บาปรัก โดยคุณเป้
(1): ที่งานเลี้ยงของคณะ เรื่องนี้คงจะไม่เกิดขึ้นถ้าผมไม่ได้ไปงานเลี้ยงรุ่นของคณะเมื่อ3ปีก่อนและถ้าผมมีพรวิเศษที่จะขอแก้ไขความผิดพลาดในอดีตของผมได้สักเรื่องหนึ่งผมคงเลือกขอแก้อดีตของผมไม่ให้ไปงานเลี้ยงในวันนั้นเป็นแน่ร้อยวันพันปีผมไม่เคยสนใจที่จะไปงานเลี้ยงรุ่นของคณะเลยแต่พอไปเข้าครั้งเดียวมันก็ทำให้ชีวิตอีกหลายชีวิต รวมทั้งผมด้วย แทบต้องอับปางลงแม้จนบัดนี้ก็ยังบอบช้ำไปตามๆกันอย่างยากที่จะกลับฟื้นขึ้นมาให้เหมือนเดิมจำได้ว่าปีนั้นผมมีอายุได้ 34 ปีหลังจากที่จบจากคณะมาได้ 12 ปี กลุ่มเพื่อนร่วมรุ่นที่ยังติดต่อกันอยู่ก็มาชวนให้ผมไปร่วมงานวันครบรอบ20 ปีของการตั้งคณะหรือจะเรียกว่างานวันคล้ายวันเกิดของคณะก็คงจะได้ตั้งแต่จบมาผมเคยไปงานเลี้ยงประจำปีของคณะเพียงครั้งเดียวเท่านั้นคือปีถัดมาหลังจากที่จบหลังจากนั้นก็ไม่ได้ไปอีกเลย คงไปร่วมงานแต่งานประจำปีของแผนกซึ่งเป็นเพื่อนๆที่เรียนมาในแผนกเดียวกันและรู้จักกันดีกว่าค่ำวันนั้น พวกเรานัดกันได้กลุ่มเล็กขนาดเล็ก ราว 7-8 คนต่างคนต่างก็ไปพบกันในงาน พอผมเลิกงานก็ตรงไปที่งานเลย ที่ทำงานของผมค่อนข้างไกลดังนั้นกว่าจะไปถึงงานก็เริ่มไปแล้ว คงต้องเดินหากันสักพักกว่าจะเจอเพื่อนๆได้ขณะที่ผมเดินหาเพื่อนๆตามโต๊ะต่างๆนั่นเองสายตาก็สอดส่ายดูแผงอาหารของร้านต่างๆที่นำมาออกงานสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นชายคนหนึ่ง ด้านหลังของเขาช่างคุ้นตาผมเหลือเกิน… พี่ยศนั่นเองเพียงแค่เห็นเงาหลังของพี่ยศ ความคิดของผมก็ล่องลอยไปเมื่อ16ปีก่อน พี่ยศเป็นพี่รหัสของผม ตอนผมอยู่ปีหนึ่งพี่ยศก็อยู่ปีสี่แล้ว แม้เราห่างกันเพียง 3 รุ่นแต่พี่ยศอายุมากกว่าผม 4 ปีเพราะพี่ยศเรียนตามเกณฑ์ส่วนผมเรียนเร็วไปหนึ่งปี พี่ยศเป็นพี่รหัสที่ดีมาก ใจดีดูแลผมตลอดเวลาที่ผมอยู่ปีหนึ่ง มีอะไรก็จะช่วยเหลือผมตลอดแม้กระทั่งช่วยติววิชาบางวิชาที่ผมไม่ค่อยเข้าใจบางครั้งพี่ยศยังดูตำราของตัวเองไม่เสร็จเลย แต่ก็ยังเป็นห่วงมาติวให้ผมก่อนนี่เองจึงทำให้ผมรักและเคารพ รวมทั้งสนิทกับพี่ยศมากเงาของพี่ยศ ลูกแหง่ประจำคณะ… ยังจำได้ว่าฉายานี้เป็นฉายาล้อที่เพื่อนๆชอบล้อเพราะผมติดพี่ยศยิ่งกว่าน้องรหัสติดพี่รหัสคนไหนๆ ผมไม่ค่อยชอบฉายานี้เท่าไรนักส่วนพี่ยศเองไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจกับคำล้อเลียนเหล่านี้ กลับชอบเสียอีกหลังจากพี่ยศจบ ในช่วงปิดภาคปลายของปี 1 ผมก็ยังติดต่อกับพี่ยศอยู่แรกๆก็ติดต่อกันบ่อยๆ แต่พอผมเปิดเทอมใหม่และเริ่มเรียนปีสองผมเองก็ต้องกลายเป็นพี่รหัสบ้างแล้ว ก็เลยต้องแบ่งเวลาส่วนหนึ่งเพื่อดูแลน้องรหัสรวมทั้งการเรียนก็เริ่มแยกสาขา ทำให้ผมต้องตั้งใจกับการเรียนมากขึ้นประกอบกับครอบครัวของพี่ยศย้ายไปต่างจังหวัด การติดต่อของเราก็ยากขึ้นเพราะต้องใช้การเขียนจดหมาย จึงทำให้เราค่อยๆห่างกันแล้วก็ขาดการติดต่อกันในที่สุดสิบกว่าปีแล้วสินะที่ผมไม่ได้พบกับพี่ชายที่แสนดีคนนี้ผมคิดในใจ ผมถอนความคิดคำนึงกลับมาก่อนที่มันจะลอยไกลออกไปกว่านี้แล้วเดินไปจับต้นแขนของพี่ยศเขย่าจากด้านหลัง แค่เห็นด้านหลังผมก็จำได้แล้ว ไม่ผิดคนแน่นอน"พี่ครับ จำผมได้ไหม" ผมทักจากข้างหลังพี่ยศพยายามเหลียวกลับมาดูว่าเป็นใคร แต่ผมตรึงแขนพี่ยศไว้ไม่ให้เหลียวกลับมาได้ "ทายก่อนครับว่าใคร อย่าเพิ่งหันมาดู""ไอ้เป้ ไอ้ลูกแหง่ รับรองว่าทายไม่พลาด" พี่ยศตอบกลับมาทั้งที่ไม่เหลียวหลัง"โห พี่ เก่งจัง" อารามดีใจที่พี่ยศยังจำผมได้ผมเผลอรวบตัวพี่ยศเข้ามากอด แต่ก็เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นเมื่อผมได้คิดผมก็รีบผละออกมา การกอดนั้นจึงไม่เป็นที่ผิดสังเกตราวกับเพื่อนหยอกเย้ากันเท่านั้นพี่ยศหันมาหาผม … พี่ยศยังเป็นคนเดิมอยู่หน้าตาเปลี่ยนไปไม่มาก เพียงแต่เข้มขึ้น กร้านขึ้นผิวหน้าที่เคยราบลื่นเป็นประกายของหนุ่มวัยยี่สิบกว่าก็กลายเป็นผิวหน้ากร้านของชายวัยเกือบสี่สิบแต่มันก็ทำให้พี่ยศดูดีไปคนละแบบ จากหนุ่มน้อยสำอางกลายเป็นหนุ่มใหญ่ผู้คร่ำโลกแกร่ง และภูมิฐาน แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนคือรอยยิ้มที่นุ่มนวล พร้อมด้วยลักยิ้มที่สองข้างแก้มความคิดของผมเริ่มล่องลอยไปสู่อดีตอีกครั้ง "เป้จริงๆด้วย" พี่ยศพูดเมื่อเห็นผมทำท่ามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า "ไม่เปลี่ยนสักเท่าไรเลยนะเราแต่ไม่ผอมเหมือนเมื่อก่อน ดูดีกว่าตอนสมัยเรียนอีก" "พี่ก็ไม่เปลี่ยนนะครับ" ผมว่า "เฮ่ย จะไม่เปลี่ยนได้ไง อายุจะสี่สิบแล้ว แถมทำงานกรำแดดอยู่บ่อยๆยังกลัวเพื่อนๆจะจำไม่ได้เลย ไม่นึกว่าเป้จะจำได้เพียงแค่เห็นหลังพี่"พี่ยศพูด ยิ้มจนลักยิ้มบุ๋ม"พี่ไม่ค่อยเปลี่ยนเลยครับ จริงๆ" ผมแก้ไขคำพูดนิดหน่อยจะได้ไม่เว่อร์เกินไป "ไม่งั้นผมจะจำพี่ได้ยังไงแล้วทำไมพี่ทายถูกว่าเป็นผมละครับ""ก็เรามันชอบเล่นแบบนี้นี่น่า ตั้งนานนิสัยก็ยังไม่เปลี่ยนเลยนะ"พี่ยศยังจำได้ว่าสมัยเรียนผมชอบมาข้างหลังแล้วจับตัวพี่ไว้ไม่ให้หันกลับมาทำอย่างนี้อยู่บ่อยๆหลังจากไต่ถามทุกข์สุขกันก็ได้ความว่าหลังจากครอบครัวของพี่ยศย้ายไปต่างจังหวัดแล้วพี่ยศก็ใช้วิชาที่เรียนมาช่วยงานทางบ้านซึ่งเป็นกิจการรับเหมาก่อสร้างโดยช่วยควบคุมดูแลงาน งานของพี่ยศไม่ได้จำกัดอยู่เพียงในจังหวัดแต่บางทีก็ยังรับงานข้ามจังหวัดด้วย ทำให้อยู่ไม่ค่อยติดบ้านนักนับว่าเป็นงานที่หนักพอสมควร มิน่าเล่า พี่ยศจึงดูแกร่งขึ้น ส่วนผมเองก็แนะนำตัวไปว่าได้งานที่บริษัทที่ปรึกษาการก่อสร้างโดยงานของผมมีทั้งงานออฟฟิศและออกไซต์ก่อสร้างแต่ส่วนใหญ่งานที่ผมดูแลเป็นไซต์ในกรุงเทพฯ จึงไม่ต้องออกต่างจังหวัดแต่ต่อไปก็ไม่แน่เหมือนกันหลังจากที่เราทักทายกันได้สักครู่เพื่อนๆของพี่ยศก็มาลากพี่ยศไปร่วมโต๊ะ พี่ยศจึงขอตัวไปชั่วคราวทิ้งให้ผมยืนเคว้งอยู่ตรงนั้นเอง แต่เพียงชั่วครู่เดียว ผมก็ตั้งสติได้หลังจากนั้นผมก็เริ่มเดินหาเพื่อนๆ งานเลี้ยงของคณะจัดที่สนามหญ้าใหญ่หน้าคณะมีคนมาร่วมงานเป็นจำนวนมาก จะหาเพื่อนๆจึงไม่ง่ายนักเพราะบางโต๊ะก็ซุ่มอยู่ในเงามืด"เฮ้ย ไอ้เป้ ทางนี้" เสียงเพื่อนเรียกเป็นอันว่าผมไม่เคว้งแล้ว เจอเสียทีเพื่อนที่ส่งเสียงทักพาผมไปเข้ากลุ่มที่โต๊ะซึ่งตอนนี้ทุกคนต่างก็มานั่งกันหมดแล้ว "เมื่อกี้มึงคุยกับใครวะ กูเห็นไกลๆ" ก้องเพื่อนคนหนึ่งถามขึ้น"พี่ยศไง อะไรกัน จำไม่ได้เหรอ" ผมตอบ "ยศไหนวะ มีตั้งหลายยศ กูไม่เห็นหน้านี่หว่า" ก้องยังนึกไม่ออก"ก็พี่ยศพี่รหัสกูไง" "อ๋อ ไอ้ลูกแหง่เจอพี่ชายเข้าแล้วสิ มิน่าถึงได้ยืนยิ้มอยู่คนเดียวตอนกูเจอมึง เป็นไง ลูกโตหรือยังก็ไม่รู้" ก้องว่า ผมสะอึก พี่ยศมีลูกมีเมียแล้วหรือนี่"ไม่รู้โว้ย ยังไม่รู้เลยว่าแต่งงานหรือยังเพิ่งคุยได้เดี๋ยวเดียวเองแล้วพี่เค้าก็แยกไป" "โอ๊ย ลูกน่ะมีแล้ว ปัญหาคือมีอยู่กี่ลูกเท่านั้นเองกูเคยเจอพี่ยศทีหนึ่งตอนไปเชียงใหม่ ยังอุ้มลูกจูงเมียเดินห้างเลย" ก้องสาธยาย ผมใจหายวูบ รู้สึกอ้างว้างอยู่ในส่วนลึกของหัวใจทำไมผมถึงได้รู้สึกแบบนี้นะ เราห่างเหินกันมาตั้งสิบกว่าปีแล้วจะไปกังวลสนใจทำไมว่าพี่ยศจะมีลูกเมียหรือเปล่า "เฮ้ย ไอ้เป้ เป็นอะไรวะ เจอพี่ยศเข้าทีซึมเลยเหรอมึง เป็นอะไรไปน่ะ"ชิต เพื่อนอีกคนในกลุ่มเรียกผม ผมสะดุ้งตื่นจากความคิดคำนึง "เปล่า ไม่มีอะไร วันนี้งานเครียดน่ะ ที่ไซต์มีปัญหายังแก้ไม่ตกมึนมาตั้งแต่บ่ายแล้ว" ผมแกล้งพูดรู้สึกผิดนิดหน่อยที่ต้องโกหกเพื่อนๆเพราะที่จริงแล้วเรื่องงานของผมไม่ได้มีปัญหาอะไรเลยแต่ชีวิตส่วนตัวของผมต่างหากที่มีปัญหา … มีปัญหามาหลายปีแล้วด้วย"เออ มึงไม่ต้องเอามาคิดหรอก มากินเหล้าสนุกกันสักวัน มีปัญหาก็ให้นายมึงรับไปแก้ก็แล้วกันใครเงินเดือนเยอะก็ต้องรับผิดชอบเยอะ" ก้องพูดให้บรรยากาศผ่อนคลายผมได้คิดว่าคงเสียกิริยาไป จึงพยายามควบคุมตนเองให้เป็นปกติหลังจากนั้นเราก็สั่งอาหารและเหล้าเบียร์มากินกันเฮฮากันจนผมลืมเรื่องพี่ยศไปได้ชั่วขณะเราดื่มกินกันไปจนถึงประมาณ 5 ทุ่มผมเหลือบไปเห็นพี่ยศเดินไปมาตามโต๊ะอาหารหลายครั้ง ทักคนโน้นบ้าง ทักคนนี้บ้างแต่ไม่ยักแวะมาทางโต๊ะด้านนี้สักทีจนผมเห็นว่าสมควรแก่เวลาและชักจะมึนมากแล้วก็เลยขอตัวกลับส่วนพวกที่เหลือยังสมัครใจที่จะอยู่เฮฮากันต่อไปเพราะงานจะมีจนถึงตีหนึ่งผมเดินเซนิดๆด้วยความมึนงงไม่ได้กินเหล้าหนักอย่างนี้มานานแล้วยังแปลกใจตัวเองว่าวันนี้ทำไมกินเหล้าเข้าไปมาก… ก่อนกลับขอแวะเข้าห้องน้ำเสียหน่อย…ในห้องน้ำที่มีแสงไฟไม่สว่างนักผมเห็นเงาตะคุ่มๆกำลังก้มหน้าล้างหน้าอยู่ที่อ่างล้างมือ … พี่ยศอีกแล้ว"อ้าว พี่ยศ เจอกันอีกแล้ว" ผมทักพี่ยศพอดีล้างหน้าเสร็จ หลังจากเช็ดหน้าแล้วก็เงยขึ้นมามองหน้าผม "กินเหล้าไปกี่ขวดวะนี่ ทำไมหน้าแดงก่ำขนาดนั้นเดี๋ยวนี้กินเหล้าหนักเลยเหรอ""เปล่าครับพี่ กินไม่มาก แต่ผมเมาง่ายครับ นานๆกินทีก็เป็นยังงี้แหละเพื่อนๆมันช่วยมอมผมด้วย ผมไม่ได้ขี้เมานะครับพี่" ผมรีบอธิบาย"แล้วขับรถไหวเหรอ สภาพแบบนี้ไม่ควรขับรถเลย" พี่ยศมองดูผมด้วยความเป็นห่วงผมรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาดความรู้สึกดีๆที่ผมฝังมันไปนานแล้วในหัวใจอันแห้งแล้งของผมเริ่มกลับฟื้นคืนมามันเหมือนเมล็ดพันธุ์ที่ฝังอยู่ในดินแดนอันแห้งแล้งเป็นเวลาแรมปีเมื่อใดที่มันได้รับหยาดฝนอันชุ่มฉ่ำ เมื่อนั้นมันก็เริ่มงอก …สามปีมาแล้วสินะ ที่หัวใจผมกลับกลายเป็นเย็นชาและแห้งแล้งหลังจากคนรักที่ผมทุ่มเทหัวใจให้เต็มที่จากผมไปมีคนอื่น ด้วยเหตุผลครอบจักรวาลคือ "เราเข้ากันไม่ได้"ใช่สิ เราเข้ากันไม่ได้ เพราะผมไม่มีนิสัยเจ้าชู้แบบเขาความผิดหวังในความรักทำให้สามปีมานี้ผมจึงกลายเป็นคนเงียบและใจลอยอยู่บ่อยๆชอบคิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อย"เป้ เฮ้ย ยังงี้ไม่ไหวแล้วว่ะ พูดไม่รู้เรื่องแล้วเหรอขับรถกลับเองไม่ได้แล้วล่ะแบบนี้" พี่ยศพูดอีกคงนึกว่าผมเมามาก ที่จริงไม่ใช่หรอกผมลืมตอบพี่ยศเพราะมัวหวนนึกเรื่องอันเจ็บปวดในอดีตอยู่ต่างหาก "ผมไม่ได้เอารถมาครับ วันนี้กะอยู่แล้วว่าคงเมาเตรียมมานั่งแท็กซี่อยู่แล้วครับพี่" "เออ ค่อยยังชั่ว รอบคอบดี" พี่ยศว่าผมเดินเซนิดๆไปยังโถปัสสาวะเพื่อจัดการกับธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยก่อนกลับแล้วก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามเลยว่าพี่ยศพักที่ไหนเพราะไม่มีบ้านที่กรุงเทพฯแล้ว "แล้วพี่ตอนนี้พักที่ไหนล่ะครับ"ผมถามพี่ยศไม่ตอบ เมื่อผมจัดการธุระเสร็จ พี่ยศจึงค่อยตอบผมว่า "พี่ก็อยู่บ้านพี่น่ะสิเอายังงี้ บ้านเป้ยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า เดี๋ยวพี่ไปส่งดีกว่าเห็นสภาพยังงี้แล้วพี่ไม่อยากให้กลับเองเลยดีไม่ดีเจอแท็กซี่โจรอาจต้องไปนอนหมกในคูน้ำข้างทาง" "ยังอยู่ที่เดิมครับ แต่ไม่ต้องหรอก เสียเวลาพี่เปล่าๆพี่เองก็คงกินเหล้ามาเหมือนกัน ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมกลับเองได้…" ผมเงียบไปอึดใจหนึ่งแล้วก็โพล่งออกมาว่า "เดี๋ยวนี้ผมไม่ใช่ลูกแหง่แล้วนะพี่"ไม่รู้สิ ไม่รู้ว่าผมพูดประโยคนี้ด้วยอารมณ์อะไรฟังดูแล้วคล้ายทีเล่นทีจริง แต่ก็คล้ายตัดพ้อพี่ยศนิดๆจะตัดพ้อเรื่องอะไรผมก็ไม่ทราบได้มันโพล่งออกไปโดยที่ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แปลกใจตัวเองเหลือเกิน"อ้อ เดี๋ยวนี้คิดว่าตัวเองโตแล้วเหรอ ไม่หรอกเป้เป็นน้องสำหรับพี่วันยังค่ำนั่นแหละ พี่ยังมีหน้าที่ต้องดูแลเป้อยู่ดีห้ามเถียง รู้จักซีเนียริตี้ใช่ไหม" พี่ยศพูดอย่างจริงจังแต่ตอนยกซีเนียริตี้มา พี่ยศก็อดยิ้มไม่ได้ลักยิ้มบุ๋มนั้นดูมีเสน่ห์อย่างที่ผมไม่เคยสังเกตมาก่อน พร้อมกันนั้นหัวใจที่เย็นชาของผมเริ่มอบอุ่นขึ้น...(2) : พี่ยศ
ในที่สุด ผมก็เลยต้องให้พี่ยศขับรถไปส่งผม บ้านของผมยังอยู่ที่เดิมเหมือนเมื่อสมัยเรียน ซึ่งพี่ยศพอจำได้ลางๆ แต่ถนนหนทางก็เปลี่ยนไปมาก ผมจึงต้องคอยบอกทางให้ ระหว่างทาง เราคุยกันเพิ่มเติม ทำให้ผมรู้ว่าพี่ยศกลับมาอยู่ที่กรุงเทพฯได้ปีเศษๆแล้ว
"กิจการก็ให้น้องชายดูแลไป ส่วนพี่ก็แยกตัวมาทำงานเอง อยากอยู่กรุงเทพฯน่ะเป้ อยากให้ลูกได้เรียนในกรุงเทพฯ แต่ก็ไม่อยากส่งลูกมาอยู่โรงเรียนประจำ ทำไงได้ล่ะ ก็ต้องหาทางกลับมาตั้งหลักปักฐานที่กรุงเทพฯใหม่" พี่ยศว่า
หัวใจที่เริ่มอบอุ่นของผมกลับเย็นวูบลงไปอีก พี่ยศมีลูกแล้ว เมื่อมีลูกก็ต้องมีเมียแล้วน่ะสิ…
"มีข่าวดีตั้งแต่เมื่อไหร่ครับนี่ ผมไม่ได้ข่าวเลย" ผมพยายามพูดด้วยเสียงปกติ
"แต่งมา 14 ปีแล้ว หลังจากที่พี่จบได้ 2 ปีก็แต่ง ตอนนี้ลูกอายุได้ 13 ขวบแล้ว กำลังเป็นหนุ่มเชียว" พี่ยศตอบ
"แล้วใครเป็นสาวผู้โชคดีครับ" ผมถามไปเรื่อยๆ แม้ว่าจะรู้สึกผิดหวังอยู่บ้างที่พี่ยศมีเจ้าของเสียแล้ว แต่ก็เป็นเพียงอารมณ์ของปุถุชนเท่านั้น ไม่ได้เสียใจหรืออิจฉาแต่อย่างใด เพราะผมเองก็ไม่ได้ติดต่อกับพี่ยศนานมากแล้ว ความสนิทสนมในอดีตคงมีเหลืออยู่ไม่มากนัก "พี่ในคณะหรือเปล่าครับ"
"สาวที่ไหนกัน พ้นวัยสาวไปแล้ว" พี่ยศตอบ "เป็นคนเชียงใหม่น่ะ รู้จักกันหลังจากที่พ่อแม่พี่ย้ายไปที่นั่น"
หลังจากนั้นเราก็คุยกันในเรื่องทั่วไป ระยะเวลาเพียง 45 นาทีจากคณะมาที่บ้านผม ผมกลับรู้สึกราวกับว่ามันช่วยฟื้นความสนิทสนมระหว่างผมกับพี่ยศให้กลับคืนมาได้อีกหลายปีทีเดียว พี่ยศในปัจจุบันกลายเป็นผู้ใหญ่ที่มีเสน่ห์และมีนิสัยดีน่าคบหาในสายตาของผม
"ตรงนี้ละครับ ถึงแล้ว" ผมบอกพี่ยศให้จอดรถเมื่อเห็นพี่ยศจะขับเลยบ้านไป "แถวนี้คงเปลี่ยนไปมากจนพี่จำไม่ได้จริงๆ พี่จะเข้ามาข้างในบ้านก่อนไหมครับ"
พี่ยศมองนาฬิกา "ไม่ดีกว่าเป้ ดึกมากแล้ว เดี๋ยวคนในบ้านตื่น รบกวนเปล่าๆ เอาไว้วันหลังพี่ค่อยมาตอนกลางวันก็แล้วกัน"
"ถือเป็นสัญญานะครับว่าพี่จะมาอีก" ผมถือโอกาสคาดคั้นพี่ยศ ยังนึกแปลกใจตัวเองเหมือนกันที่ทำไมต้องไปเอาจริงเอาจังคำพูดตามมารยาทของพี่ยศขนาดนี้
หลังจากวันนั้น จิตใจของผมไม่ค่อยเป็นปกติเท่าไร คอยนึกถึงแต่พี่ยศ รู้สึกดีใจและประทับใจที่ได้พบกันอีก ผมไม่ค่อยแน่ใจตัวเองนักว่าผม 'ชอบ' พี่ยศเข้าให้แล้ว เพราะผมเองยังเข็ดขยาดกับความบอบช้ำที่ได้รับมาจากคนรักเก่า อีกอย่างพี่ยศก็เป็นคนมีลูกมีเมียแล้ว ผมยิ่งไม่ควรเข้าไปข้องเกี่ยว แต่อีกใจหนึ่งผมก็เข้าข้างตัวเองว่าผมคงอยากแสวงหาความอบอุ่นจากผู้ใหญ่ที่สนิทสนมบางคนเพื่อความสบายใจเท่านั้น มันคงเป็นการถวิลหาเพื่อชดเชยความอบอุ่นจากพ่อที่ผมขาดไปในวัยเด็ก ครับ พ่อเลิกกับแม่และไปมีหญิงคนใหม่ มันทำให้แม่เจ็บปวดมาก พ่อเป็นคนเจ้าชู้ มันทำให้ผมทั้งต่อต้านพ่อเพราะพ่อทำร้ายจิตใจแม่ แต่ขณะเดียวกันก็อยากได้ความอบอุ่นจากพ่อเหมือนเด็กคนอื่นๆที่มีพ่อแม่อยู่กันพร้อมหน้า พร้อมกันนั้นผมก็พัฒนาความรู้สึกไม่ชอบผู้หญิงมาตั้งแต่วัยเด็ก เพราะผู้หญิงเป็นคนมาแย่งพ่อไปจากแม่ แต่ผมก็รักแม่แม้แม่จะเป็นผู้หญิงก็ตาม
ตั้งแต่เด็กมาผมโตมาด้วยจิตใจที่สับสน ทั้งต่อต้านพ่อและอยากได้พ่อกลับมา ทั้งไม่ชอบผู้หญิงและก็ทั้งรักแม่ เมื่อผมพบพี่ยศอีกครั้ง ผมแก้ตัวให้แก่ตัวเองถึงความเปลี่ยนแปลงในจิตใจว่าคงเป็นเพราะต้องการ 'เพื่อน' ที่เข้าใจมากกว่า เพราะในอดีตพี่ยศเคยดูแลผมมา แม้จะเป็นช่วงสั้นๆเพียง 1 ปีในมหาวิทยาลัยก็ตาม
หลายวันต่อมา ผมตัดสินใจโทรศัพท์ไปหาพี่ยศที่บ้านในตอนเย็น หลังจากที่พยายามหักห้ามใจไม่ให้โทรไป แต่แล้วผมก็แพ้ใจตนเอง ผมเข้าข้างตัวเองว่าจะเป็นไรไปล่ะ ก็แค่โทรคุยนิดหน่อย ไม่ได้ทำอะไรเสียหาย ทำไมจะโทรไปหาไม่ได้
"ฮัลโหล" เสียงแจ้วๆมาตามสาย คงเป็นภรรยาของพี่ยศนั่นเอง ผมใจแป้วเล็กน้อย ใจหนึ่งอยากจะวางหูโทรศัพท์ลงไปเหมือนกัน แต่แล้วในที่สุดผมก็ไม่ได้วางหู "สวัสดีครับ ผมขอสายพี่ยศครับ"
สักครู่พี่ยศก็ถูกตามตัวมารับสาย ผมหาเรื่องชวนคุยไปเรื่อย เพียงแค่อยากคุย อยากได้ยินเสียงของพี่ยศเท่านั้นเอง พี่ยศคงจะสงสัยอยู่เหมือนกันว่าผมโทรมาเพื่ออะไรกันแน่ เพราะฟังแล้วไม่มีอะไรเป็นสาระในการคุยเลย
"ที่เป้โทรมานี่มีอะไรพิเศษหรือเปล่า มีอะไรให้พี่ช่วยไหม" พี่ยศคงอยากรู้เต็มทีว่าผมมีวัตถุประสงค์อะไรกันแน่ ทั้งๆที่แม้แต่ผมเองก็ยังไม่รู้เลยว่าผมโทรไปเพื่ออะไร แต่แล้วผมก็ฉุกคิดประเด็นขึ้นมาได้ "ก็ที่พี่รับปากไว้ไงครับ ผมโทรมาทวงสัญญา พี่คงลืมแล้วมั้ง"
"อ๋อ" พี่ยศหัวเราะ "นึกว่าอะไร นี่เราเอาจริงเหรอ" พี่ยศถาม ผมอึ้งไปหน่อย จริงๆแล้วใครๆก็รู้ว่าการคุยในตอนนั้นมันเป็นตามมารยาทเท่านั้น นึกไม่ออกว่าจะพูดอะไรต่อดี ก็พอดีพี่ยศช่วยหาทางออกให้ เห็นไหมครับว่าพี่ยศยังเป็นพี่ที่ดีของผมเสมอ "เอายังงี้ เรานัดไปกินข้าวกันสักมื้อดีไหม จะได้คุยเรื่องเก่าๆกัน"
ผมตอบรับด้วยความยินดี ตกลงนัดกันตอนเย็นวันรุ่งขึ้นหลังเลิกงาน ที่ห้องอาหารแห่งหนึ่ง ใจหนึ่งของผม… คงเป็นส่วนดีของจิตใจ… พยายามบอกว่าผมไม่ควรไป และไม่ควรเดินไปให้ไกลกว่านี้ด้วย แต่…อีกใจหนึ่ง…บอกผมว่า ไปเถอะ แค่นี้จะเป็นไรไป …
เย็นวันนั้นเป็นวันที่ผมมีความสุขมาก ได้รับประทานอาหารมื้อเย็นกับอดีตพี่รหัส … ผมฟังพี่ยศเล่าถึงประสบการณ์ในช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมา หลังจากที่พี่ยศจบจากคณะก็ย้ายไปอยู่ที่เชียงใหม่พร้อมกับครอบครัวเพื่อตั้งรกรากและทำธุรกิจก่อสร้างที่นั่น โดยพี่ยศเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงช่วยพ่อดำเนินกิจการ ที่บ้านของพี่ยศเป็นครอบครัวชาวจีน พ่อแม่ของพี่ยศยังนิยมวิธีแต่งงานแบบกึ่งคลุมถุงชนอยู่ คือมีแม่สื่อมาแนะนำหญิงสาวให้รู้จักกัน เพื่อให้หนุ่มสาวได้สานความสัมพันธ์กันต่อไป ก็คงดีกว่าการคลุมถุงชนในสมัยก่อน ที่จับแต่งงานกันเลยตามความพอใจของพ่อแม่ แต่นี่ยังทอดเวลาให้ทั้งคู่สร้างความสัมพันธ์กันบ้าง แต่ผลสุดท้ายก็คงลงเอยไม่ต่างกันนัก อยู่แต่ว่าช้าหรือเร็วเท่านั้น
พี่ยศแต่งงานด้วยวิธีนี้ ผมมองหน้าพี่ยศซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามบนโต๊ะอาหารสี่เหลี่ยมราวกับจะค้นหาความจริงอะไรบางอย่าง แต่… ผมไม่พบอะไรเลย
"เป้จ้องหน้าพี่ทำไม" ถามยิ้มๆ "มีอะไรงอกที่หน้าพี่เหรอ"
"ไม่มีหรอกครับ" ผมตอบ "อยากจะดูชัดๆว่าพี่เปลี่ยนไปแค่ไหนเท่านั้นเอง"
"แล้วเปลี่ยนไปแค่ไหนล่ะ" พี่ยศจ้องหน้าจะเอาคำตอบจากผม จนผมต้องหลบสายตา "ก็มีทั้งที่เปลี่ยนและไม่เปลี่ยนครับ พี่ดูภูมิฐานขึ้น แต่นิสัยก็ยังคงเหมือนเดิม…น่ารักเหมือนเดิมครับ" ผมหลุดปากคำว่า 'น่ารัก' ออกไป
พี่ยศถอนใจ "เวลาไม่คอยใครเลยนะเป้ พี่รู้ตัวว่าเปลี่ยนไปมาก บางทีก็ยังอยากกลับไปอยู่ในวันเวลาเก่าๆเหมือนกัน การได้เจอเป้ทำให้พี่รู้สึกมีความสุข เหมือนกับว่าได้ย้อนกลับไปในวันเก่าๆ แม้มันจะไม่เป็นความจริงก็ตาม แต่มันก็ยังเป็นความรู้สึกที่ดี"
