คุยเซ็งแซ่ด้วยความตื่นเต้นก็ดี ด้วยความปรีดาที่ได้พบเจอเพื่อนพี่น้องนักศึกษาก็ดี ต่างพร้อมใจกันหรี่เสียงลง จนเข้าสู่เข้าภาวะเงียบสงัด ท่ามกลางความมืด พิธีกรสาวในชุดแซกสีเงินเรียบหรูออกมาพร้อมไฟสปอตไลท์ส่องเป็นทางยาว
0 K* L7 x2 I7 k/ }3 Yเธอกล่าวเกริ่นนำตามพิธี พร้อมเชิญประธานคือคณบดีมอบช่อดอกไม้ กล่าวเปิดงานและทักทายลูกศิษย์ลูกหาพอเป็นกระสัย จากนั้นจึงส่งไมค์คืนให้พิธีกรสาวอีกครั้งเพื่ออัญเชิญคุณผู้ชมเข้าสู่โลกแห่งสุนทรียะ
* t% v/ Y* u9 ?( X% c7 Z“เอาละคะ บัดนี้นักแสดงและทุกฝ่ายของเราพร้อมที่จะมอบความสุขความบันเทิงให้แก่ทุกท่านแล้ว ขอเชิญทุกท่านพบกับละครเวทีนิเทศศาสตร์ ครั้งที่ 19 เดอะ สเปิร์ม ควยดำตำเพื่อเธอ! เชิญรับชมค่า!!”
# K6 }* A0 k. P0 H% _1 a: fห้องมืดลงอีกครั้งเพื่อเตรียมตัดเข้าสู่ฉากแรก พิธีกรหญิงถูกฉุดแขนเข้าไปหลังม่าน เสียงโวยวายฟังไม่ได้ศัพท์เล็ดลอดจากหลังเวทีสลับกับเสียงจุ๊ปากให้เงียบ ผู้คนในความมืดต่างฮือฮาทวนกันว่าเมื่อกี้ได้ยินอะไรแปร่งหู ไม่มีใครหูเฝื่อนหรอก คนที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดนี่แหละคือผู้บงการ . . . นี่แค่ไวน์เรียกน้ำย่อยเท่านั้น a& K0 A$ A( j& Y* e: c
ผมยังมีของเล่นอีกเยอะสำหรับเสกให้โรงมหรสพนี้เปลี่ยนเป็นลานประหาร . . ในห้องหลังเวที จอยยืนเตรียมพร้อมตามตำแหน่งที่ได้ซักซ้อมไว้ ถึงเธอจะยังไม่ปรากฏในฉากแรก ๆ แต่ก็ต้องแบกรับความเครียดไม่น้อยทีเดียวเพราะรับบทนางเอกซึ่งทุกคนคาดหวังไว้มาก รวมถึงพ่อและแม่ที่มาให้กำลังใจถึงที่ เธอหลับตาทำสมาธิอย่างใจเย็น แม้ว่าข้างหลังมีเหล่าสตาฟยืนชี้หน้าด่าทะเลาะกันเรื่องคำกล่าวเปิดเมื่อสักครู่ก็ตาม นี่เป็นละครเวทีเรื่องแรกในชีวิตและเธอได้รับบทนางเอกเสียด้วย จะทำพังไม่ได้เด็ดขาด เรื่องของคนอื่นช่างมันไว้ก่อน . . “อาหหหห์ อืมม์” “ใครทำอะไรอีกวะ” จอยคิด “อืม จ๊วบบบ” อาหห์” . . “ตั้งสติไว้อีจอย” เธอคิดบอกกับตัวเอง . “โอววว อืมม์ จ๊วบ” / m3 g2 p; Z5 B! F4 _1 B7 C8 k0 A
“วุ้ย! ใครทำไรน่ะเบา ๆ หน่อยสิ” " A- H7 o& W& X$ i/ G$ h9 E
ในที่สุดเธอก็ตบะแตก ตรงปรี่เข้าไปหาต้นตอเสียงหลังม่านด้านหนึ่งของห้องแล้วกระชากม่านออกมา . . . . โจกับอีกะเทยอ้วนที่ไหนไม่รู้กำลังกอดจูบลูบคลำกันอยู่อย่างดูดดื่ม แลกลิ้นกันพัลวัน . . . ด้วยความตกใจ เธอชักม่านกลับทันที . . เสียงนั้นจางหายไป . 0 g+ z. q9 F/ s$ B2 L
“จอย! เมื่อกี้โวยวายอะไร ทำไมมาอยู่ตรงนี้ ไปประจำที่เดี๋ยวนี้เลย” สตาฟหญิงรุ่นพี่ปีสี่เดินมาตำหนิอย่างไม่พอใจ 7 J( j+ @+ U# w9 n5 ]% N1 k& V
“ก็. . . ก็ เมื่อกี้มัน . .” จอยตาค้าง มือไม้ชี้ประกอบคำพูดวนไปมาไม่รู้เรื่อง - i- i( S7 ~1 a' V8 B. M2 \# B
“ก็อะไรเล่า” รุ่นพี่ขมวดคิ้ว
- A8 U8 s" k* c& e4 a“ข้างหลังนี้” เธอชี้ไปที่ผ้าม่าน & t* z0 l0 l3 W8 z
