รักว้าวุ่นของคุณชาย 8
รักว้าวุ่นของคุณชาย 8บอยเดินจะออกไป แต่แล้วก็ได้ยินรถขับออกไป แล้ว เจ้าบิวน้องตัวดีของเขาก็เดินเข้ามา “ทำไมกลับดึกบอกแล้วไงว่าพ่อแม่ไม่อยู่บ้านปล่อยให้ชั้นอยู่คนเดียว อยากตายรึไง”ผมด่ามันเพราโกรธและกลัว แล้วเอามือที่กำหมัดเบากระแทกหัวมัน“โอ๊ย!!!!!อะไรของพี่เนี่ยผมจะรู้มั้ยละว่าพ่อไม่อยู่ บอกผมตอนไหนเนี่ย”เจ้าบิวมันเอามือเกาหัวเบาๆแล้วทำหน้าดุๆ ทำเอาผมงงครับทั้งๆที่บอกมันไปแล้วนิ แต่สีหน้ามันไม่ได้โกหก “พี่ก็โทรไปบอกแล้วนะ แล้วกินอะไรยัง” ผมพูดมองหน้ามันทำท่างงๆ สงสัย“กินแล้วครับ.......แต่ผมยังไม่ได้รับโทรศัพท์เลยนะพี่บอย” บิวพูดแล้วหยุดคิดแล้วพูดต่อว่า “สงสัยพี่แบงค์รับโทรศัพท์ตอนที่ผมไปเข้าห้องน้ำแน่ๆ แล้วทำไมพี่แบงค์ไม่บอกผมหน๊า............ว่าพี่โทรมา” บิวพูดพร้อมกับหันหน้ามามองหน้าพี่แล้วทำหน้าสงสัยว่าทำไมแบงค์ไม่บอกว่าพี่เขาโทรไป “อ่อๆๆงั้นช่างเถอะๆ” ผมตอบเจ้าบิวมันไปพยายามปกปิดความอาย แต่ในใจคิดว่า จะเอาหน้าไปสู้มันยังไงนะนึกแค่เจอหน้าก็อายแล้ว คืนนั้นบอยนอนไม่หลับอีกแล้ว ทำไมนะเหรอก็เพราะทั้งเรื่องแบงค์และพี่เก่งบอยพลิกไปพลิกมาคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ทั้งอายสุดๆ และมีความสุขที่สุดจนเผลอหลับไปทั้งๆที่ปากยังยิ้มเล็กยิ้มน้อยอย่างมีความสุข แต่บอยไม่รู้เลยว่าในใจเขามีบางสิ่งกำลังก่อตัวอยู่ทีละนิดๆ เพราะบอยก็แอบปลื้มแบงค์อยู่ลึกตั้งแต่เห็นครั้งแรกตอนม.5 ตอนนั้นไปว่ายน้ำกับคิม แต่คิมพาแบงค์ไปด้วย บอยจึงได้รู้จักแบงค์ตอนนั้น แต่ไม่สนิทกันเท่าไร
หลังจากวันนั้นวันที่พี่เก่งมาติวเคมีให้บอย บอยก็รู้สึกได้ว่า พี่เก่ง เงียบๆไปไม่ค่อยว่างมาหาเขาเหมือนเมื่อก่อนทำให้บอยน้อยใจและ ไม่ค่อยจะรับโทรศัพท์พี่เก่งสักเท่าไรถึงจะรับก็คุยไม่นานแล้ววางไปบิวเห็นพี่เขานั่งซึมๆเงียบที่โต๊ะใต้ต้นไม้(ที่ๆติวเคมี)อยู่พักหนึ่งแล้ว จึงเข้าไปคุยกับพี่เขา “พี่บอย ผมว่าพี่เก่งนะ ยังไงๆอยู่นะ” ผมหันไปมองเจ้าบิวที่ตอนนี้หันมาพูดกับผม หน้าตาเอาจริงเอาจัง“ยังไงๆ นี่ยังไงพี่งงนะ ”ผมตอบเจ้าบิวแล้วทำหน้างงๆดุๆ ขมวดคิ้ว“ผมได้ข่าวมาว่าพี่เก่งมีแฟนอยู่แล้ว” ผมทำหน้างงขึ้นไปอีกแล้วบอกเจ้าบิวไปว่า “ก็แน่สิ.........แฟนพี่เก่งก็นั่งอยู่นี่ไง” ผมพูดไปยิ้มๆไป เห็นสีหน้าเจ้าบิวตอนแรกงงกับคำพูดแต่แล้วก็ถอยหายใจออกมา “เฮ้อ...........ผมหมายถึงแฟนคนอื่นนะไม่ใช่พี่ที่เป็นแฟนพี่เก่งอีกคน”ผมได้ยินประโยคสุดท้ายถึงกับทำหน้าตาเคร่งเครียด คิ้วขมวด ผมโกรธเจ้าบิวมันมาก “พูดแบบนี้ได้ไง ใครบอกแก” ผมตะคอกถามเจ้าบิวเต็มเสียง“รู้มาก็แล้วกัน อย่าไปหลงไอ้พี่เก่งให้มากนะ เดี่ยวจะหาหลักฐานมาให้ดูคอยดูสิ”ผมอึ่งกับคำพูดของเจ้าบิว เพราะไม่เคยเห็นมันโมโหขนาดนี้เวลาผมตะคอกใส่มันผมชักหวั่นๆแล้วละครับ....... ไม่สิ พี่เก่งไม่เป็นแบบนี้แน่..........ผมเชื่อพี่เขา แต่ส่วนลึกในใจของบอยกลับกัวไปหมดกับคำพูดของบิวบอยได้แต่กลุ้มใจมากกว่าเก่า บอยนึกถึงที่คุยกับพี่เก่งที่พี่เขาบอกว่า ไม่ว่างบ้างงานยุ่งบ้างซึ่งทำให้ทั้งสองคนไม่ค่อยได้เจอกันเลย บอยนั่งซึมอยู่ทุกวันที่เดิมๆและร้องให้เวลานึกถึงคำพูดของบิว และการกระทำของพี่เก่งแต่เขาก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าพี่เขาไม่เป็นแบบนั้นแน่หลังจากที่บอยไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย และฟังผลประกาศเขาสอบได้จริงๆ ไม่ใช่สายวิชาเคมีที่คิดกันแต่เป็นคณิตศาสตร์คณะวิทย์ซะด้วยสิ เห็นแบบนี้บอยก็ไม่ได้มีความสุขเลย
คือแบบอัพกับโทสับนี่โคตทำไรไม่ได้ดั่งใจอะ เศร้า!!!!!!
ขอบคุนนะคับ{:5_130:} ไงต่อ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ น่าสนใจครับว่าบอยจะรู้อะไรกับเก่งบ้าง คงไม่ใช่แบงค์นะ ขอบคุณครับ ขอบคุณ ขอบคุณครับ สนุกดี ขอบคุนครับ
ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ{:5_124:} หลักฐานของบิวคือไรอ่า
แล้วพี่เก่งมันไปทพไรไว้อ้ะ ขอบคุณคับ ขอบคุณมากครับ ชอบใจมากนะคะ หือ มันมีแฟนแล้วงั้นดิ{:5_126:}{:5_126:}{:5_126:}
หน้า:
[1]