"ว่ากันว่าคนที่คิดถึงความสุขในอดีตแสดงว่าปัจจุบันมีความทุกข์ แต่เท่าที่ดูพี่ก็สมบูรณ์พร้อมนี่ครับ มีฐานะ มีครอบครัว งานก็ดี …"
"มันก็ไม่เชิงหรอก" พี่ยศพูดขัดขึ้น ผมชักจะเห็นอะไรรำไรอยู่ในสีหน้าของพี่ยศ แต่แล้วพี่ยศก็เปลี่ยนไปชวนคุยเรื่องอื่น ทำให้เบาะแสในสีหน้านั้นขาดลง
วันนั้นเราคุยกันอยู่หลายชั่วโมงทีเดียว เป็นอาหารเย็นที่ใช้เวลานานมาก แต่ผมกลับรู้สึกว่าเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ยิ่งคุยกับพี่ยศก็ยิ่งมีความสุข ผมรู้สึกตัวว่ากลับไปเป็นนักศึกษาอีกครั้ง พี่ยศเองก็คงมีความรู้สึกนี้เช่นเดียวกัน
หลังจากนั้นเราก็เริ่มติดต่อกันอีกครั้งหนึ่ง ผมโทรไปหาพี่ยศบ้าง พี่ยศโทรมาหาผมบ้าง เราคุยเล่นกันอย่างสนุกสนาน บางทีก็นัดกันไปกินข้าวเที่ยง ส่วนข้าวเย็นนั้นพี่ยศขอร้องว่าอยากกลับไปกินที่บ้านเพราะจะได้มีเวลาอยู่กับลูกๆด้วย ซึ่งผมก็เข้าใจ ความสนิทสนมและเป็นกันเองค่อยๆกลับคืนมาคล้ายเมื่อครั้งที่เรายังเป็นพี่รหัสน้องรหัสกันอยู่
บางครั้งก่อนผมเข้านอน ผมจะสำรวจชีวิตของตนเองโดยนึกทบทวนเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไป การสำรวจชีวิตทำให้ผมพบความจริงว่าความสนิทสนมที่ผมมีให้แก่พี่ยศมันเริ่มไม่ธรรมดาเสียแล้ว วัยสามสิบกว่าอย่างผมไม่ใช่วัยที่ 'ติดเพื่อน' อีกแล้ว แต่นี่ผมกลับรู้สึก 'ติดพี่' นี่แหละที่ทำให้ผมต้องเริ่มตั้งสติและสำรวจใจของตนเองอย่างละเอียด
แม้ผมจะรู้สึกถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นในใจของตนเอง แต่ทางด้านพี่ยศแล้วผมยังไม่เห็นอะไร พี่ยศยังคงวางตัวดี ไม่ได้แสดงอาการว่า 'ชอบ' ผมในเชิงนั้นแม้แต่น้อยแม้ว่าเดี๋ยวนี้เราจะสนิทกันมากขึ้นก็ตาม ก็จะไปชอบได้อย่างไรล่ะในเมื่อพี่ยศเป็นผู้ชายแท้ๆ ทั้งยังมีครอบครัวแล้วด้วย
ก็ดีไปอย่าง ผมนึกในใจ ลูกเมียของพี่ยศจะได้เป็นกำแพงกั้นระหว่างผมกับพี่ยศไม่ให้เกินเลยขอบเขต ถ้าไม่มีกำแพงนี้อยู่ผมก็อาจควบคุมใจตนเองไม่ได้เหมือนกัน แต่เมื่อมีกำแพงนี้ ผมก็ยอมรับมัน ตอนนี้ผมขอเพียงแค่เสพความอบอุ่น ความสนิทสนม เท่าที่เพื่อนหรือพี่จะให้ได้อย่างมีขอบเขต … ผมขอเท่านั้นก็พอแล้ว
"เป้ วันนี้มากินข้าวเย็นที่บ้านพี่ไหม เป้ยังไม่รู้จักพี่ป้อมเลยนะ" จู่ๆพี่ยศก็โทรมาหาผมในเช้าวันเสาร์วันหนึ่ง อยากชวนผมไปกินข้าวที่บ้านเพื่อไปรู้จักกับครอบครัวของแก ผมรู้สึกแปลกใจเพราะเป็นคำเชิญที่ผมไม่คาดคิด ผมลังเลเล็กน้อย เพราะยังรู้สึกตะขิดตะขวงกับการไปพบหน้าคนในครอบครัวของพี่ยศ ถ้าเป็นไปได้ผมไม่อยากรู้จักหรอกครับ
"มาเถอะน่า ป้อมเค้าทำอาหารเก่งนะจะบอกให้" พี่ยศคะยั้นคะยอ ในที่สุดผมก็ตอบรับคำเชิญ
(3) : อุบัติเหตุ
หลังจากนั้นผมก็ได้มีโอกาสไปเยี่ยมพี่ยศที่บ้าน และร่วมรับประทานอาหารกับครอบครัวของพี่ยศ ภรรยาของพี่ยศ พี่ป้อม เป็นคนที่เงียบๆ ไม่ค่อยโอภาปราศรัยนัก ผมเลยยังดูแกไม่ออกว่าเป็นคนอย่างไร แต่ลูกชายของพี่ยศน่ารักมาก มี 2 คน คนโตอายุ 13 กำลังเป็นหนุ่ม หน้าตาหล่อเชียว คล้ายพี่ยศสมัยเรียนมาก คุยเก่ง เข้ากับผู้ใหญ่ได้ดี ท่าทางจะโตเกินวัย หรือจะเรียกว่าค่อนข้างแก่แดดก็พอได้ ชื่อโต ส่วนอีกคนอายุ 10 ขวบ เจ้าเนื้อ ออกไปทางแม่มากกว่า ชื่อเล็ก
ครอบครัวของพี่ยศเท่าที่ดูก็มีความสุขดี ลูกๆก็น่ารัก โดยเฉพาะผมเข้ากับโตได้ดีทีเดียว หลังจากนั้นผมก็มาเที่ยวที่บ้านพี่ยศอีกเป็นบางครั้ง บางครั้งโตก็เอาการบ้านมาถามผม ซึ่งผมก็ช่วยได้บ้าง ช่วยไม่ได้บ้าง ทำเท่าที่พอจะจำได้ แต่โตเริ่มรู้สึกชอบ เลยขอให้ผมช่วยมาติววิชาเรียนให้แก
ผมก็ชอบสิครับ เพราะอยากมาหาพี่ยศที่บ้านบ่อยๆ อยู่เหมือนกัน ยอมรับว่าเมื่อยู่ใกล้พี่ยศแล้วรู้สึกอบอุ่นใจ แม้จะรู้สึกตะขิดตะขวางใจอยู่กับพี่ป้อมอยู่บ้างก็ตามเพราะถึงอย่างไรทั้งคู่ก็เป็นสามีภรรยากัน การที่ผมมาแอบชอบพี่ยศนั้นออกจะไม่สมควร เพราะถึงชอบไปก็ทำอะไรไม่ได้ รังแต่จะสร้างความปวดร้าวใจแก่ตัวเองภายหลังเปล่าๆ แต่มันก็เหมือนกับแมงเม่ากับกองไฟ รู้ทั้งรู้ว่าไฟร้อนและอันตราย แต่ก็ยังอดเข้าไปไม่ได้ ผมก็เช่นเดียวกัน
ผมหาข้ออ้างให้แก่ตัวเองว่า แค่เราหาความสุขเล็กๆน้อยๆโดยการแอบชื่นชมคนที่เราพอใจ แล้วจะเป็นอะไรไป ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะแย่งพี่ยศมาครอบครองเลย เพียงแค่อยากหาความสุขในใจเท่านั้นเอง
ตกลงผมเลยอาสาว่าจะมาติววิชาให้โตทุกวันเสาร์บ่าย พี่ยศเกรงใจผมมาก ตอนแรกไม่ยอม เพราะรู้ว่าผมทำงานก็เหนื่อยแล้ว แต่ผมก็ยืนกรานว่าไม่เป็นไร ผมยินดี ต่อมาพี่ยศเลยบอกว่าจะให้ค่าเหนื่อยผม ผมก็ปฏิเสธไม่รับ เพราะผมไม่ได้หวังเงินทองจากพี่ยศ พี่ยศเลยไม่อนุญาตให้โตเรียนกับผมเพราะเกรงใจผม ตั้งใจว่าจะส่งให้โตไปเรียนพิเศษแทน ในที่สุดผมก็เลยยอมรับค่าตอบแทนเพื่อแลกกับการให้ได้มาสอนพิเศษให้โต
ผมกับโตเข้ากันได้ดีทีเดียว ซึ่งนั่นเป็นช่องทางที่ดีที่จะทำให้ผมเข้ากับคนอื่นๆในครอบครัวพี่ยศได้ดีไปด้วยในเวลาต่อมา หลายเดือนผ่านไป ผมตั้งใจติวให้โตเป็นอย่างดี ไม่ได้คิดเพียงเพื่อเอามาเป็นข้ออ้างบังหน้า โตมีผลการเรียนที่ดีขึ้น ในที่สุด ผมก็เลยคล้ายเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้ไปโดยปริยาย โดยวันเสาร์บ่ายจะเป็นวันที่ผมไม่ยอมนัดกับใคร เพราะผมมีนัดที่บ้านพี่ยศเสียแล้ว
บางครั้ง เมื่อว่างจากการสอนพิเศษ บางทีผมก็อาสาพาโตกับเล็กไปเดินเที่ยวห้างบ้าง หรือบางครั้งเมื่อพี่ยศจะออกไปซื้อของ ผมก็ขอติดรถไปห้างด้วย (ระยะหลังผมไม่ค่อยได้ขับรถไปสอนพิเศษ เพราะจะได้มีข้ออ้างติดรถไปกับพี่ยศได้) บางครั้งพี่ป้อมไปด้วย แต่บางครั้งผมก็ไปกับพี่ยศสองต่อสอง
ผมสนิทกับพี่ยศมากขึ้นทุกวัน รู้สึกอบอุ่นและเป็นสุขทุกครั้งที่ได้ไปเดินซื้อของกับพี่ยศสองต่อสอง ความสนิทของผมเป็นความสนิทสนมที่พี่ป้อมไม่ทันได้ระแวง เพราะผมเข้านอกออกในบ้านพี่ยศอย่างเปิดเผย รวมทั้งเวลาอยู่ในบ้านผมก็พยายามวางตัวไม่ให้สนิทสนมกับพี่ยศจนเกินขอบเขต ส่วนตอนที่เราไปไหนมาไหนด้วยกันสองคนนั้นเราจะเดินไป คุยไป อย่างสนุกสนานและเป็นกันเอง ผมมีความรู้สึกลึกๆ ซึ่งไม่รู้ว่าเข้าข้างตัวเองหรือเปล่า ว่าพี่ยศก็ดูจะมีใจให้ผมบ้างเหมือนกัน
นานวันเข้า ผมก็หายใจเข้าออกเป็นพี่ยศ แผลใจของเมื่อ 3 ปีที่แล้วได้รับการเยียวยาจากพี่ยศจนหายสนิท ตอนนี้ผมหลงพี่ยศอย่างถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว แม้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีจะคอยเตือนผมว่านี่มันเลยขอบเขตอันควรมาไกลแล้ว แต่ผมก็ไม่สนใจ ผมมักอ้างกับตัวเองเสมอว่านี่เป็นเพียงแค่ความสุขทางใจของผมเท่านั้น เพราะผมกับพี่ยศยังไม่มีอะไรกันทางร่างกาย รวมทั้งพี่ยศเองก็ยังไม่เคยแสดงออกว่าชอบผมด้วย เพียงแค่สนิทกันเท่านั้น แล้วอย่างนี้จะเป็นไรไป
แม้ผมรู้ว่าผมกำลังหลอกตัวเอง แต่ผมก็ยินดีที่จะหลอกตัวเอง ช่วงนั้นเหมือนกับว่าผมขาดพี่ยศไม่ได้เลย ผมโทรไปหาพี่ยศทุกวันที่ที่ทำงาน ที่โทรไปที่ที่ทำงานเพราะไม่ต้องการให้พี่ป้อมรู้ คุยกันวันละนิดวันละหน่อย แต่บางวันก็คุยกันนาน วันไหนหากไม่ได้ยินเสียงพี่ยศผมจะหงุดหงิดใจมาก บางทีถึงกับทำงานไม่รู้เรื่อง
และที่น่าแปลกคือ บางวันที่ผมติดประชุมและไม่สามารถโทรไปหาพี่ยศได้ เมื่อผมเลิกประชุม ผมกลับพบว่าที่โทรศัพท์มือถือของผมมีหมายเลขของพี่ยศค้างอยู่ นั่นแสดงว่าพี่ยศก็รู้สึกว่าอยากคุยกับผมทุกวันเหมือนกัน ความจริงข้อนี้ทำให้ผมค้นพบว่าพี่ยศก็เริ่มมีใจผูกพันกับผมแล้ว ซึ่งที่จริงผมก็รู้สึกมานานพอสมควรแล้วเหมือนกัน แต่พี่ยศมักไม่แสดงอะไรออกมาให้เห็นอย่างชัดแจ้ง ผมจึงไม่ค่อยแน่ใจเท่าใดนัก
ความจริงข้อต่อมาที่ผมสังเกตได้ก็คือ ระยะหลังพี่ยศมักหาโอกาสที่จะไปเดินเที่ยวห้างกับผมบ่อยๆ บ่อยกว่าที่จะไปกับพี่ป้อมเสียอีก โดยบางครั้งก็มีโตกับเล็กติดไปด้วย ส่วนพี่ป้อมอยู่เฝ้าบ้าน
"เป้ หยุดได้แล้ว" ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของผมเตือนตัวเองในใจเสมอ "เรื่องอะไรจะหยุด มาถึงขั้นนี้แล้ว" ใจใฝ่ต่ำของผมตอบ
"ไหนว่าจะหาความสุขทางใจเท่านั้นไง นี่มันเกือบจะถอนตัวไม่ขึ้นแล้วนะ" ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของผมเตือนอีก "ก็เรายังไม่มีอะไรกันนี่นา แล้วก็จะไม่มีอะไรกันด้วย แล้วจะต้องไปถอนตัวทำไม" ใจใฝ่ต่ำของผมยังปากแข็ง
เย็นวันหนึ่ง ขณะที่ผมเลิกงานและกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ภายในบ้าน วันนั้นเป็นวันที่ผมรู้สึกผิดปกติ จิตใจไม่สบายมาตั้งแต่ตอนกลางวันแล้ว
จนเย็นแล้ว แม่ก็ยังไม่กลับบ้าน ผมรู้สึกแปลกใจ เพราะวันไหนหากแม่ไปจ่ายตลาดก็มักกลับไม่เกินบ่าย 4 โมง จากนั้นก็จะเข้าครัวทำกับข้าวเล็กๆน้อยๆกินกัน 2 แม่ลูก ตั้งแต่พ่อแยกทางไป แม่ก็กัดฟันเลี้ยงดูส่งเสียผมมาตลอดโดยไม่ยอมมีพ่อใหม่เพราะกลัวว่าผมจะเข้ากับพ่อเลี้ยงไม่ได้ นี่จึงทำให้ผมรักแม่มาก เราสองคนฝากชีวิตแก่กันและกันมาตลอด
แต่นี่ 6 โมงเย็นแล้วก็ยังไม่เห็นวี่แววของแม่เลย …
6 โมงครึ่ง เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้น ผมรีบไปรับสาย แม่โทรมาแน่ๆ
"ฮัลโหล บ้านคุณ…ใช่ไหมคะ" เสียงนั้นเอ่ยชื่อผม "ใช่ครับ" ผมตอบ ใจหายที่ไม่ใช่แม่ เงาทมึนแห่งความกลัวครอบคลุมจิตใจของผมอย่างรวดเร็ว ผมเริ่มสังหรณ์ใจว่าจะมีเหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้น "คุณเป็นอะไรกับคุณ … หรือคะ" เสียงนั้นเอ่ยชื่อแม่ของผม "เป็นแม่ครับ" ผมตอบเสียงสั่น