“หนูเหรอ” สตาฟรุ่นพี่เปิดม่านออก . . . ภายในนั้นมีเพียงกระป๋องสีเก่า ๆ ท่อนเหล็กและอุปกรณ์ชำรุดตั้งไว้สะเปะสะปะเท่านั้น
% K1 ~7 W# k/ v, e2 s/ j, f: J! Q“ไหน ไม่เห็นมีอะไรเลย” เมื่อรุ่นพี่ชำเลืองมองทั่ว ก็ไม่พบวี่แววของสิ่งผิดปกติใด ๆ
# M4 a+ D% @' ?“ก็. . .แต่. . .” จอยตะกุกตะกักไม่ได้ศัพท์
& H) f- H- L! {4 [" f- a$ `; d/ M( u“แกอย่าเพิ่งประสาทหลอนไปอีกคน แค่ที่อีหนิงสติแตกเมื่อกี้ก็จะบ้าตายอยู่แล้ว พูดออกไปแบบนั้นได้ไง” รุ่นพี่ดันหลังเข็นให้จอยเดินกลับตำแหน่ง “ไปอยู่ที่เดิมเดี๋ยวนี้เลย อย่าให้พวกพี่ปวดหัวไปมากกว่านี้” จอยทำอะไรไม่ได้นอกจากมองเหลียวหลังไปยังหลังม่านนั้นอย่างตระหนก เธอรู้สึกได้ว่าหัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ . . . มีงานวิจัยชิ้นหนึ่งในต่างประเทศทำการทดลองเกี่ยวกับพฤติกรรมกลุ่ม โดยให้บุคคลจำนวนหนึ่งเข้ามาในห้องที่มีหน้าม้าจากฝ่ายผู้วิจัยเป็นคนกลุ่มใหญ่ การทดลองเริ่มโดยให้ดูแผ่นป้ายสีหนึ่ง สมมติว่าเป็นป้ายสีน้ำเงิน หน้าม้าจะตอบว่าเป็นสีเขียว ผู้ถูกทดลองรอบแรกต่างตอบด้วยความมั่นใจว่าเป็นสีน้ำเงิน ทว่าเมื่อถูกถามซ้ำอีกหลาย ๆ รอบและหน้าม้าทุกคนต่างตอบว่าเป็นแผ่นป้ายสีเขียว สุดท้ายผู้ถูกทดลองก็จะสูญเสียความมั่นใจ และตอบว่าเป็นแผ่นป้ายสีเขียวตาม ด้วยความรู้สึกไม่กล้าผิดแปลกแตกต่างไปจากกลุ่ม
, L8 V& K/ t/ A) y4 yผมจะดัดแปลงงานวิจัยนี้มาทดสอบกับปฏิกิริยาของจอย หน้าม้าก็คือ ทุกคนที่อยู่ในโรงละครนี้ซึ่งถูกผมครอบงำจิตไว้แล้ว อีกทั้งยังใช้ตาทิพย์สำรวจทุกความเป็นไปหลังเวที มีไม่ชีวิตใด ๆ เล็ดลอดไปจากสายตาของผมได้ . . . ขณะนี้ เนื้อเรื่องดำเนินไปถึงเกือบกลางเรื่อง จอยหรือแม่มดสาวอลิเซียคอยช่วยเหลือหนุ่มชาวบ้านคนหนึ่งที่เธอแอบรักให้ผ่านพ้นอุปสรรคต่าง ๆ ที่เข้ามาในชีวิต โดยไม่เปิดเผยตัวตน เนื่องจากกฎเหล็กของเมืองนี้ไม่ยอมรับการใช้ไสยศาสตร์ คนที่เป็นแม่มดจะถูกจับเผาทั้งเป็น
: B# ~1 c1 L3 F“อลิเซีย เลิกยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้เถอะ แกกำลังจะทำให้ตระกูลเราเดือดร้อน! นี่เรื่องคอขาดบาดตายนะ!” พ่อมดพี่ชายกล่าวตามบท พอผมได้ยินเรื่องตระกูลกับความล่มสลายแล้ว จู่ ๆ ภาพธนิกก็แว่บเข้ามาในหัว บทละครประโยคนี้ช่างตลกร้ายสำหรับผมเหลือเกิน
/ J5 y7 Q9 L# R, h+ |" Q“พี่ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะขอใช้เวทย์มนต์เพื่อช่วยเขาอีกครั้งเดียวเท่านั้น” จอยตอบ
7 K/ `- V, G) B0 P4 Z. j“แกนี่มันรั้นจริง ๆ ถ้าถูกจับได้ล่ะก็ องค์ราชาไม่ปล่อยพวกเราไว้แน่! แกจะตายก็ไปตายคนเดียว! อย่าให้พ่อแม่กับพี่ต้องเอาชีวิตมาแลกกับความเห็นแก่ตัวของแกไปด้วย” พ่อมดพี่ชายทุบโต๊ะโครม ตามบทที่ผมสะกดจิตให้สตาฟคนหนึ่งเล่าให้ฟัง จอยจะต้องเงียบไปสักพัก แล้วจึงหันหน้ามาทางคนดูส่งสายตาเรียกร้องความเห็นใจ & ~* g0 d/ T# ~
