เมื่อเงี่ยนจนได้ไรเดอร์มาคาชุด EP.1

ผมเริ่มสังเกตกลิ่นเป็นอย่างแรก

ไม่ใช่หน้าตา ไม่ใช่หุ่น

แต่เป็นกลิ่นที่ติดมากับชุดไรเดอร์

ครั้งแรกที่ผมได้กลิ่นนั้นชัดเจน คือตอนยืนรออาหารหน้าคอนโด
ไรเดอร์ Grab คนหนึ่งถอดหมวกกันน็อค เช็ดเหงื่อที่คิ้ว
แจ็กเก็ตสีเขียวเข้มของเขายกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นขอบเสื้อด้านในที่เปียกชื้น
กลิ่นพุ่งเข้าจมูกผมโดยตรง

เหงื่อผู้ชายที่ทำงานกลางแดดทั้งวัน
ผสมกับผ้าสังเคราะห์ที่ไม่ได้ซัก
มีกลิ่นเหล็กเล็กน้อยจากมอเตอร์ไซค์
และกลิ่นตัวคนที่ไม่ได้อาบน้ำตั้งแต่เช้า

ผมแข็งทันที
ทั้ง ๆ ที่ยืนอยู่กลางฟุตบาท

ตั้งแต่วันนั้น ผมเริ่มตามกลิ่น

ผมจะแวะห้องน้ำสาธารณะในสวนหลังเลิกเรียน
ไม่ใช่เพราะต้องการเข้าห้องน้ำ
แต่เพราะอยากได้กลิ่นที่ค้างอยู่
บางครั้งมีซองเจลหล่นอยู่บนพื้น
บางครั้งมีถุงเท้าสกปรกถูกทิ้งไว้ในมุมอับ
บางครั้งมีคราบแห้งบนกระเบื้อง

ทุกครั้งที่ผมสูดอากาศในห้องน้ำนั้นเข้าไป ภาพในหัวจะชัดขึ้น
ไรเดอร์ที่ยืนปัสสาวะข้าง ๆ
แจ็กเก็ตยังไม่ถอด
เหงื่อยังไหล
กางเกงยังตึงจากควยที่เพิ่งแข็งจากการขี่รถนาน ๆ

ผมเริ่มพกปากกาติดตัว

คืนนั้นผมนั่งดื่มกับเพื่อนจนหัวมึน
แต่ความเงี่ยนมันไม่ยอมหาย
ผมแวะห้องน้ำสวนสาธารณะคนเดียว
เปิดไฟ ปิดประตู
แล้วยืนจ้องกำแพงที่มีข้อความเก่า ๆ เขียนไว้

“นัดดูด”
“เอาท์ดอร์”
“รับหมด”

มือผมสั่นเล็กน้อยตอนยกปากกาขึ้น
แต่ข้อความที่เขียนลงไปไม่ได้เกิดจากความเมาเพียงอย่างเดียว

“หานัดไรเดอร์
Grab / Lineman / Shopee / Robinhood
ให้ดูดควยคาชุด
ยิ่งชุดเหม็น ยิ่งดี
มีค่าขนม
เบอร์ ……”

ผมเขียนช้า ๆ ทีละตัวอักษร ขณะที่อีกมือรูดซิปกางเกงตัวเองละภาพในหัวชัดมาก

ไรเดอร์ที่เพิ่งวิ่งงานเสร็จ แจ็กเก็ตเปียกเหงื่อ รักแร้มีคราบเหลือง
กางเกงมีกลิ่นเป้าที่หมักมาทั้งวัน ยืนพิงผนังห้องน้ำ
แล้วปล่อยให้ผมก้มลงไปดมก่อนที่จะเอามันเข้าปาก

ผมชักว่าวช้า ๆ
จมูกยังได้กลิ่นอับของห้องน้ำเก่า
แต่ในหัวผมได้กลิ่นชุดไรเดอร์ชัดเจนกว่า

ตอนแตก น้ำพุ่งใส่กระเบื้อง
ผมยังยืนนิ่งอยู่อีกนาน
มือที่ถือปากกายังเปียกเหงื่อ

กลับหอไป คืนนั้นผมไม่ได้หลับง่าย ๆ
ผมเอาเสื้อยืดเก่าที่ใส่วิ่งตอนเย็นมาดม
พยายามหลอกตัวเองว่ามันใกล้เคียง
แต่ไม่ใช่
มันไม่มีกลิ่นน้ำมันเครื่อง
ไม่มีกลิ่นกระเป๋าส่งของ
ไม่มีกลิ่นคนที่ขี่รถผ่านควันและแดดมาทั้งวัน

สองวันต่อมา เบอร์ที่ไม่รู้จักโทรเข้ามา

ผมมองหน้าจอนานหลายวินาที
ก่อนจะรับสาย

เสียงผู้ชายห้าว ๆ ดังขึ้น
“ใช่คนเขียนกำแพงป่ะ”

ผมตอบรับ
หัวใจเต้นจนเจ็บอก

“ตังค์มีจริงไหม”

“มี”

“แล้วจะให้ผมทำอะไร”

ผมหายใจเข้าลึก
แล้วพูดออกไปด้วยเสียงที่พยายามให้คงที่

“แค่ให้ผมดมชุด แล้วดูดควย ห้ามถอดเสื้อยิ่งเหงื่อเยอะยิ่งดี”

สายนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง
แล้วเสียงหัวเราะต่ำ ๆ ดังขึ้น

“พี่บ้ากลิ่นจริง ๆ ว่ะ โอเควันศุกร์ดึก ๆ ที่เดิมที่เขียน”

สายตัด

ผมวางมือถือลง
แล้วนั่งลงกับพื้นห้องหอ
มือตัวเองยังสั่น ในหัวมีแต่ภาพแจ็กเก็ตสีต่าง ๆ

เขียวของ Grab
ส้มของ Shopee
เหลืองม่วงของ Robinhood
และกลิ่น
กลิ่นที่จะได้สูดเข้าไปจริง ๆ ในอีกไม่กี่วัน ผมรู้ตัวดีว่ากำลังเดินเข้าไปในอะไร

แต่ผมก็รู้เหมือนกันว่า
ผมหยุดไม่ได้อีกต่อไปแล้ว