"ดิฉันโทรจากโรงพยาบาล … นะคะ คุณแม่ของคุณได้รับอุบัติเหตุค่ะ ตอนนี้อยู่ในห้องไอซียู เราพบนามบัตรของคุณในกระเป๋าถือของคนไข้ เลยโทรมาแจ้งให้ทราบค่ะ" ผมใจหายวาบ โทรศัพท์ที่ถืออยู่แถบหลุดจากมือ มันเป็นเหตุร้ายครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของผม "ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ" ผมตอบ
ผมรีบเดินทางไปโรงพยาบาลทันที ตอนนั้นจิตใจผมไม่อยู่กับตัว ผมไม่กล้าขับรถเพราะคิดว่าผมไม่อยู่ในภาวะที่จะขับรถได้ในตอนนั้น จึงเรียกแท็กซี่ไปส่งที่โรงพยาบาล
เมื่อไปถึงที่โรงพยาบาล ผมจึงทราบจากพยาบาลที่ดูแลแม่ว่า แม่ถูกนำมาส่งที่โรงพยาบาลเนื่องจากถูกรถชนขณะข้ามถนน มีพลเมืองดีนำมาส่งที่โรงพยาบาลพร้อมทั้งฝากหมายเลขทะเบียนรถที่ชนไว้ให้ด้วย อาการของแม่หนักมาก ศีรษะกระแทกพื้น มีเลือดออกในสมอง จนบัดนี้ก็ยังไม่ฟื้น
สมองผมตื้อไปหมด คิดอะไรไม่ออก แม้ผมจะมีอายุล่วงเข้าวัยเลขสามแล้ว แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ผมก็ยากที่จะจัดการได้ เหตุร้ายที่เกิดขึ้นกับแม่ที่ผมรักมากที่สุดทำให้ผมสูญเสียความเยือกเย็นและความสามารถในการตัดสินใจเกือบทั้งหมดไป ผมต้องการที่พึ่งในยามหน้าสิ่วหน้าขวานนี้สักคน
พี่ยศ! ชื่อนี้วูบเข้ามาในใจผม ใช่แล้ว พี่ยศต้องช่วยผมได้แน่ อย่างน้อยก็ทำให้ผมไม่รู้สึกเดียวดายเหมือนอยู่คนเดียวในโลก ตอนนั้นเป็นเวลา 2 ทุ่มแล้ว เมื่อผมนึกได้ก็รีบโทรหาพี่ยศทันที
พี่ยศรับทราบเรื่องแล้วก็รีบเดินทางมาที่โรงพยาบาลในทันทีทั้งๆที่ยังกินอาหารเย็นค้างอยู่ ผมรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมา เมื่อได้พบกับพี่ยศ มันเหมือนกับคนเรือแตกที่เกาะเกี่ยวขอนไม้ในทะเลไว้ได้
พี่ยศรีบสอบถามอาการของแม่จากผมและอยู่เป็นเพื่อนผม จนเกือบเที่ยงคืน แม่ก็ยังไม่รู้สึกตัว หมอแนะนำให้ผมกลับไปพักผ่อนก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ เพราะอยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร
เที่ยงคืนแล้ว พี่ยศพาผมไปส่งที่บ้าน จากนั้นเตรียมตัวจะกลับ แต่แล้วพี่ยศก็หยุดชงักแล้วมองหน้าผม
"เป้ อยู่คนเดียวได้นะ" พี่ยศถามอย่างเป็นห่วง "ได้ครับพี่ ไม่ต้องเป็นห่วง" ผมตอบ
"พักผ่อนเสียนะ พรุ่งนี้ยังต้องยุ่งอีก" พี่ยศกำชับ ผมรู้สึกอบอุ่นใจ "คงนอนไม่หลับหรอกครับ ผมเป็นห่วงแม่ กลัวเหลือเกินว่าแม่จะเป็นอะไรไป" ว่าแล้วผมก็กลั้นสะอื้นไม่อยู่ แม้พยายามกลั้นอย่างสุดความสามารถ ลูกผู้ชายจะร้องไห้ง่ายๆได้อย่างไร โดยเฉพาะต่อหน้าคนอื่น
แต่แล้วผมก็กลั้นไม่อยู่ จากสะอื้นกลายเป็นปล่อยโฮออกมา ผมร้องไห้อย่างไม่อายพี่ยศเลย ตอนนั้นผมใจเสียมากเพราะรู้จากหมอว่าอาการของแม่นั้นหนักมาก หนักจนอาจไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าแม่อีก จะมีโอกาสก็ต้องเกิดปาฏิหาริย์เท่านั้น นี่ถ้าพี่ยศไม่อยู่ผมอาจไม่ร้องไห้ออกมาก็ได้ แต่การที่พี่ยศอยู่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกับว่าความทุกข์ของผมยังมีพี่ชายอีกคนหนึ่งที่คอยช่วยแบ่งเบา
พี่ยศรีบเข้ามาปลอบผมทันที "เป้ ใจเย็นๆนะ อย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้ เอายังงี้ คืนนี้พี่อยู่เป็นเพื่อนเป้เอาไหม" พี่ยศอาสา เป็นอันว่าคืนนั้นพี่ยศก็นอนค้างที่บ้านผมเพื่ออยู่เป็นเพื่อนผม โดยโทรศัพท์ไปบอกพี่ป้อมไว้
(4) : ความสูญเสีย
เนื่องจากปกติที่บ้านของผมอยู่กันเพียง 2 คน ดังนั้นห้องที่สามารถใช้นอนได้จึงมีเพียง 2 ห้อง คือ ห้องแม่และห้องผม ส่วนห้องอื่นๆก็เอาไว้เก็บของบ้าง ถูกทิ้งไว้จนฝุ่นเกาะบ้าง ไม่สามารถใช้นอนได้ ผมจึงให้พี่ยศนอนในห้องของผม ส่วนผมไปนอนในห้องแม่แทน
แม้จะเหน็ดเหนื่อย แต่ผมก็กลุ้มใจจนนอนไม่หลับ พลิกไปมากระสับกระส่ายอยู่เป็นนานก็ไม่หลับ จึงคิดว่าถ้าอย่างนั้นลองฟังเพลงผ่อนคลายอารมณ์สักพักเผื่อว่าจะทำให้หลับได้ เพราะถึงอย่างไรผมก็ควรพักผ่อนเอาไว้เพื่อให้มีแรงผจญกับเรื่องยุ่งในวันรุ่งขึ้น
ผมเดินออกจากห้องนอนแม่เพื่อเข้าไปเอาวิทยุในห้องนอนของผม หวังว่าพี่ยศคงไม่ได้ล็อกห้อง ผมจะได้เข้าไปหยิบได้โดยสะดวก
โชคดีที่พี่ยศไม่ได้ล็อกห้อง ผมจึงเดินเข้าไปเปิดไฟดวงเล็กที่โต๊ะทำงาน และหยิบวิทยุอย่างเงียบกริบ เพราะเกรงว่าพี่ยศจะตื่น
ขณะหยิบวิทยุ สายตาของผมก็อดมองพี่ยศที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงผมไม่ได้ แสงสลัวจากไฟดวงเล็กขับเน้นยิ่งทำให้พี่ยศดูน่ารักยิ่งขึ้น ผมใช้สายตากวาดดูพี่ยศมาตั้งแต่ดวงหน้าอันงดงาม เรือนร่างอันสมส่วนและแข็งแรง และไปหยุดที่เป้ากางเกงนอนตัวบาง มันตุงขึ้นมาอย่างผิดสังเกต มังกรของพี่ยศคงกำลังชูชันอยู่ภายใน ผมมองพี่ยศด้วยความชื่นชมสักครู่แล้วก็ออกมาอย่างเงียบๆ
ผมนอนไม่หลับจนกระทั่งเช้า หลังจากอาบน้ำแต่งตัวก็เตรียมจะไปที่โรงพยาบาล พี่ยศเห็นท่าทางผมอิดโรยมากจึงอาสาไปส่งผมเช่นเคย ซึ่งคราวนี้ผมก็ไม่ปฏิเสธเพราะนึกอยากได้ใครสักคนไปเป็นเพื่อนด้วยจริงๆ ตอนบ่าย พวกญาติๆซึ่งมีกันไม่มากก็ทยอยกันมาเยี่ยม และหลังจากนั้นก็มาอีกเป็นครั้งคราว ตามแต่ใครจะสะดวก ซึ่งญาติก็มากันไม่มากนักเพราะถึงมาก็เข้าไปเยี่ยมแม่ไม่สะดวกเพราะแม่ไม่รู้สึกตัวอยู่ในห้องไอซียู ส่วนพี่ยศนั้นหลังจากวันแรกแล้ววันต่อๆมาก็มักจะมาในตอนเย็นและอยู่เป็นเพื่อนผมจนกระทั่งดึก
หลังจากที่แม่เข้ารักษาอยู่ในโรงพยาบาลได้ 5 วัน เช้าวันหนึ่ง แม่ก็จากผมไปอย่างไม่มีวันกลับ แม่ไม่ได้ฟื้นขึ้นมาอีกเลยหลังจากเกิดอุบัติเหตุ ดังนั้นผมจึงไม่มีโอกาสแม้แต่จะร่ำลาแม่เป็นครั้งสุดท้าย แม่เสียชีวิตอย่างเดียวดายในห้องไอซียูตอนเช้ามืด ก่อนที่ผมจะมาถึงเล็กน้อย ดังนั้นครั้งสุดท้ายที่ผมได้อยู่กับแม่สองต่อสองก็เป็นตอนที่แม่จากโลกนี้ไปแล้ว ผมพยายามกลั้นสะอื้นไว้แต่ก้อนสะอื้นนั้นมันใหญ่เกินกว่าผมจะกลั้นไว้ได้ ในที่สุดผมก็ร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กๆ นึกถึงความหลังที่ผ่านมาแล้วก็สงสารแม่ แม่มักเดียวดายเสมอ หลังจากที่พ่อจากไป แม่ก็กลายเป็นคนเงียบขรึม กลางวันแม่จะอยู่ที่บ้านคนเดียวเสมอเนื่องจากผมต้องไปเรียนหรือไปทำงาน
พยาบาลแจ้งให้ผมทราบว่าผมควรรีบแต่งตัวแม่โดยเร็ว เพราะถ้าทิ้งไว้นานจะแต่งตัวยากเนื่องจากร่างกายจะเริ่มแข็งเกร็ง พร้อมทั้งทิ้งให้ผมอยู่กับแม่เพียงลำพังเพื่อจัดการแต่งตัวแม่ ผมนั่งนิ่งอยู่ข้างเตียงของแม่ ตอนนี้ผมงงไปหมด คิดอะไรไม่ออกเลย เรื่องต่างๆประดังเข้ามาในสมอง ไหนจะต้องจัดการเรื่องหลังของแม่ ไหนจะเรื่องการดำเนินคดีกับคนขับรถใจทรามที่ชนแม่แล้วหนีไป ไหนจะห่วงพะวงเรื่องงาน เรื่องบ้าน มันสับสนไปหมด…
ขณะที่ผมกำลังนั่งสะอื้นอยู่นั้นเอง ผมก็รู้สึกว่ามีมือมาตบที่ไหล่ของผมเบาๆ ผมหันกลับไปดู พี่ยศนั่นเอง…
ไม่รู้ว่าพี่ยศมาตั้งแต่เมื่อไร แต่ช่างโชคดีเหลือเกินที่วันนี้พี่ยศแวะมาตอนเช้า พอผมเห็นพี่ยศเท่านั้น น้ำตาลูกผู้ชายที่ผมพยายามกลั้นเอาไว้ก็หลั่งออกมาอีก ผมโถมเข้าไปกอดพี่ยศพร้อมทั้งปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย
พี่ยศสวมกอดผมไว้ เอามือตบหลังผมเบาๆ ช่วงนั้นเองที่ผมได้รับรู้ถึงความอบอุ่นจากร่างกายอันแข็งแกร่งของพี่ยศ มันเป็นความอบอุ่นคล้ายกับที่พ่อเคยมีให้แก่ผมเมื่อนานมาแล้ว
พี่ยศกอดผมไว้สักครู่ก็ผละออก แล้วเตือนให้ผมได้สติเพื่อจัดการเรื่องต่างๆให้เรียบร้อย ส่วนตัวพี่ยศเองก็บอกว่าวันนี้จะไม่ไปทำงานแต่จะอยู่ช่วยผม รวมจนถึงพรุ่งนี้ด้วยถ้าจำเป็น
ผมรีบจัดการแต่งตัวให้แม่ แต่งไปน้ำตาก็คลอเบ้าไป จำได้ว่าเด็กๆแม่เป็นคนแต่งตัวให้ผมไปโรงเรียน ต้องเคี่ยวเข็ญกันตั้งนานกว่าจะแต่งตัวเสร็จ แต่ผมไม่นึกเลยว่าจะมีโอกาสได้แต่งตัวให้แม่บ้างในสภาพการณ์เช่นนี้ ส่วนพี่ยศก็รีบจัดการติดต่อวัดเพื่อจัดงานศพให้ ซึ่งเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องที่ผมไม่มีความรู้หรือประสบการณ์เลย นี่ถ้าไม่ได้พี่ยศเรื่องราวต่างๆคงไม่เรียบร้อยโดยง่ายขนาดนี้
ในช่วงบ่าย เรื่องวัดก็เรียบร้อย ผมจึงโทรไปแจ้งญาติๆถึงกำหนดการเกี่ยวกับงานศพซึ่งเป็นงานศพที่เรียบง่าย เพราะบ้านของเราไม่ใช่คนร่ำรวยอะไร ไม่มีคนรู้จักหรือนับหน้าถือตา คงมีแต่เพื่อนฝูงของแม่ ของผม และญาติๆข้างแม่เท่านั้น แต่ในบรรดาญาติทั้งหลาย มีอยู่คนเดียวที่ผมไม่ได้แจ้งข่าวเกี่ยวกับเรื่องของแม่ คนๆนั้นก็คือพ่อ! ผมไม่ต้องการให้พ่อรู้และมางานเพราะผมคิดว่าพ่อต้องรับผิดชอบต่อการตายของแม่ด้วย แม้มันจะเหมือนกับความคิดของเด็กๆที่พาลไปโทษพ่อ แต่มันก็ช่วยไม่ได้ เพราะแม่คงไม่เป็นอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้และมาพบจุดจบเช่นนี้ถ้าพ่อไม่ทิ้งแม่ไป
เย็นวันนั้น งานสวดศพวันแรกก็เริ่มขึ้น เป็นงานเล็กๆ มีคนมากันเพียงยี่สิบกว่าคน ผมกะว่าสวด 3 วันก็น่าจะพอเพราะเราไม่ใช่ครอบครัวใหญ่เป็นที่รู้จักแต่อย่างใด อีกอย่าง ชีวิตแม่เรียบง่ายมาตลอด แม่คงชอบใจกับการจัดการเรื่องหลังของแม่อย่างเงียบๆมากกว่า ซึ่งนั่นก็เป็นนิสัยของผมที่รับมาจากแม่ด้วยเช่นกันที่ไม่ชอบความเอิกเกริกหรูหรา