ทว่าจังหวะนี้ที่หันมานี้เอง จอยพบว่าแถวหน้าสุดมีความปกติบางอย่างเกิดขึ้น . . . “อาห์ เสียว” ตุ๊ดอ้วนกำลังก้มหัวลงอมควยให้โจแฟนของเธอ โจหลับตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์ จอยถึงกับสะดุ้งและชะงักงันไปชั่วขณะ " `4 T: D3 m O' L$ o0 R
“จ๊วบ จ๊วบ” เสียงสูญญากาศที่เกิดจากการปั๊มควยสูบขึ้นลง ๆ ดังจนเข้าหูเธอถึงบนเวที 3 K. V2 H4 x( T. u7 |& b# C
เธอขยี้ตาครั้งหนึ่ง เมื่อมองอีกครั้งก็พบว่าภาพนั้นยังคงอยู่ที่เดิม คราวนี้ตุ๊ดอ้วนดูดพวงไข่ ไซร้ง่ามขาแฟนสุดหล่อของเธอ สลับกับลงลิ้นที่ปลายควยดูดเม้มเป็นจังหวะจ๊วบจ๊าบ
6 l: g" ~' L: O+ {' w' V8 Z# dสิ่งที่ทำให้เธอสับสนยิ่งกว่านั้นคือ ทุกคนในโรงละครไม่มีใครสังเกตถึงความผิดแปลกนี้เลย เธอจึงยื่นมือชี้ให้คนบนเวทีเห็น
9 o* B( {( r, k) }“จอย ลืมบทเรอะ” ผู้รับบทพ่อมดพี่ชายเข้ามากระซิบ “พูดต่อได้แล้ว เงียบนานไปแล้วรู้ไหม” U* K4 f0 q' ~+ C
“แกไม่เห็นเหรอ ข้างล่างอ่ะ” จอยชี้ สับสนจนกล้ามเนื้อใบหน้าบีบบิดเบี้ยว - J. ~! g+ V& C5 x3 J
“ไม่เห็นมีอะไร เล่นต่อได้แล้ว” พ่อมดพี่ชายจิกตาใส่ * \- C& {4 a8 A% {2 K! `
“โอย แรง ๆ เลย เสียวควยโว้ย” โจร้องลั่นเมื่อถูกลิ้นคู่ขาตวัดรอบเส้นสองสลึง แต่คนทั้งโรงละครไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใด ๆ นอกจากรอคอยให้ละครดำเนินต่อไป / @% r" c+ f) b$ ~+ w
“มันเป็นภาพลวงตา มันเป็นภาพลวงตา” จอยหลับกัดฟันบอกกับตัวเองในใจ . . . . “ขอโอกาสให้ฉันเถอะพี่ ฉันรักเขาจริง ๆ รักไม่น้อยไปกว่าคนในครอบครัวเราเลย” ในที่สุดเธอก็ต่อบทได้ และเมื่อลืมตาอีกครั้ง ที่นั่งตรงนั้นก็ว่างเปล่าไปแล้ว
z( a/ O8 {$ P4 }) s8 e' G“นี่แกกล้าเอาพ่อแม่พี่น้องไปเปรียบกับไอ้คนพรรค์นั้นเชียวรึ!” พ่อมดพี่ชายตวาด “ถ้าอยากช่วยมันนักล่ะก็ ย่อมได้ แต่แกต้องออกไปซุกหัวนอนที่อื่น ที่นี่ไม่ต้อนรอบคนนอกคอก! บ้านหลังนี้ไม่มีสมาชิกชื่ออลิเซียอีกแล้ว!!” H0 q- E; K6 ~
หลังบทสนทนาสิ้นสุด ม่านจึงปิดลงอีกครั้งเพื่อเปลี่ยนสู่ฉากต่อไป มีนกำลังกระวนกระวายเดินวนไปมาในห้อง หลังจากกลับมาจากบ้านของเต๋อ มือถือของเธอหล่นหายไปที่ไหนก็ไม่อาจทราบได้ นอกจากเรื่องโทรศัพท์แล้ว ยังมีอีกเรื่องที่ต้องกังวลใจ นั่นคือเธอไม่สามารถเกลี้ยกล่อมเต๋อได้แต่โดยดี และดูท่าเต๋อพร้อมเป็นหมาบ้าฟัดทุกคนที่ขวางทางไม่ว่าจะเป็นคนจากเทศบาล พระ หรือสัตวแพทย์ ความเป็นผู้มีพลังพิเศษด้วยกันไม่ช่วยให้เต๋อเปิดใจยอมรับพวกพ้องเลย
, y- d: q1 @' M0 S, Fคิดได้ดังนั้นจึงใช้โทรศัพท์บ้านโทรไปหาธนิกเพื่อหารือ
( O( m- _' I5 u( h“ฮัลโหลพี่มีน?” ธนิกรับสาย
+ e: E9 W* l; h" X! ]0 n& e+ {“นิก มือถือพี่หาย โทรเข้าเครื่องแล้วไม่มีใครรับเลย อาจจะตกอยู่แถวบ้านเต๋อ เธอไปเป็นเพื่อนเอาคืนมาให้หน่อยสิ” เธอพยายามใช้น้ำเสียงน่าฟังที่สุด 7 S2 I z; k* k
“แถวบ้านเต๋อ? พี่ไปทำอะไรที่นั่นครับ?”