พี่ยศช่วยผมมากทีเดียวในงานศพครั้งนี้ ผมรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของพี่ยศมาก แต่ก็ไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรดี หลังจากงานสวดวันแรกเสร็จสิ้นลง และแขกทุกคนกลับกันหมดแล้ว คงเหลือผมและพี่ยศที่กำลังจะกลับ ผมจึงถือโอกาสขอบคุณพี่ยศ เพราะตั้งแต่มีเรื่องยุ่งๆ พี่ยศช่วยผมมาตลอดโดยที่ผมยังไม่มีโอกาสกล่าวคำขอบคุณสักครั้งเลย ผมยกมือไหว้พี่ยศอย่างนอบน้อม แล้วกล่าวขอบคุณพี่ยศอย่างจริงใจ
"นี่ถ้าไม่ได้พี่ผมก็ไม่รู้จะจัดการเรื่องพวกนี้ให้เรียบร้อยได้ยังไง ผมขอบคุณพี่มาก ซาบซึ้งในน้ำใจพี่จริงๆครับ"
พี่ยศรับไหว้แล้วยกมือลูบหัวผมเบาๆ แปลกมาก ปกติพี่ยศไม่เคยลูบหัวผมเลย แต่วันนี้กลับทำ เงาร่างของพี่ยศจากที่เคยอยู่ในฐานะของพี่ชายที่แสนดี ตอนนี้กลับเคลื่อนเข้าไปทับซ้อนกับเงาร่างของ 'พ่อ' ในจินตนาการของผมเข้าไปทุกขณะ "ไม่เป็นไรเป้ พี่ยินดีช่วย อย่าลืมสิว่าเป้เป็นน้องรหัสของพี่" พี่ยศหยอกผม ทำให้อารมณ์ของผมแจ่มใสขึ้นบ้างเล็กน้อย
"แต่นี่เราจบมาตั้งนานแล้วนะครับ" ผมแย้ง แต่ลึกๆแล้วกลับรู้สึกอบอุ่น
"ใครบอกว่าเป็นแค่ตอนเรียนล่ะ เราเป็นน้องพี่ตลอดชีวิตเลยต่างหาก" พี่ยศบอก ผมรู้สึกตื้นตัน ต่อมน้ำตาใกล้จะเริ่มทำงานอีกแล้ว ผมต้องสูดลมหายใจลึกๆเพื่อข่มความพลุ่งพล่านในใจเอาไว้
"ไป เรากลับกันเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องยุ่งอีก" พี่ยศว่า ผมเห็นด้วย จึงลาพี่ยศเพื่อจะกลับบ้าน แต่พี่ยศฉุดมือผมไว้
"เดี๋ยวก่อนเป้ แน่ใจหรือว่ากลับไปนอนที่บ้านนั้นคนเดียวได้" พี่ยศถาม ผมอึ้งไป ใช่สิ ถ้าผมกลับไปก็ต้องนอนอยู่ในบ้านนั้นคนเดียว ความรู้สึกของผมกับบ้านหลังนั้นแตกต่างไปจากเดิม แต่ก่อนเคยเป็นรังเล็กๆอันอบอุ่นให้นกน้อยอย่างผมซุกหัวนอนใต้ปีกของแม่นกอย่างแม่ แต่ตอนนี้ บ้านหลังนั้นเป็นเพียงแค่ความหลังอันอบอุ่นเสียแล้ว เพราะนับแต่นี้จะไม่มีแม่อีกต่อไป ใจหนึ่งผมก็อยากกลับไป กลับไปอยู่ในบ้านที่ผมและแม่เคยรัก แต่อีกใจหนึ่งก็กลัว ผมกลัวความเงียบเหงาเดียวดาย และความคิดถึงแม่
"ได้ครับ พี่" ผมจำใจโกหก
พี่ยศมองหน้าผมราวจะค้นหาความจริง "ไม่จริงละมั้ง ต้องการให้พี่ไปอยู่เป็นเพื่อนไหม เป้บอกมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ"
ใจหนึ่งผมก็รู้สึกต้องการดังที่พี่ยศว่า แต่อีกใจก็เกรงใจพี่ยศ รวมทั้งทางบ้านของพี่ยศด้วย หลังจากลังเลอยู่อึดใจหนึ่ง ในที่สุดผมก็โยนภาระการตัดสินใจให้พี่ยศ "แล้วแต่พี่ก็แล้วกันครับ ผมเกรงใจพี่น่ะครับ พี่ยุ่งเพราะผมมามากแล้ว อีกอย่าง โตกับเล็กอาจจะคิดถึงพ่อด้วย"
"ยังงั้นตกลงตามนี้" พี่ยศสรุป ซึ่งผมเองก็ยังไม่รู้เลยว่าที่ว่าตกลงตามนี้คืออะไร แต่แล้วก็เข้าใจเมื่อพี่ยศพูดต่อ "พี่เป็นห่วงเป้น่ะ รู้ว่าเป้นอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว เดี๋ยวขับรถกลับบ้านคนเดียวแล้วจะอันตราย ถ้างั้นคืนนี้พี่จะไปอยู่เป็นเพื่อนเป้ แล้วจะได้ขับรถกลับบ้านตามเป้ไปด้วย"
เราทั้งคู่ขับรถกลับจากวัดมาถึงบ้านของผมด้วยความเรียบร้อย คืนวันก่อนที่พี่ยศมาค้าง ผมนอนที่ห้องแม่ ส่วนพี่ยศนอนที่ห้องผม แต่คืนนี้ผมไม่อยากนอนที่ห้องแม่เลย ผมเลยจัดแจงย้ายเครื่องนอนมาเพื่อจะนอนที่ชั้นล่าง เมื่อพี่ยศเห็นเข้าก็แปลกใจ "อ้าว นั่นเป้ทำอะไรน่ะ"
"คืนนี้ผมจะนอนข้างล่างครับ ผมไม่อยากนอนที่ห้องแม่ ผมไม่ได้กลัวนะครับ แต่อยู่ในนั้นแล้วนอนไม่หลับ จะร้องไห้เอาด้วย คิดถึงแม่ครับ" ผมพูดเสียงเศร้า คราวนี้พี่ยศดึงผมเข้ามาชิดตัวแล้วโอบผมไว้ เหมือนพี่โอบน้อง เหมือนพ่อโอบลูก หรือเหมือน…
"งั้นเป้เข้าไปนอนในห้องเป้ก็แล้วกัน พี่จะนอนข้างล่างเอง" พี่ยศเสนอ
"ไม่ได้ครับ ผมจะให้พี่นอนข้างล่างได้ไง ยุงเยอะครับ แล้วต้องนอนบนโซฟาด้วย มันไม่สบายเหมือนเตียงหรอก ผมนอนเองครับ" ผมไม่ยอม
"เอายังงี้ เราก็นอนห้องเดียวกันก็แล้วกัน เป้อย่ามานอนข้างล่างเลย พี่ปูเสื่อนอนกับพื้นในห้องนอนเป้ก็ได้" ดูสิครับ พี่ยศทำให้ผมซาบซึ้งและอบอุ่นใจเหลือเกิน
เป็นอันว่าคืนนั้นเราทั้งคู่นอนอยู่ในห้องเดียวกัน คือห้องนอนของผม โดยผมยกเตียงนอนให้พี่ยศพร้อมทั้งห้ามพี่ยศปฏิเสธ ส่วนผมเอาเตียงพับมากางนอน ซึ่งก็นอนได้สบายพอควร
ดึกแล้ว… ผมยังไม่หลับ คงนั่งอยู่บนเตียงพับท่ามกลางความมืด คิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อย สายตาของผมจับจ้องอยู่ที่พี่ยศบนเตียงนอนทั้งๆที่มองไม่ค่อยเห็นอะไรเนื่องจากไม่ได้เปิดไฟ ถึงมองไม่เห็นแต่ก็อยากมอง หลายวันนี้ผมยุ่งกับเรื่องราวต่างๆมากมาย แต่ก็ยังรู้สึกได้ถึงความใกล้ชิดและเอื้ออาทรที่พี่ยศมอบให้ในยามที่ผมต้องการความช่วยเหลือ ผมอยากมีพี่ชายหรือมีพ่อที่ให้ความอบอุ่นแก่ผมแบบนี้มานานแล้ว
ตีสามแล้ว ผมค่อยๆล้มตัวลงนอน ยังไงก็ต้องพักผ่อนเอาแรงไว้บ้าง พรุ่งนี้ยังมีเรื่องอีกมาก แต่เพิ่งจะนอนนิ่งไปได้หน่อยเดียวก็รู้สึกว่าพี่ยศขยับตัวลุกขึ้นมาจากเตียง ผมหรี่ตาดู แกล้งทำเป็นหลับ เพื่อจะดูว่าพี่ยศจะทำอะไร
พี่ยศเดินมาทางผม แล้วยืนนิ่งสักครู่ คล้ายกำลังมองดูผมอยู่ จากนั้นก็เอื้อมมือมาขยับผ้าห่มของผมให้เข้าที่เรียบร้อย ผมรู้สึกว่าพี่ยศกำลังนั่งลงแล้วโน้มหน้ามาใกล้ใบหน้าของผม ผมจึงรีบหลับตาให้สนิท พี่ยศเอื้อมมือมาลูบศีรษะของผมเบาๆ ผมรู้สึกได้ว่ามือข้างนั้นแฝงความรักใคร่เอ็นดูผมอยู่อย่างเต็มเปี่ยม จากนั้นพี่ยศก็ลุกขึ้นแล้วกลับไปนอน แล้วหลังจากนั้นไม่นาน ผมก็เคลิ้มหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย
วันรุ่งขึ้น พี่ยศมาที่วัดตั้งแต่ตอนบ่ายแก่ๆเพื่อมาช่วยผม ตอนกลางวันก็ไม่มีอะไรมากเพราะไม่มีใครมาเคารพศพ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องมีใครเฝ้า การสวดพระอภิธรรมในคืนที่สองก็เป็นเช่นคืนแรก มีเพียงญาติสนิทมิตรสหายไม่กี่คน คืนนี้พี่ป้อมก็มาด้วย แต่ไม่ได้พาเด็กๆมา คงถือเคล็ดว่าเด็กไม่ควรมางานศพก็เป็นได้
หลังเลิกงาน ผมขอให้พี่ยศกลับบ้านไปเพราะเกรงใจถ้าพี่ยศจะอยู่เป็นเพื่อนผมอีกคืน แต่คราวนี้พี่ยศกลับยื่นข้อเสนอใหม่ "คืนนี้เป้ไปนอนที่บ้านพี่ดีกว่า พี่ว่าหากช่วงนี้เป้อยู่ในบ้านนั้นจะยิ่งมีแต่ความเศร้านะ มาค้างที่บ้านพี่สักคืนก็แล้วกัน เผื่อจะสบายใจขึ้นบ้าง"
ผมก็ว่าความคิดนี้ไม่เลว แต่ก็ติดขัดที่ว่าบ้านของพี่ยศก็ไม่มีที่นอนสำหรับแขกเตรียมไว้เช่นกัน "อย่าเลยพี่ ลำบากพี่เปล่าๆ" ผมปฏิเสธ
"ไม่เห็นลำบากเลย ที่ทางก็มี เป้ไปนอนห้องโตก็ได้ แล้วให้โตมานอนกับเล็ก หรือเป้จะนอนกับโตก็ได้ ในห้องนั้นมีฟูกสำรองสำหรับปูนอนอยู่ เอามาปูเสียก็นอนได้แล้ว หมอนก็มี พี่ว่าเล็กกับโตคงดีใจที่ได้เจอหน้าเป้ ไม่เจอกันมาเป็นอาทิตย์แล้วนี่" พี่ยศโน้มน้าว
ในที่สุดผมก็ตกลง ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะขัดความหวังดีไม่ได้ แต่อีกส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะว่าผมอยากได้อยู่ใกล้ชิดกับพี่ยศด้วย
คืนนั้น ผมนอนห้องเดียวกับโตโดยปูฟูกนอนกับพื้น ซึ่งโตก็ไม่ได้ขัดข้องหรือไม่พอใจแต่อย่างใดที่ผมมาบุกรุกห้องของแก ตรงกันข้าม กลับรู้สึกว่าจะดีใจเสียด้วยซ้ำ ซึ่งผมก็ไม่ได้เฉลียวใจอะไร เพราะปกติก็สนิทสนมกับโตและเล็กอยู่แล้ว เมื่อผมมานอนบ้านพี่ยศ ผมกลับรู้สึกว่าใจสงบลงได้อย่างประหลาด ผิดกับตอนที่นอนอยู่ที่บ้านของตนเองซึ่งใจว้าวุ่นอยู่ตลอดเวลา เห็นทีพี่ยศจะพูดถูกที่ผมควรมานอนที่นี่
ผมตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะได้ยินเสียงสวบสาบ แม้ผมจะหลับดีกว่าวันก่อนๆแต่ก็หลับไม่สนิทมากนัก แม้มีเสียงผิดปกติรบกวนเพียงเล็กน้อยก็ทำให้ผมตื่นได้ ผมแปลกใจว่าเสียงสวบสาบนั้นมาจากที่ไหน ผมลืมตา แต่ตัวยังนอนนิ่งอยู่บนฟูก พร้อมทั้งตั้งใจหาที่มาของเสียง เสียงมาจากเตียงของโตที่อยู่เบื้องหน้าผมนั่นเอง
(5) : ความในใจ
ผมกำลังนอนตะแคงหันหน้าไปทางเตียงที่โตนอนอยู่พอดี จึงหรี่ตามองในความมืด เห็นโตกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนอน ตะโพกขยับขึ้นลงทำท่าคล้ายกำลังร่วมเพศ จากแสงสลัวเพียงเล็กน้อยผมเห็นคล้ายกับว่าก้นของโตนั้นเปลือยเปล่า ไม่มีอะไรปกปิด แล้วข้างใต้โตคงเป็นหมอน โตคงกำลังสำเร็จความใคร่ให้ตัวเองอยู่ เสียงการกระทำของโตค่อนข้างดังทีเดียว โตคงกำลังมีอารมณ์ตามประสาเด็กในวัยกำลังเป็นหนุ่ม
ผมนอนหรี่ตาดูโตสำเร็จความใคร่ให้ตนเองเป็นเวลาสักพัก โตคงเพลิดเพลินกับมันมากทีเดียว ภาพสลัวๆที่ผมเห็นเร้าให้ผมเกิดอารมณ์ขึ้นเล็กน้อย ผมจึงรู้สึกอยากดูไปเรื่อยๆว่าจะเป็นอย่างไร ประกอบกับความง่วงด้วยกระมัง ผมจึงไม่ได้เฉลียวใจคิดให้ละเอียดอีกสักนิดว่าโตทำไมถึงได้ตื่นมาช่วยตัวเองดึกดื่นขนาดนี้ และทำไมโตถึงได้ใจกล้านักที่ช่วยตัวเองทั้งๆที่ผมนอนอยู่ในห้องด้วย และนี่เองที่เป็นจุดเริ่มต้นของความผิดพลาดอันนำไปสู่บาปรักของผมในเวลาต่อมา
สักพักโตก็หยุดเคลื่อนไหว นอนนิ่งสักครู่แล้วก็ลุกขึ้น ใส่กางเกง แล้วรีบเดินออกไปจากห้อง คงไปจัดการตอนสุดท้ายต่อในห้องน้ำ แม้ภาพที่ผมเห็นจะกระตุ้นให้ผมเกิดอารมณ์ได้บ้าง แต่ก็เป็นเพียงการกระตุ้นจากภาพเหตุการณ์เฉพาะหน้าเท่านั้น รสนิยมของผมอยู่ที่คนที่มีอายุมากกว่า ไม่ใช่เด็กหนุ่ม ดังนั้นผมจึงไม่ได้ให้ความสนใจที่จะติดตามโตไปที่ห้องน้ำ เมื่อรู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้วผมก็หมดความสนใจและนอนหลับต่อไป
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมลืมเรื่องราวปฏิบัติการของโตไปเสียสนิท ผมรีบออกจากบ้านของพี่ยศแต่เช้าเพื่อกลับมาที่บ้านแม่เพื่อจัดเตรียมเรื่องราวต่างๆสำหรับงานสวดวันสุดท้าย รวมทั้งธุระอื่นๆที่เกี่ยวกับแม่ ซึ่งก็เป็นเวลาที่โตกับเล็กกำลังจะไปโรงเรียนพอดี ปกติสองพี่น้องจะไปโรงเรียนโดยรถเมล์เพราะพี่ยศเลี้ยงลูกแบบติดดิน ไม่ฟุ้งเฟ้อ วันนี้ผมจึงอาสาไปส่งสองพี่น้องที่โรงเรียนให้
สองพี่น้องนี้ช่างพูดและสนิทกับผมทั้งสองคน โตอายุ 13 ย่าง 14 ปี ส่วนเล็กอายุ 10 ย่าง 11 ปี แต่ถ้าจะว่ากันตามจริงแล้วดูโตจะสนิทสนมกับผมมากกว่า โตมักจะชวนผมคุยอยู่เสมอ และมักชอบให้ผมพาเที่ยวห้าง บางทีก็ให้พาไปว่ายน้ำ ซึ่งผมคิดว่าความสนิทสนมนี้คงเกิดจากการที่ผมสอนพิเศษให้โตเป็นประจำนั่นเอง
"อาเป้เสียใจมากไหมครับ" โตผมถามระหว่างนั่งในรถ
"เสียใจมากสิ อารักแม่มาก แต่ไม่ค่อยมีโอกาสดูแลแม่เท่าไร กว่าจะได้คิดก็สายไปเสียแล้ว" ผมพูดเสียงเศร้า ทำให้บรรยากาศในรถเงียบเหงาลงในทันที ผมนิ่งนิดหนึ่งแล้วก็อดพูดความในใจออกไปไม่ได้ว่า "วันนี้สำคัญที่สุดนะโต ตั้งใจจะทำอะไรก็ทำเสีย ทำวันนี้ให้ดีที่สุด อย่าผัดวันประกันพรุ่ง ไม่งั้นอาจจะต้องเสียใจเหมือนอา" ผมก็ไม่แน่ใจว่าเด็กในวัยของโตจะเข้าใจความหมายของผมหรือเปล่า แต่ถึงไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร เพราะมันเป็นการระบายความในใจของผมมากกว่าที่ต้องการให้โตเข้าใจ
"ตั้งใจจะทำอะไรก็ทำเสีย ทำวันนี้ให้ดีที่สุด อย่าผัดวันประกันพรุ่ง" โตทวนคำอย่างครุ่นคิด
"ใช่" ผมตอบ "พรุ่งนี้ไม่มีอะไรแน่นอน พรุ่งนี้คือความหวัง แต่ปัจจุบันคือการกระทำ"
"ครับ อาเป้" โตรับคำ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าโตเข้าใจแค่ไหน ส่วนเล็กนั้นไม่สนใจเอาเสียเลย "อาเป้พูดเข้าใจยากจัง พูดให้มันเข้าใจง่ายๆหน่อยสิครับ" เล็กว่า ผมอดหัวเราะในความอ่อนเยาว์ของเล็กไม่ได้
เมื่อผมขับรถมาส่งโตและเล็กที่โรงเรียน ก่อนลงจากรถ โตหันมาถามผมว่า "อาเป้ คืนนี้มาค้างอีกไหมครับ"
"คงไม่หรอก" ผมตอบ "เกรงใจเราน่ะ อามาแย่งห้องนอนโตใช้ คืนนี้ว่าจะนอนที่บ้านอาดีกว่า"
"ไม่แย่งหรอกครับ" โตว่า "อามาอีกสิครับ ผมชอบ มีอานอนอยู่ด้วยในห้องแล้วอุ่นใจดี"
"เอ๊ะ ในห้องมีผีหรือไง ถึงได้นอนคนเดียวแล้วไม่อุ่นใจ" ผมหัวเราะ
"ก็ไม่เชิงหรอกครับ" โตพูด "แต่แต่อยากให้อาเป้มานอนเป็นเพื่อนน่ะครับ นะครับ"
"คงต้องดูก่อนนะ ถ้าวันนี้มาไม่ได้อาขอเป็นวันหลังค่อยมานอนเป็นเพื่อนก็แล้วกัน" ผมว่า
"อารับปากแล้วนะครับ ห้ามผิดสัญญาล่ะ" โตคาดคั้น
"เถอะน่า อาไม่ผิดสัญญาหรอก เดี๋ยวพ่อเราจะได้ต่อว่าอาปะไร เอ้า ถึงแล้ว แล้วเจอกันใหม่นะ" ผมบอก แล้วโตกับเล็กก็ไหว้ผมและลงจากรถเข้าไปในโรงเรียน
งานสวดศพวันที่สามก็ผ่านไปด้วยความเรียบร้อย พี่ยศมาช่วยงานตั้งแต่บ่ายแก่ๆตามเคย วันนี้พี่ป้อมไม่ได้มาด้วยเนื่องจากต้องอยู่ดูแลโตกับเล็กที่บ้าน
เมื่อเลิกงานสวด ทุกคนกลับกันไปหมดแล้ว เหลือแต่ผมกับพี่ยศ และพนักงานของทางวัด ผมมองที่โลงและรูปของแม่ที่อยู่หน้าศพอีกครั้ง แม้แม่จะเสียชีวิตไปแล้ว แต่สามวันนี้ผมก็ยังมีความรู้สึกคล้ายกับว่ายังได้อยู่ใกล้ๆแม่ … ถึงแม้ได้อยู่ใกล้ร่างที่ไร้วิญญาณของแม่ก็ยังรู้สึกอบอุ่นใจ แต่ต่อไป เมื่อพิธีเผาศพผ่านไป ผมคงไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับร่างของแม่อีกแล้ว ผมมองไปที่โลงใส่ร่างของแม่อย่างอาลัยอาวรณ์ น้ำตาไหลพรากออกมาโดยไม่รู้ตัว ผมมักรู้สึกว่าเป็นความผิดของผมส่วนหนึ่งเสมอที่แม่เกิดอุบัติเหตุขึ้น หลายวันที่ผ่านมา ผมเฝ้าตำหนิตัวเองอยู่ตลอดเวลา
"เป้ คนก็จากไปสบายแล้ว เป้อย่าเอาแต่เศร้าโศกสิ เดี๋ยวแม่เขาจะกังวลนะ" พี่ยศพูด พลางเอามือตบไหล่ผม
"มันอดไม่ได้ครับ ผมรู้สึกว่ามันเป็นความผิดของผม ถ้าผมดูแลแม่ดีกว่านี้แม่ก็คงไม่จากไปเร็วอย่างนี้" ผมพยายามกลั้นสะอื้น
"เป้อย่าตำหนิตัวเองเลย คิดเสียว่าคุณอาทำบุญมาแค่นี้" พี่ยศปลอบ "พี่ว่าเรากลับกันเถอะ"
ผมรับคำ มองหน้าแม่ในภาพอีกครั้งพร้อมกล่าวคำอำลาแม่ในใจ
ขณะที่ผมกำลังขับรถเพื่อจะกลับบ้าน ผมสังเกตว่าพี่ยศขับรถตามมาข้างหลัง ผมนึกว่าพี่ยศมีเรื่องอะไร จึงจอดรถเข้าข้างทางเพื่อสอบถาม
"พี่ยศมีอะไรหรือครับ" ผมถามหลังจากที่ผมและพี่ยศจอดรถแล้ว
"ไม่มีอะไรนี่ พี่นึกว่าเป้มีอะไรเสียอีก เห็นจอดรถ พี่เลยจอดตาม" พี่ยศว่า
"ก็ผมเห็นพี่ขับรถตามผมมานี่ครับ" ผมสงสัย
"อ้อ เรื่องนี้เองหรอกหรือ ไม่มีอะไรหรอก พี่เป็นห่วงเป้น่ะ ก็เลยขับรถตามมา กะว่าจะขับไปส่งเป้จนถึงบ้านเสียก่อนแล้วค่อยกลับ"
ผมปฏิเสธด้วยความเกรงใจ เพราะบ้านผมกับบ้านพี่ยศไปคนละทางกัน อีกอย่าง หลายวันมานี้ผมก็พอทำใจได้บ้างแล้ว ผมอยู่ในสภาพที่ขับรถได้ แต่พี่ยศไม่ยอม ยืนกรานจะไปส่งให้ได้ ผมไม่อยากให้พี่ยศเสียน้ำใจจึงปล่อยเลยตามเลย
เมื่อมาถึงบ้าน ผมจึงเชิญพี่ยศเข้าไปในบ้าน เมื่อแรกย่างเท้าเข้าไปในบ้าน ผมรู้สึกถึงความเงียบเหงาวังเวง ความรู้สึกที่ว่าสามารถทำใจได้แล้วกลับสั่นคลอน ผมเริ่มรู้สึกว้าเหว่และหดหู่ ต่างจากความรู้สึกเมื่อตอนไปค้างอยู่ที่บ้านของพี่ยศซึ่งตอนนั้นผมรู้สึกว่าสภาพอารมณ์ของผมมั่นคงดีแล้ว แต่ตอนนี้กลับไม่ใช่ อาจจะเป็นเพราะว่าช่วงนี้ผมเหนื่อยและคิดมากเกินไป สุขภาพจิตจึงอ่อนแอลงไปบ้าง
พี่ยศเองคงสังเกตเห็นสีหน้าของผมไม่ค่อยดีเท่าไรนัก จึงถามผมว่าผมเป็นอะไรไป
"รู้สึกหดหู่ขึ้นมาน่ะครับ แปลกใจเหมือนกันว่าทำไมรู้สึกอย่างนั้น พออยู่บ้านนี้แล้วอดคิดถึงความหลังเมื่อครั้งแม่ยังอยู่ไม่ได้ครับ" ผมสารภาพความรู้สึกไปตามตรง
พี่ยศเอื้อมมือมาโอบผมราวกับพี่ชายที่กำลังให้ความอบอุ่นแก่น้องชาย "ยังงั้นอย่านอนที่นี่เลยคืนนี้ ไปค้างที่บ้านพี่อีกไหม หรือไม่งั้นก็ให้พี่นอนที่นี่เป็นเพื่อนก็ได้"
เมื่อได้รับไออุ่นจากพี่ยศ ความแข็งแกร่งของผมก็เริ่มพังทลาย ผมเผลอตัวเอื้อมมือไปกอดพี่ยศเหมือนกับที่เคยกอดแม่ แต่เมื่อนึกได้ว่าไม่สมควรผมก็รีบผละออก ที่จริงตอนนี้ผมรู้สึกชอบพี่ยศมากแล้ว จะเรียกว่าหลงรักก็พอจะได้กระมัง แต่ก็ต้องพยายามข่มใจเอาไว้เพราะพี่ยศเป็นคนที่มีเจ้าของแล้ว แต่เมื่อมีเหตุการณ์เรื่องแม่เกิดขึ้น ความทุกข์ทำให้ผมต้องการพึ่งพาใครสักคน และคนที่ก้าวเข้ามาเป็นที่พึ่งของผมก็คือพี่ยศนั่นเอง นั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกผูกพันกับพี่ยศมากขึ้น จนเรียกว่าแทบจะขาดพี่ยศไม่ได้เลย จนในที่สุดผมก็เผลอตีแผ่ความในใจออกมาด้วยการแสดงออกของผม นั่นคือการกอด
เมื่อผมผละจากพี่ยศ พี่ยศกลับดึงผมเข้าไปกอดไว้อีก คราวนี้เราเลยยืนกอดกันแน่น "กอดเถอะเป้ ถ้ามันทำให้เป้สบายใจ" พี่ยศว่า
ถึงตอนนี้ผมก็หมดความข่มกลั้นใจ ผมอยากกอดและได้รับไออุ่นจากพี่ยศมานานแล้ว แต่ก็ต้องเก็บงำไว้ไม่กล้าแสดงออก ในที่สุดความฝันของผมก็เป็นความจริง ผมเลยกอดพี่ยศเสียแน่น "ขอกอดนานๆนะครับพี่ยศ" ผมพูด
"ตามสบายเลยเป้" พี่ยศตอบ
ผมกอดพี่ยศแน่นและนาน ความคิดถึงแม่ ความคิดถึงพ่อ และความว้าเหว่ในใจถูกระบายออกมากับการกอดครั้งนี้จนหมดสิ้น พี่ยศเองก็กอดผมตอบเช่นกัน เรากอดกันนานจนผมรู้สึกว่าเป้ากางเกงของพี่ยศเกิดความผิดปกติ มันมีอาการแข็งแกร่งขึ้นอย่างประหลาด เนื่องจากส่วนสูงของผมพอๆกับพี่ยศ ส่วนที่แข็งแกร่งของพี่ยศนั้นจึงสัมผัสกับความเป็นชายของผมพอดี
ผมเริ่มเขินอายและต้องการผละออกจากอ้อมกอดของพี่ยศ แต่พี่ยศกลับไม่ยอมคลายอ้อมกอดลง กลับกอดผมแน่นยิ่งขึ้น ความเป็นชายอันแข็งแกร่งของพี่ยศทาบสนิทกับความเป็นชายของผมและบดขยี้ไปมาตามแรงกอด เพียงครู่เดียวความเป็นชายของผมก็ถูกปลุกขึ้นมาบ้าง
เรากอดกันในสภาพนั้นอยู่นาน แม้เราไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไปกว่านั้น แต่เพียงแค่นี้เราก็ได้ถ่ายถอดความในใจของกันและกันออกมาแล้วว่าผมชอบพี่ยศและพี่ยศก็ชอบผม…
"แต่ก่อนผมเห็นพี่เป็นพี่ชาย … แต่ … แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์ในหลายวันนี้มา ความรู้สึกของผมก็เริ่มเปลี่ยนไปแล้วครับ ผมรู้สึกอยากให้พี่เป็นมากกว่าพี่ชายของผมครับ แต่ก็เป็นแค่ความฝันเท่านั้นนะครับ เพราะผมรู้ว่ามันเป็นความจริงไปไม่ได้" ผมผละออกจากตัวพี่ยศ พร้อมกับพูดเผยความในใจ
"พี่ก็เช่นกัน เป้" พี่ยศว่า "เป้รู้ไหมว่าพี่ชอบเป้มาสิบกว่าปีแล้วนะ ตั้งแต่เป้อยู่ปีหนึ่งนั่นแหละ แต่พรหมลิขิตทำให้เราต้องคลาดคลากัน" พี่ยศถือโอกาสนี้เปิดเผยความในใจเช่นกัน ผมไม่เคยรู้มาก่อนและไม่นึกเลยว่ามันจะเป็นไปได้ มันแทบจะเป็นเรื่องเหลือเชื่อจริงๆ คนอย่างพี่ยศน่ะหรือจะมามีรสนิยมทางเพศเบี่ยงเบนแบบผม มันไม่น่าเชื่อเลย … ในที่สุดความลับในใจของเราทั้งสองที่ปกปิดกันและกันมากว่า 15 ปีก็คลี่คลายออกมา เมื่อผมหวนทบทวนเหตุการณ์ในอดีตตอนที่ผมเป็นน้องรหัส มิน่าล่ะ ทำไมพี่ยศถึงได้ดีกับผมเป็นพิเศษ ที่แท้พี่ยศก็ชอบผมตั้งแต่ตอนนั้นแล้วนั่นเอง ผมนี่โง่จริงๆ
"ไม่น่าเชื่อเลยครับพี่ ที่จริงผมก็ชอบพี่มาตั้งแต่อยู่ปีหนึ่งแล้ว แต่ผมดูพี่ไม่ออกเลย เลยไม่กล้าแสดงความรู้สึกของผมกับพี่" ผมว่า
"พี่พยายามต่อสู้กับตัวตนของตนเองอยู่ ตอนนั้นพี่ชอบเป้ แต่พี่ก็ยอมรับความรู้สึกนี้ของตนเองไม่ได้ พี่เลยพยายามไม่คิดมัน และไม่แสดงท่าทีอะไรออกมาไง พี่พยายามหาทางออกโดยการคบเพื่อนหญิง เผื่อว่ามันจะช่วยได้บ้าง" พี่ยศสารภาพ