2 u" F8 Y5 z S9 l5 A' F“พี่ไปสอดแนมมา เถอะน่านิก นะ ๆ ช่วยพี่หน่อย” & p) _9 e! j3 b; O5 \! U8 }- Q
“แล้วทำไมพี่ไม่กลับไปเอาเองล่ะครับ? ไม่มีรถ?”
/ X5 s. A5 K/ \- Y9 K1 D% l dจะว่าน้ำท่วมปากก็ได้ ใครจะกล้าบอกว่าไปแอบคุยกับเต๋อมา แถมยังมีแต่เรื่องที่เป็นประโยชน์กับฝ่ายตรงข้ามทั้งนั้น ลงทุนไปตั้งเยอะ แทนที่จะซื้อใจได้กลับกลายเป็นทำคุณบูชาโทษ " B" T9 M+ g( D' v
“พี่กลัวเต๋อ” * A/ R* N! z" A1 ~% [9 @
“กลัวอะไรพี่มีน”
% |: [ r9 ^: i0 u1 z“เธอก็เห็นว่าเขาสั่งให้คนทำอะไรก็ได้ ถ้าสั่งคนมาทำร้ายพี่ละ” $ L" `; B# G* V1 m! {4 f4 d/ q5 R
“ไม่มีเหตุผลน่าพี่มีน พี่ไม่เคยไปทำอะไรมันไม่ใช่เหรอ ออกจะเป็นแม่พระสำหรับมันด้วยซ้ำ ไม่งั้นผมเล่นหนักมือจนมันตายไปแล้ว” ; R. U; Y% S% j" _
“อย่าเพิ่งถามเลย ช่วยพี่หน่อยนะนิก ไม่มีมือถือแล้วพี่ลำบากนะ” เธอยังคงอ้อนวอน . . . อีกด้าน ธนิกกำลังยืนฉี่อยู่ในห้องน้ำสาธารณะแห่งหนึ่ง จังหวะที่กำลังปลดทุกข์อย่างสบายใจ เขาเงยหน้าขึ้นมุมสูงและได้เห็นภาพที่ไม่คาดคิด ตรงช่องระบายอากาศ มีดวงตาคู่หนึ่งหลุกหลิกไปมาอย่างกระหายใคร่รู้ . . . แต่ธนิกสนองกลับอย่างสุขุมกว่าทุกครั้ง . . “งั้นก็ได้ครับ ผมจะไปเป็นเพื่อน เดี๋ยวขอวางสายก่อนนะครับ ติดธุระอยู่” เขารีบตัดบทวางสายพร้อมกดน้ำชำระโถปัสสาวะ และเงยหน้าส่งยิ้มให้เจ้าของดวงตาคู่นั้น ไม่ใช่รอยยิ้มฉันมิตร . . แต่เป็นรอยยิ้มกระหายเลือดประหนึ่งพรานหนุ่มคึกคะนองก่อนออกล่ากระต่าย . . . ธนิกรูดซิปกลับอย่างเร็วไวและวิ่งพรวดออกจากห้องน้ำ ท่าทางเอาเรื่องถึงเลือดถึงเนื้อ นี่ไม่ใช่คำเปรียบเปรยเกินความเป็นจริงเลยสำหรับผู้มีอำนาจไซโคคิเนซิสระดับสูง . . “รู้ตัวจนได้” อีกฝากนอกห้องน้ำ เกย์วัยกลางคนที่ถ้ำมองธนิกมาตลอดรีบโดดลงมาจากเก้าอี้แล้ววิ่งหนีชนิดไม่หันกลับไปมอง . . “กร๊อบ!” , z b1 {! e X; f y
“อ๊ากกกกกกกกกกกกก” ขาข้างหนึ่งของเกย์นักถ้ำมองบิดหัก เขาทรุดตัวล้มไม่เป็นท่า
; y7 s7 U- h! ]“น่าดีใจนะครับ ของ ๆ ผมจะเป็นภาพสุดท้ายในชีวิตที่คุณจะลืมไม่ลง” % I4 A( C* b' C7 j7 d& R1 o
“โอยยยยย! ผมไม่ได้แอบดู” เขานอนกุมขาดร้องโอดครวด
& s6 j* J# t) o8 Yธนิกขยับกรอบแว่นให้เล็งเป้าโจมตีเหยื่อได้แม่นยำ 4 |% o! c# p; U8 ~7 [% [9 }
“ขอเก็บค่าชมของส่วนตัวผมนะครับ” / t' j! J/ A. P