"แล้วพี่ก็ทำสำเร็จ ได้แต่งงานมีครอบครัว" ผมเสริม แม้จะเป็นการเสริมคำพูดของพี่ยศ แต่ก็เป็นคำถามอยู่กลายๆ เพราะถ้าพี่ยศทำได้สำเร็จจริงเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ก็คงไม่เกิดขึ้น
ผมกับพี่ยศพากันเดินไปนั่งที่โซฟา เพื่อจะได้คุยเรื่องนี้กันอย่างจริงจัง
"พ่อพี่เกลียดเกย์มาก" พี่ยศเล่าขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "สมัยก่อนไม่มีคำว่าเกย์หรอก มีแต่คำว่ากระเทย ซึ่งมันก็คงคล้ายๆกัน คือพวกที่มีความต้องการทางเพศเบี่ยงเบน ชอบเพศเดียวกัน"
"แล้วไงครับ" ผมถาม
(6) : ใครลิขิต
สายตาพี่ยศทอดออกไปในความมืดนอกหน้าต่าง เหมือนจะทบทวนความหลัง "เวลาพ่อพี่เห็นเด็กกระเทยแถวบ้าน พ่อพี่จะรังเกียจมาก เอามาคุยให้คนในบ้านฟังบ่อยๆว่าโชคดีที่บ้านเราไม่มีใครเป็นกระเทย หากมีจะตัดพ่อตัดลูกและไล่ออกจากบ้านทันทีเลย พ่อแสดงความชิงชังรังเกียจอย่างออกนอกหน้าเลยทีเดียว"
พี่ยศถอนใจ "พอพี่เริ่มเข้าสู่วัยรุ่น พี่ก็เริ่มรู้ตัวว่าคนที่พ่อชิงชังรังเกียจนั้นก็คงหมายถึงตัวพี่ด้วย … หมายถึงว่าถ้าพ่อรู้ความจริงนะ … แต่พี่ไม่ได้เป็นกระเทยเหมือนพวกนั้น พ่อก็เลยไม่รู้ แต่ความรู้สึกของพี่กับพวกนั้นก็คงไม่ต่างกันเท่าไร คือชอบผู้ชายด้วยกัน" พี่ยศเล่าอย่างตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อม "พอพี่รู้ว่าตัวเองเป็นอย่างที่พ่อชิงชังรังเกียจ พี่เสียใจมาก เสียใจกับตัวเอง และพยายามเปลี่ยนความคิดของตัวเองเสีย ให้กลับมาชอบผู้หญิงให้ได้ พี่ก็เลยทำทุกอย่างอย่างที่คนปกติทำกัน ไม่ว่าจะจีบผู้หญิง เที่ยวผู้หญิง มีแฟน และเรื่องอื่นๆ …"
"ครับพี่" ผมไม่รู้จะพูดอะไรได้ดีไปกว่านั้น คงส่งเสียงรับคำเพื่อให้พี่ยศรู้ว่าผมกำลังฟังอยู่
"ตอนที่พี่ได้เป้มาเป็นน้องรหัสใหม่ๆ พี่ก็เริ่มรู้สึกชอบเป้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ยิ่งพอได้รู้จักกันขึ้นพี่ก็ยิ่งชอบเป้มาก พี่ชอบตรงที่เป้มีนิสัยดีและน่ารัก แต่พี่ก็ไม่คิดว่าเป้จะเป็นเกย์เพราะดูไม่ออกเลย พี่ต้องหักห้ามใจตนเองอย่างมากไม่ให้ชอบเป้เพราะรู้อยู่ว่าความรักชอบกันแบบนี้ไม่มีทางลงเอยได้"
พี่ยศหยุดทบทวนความทรงจำเล็กน้อยแล้วจึงเล่าต่อ "จนพี่เรียนจบ พี่ก็คิดว่าตัวเองชอบผู้หญิงคนหนึ่งที่ผู้ใหญ่แนะนำให้รู้จักกัน เราคบกันระยะหนึ่ง จนในที่สุดพ่อแม่ของทั้งเราสองฝ่ายก็เห็นว่าเราเหมาะสมกันดี ก็เลยจัดงานแต่งงานให้" พี่ยศย้อนอดีตถึงการแต่งงานให้ฟัง "พี่ก็คิดว่ามันคงสำเร็จ พี่ได้แต่งงานกับผู้หญิงที่พี่คิดว่าพี่รัก … หลังจากแต่งงานแล้วพี่ก็คิดว่าพี่คงสามารถเป็นชายเต็มตัวได้ … และมีชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์" พี่ยศหยุดเล่า อึ้งไปสักพัก
"แต่พี่คิดผิด" ผมต่อประโยคที่เหลือให้
"ใช่แล้ว" พี่ยศพยักหน้า "พี่คิดผิด พี่พยายามหลอกทุกคน พยายามหลอกแม้แต่ใจของตนเอง แต่ในที่สุดพี่ก็พบว่าพี่อาจหลอกคนได้ทุกๆคน แต่ไม่อาจหลอกใจของตนเองได้ การแต่งงานและมีครอบครัวไม่ได้ทำให้ชีวิตของพี่สมบูรณ์เลย ตรงกันข้าม พี่กลับรู้สึกลำบากใจ ยิ่งมีลูกแล้วก็ยิ่งลำบากใจ มันเหมือนกับว่าพี่กำลังฝืนธรรมชาติของตนเอง แม้มันจะเป็นธรรมชาติที่ผิดๆก็ตาม"
"ที่จริงหลายปีมานี้ มีชายอื่นที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของพี่แต่พี่ก็ไม่ได้ให้ความสนใจอะไรมากนัก เพราะว่ามีครอบครัวแล้ว จะทำอะไรก็ต้องคิดถึงครอบครัวไว้ก่อน แต่…" ว่าแล้วพี่ยศก็จับมือผมมากุมไว้ "พี่พยามหักห้ามใจไม่ให้เอาความปรารถนาของตนเองมาเป็นเหตุทำลายครอบครัว แต่มีอยู่คนหนึ่งที่พี่ไม่อาจลืมได้ตลอดมา คนนั้นก็คือเป้ … เพราะเป้ … มันเป็นรักครั้งแรกของพี่ด้วย พี่จึงลืมมันไม่ได้ พี่ดีใจมากที่เราได้มาพบกันอีก มันเหมือนกับ … เหมือนกับ…" พี่ยศตะกุกตะกักอีก แล้วก็ตัดสินใจพูดออกมา "เหมือนกับเป็นพรหมลิขิต"
ผมช็อกกับความในใจของพี่ยศ ไม่นึกเลยว่าเบื้องหลังของพี่ยศจะมีเรื่องราวมากมายขนาดนี้ ใจหนึ่งก็รู้สึกดีใจที่เรามีกระแสใจที่ตรงกันมาตั้งแต่เมื่อสิบกว่าปีมาแล้ว แต่อีกใจหนึ่งก็เสียใจที่เราทั้งคู่ไม่เคยมีโอกาสบอกความในใจแก่กันและกันเลย เวลาเกือบสองทศวรรษ มันไม่สั้นเลย พี่ยศเป็นคนที่ดีพร้อมมากในสายตาของผม นี่ถ้าผมมีโอกาสได้รู้ความในใจของพี่ยศแต่แรก ชีวิตของผมคงไม่ต้องล้มเหลวในเรื่องความรักครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างที่เป็นอยู่นี้ แต่เมื่อมารู้ตอนนี้ทุกอย่างมันก็สายไปเสียแล้ว …
ผมปล่อยให้พี่ยศกุมมือ ใจสับสนไปหมด ความคิดหลายอย่างประดังเข้ามาในสมอง ทั้งรู้สึกเสียดายเวลาที่ผ่านไป วัยหนุ่มอันมีสีสันของเราทั้งสองคนต้องผ่านไปอย่างอับเฉาอย่างที่ไม่สามารถเรียกคืนได้ เพราะกฎเกณฑ์ของสังคมทำให้เราไม่เป็นตัวของตัวเอง ทั้งรู้สึกว่าทุกอย่างไม่มีคำว่าสายเกินไป แม้เราทั้งสองจะอยู่ในวัยเลข 3 แล้วก็ตาม ขอเพียงแต่ผมพร้อมที่จะเริ่มมันอีกครั้ง… ความสำเร็จของผมอยู่แค่เอื้อม ขอเพียงผมเดินหน้าต่อไปอีกเล็กน้อย ผมก็คงสามารถเริ่มต้นกับพี่ยศฉันท์คนรักได้ แต่จะให้ผมครอบครองคนที่มีครอบครัวแล้วกระนั้นหรือ…
"ผมก็เคยรักพี่ยศครับ…" ผมเน้นคำว่า 'เคย' เป็นพิเศษ "ตอนอยู่ปีหนึ่งผมติดพี่มาก พี่ดีกับผมทุกอย่าง ผมแอบรักพี่ตั้งแต่ตอนนั้นแหละครับ"
"แล้วตอนนี้ล่ะ" พี่ยศรุก
… เงียบ ไม่มีคำตอบจากผม
"พี่รู้นะว่าเป้คิดยังไง แต่พี่อยากฟังจากปากของเป้เองมากกว่า" พี่ยศคาดคั้น
"ผมไม่ทราบครับ" ผมว่า สายตามองต่ำเพื่อหลบสายตาของพี่ยศ "ผมอยากจะรักพี่ครับ แต่ผมไม่กล้ารัก"
"เพราะว่าพี่มีครอบครัวแล้วใช่ไหม มันไม่เกี่ยวกันนะเป้ เป้อย่าเข้าใจผิด ที่พี่อยากรู้จากเป้ก็เพียงเพื่อว่า … เพียงเพื่อยืนยันว่าพี่ไม่ได้คิดไปเองข้างเดียว เท่านั้นแหละที่พี่ต้องการ" พี่ยศอธิบาย
ถึงตอนนี้ผมเงยหน้าขึ้นมองพี่ยศแล้วตัดสินใจตอบออกไป ก็ดีเหมือนกัน จะได้รู้ความในใจกันไป ไม่ต้องคอยปกปิดกันอีก สิบกว่าปีก่อนที่เราสองคนพลาดก็เพราะปกปิดความในใจนี้ไว้ การเปิดใจต่อกันน่าจะดีกว่า "ครับพี่ ผมรักพี่ ตอนนั้นผมเคยรักพี่ ถึงเดี๋ยวนี้ผมก็ยังรักพี่" หยุดนิดหนึ่งแล้วพูดต่อ "แต่ที่ผมคบกับพี่ทุกวันนี้ไม่ใช่เพราะว่าผมต้องการแย่งพี่มาครอบครองนะครับ ผมรักพี่ป้อม รักโตกับเล็กด้วย ผมไม่ต้องการทำลายครอบครัวของพี่ ผมเพียงต้องการได้รับความอบอุ่นใจเล็กๆน้อยๆจากการได้อยู่ใกล้ชิดพี่เท่านั้นเองครับ แค่นั้นก็พอแล้วสำหรับผม"
พี่ยศลุกขึ้นยืนแล้วดึงผมมากอดอีกครั้ง เหมือนกับจะปลอบใจน้องน้อยให้หายผิดหวัง เรากอดกกันแน่น ถ่ายทอดความในใจแก่กันด้วยสัมผัสทางกายอันอบอุ่น
"ขอบใจมากเป้ ดีใจที่ในที่สุดพี่ก็ได้รู้ความในใจของเป้" พี่ยศพูด แล้วคลายกอดจากตัวผม "แล้วชีวิตรักที่ผ่านมาของเป้เป็นยังไงบ้างล่ะ เป้ไม่เคยพบใครที่ … ที่ …" พี่ยศพยายามจะถามเกี่ยวกับเรื่องความรักของผม แต่ก็นึกคำถามที่เหมาะสมไม่ถูก จึงพูดอย่างตะกุกตะกัก แต่ผมก็เข้าใจความหมายของคำถามนี้ดี
"หลังจากที่ผมเรียนจบแล้วผมเคยมีความรัก 2 ครั้งครับ ครั้งแรกเราคบกันได้เพียงปีกว่าๆ รักครั้งนั้น … ไม่ใช่สิครับ มันเป็นครั้งที่ 2 เพราะรักครั้งแรกของผมก็คือพี่ครับ" ผมพูด "ผมคิดว่ามันเป็นความรักที่ค่อนข้างฉาบฉวย คงเป็นเพราะตอนนั้นยังเด็กกระมังครับ คบกันง่าย เป็นแฟนกันง่ายๆ"
"แล้วครั้งที่สาม…" พี่ยศถาม
"ครั้งที่สามนี้ต่างกันครับ เราจริงจังต่อกันมาก และฝันว่าจะได้มีชีวิตคู่ที่อบอุ่น เราคบกันมาถึง 6 ปี แต่แล้วมันก็กลายเป็นฝันสลายครับ เพราะพออยู่กันไปนานๆนิสัยเดิมของเขาก็เริ่มแสดงออกมา แฟนของผมเจ้าชู้มากครับ ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจเลิกกับผมเพื่อไปอยู่กับคนใหม่ที่เขาคิดว่าดีกว่าและเหมาะกับเขามากกว่า" ผมเล่าไปเรื่อยๆ ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ผมคงรู้สึกเจ็บปวดเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แต่ตอนนี้ผมกลับไม่รู้สึกอะไรแล้ว น่าแปลกที่แผลใจของผมซึ่งผมคิดว่ามันจะไม่มีวันหายกลับหายสนิท คงเป็นเพราะพี่ยศเป็นยารักษาแผลใจให้ผมนั่นเอง
"เอ้อ… แฟนของเป้นี่เป็นหญิงหรือชาย" พี่ยศถามอย่างไม่แน่ใจ
"ผมหมายถึงผู้ชายครับ" ผมยิ้ม พี่ยศนี่ช่างไร้เดียงสาในเส้นทางสีม่วงเสียจริง "ผมก็เคยคิดจะมีแฟนเป็นผู้หญิงครับ แต่แล้วก็มาได้คิดว่ามีแล้วจะมีประโยชน์อะไร เพราะมันไม่ใช่ตัวตนของเรา ถึงมีไปชีวิตก็คงไม่มีความสุข รวมทั้งชีวิตของฝ่ายหญิงด้วยครับ ก็เลยไม่คิดที่จะมีแต่งงานมีครอบครัว กับแฟน 2 คนที่คบกันมานี่ก็ต้องคบกันแบบหลบๆซ่อนๆครับ ซึ่งก็เป็นธรรมดาของสังคมไทยที่ยังไม่ยอมรับเรื่องเกย์เท่าไร" ผมอธิบาย
สีหน้าพี่ยศแสดงอาการครุ่นคิด คงกำลังตรึกตรองอะไรบางอย่างจากคำพูดของผม เมื่อเห็นว่าเป็นเวลาดึกมากแล้วพี่ยศก็จบการสนทนาในคืนนั้นลง "ดึกแล้ว เราพักผ่อนกันดีกว่า คืนนี้พี่จะอยู่เป็นเพื่อนเป้เอง ตกลงนะ"
คราวนี้ผมไม่ปฏิเสธ พี่ยศไม่ได้เตรียมมาค้างคืนที่นี่ ผมจึงจัดชุดนอนของผมให้ เนื่องจากขนาดตัวของเราไล่เลี่ยกัน พี่ยศจึงใส่ชุดนอนของผมได้พอดี หลังจากที่พี่ยศโทรศัพท์บอกทางบ้านเสร็จก็อาบน้ำและเข้านอน เรานอนในห้องเดียวกันคือห้องของผม ผมให้พี่ยศนอนเตียง ส่วนผมนอนข้างล่าง เราเข้านอนโดยไม่ได้ล่วงเกินอะไรกัน เพราะต่างก็เข้าใจสถานการณ์และสถานภาพของตนเองดี