นัยน์ตาทั้งสองของชายดังกล่าวปูดโปน และ. . .กระเด็นหลุดนอกเบ้าหล่นพื้นเด้งเป็นลูกชิ้นปิงปอง
8 @# X% x4 w" v! R- G' {9 R0 O* J“อว๊ากกกกกกกกกก!” เหยื่อร้องอย่างทรมานสาหัส ธนิกเหยียบดวงตาที่ถูกกระชากออกมาจนแหลกคารองเท้า . . . . “ถ้ามีปัญญาให้ตำรวจสเกตซ์ภาพคนร้ายได้ก็เอานะ จำหน้าผมไว้แม่น ๆ ล่ะ” . . . . . ขณะนี้ละครเวทีดำเนินมาครึ่งค่อนเรื่องแล้ว จอยยังคงสวมบทบาทแม่มดมนต์ดำผู้มีหัวใจบริสุทธิ์ได้อย่างลื่นไหลเป็นธรรมชาติ
! C, F3 r" z2 E4 p“เธอคอยช่วยเหลือผมมาตลอดสินะ ผมจะตอบแทนอย่างไรดี ทั้งชีวิตชดใช้ให้ก็คงไม่หมด” พระเอกหนุ่ม ! a) ~# J B1 A- \8 F( Y* b/ p
“อย่าพูดอย่างนั้นสิคะไมเคิล” จอยประสานสายตากับพระเอกหวานซึ้ง . . . แต่ในความเห็นของผม มันเลี่ยนเกินไป เหมือนกินโดนัทเคลือบน้ำตาลพร้อมโกโก้ปั่นใส่วิปครีม ต้องลดความหวานเลี่ยนด้วยรสเผ็ด ๆ เปรี้ยว ๆ หน่อยท่าจะดี . . . เสียงอะไรบางอย่างดังเอี๊ยดอ๊าดน่าเวที
/ W; ^0 j/ K& C6 w: b“แอร๊ยยย! เด้ามันส์มากอีดอก! ตูดแม่งตอดดีจริง ๆ อีฉิบหาย!”
( U& c( F+ @+ E- k, V( T, p8 }- W9 d# {จอยหันขวับไปยังกลุ่มผู้ชม . . . แฟนของเธอกำลังนั่งเทียนขย่มตอให้ตุ๊ดอ้วนรุ่นน้อง ทั้งคู่ถอดเสื้อผ้าล่อนจ้อน นี่เป็นภาพเกินที่เธอจะรับไหว โจเป็นชายแท้รูปหล่อตามที่เธอและทุกคนเข้าใจ ไฉนจึงเป็นแบบนี้ได้
5 x& C3 S) t8 r“โอ๊ย เย็ดกูแรง ๆ เลยอีอ้วน!”
1 a: N* a1 E# X& }4 @1 @9 C“ไม่บอกกูก็ทำอยู่แล้วอีสัตว์! หุบปากให้เย็ดเงียบ ๆ ไป” ตุ๊ดอ้วนจับเอวโจซึ่งตัวเล็กกว่าลอยขึ้นเล็กน้อย ทำให้จอยเห็นควยตุ๊ดรุ่นน้องกำลังชำเรารูดากแฟนเธออย่างไม่ปราณี มันผลุบเข้าผลุบออกกระทบกันดังพั่บ ๆ ๆ ปนเปกับเสียงที่นั่งสั่นไหวไปมา
# m! ]; h* b) a2 k- B“อร๊ายยยยยยย!” เธอร้องลั่น ( @6 O5 M, T! _ |) M7 G
“เป็นไรวะ” พระเอกเดินเข้าไปถามไถ่
0 l. c- X; u" H' }3 Vบรรดาผู้ชมยังคงสงบนิ่ง อาจเข้าใจว่าเป็นไปตามบท
2 Y+ b2 H. s1 t0 o“พวกมึงไม่เห็นเหรอว่าข้างล่างมันทำอะไรกันอยู่! หูหนวกตาบอดกันไปหมดรึไง!!!” จอยตวาดลั่นโรงละคร เกิดเสียงฮือฮาในหมู่ผู้ชมที่เริ่มสังเกตว่าจอยแสดงนอกบท 2 u. m' {: b' Z. W/ ~/ B0 U8 u
พระเอกหนุ่มกวาดตามองทั่วโรงละคร แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ นี่ก็เป็นไปตามบท . . . ที่ผมเขียนขึ้น
* G+ f) a+ Y% H' {, B+ G9 k“ไม่เห็นมีอะไรเลยจอย แกสงบสติอารมณ์ก่อน ละครจะล่มเพราะแกนั่นแหละ!”
+ J) t$ f/ T5 y- }6 s1 x“เปลี่ยนท่าเร็วอีดอก เสียวกันต่อ” ตุ๊ดอ้วนจับโจเล่นท่าหมา หันหลังไปทางเวทีให้จอยเห็นแฟนของเธอถูกกระแทกตูดจากด้านหลังชัด ๆ . K/ J6 Y- E" z; b9 v5 g
โจยึดพนักเก้าอี้ไว้รองรับแรงกระแทกจากการกระหน่ำเย็ดของตุ๊ดร่างควาย จึงเกิดเสียงอี๊ดอ๊าด ๆ ดังมากพอที่จะได้ยินอย่างทั่วถึง แก้มก้นสะโพกไซส์บิ๊กของตุ๊ดอ้วนกระเพื่อมไปมาตามระดับความถาโถมโหมซัด โจร้องครวญครางอย่างเป็นสุข สุขที่ไม่เคยลิ้มรสมาก่อนในชีวิตที่ต้องโดนกะเทยอัดตูด
! g; Y- ?) z: X( h* bด้านบนเวที จอยตัวสั่นระริกด้วยความเดือดดาลและสับสน จริงคือเท็จ? เท็จคือจริง? เธอไม่อาจทนอยู่ในสภาพเหมือนเป็นมองเห็นผีแต่เพียงผู้เดียวนี้ได้อีกต่อไป จอยถอดรองเท้าที่ใช้ในการแสดงเขวี้ยงทิ้งไปคนละทาง 9 V9 `' {& x) \) `
“พอที! กูจะลงไปลากคอมันกับมือ! จะได้รู้ว่าที่บ้าน่ะพวกมึงหรือกู!” เธอวิ่งพรวดพุ่งไปข้างหน้าเพื่อโดดลงจากเวที ' h( _% f) K& r4 d# g- F
แต่พระเอกคว้าแขนกลับมาไว้ได้ทัน ; `9 \$ ~0 H3 R
“อีเวร! แค่นี้ก็ทนไม่ได้!! ไม่มีความเป็นมืออาชีพเลยนะมึง!!” ใบหน้าหวานละมุนของนักแสดงพระเอกกลับแดงก่ำด้วยโทสะราวกับแค้นกันมาแต่ชาติปางก่อน “โอ๊ย!” เขาเหวี่ยงแขนจอยกระเด็นกลับไปกลางฉาก 2 b+ p$ h5 |, w4 i2 a9 Q
“เอาหลักประหารมา! อีนี่เป็นแม่มด! มันเห็นสิ่งที่เรามองไม่เห็น! เผามัน!” พระเอกป้องปากตะโกน
7 Q8 m, p2 g. P# z- B2 s! dผู้แสดงเป็นนายทหารในเมืองยกเสาเหล็กพร้อมฐานออกมาจากด้านข้างเวที ความจริงฉากเผาแม่มดนางเอกตามบทนั้นต้องเก็บไว้ท้ายสุด แล้วพระเอกก็คงไม่ทำกับนางเอกเช่นนี้ แต่ก่อนที่มันจะมั่วไปกว่านี้ ผมต้องชิงมั่วก่อนให้อีกฝ่ายตั้งตัวไม่ติด
) B' ]% w: I! H“พวกมึงเป็นอะไรกันหมด!!?” จอยหันไปมาด้วยความสับสนและหวาดกลัว นายทหารร่างกำยำสองคนจับจอยดึงขึ้นมาจากพื้นแล้วมัดกับเสาหลักประหาร # R8 ^. `% G% T
แต่นี่คือการมัดจริง ๆ อย่างแน่นหนาเสียด้วย 3 o# o( m% J/ `7 L
“กรี๊ดดดดดด!” จอยร้องลั่น $ }$ _8 r; c2 A/ _: Y8 m+ Z% C
พ่อกับแม่ของเธอลุกจากที่นั่งแล้ววิ่งไปหาลูกสาวบนเวที จอยเพิ่งนึกได้ว่ายังมีพ่อกับแม่เปรียบเหมือนแสงสว่างปลายอุโมงค์ & ~/ v! P4 [0 a* |" {- r; B' Q# E
“ป๊า หม๊า ช่วยหนูด้วย! มันเป็นบ้ากันไปหมดแล้ว!!” . . . พ่อและแม่จอยมองพินิจร่างลูกสาวหัวจรดปลายเท้าอย่างเวทนา . . . ผู้เป็นแม่เดินไปยังหน้าเวทีโดยมีแสงไฟสาดส่องร่างเป็นจุดรวมสายตา 7 M0 V( @4 {3 L5 w, Z
“ดิฉันขอโทษด้วยที่เลี้ยงลูกไม่ดี อีดอกนี่ชอบตอแหล มารยาสาไถย ดูถูกเพื่อนอื่น ไม่ใช่ว่าดิฉันไม่ใส่ใจ แต่นึกว่าพอโตแล้วมันจะมีหัวคิดเลิกนิสัยเหี้ย ๆ ไปเอง ที่ไหนได้ มันยังคงตอแหลว่าเห็นนั่นเห็นนี่จนละครล่มหมด ในฐานะแม่ที่เบ่งหีคลอดอีดอกนี่ออกมา ดิฉันรู้สึกผิดอย่างหาประมาณมิได้” . . . จอยอ้าปากเหวอ * f E$ O) u6 M- P* `% F
พ่อจอยกล่าวขึ้นบ้าง “เราจะขอชดใช้ความผิดที่ทำให้พวกท่านเสียอรรถรสการรับชม โดยการแสดงตลกคั่นรายการชั่วคราวเป็นการเอนเตอร์เทนเมนท์ท่านผู้ชม!” เขารับหมวกทรงสูงแบบนักมายากลขึ้นมาสวม พร้อมกันนั้น เสียงดนตรี Billy Hill Theme แสนสนุกดังขึ้นทำลายความเงียบอึมครีม ผู้ชมหัวเราะเกรียวกราว ปรบมือผิวปากอย่างชื่นชม บางทีการแสดงนี้อาจน่าสนใจกว่าละครเห่ย ๆ นี้ก็เป็นได้ ผู้เป็นแม่เดินไปยังหลักประหาร และกระชากชุดที่จอยสวมอยู่ฉีกออกเป็นชิ้น ๆ พร้อมทั้งชุดชั้นใน . . . “แม่!! ทำอะไร!” . . . “หุบปากอีลูกเวร!” เธอใช้เศษเสื้อผ้าที่ฉีกออกมัดปากลูกสาวไว้ 4 T* c3 N$ ^- m$ E4 d5 ]
พ่อของจอยเริ่มการแสดงขั้นแรก ๆ เขาหยิบปากกาเมจิควาดหน้าจอย เติมหนวดจิ๋มฮิตเลอร์ และลากผ่านไปตามเรือนร่าง เขียนหัวนมให้เป็นลูกตา สะดือเป็นจมูก และหีให้เป็นปากมีฟันแหลมคม จอยดิ้นร่างขัดขืนหรือบ้าจี้ก็ไม่อาจทราบได้ 5 L' ^3 V8 s9 g
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ” ผู้ชมหัวเราะท้องแข็ง , ]4 K/ w/ W+ o7 q2 I4 {
“รายการต่อไปนะคะ” คุณแม่หยิบพลุไฟเย็นออกมากวัดแกว่งไปมา คนดูลุ้นว่าจะเกิดอะไรขึ้น
. y* I; F" Y* D, @" o& v, {แม่จอยเสียบไฟเย็นสองสามอันเข้ากลางหีลูกสาว และสั่งให้นายทหารช่วยบีบขาให้หีหนีบไฟเย็นเอาไว้ เธอขัดขืนไม่ได้เลย . . “วันนี้วันเกิดใคร แฮปปี้เบิร์ธเดย์กันเลยค่า!” คุณแม่จุดไฟเย็น กลายเป็นว่าหีจอยนั้นสามารถพ่นประกายไฟแสงสีสวยงามได้ ไฟเย็น ๆ ค่อย ๆ ลุกลามใกล้บริเวณนั้นทุกที ๆ . . . น่าตกใจจริง ๆ มีผู้ชมในที่นี้เกิดวันนี้ซะด้วย ร้องเพลงสุขสันต์วันเกิดกับเพื่อนปรบมือตามจังหวะกันเอ็ดตะโรเป็นที่ครื้นเครง เอาละ ผมปรบด้วยคนก็ได้
& ~9 O0 h1 d: Q# t, `; P/ v! q( Vไฟเย็นดับมอดลงไปก่อนเมื่อเพลงจบพอดี ทำเอาจอยเสียวไส้ นี่คือกรรมของคนที่ทำให้ผู้อื่นเป็นตัวตลก บัดนี้ลูกหนี้ของผมเป็นได้แค่จำอวดหน้าม่านชั้นต่ำ . . . “รายการสุดท้ายครับ ขอจัดให้คุณลูกบังเกิดเกล้าเป็นพิเศษ” คุณพ่อจอยขอชามอาหารจานสตาฟมาสองชาม แล้วยืนเยี่ยวใส่ชามตรงนั้น ส่วนคุณแม่จอยก็ทำเช่นกัน เธอนั่งยองคร่อมชามแล้วปลดปล่อยน้ำฉี่ออกมา . . . “ไม่มีพรใดประเสิรฐไปกว่าพรของผู้เป็นบุพการี” คุณแม่กล่าวขึ้น 1 p! x* H* Z g" b$ r
ทั้งสองคว่ำชามน้ำเยี่ยวรดรินตัวลูกสาวประหนึ่งกรวดน้ำ สองตาของจอยเปี่ยมด้วยน้ำตาแห่งความบอบช้ำ
* y1 X- L7 [) C6 Q: m. N) A: r“ขอให้เจริญ ๆ นะคะลูก เลิกตอแหลดอกทอง อย่าเที่ยวไปดูถูกใครเค้าอีกนะคะ” # J7 m! K: w, J+ H2 e$ h: D+ I
“ถ้าลูกเหี้ยกับคนอื่นอีก พ่อกับแม่ก็จะเหี้ยกับลูกแบบนี้อีกนะ จำใส่กะโหลกไว้” สองสามีภรรยายิ้มแก้มปริอย่างมีความสุข เป็นภาพกิจกรรมครอบครัวที่หาดูที่ไหนไม่ได้ที่ไหนอีกแล้วบนโลก . . . “เราเติมน้ำมันให้แล้วครับ ขอเชิญทุกท่านสุมฝืน” พ่อจอยกล่าวทิ้งท้ายแล้วเดินจูงคุณแม่ลงจากเวที การแสดงคั่นรายการจบลงแล้ว ในฐานะที่ผมเป็นผู้ประพันธ์ ต้องดำเนินต่อให้จบอย่างบริบูรณ์ ; w1 ?3 e. M) {
ฉากเผาแม่มดนางเอกนั้นถูกดัดแปลงเล็กน้อย ผมถ่ายทอดคำสั่งผ่านโทรจิตถึงทุกคนในโรงละคร “หยิบฝืนออกมาครับ พิธีกรรมเผาแม่มดเริ่มแล้ว” . . . แหมะ! 3 c1 p; {8 Q* T$ X' E/ T
จอยรู้สึกเจ็บที่ใบหน้า เท่านั้นไม่พอ มันพ่วงด้วยกลิ่นเหม็นสุดบรรยาย กลิ่นไข่เน่า!? % r: `9 T+ l o
“ขว้างโดนด้วยโว้ย!” ผู้ชมคนนึงโพล่งขึ้น “กูเอามั่ง ๆ ๆ” “ ฮ่า ๆ ๆ หนุกว่ะ” % k# ~( |" k5 f! k* X' i
ไข่เน่าลูกแล้วลูกเหล่าที่แจกพร้อมสูจิบัตรถูกขว้างปาไปกลางหลักประหาร ผู้คนครื้นเครงเฮฮากว่าซุ้มปาเป้าตามงานวัดเสียอีก ปาถูกมั่ง ไม่ถูกมั่ง เฉียด ๆ มั่ง แต่ใบที่โดนจัง ๆ ก็ไม่ใช่ว่ามีน้อย เศษเปลือกไข่เกาะตามเนื้อตัวจอย และเต็มไปด้วยคราบคาวเหลืองสีช้ำเลือดช้ำหนอง กลิ่นไข่เน่าตลบอบอวลทั่วเวที จอยทำได้เพียงก้มหน้าร้องไห้น้อมรับชะตากรรมที่เธอคิดว่ามนุษย์ทั้งโลกช่างเลวทรามไร้เหตุผล . . . เห็นทีต้องปรากฏตัวเพื่อเป็น “เหตุผล” ให้เธอหายสงสัย ผมเดินบีบจมูกขึ้นไปบนเวทีพร้อมสวมถุงมือสำหรับแกะเศษผ้าที่ใช้มัดปากเธอ . . . ทันทีที่ปลดผ้าออก สัญลักษณ์แรกผมสื่อกับเธอคือ “รอยสักอัปยศ” . . . “แก. . .” จอยได้สภาพอิดโรยบอบช้ำนึกถึงคำเตือนของเกรซ แต่กระนั้นก็จับต้นชนปลายไม่ถูกอยู่ดี ไม่มีทางใช้สามัญสำนึกของคนธรรมดาวิเคราะห์ได้เลย ว่าผู้คนจำนวนมากพร้อมใจกันรุมเธอเละเทะขนาดนี้ได้ด้วยวิธีใด . . . “รู้สึกอย่างไรเมื่อต้องกลายเป็นตัวตลกให้คนอื่นเหยียบย่ำ” ผมเอ่ยขึ้น . . . “ไม่ต้องตอบผมหรอกนะ ตอบกับตัวเองก็พอ” . . สภาพจิตจอยใกล้เคียงกับคนบ้าเข้าไปทุกที ในหัวมีแต่ความว่างเปล่าขาวซีด เธอทำได้เพียงทรงตัวอยู่กับหลักประหารที่เต็มไปด้วยเชื้อเพลิงจากผู้ชมอย่างสิ้นสติสมประดี . . เอาล่ะ ผู้จุดไฟในฉากสุดท้ายควรจะออกมาปิดม่านได้แล้ว . . . ผมดีดนิ้วเรียกน้องตุ๊ดอ้วนออกมาท่ามกลางความมืด ร่างของเขาปรากฏชัดขึ้นเมื่อย่างสู่เบื้องหน้าเวที . . . “ขอโทษนะพี่จอย ตูดพี่โจแซ่บเวอร์อร่อยเหาะจริง ๆ หนูไม่คิดจะแย่งทำผัวหรอกนะคนเหี้ย ๆ อย่างเนี้ยะ ยืมวันเดียวไม่ว่ากันโน๊ะ” . . . ตุ๊ดอ้วนปาถุงยางที่ใช้เสพสมไปยังแม่มดนักโทษ . K! W3 u( Y) w8 q
มันแปะกลางหน้าผากจอยพอดี น้ำเชื้อจากกะเทยควายเล็ดไหลจากถุงยางผ่านเปลือกตาจมูกและริมฝีปาก . . ที่ยิ่งกว่านั้นคือเศษอุจจาระที่ติดถุงยางอันมาจากการเปิดซิงประตูหลังแฟนเธอ จอยไม่สามารถสะบัดหน้าไล่ออกไปได้ . . . และในที่สุดก็ไหลเข้าปาก “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!” . . “เริ่ดนะคะ! สวยค่ะอีดอก!” . . เสียงปรบมืดดังเกรียวกราวประกาศก้องชัยให้แก่ผู้จุดเพลิง แสงไฟสาดส่องไปยังแม่มดที่ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดั่งถูกเปลวร้อนแผดเผา พิธีกรรมขับไล่ความมืดสิ้นสุดลงแล้ว แต่ก็ไม่ได้ขับไล่ไปไกลนักหรอก . . . มันก็สิงอยู่ในใจเราทุกคนนั่นแหละ . . . - D! x% L. F; n' p
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2021-9-17 15:32:45
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2021-9-17 19:15:46
โพสต์ 2022-3-10 04:57:52
โพสต์ 2023-10-26 01:17:21
โพสต์ 2024-2-20 04:15:42