ดึกแล้ว … ผมนอนลืมตาโพลง แม้จะเหนื่อยแต่ก็ยังไม่หลับ สมองนึกทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนที่เราสารภาพความในใจกันซ้ำไปซ้ำมา มันช่างเป็นเวลาที่ดีและอบอุ่นเสียนี่กระไร ผมไม่กล้าไปนึกถึงอนาคต เพราะรู้ดีว่าความรักแบบนี้ต้องไม่มีผลลัพธ์ที่ดีแน่นอน สุดท้ายคงต้องลงเอยด้วยความเจ็บปวด ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าคราวนี้จะมีความเข้มแข็งพอที่จะรับมันได้หรือไม่ แต่ขณะเดียวกันผมก็ไม่เข้มแข็งพอที่จะถอนตัวออกมาตั้งแต่ตอนนี้ ผมคิดโน่นคิดนี่จนกระทั่งหลับไปโดยไม่รู้ตัว
หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ผมกับพี่ยศยิ่งสนิทสนมกันมากกว่าเดิม คล้ายกับเป็นเพื่อนหรือเป็นพี่น้องที่รู้ใจกัน หรือหากจะอธิบายให้ใกล้เคียงยิ่งกว่านี้ก็คงต้องบอกว่าเราเหมือนเป็นคู่รักที่หวานชื่น เพียงแต่ว่าไม่มีการล่วงเกินกันทางร่างกายเท่านั้นเอง ชีวิตช่วงนี้เป็นช่วงที่ผมมีความสุขมาก ผมได้รักครั้งแรกที่เคยคิดว่าสูญเสียมันไปแล้วกลับคืนมาอีกครั้งหนึ่ง คิดดูสิครับว่ามันเป็นความรู้สึกที่ดีเพียงใด
เราโทรศัพท์คุยกันทุกวัน นอกจากนั้นบางวันเราก็ยังได้เจอกันอีกด้วย ปกติตอนเย็นพี่ยศจะไปเล่นเวทที่ศูนย์ฟิตเนสใกล้บ้านเป็นประจำ ผมก็เลยไปสมัครเป็นสมาชิกที่นั่นด้วย ที่นี่เองที่ทำให้เรามีโอกาสพบกันเกือบทุกวัน บางวันเราก็ไปเดินซื้อของด้วยกัน เปลือกนอกเราก็เหมือนพี่น้องหรือเพื่อนกัน ซึ่งใครๆที่รู้จักพี่ยศก็คงไม่สงสัยอะไรเพราะว่าพี่ยศมีลูกมีเมียแล้ว คงคิดว่าผมเป็นญาติหรือน้องชาย
ส่วนวันเสาร์นั้นผมก็ยังไปสอนพิเศษให้โตที่บ้านตามปกติ และยิ่งไปกว่านั้น บางครั้งยังนอนค้างที่บ้านพี่ยศเสียด้วย โดยให้ผมนอนกับแกที่ห้อง ซึ่งผมไม่เคยปฏิเสธเลย ดีเสียอีกที่ได้มีโอกาสคลุกคลีใกล้ชิดกับพี่ยศ หลายครั้งเข้าผมก็เลยนอนที่บ้านพี่ยศทุกเสาร์ไปเสียเลย ซึ่งเมื่อถึงตอนนี้แล้วผมสนิทสนมกับครอบครัวของพี่ยศมาก ทุกคนเข้ากับผมได้ดี แต่ผมอดรู้สึกผิดในใจลึกๆกับพี่ป้อมไม่ได้ แม้ว่าผมจะไม่มีอะไรกับพี่ยศทางร่างกายดังนั้นจึงไม่อาจเรียกได้ว่าผม 'แย่ง' พี่ยศมาก็ตาม แต่มโนธรรมของผมก็มักติเตียนผมในเรื่องนี้อยู่เสมอ
หลายครั้งที่ผมเคยคิดทบทวนเรื่องความสัมพันธ์ในลักษณะนี้ว่าในที่สุดจะลงเอยอย่างไร แต่ผมก็ไม่กล้าคิดไปจนได้คำตอบ รวมทั้งผมก็ไม่กล้าถามพี่ยศเรื่องนี้ด้วย ซึ่งผมคาดว่าพี่ยศก็คงคิดไม่ตกเหมือนกัน เพราะสังเกตว่าพี่ยศไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องอนาคตข้างหน้ากับผมเลย
สติสั่งให้ผมรีบถอนตัวโดยเร็วที่สุด ก่อนที่จะถลำลึกยิ่งไปกว่านี้ แต่อารมณ์สั่งให้ผมเก็บเกี่ยวความอบอุ่นจากพี่ยศต่อไป สองฝ่ายในตัวผมต่อสู้กันอยู่เสมอ และผมก็มักเลือกเชื่ออารมณ์ … และนี่เองที่นำไปสู่ความผิดครั้งใหญ่ของผมและพี่ยศ
บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ผมกับพี่ยศกำลังนั่งอบซาวน่ากันอยู่ในศูนย์ฟิตเนส ห้องซาวน่าที่นี่มีคนใช้น้อยมากในเวลาบ่ายถึงเย็น ผมกับพี่ยศนั่งอยู่ตั้งนานก็ยังไม่มีใครมาร่วมวงอบซาวน่าด้วยเลย ซึ่งมันก็มักเป็นอย่างนี้เสมอที่ผมกับพี่ยศได้อบซาวน่ากันสองคน วันนั้นเราไปถึงฟิตเนสราวบ่ายสามโมง พี่ยศทำธุรกิจส่วนตัวจึงไม่มีปัญหาเรื่องเวลาทำงาน ส่วนผมก็เสร็จงานที่ไซต์แล้ว เวลาหลังจากนั้นจึงอิสระ
ปกติเราสองคนเคยไปไหนมาไหนด้วยกัน อบซาวน่าด้วยกัน หรือแม้แต่เคยนอนห้องเดียวกัน เราก็ไม่เคยล่วงเกินกันเลย เพราะต่างรู้ดีว่าขอบเขตควรอยู่แค่ไหน ทั้งๆที่ใจจริงอยากจะไปให้เลยขอบเขตนั้นก็ตาม
แต่วันนี้ ขณะที่ผมนั่งอบซาวน่าโดยผมนั่งอยู่บนม้ายาวตัวหนึ่ง และพี่ยศนั่งอยู่บนม้ายาวด้านตรงข้าม เราสองคนนั่งเงียบ ผมปล่อยใจให้คิดอะไรต่ออะไรไปเรื่อยเปื่อย ส่วนสายตาก็จับจ้องที่ใบหน้าพี่ยศอย่างลืมตัว ใบหน้าของพี่ยศดูดีมาก แม้ไม่หล่อเหมือนนายแบบ แต่ก็ดูเท่ เข้มแข็ง อบอุ่น และน่าสนิทสนมด้วย ภายใต้ผ้าขนหนูผืนเล็กผืนเดียวที่พันกายพี่ยศอยู่ ทำให้ผมเห็นเรือนร่างของพี่ยศได้เกือบทั้งหมด เรือนร่างที่แข็งแรง แม้ไม่บึกบึนแต่ก็มีกล้ามพองามตามแบบของคนที่เล่นเวทเป็นประจำ ท่อนขาที่แข็งแรง ปลีน่องที่มีขนรุงรัง ฯลฯ เรือนร่างนั้นช่างเซ็กซี่สำหรับผมเสียนี่กระไร ผมใช้สายตาโลมไล้เรือนกายของพี่ยศอย่างลืมตัวซึ่งเป็นเรื่องที่ผมไม่เคยทำมาก่อน
และแล้ว ผมก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติในร่างกายของผม ท่อนลำที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้ผ้าขนหนูผืนเล็กของผมก็เริ่มขยายตัวอย่างไม่อาจควบคุมได้ ผ้าขนหนูที่พันกายสำหรับอบซาวน่านั้นมีขนาดเล็กนิดเดียว มันจะไปปกปิดอะไรได้ ท่อนลำของผมจึงชูชันเหมือนเสาค้ำผ้าขนหนูอยู่ ซึ่งพี่ยศที่นั่งอยู่ตรงข้ามเห็นได้อย่างถนัด
ผมรู้สึกอายพี่ยศ แม้เราจะสนิทกัน … หรือเรียกได้ว่ารักกัน และผมก็เคยรู้สึกเกิดอารมณ์เพศกับพี่ยศ แต่นั่นก็เป็นตอนที่พี่ยศไม่อาจเห็นหรือรับรู้ได้ เราไม่เคยสนทนากันถึงเรื่องเซ็กซ์เลยเพราะต่างฝ่ายต่างก็รู้ว่าแค่คบกันแบบนี้ก็รู้สึกผิดในใจอยู่พอสมควรแล้ว ดังนั้นจึงกระดากที่จะคุยเรื่องเซ็กซ์กัน ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าพี่ยศเคยเกิดอารมณ์กับผมหรือเปล่า แต่ในวันนี้ ร่างกายของผมได้ฟ้องความต้องการของตนเองออกมาแล้ว และพี่ยศก็กำลังจับจ้องดูมันอย่างตาไม่กระพริบ
(7) : เพลงบาป
ท่อนลำของผมชูชันอยู่ภายใต้ผ้าขนหนูด้วยอารมณ์ปรารถนาที่เก็บซ่อนไว้มานาน ขณะเดียวกันผมก็สังเกตเห็นว่าผ้าขนหนูที่พันท่อนล่างของพี่ยศก็เริ่มโป่งพองขึ้นเช่นกัน
พี่ยศมองหน้าผม ดวงตาเป็นประกายจนผมไม่กล้าที่จะตีความหมายในสายตาของพี่ยศ จากนั้นพี่ยศก็ลุกขึ้นมานั่งข้างๆผม ท่อนลำของพี่ยศชูชันเต็มที่ ใจของผมนั้นปรารถนาที่จะปลดผ้าขนหนูผืนน้อยนั้นลงมาเสียเหลือเกิน แต่ก็ไม่กล้าทำ ขณะนั้นผมทำอะไรไม่ถูก ใจสั่น มันสับสนไปหมด เพราะสิ่งที่ผมทั้งอยากให้มันเกิดขึ้น และในขณะเดียวกันก็กลัวว่ามันจะเกิดขึ้น ผมกำลังมาถึงทางสองแพร่งแล้ว มันจะเกิดขึ้นหรือไม่ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเราสองคน ผมเองในขณะนั้นก็ตัดสินใจไม่ถูกเหมือนกัน มโนธรรมของผมพยายามตักเตือนให้ผมหยุดการกระทำนี้เสีย เหมือนอย่างที่เคยเตือนผมมาตลอดและผมก็มักไม่ยอมฟัง คราวนี้ผมควรจะฟังหรือไม่?
พี่ยศเอาท่อนแขนมาโอบไหล่ผมและกระชับตัวผมให้เข้าใกล้ ร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าและชุ่มไปด้วยเหงื่อของเราสองคนเสียดสีกัน ผมซบศีรษะลงกับหัวไหล่ของพี่ยศ ผมสามารถรับรู้กลิ่นกายของพี่ยศ สำหรับผมแล้วมันช่างหอมกรุ่นเสียนี่กระไร ผมอยากให้พี่ยศโอบผมเช่นนี้ไปนานๆ
พี่ยศนิ่งไปชั่วครู่ สัญชาติญาณของผมบอกว่าพี่ยศกำลังตัดสินใจเรื่องที่สำคัญมากอย่างหนึ่ง พี่ยศคงกำลังสับสนที่จะตัดสินใจเลือกทางเดินเช่นเดียวกับผม เสียงมโนธรรมของผมยังคงร้องเตือนก้องในหูของผมให้รีบผละออกมา แต่เสียงนั้นยิ่งนานยิ่งอ่อนล้า…
ทันใดนั้นพี่ยศเปลี่ยนจากการโอบมาเป็นการกอด แล้วโน้มหน้ามาซุกไซร้ติ่งหูและซอกคอของผม ผมรู้สึกเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เพียงเท่านี้ผมก็รู้แล้วว่าพี่ยศตัดสินใจอย่างไร และแล้ว ผมก็กำหนดการตัดสินใจของตนเองเช่นกัน
เสียงของมโนธรรมในหูของผมเงียบหายไปแล้ว คงเหลือแต่เพียงเสียงหอบหายใจอย่างเร่าร้อนของเราสองคน ผมตอบสนองพี่ยศด้วยการก้มหน้าลงซุกไซร้หน้าอกอันบึกบึนและหัวนมสีชมพูของพี่ยศเช่นกัน เสียงหอบหายใจของเราสองคนนี้คล้ายบทเพลงประสานเสียงที่ร้อนแรงและช่วยทวีความเร่าร้อนของอารมณ์ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นเหมือนบทเพลงแห่งความบาปที่ล่อลวงเราสองคนให้กระทำผิดอย่างที่ไม่อาจถอนตัวได้ …
เมื่อปลายลิ้นของผมสัมผัสกับหัวนมของพี่ยศ มันแข็งตัวเป็นไตทันที พี่ยศตัวสั่นสะท้าน กอดผมไว้แน่น ถึงตอนนี้ผมยับยั้งใจไว้ไม่ไหวแล้ว ผมเอื้อมมือตะปบไปที่ผ้าขนหนูตรงท่อนลำของพี่ยศ มันแข็งแกร่งราวกับจะแตกระเบิดออกมา
พี่ยศไม่ยอมน้อยหน้า ปลดผ้าขนหนูของตนเองออกจากเอวเพื่อให้ผมจับท่อนลำได้ถนัด พร้อมกับเอื้อมมือมาปลดผ้าของหนูออกจากตัวผมและคว้าท่อนลำของผมไว้เช่นกัน ร่างท่อนบนของเราโอบรัดและซุกไซร้กัน ส่วนท่อนล่างก็ใช้มือลูบไล้กันอย่างเร่าร้อน
"ไปที่อื่นเถอะเป้ อยู่นี่เดี๋ยวคนมาเห็นเข้า" พี่ยศบอก พลางผละออกจากตัวผม และเอาผ้าขนหนูมานุ่งตามเดิม ผมจำใจต้องหยุดด้วยความเสียดาย แต่ก็จริงอย่างที่พี่ยศว่า เพราะแม้ห้องซาวน่านี้ปกติจะไม่มีคนอื่นเลยในเวลานี้ แต่อย่างไรเราก็ไม่ควรประมาท
"ไปที่ไหนดีละครับ" ผมถาม
"ออกไปก่อนละกัน เดี๋ยวค่อยนึก" พี่ยศว่า
เราอาบน้ำแต่งตัว และขับรถออกจากซาวน่าโดยผมขับรถตามพี่ยศออกมา พี่ยศขับวนไปเวียนมา คล้ายกับจะหาที่แวะ แต่ก็ไม่รู้จะแวะที่ไหน ในที่สุดก็ต้องลงมาปรึกษากัน พี่ยศเสนอว่าไปที่บ้านผม แต่ผมบอกพี่ยศไปว่าตะขิดตะขวงใจ เพราะรู้สึกอายแม่ แม้แม่จะจากไปแล้ว แต่ผมก็ยังมักคิดอยู่เสมอว่าแม่ยังอยู่คุ้มครองผมและบ้านหลังนั้น จึงไม่อยากทำเรื่องนี้ในบ้านให้แม่เห็น เราสองคนเห็นพ้องกันว่าไม่ควรไปตามโรงแรมม่านรูด เพราะอาจมีคนเห็นเราหรือจำรถได้ คิดไปคิดมาก็ได้ข้อสรุปว่าไปที่บ้านของพี่ยศ
เราไปถึงที่บ้านของพี่ยศหลังบ่ายสี่โมงเล็กน้อย ซึ่งเวลานั้นปกติแล้วยังไม่มีใครกลับบ้าน พี่ป้อมมักจะกลับบ้านราว 6 โมงเย็น ส่วนโตกับเล็กก็เช่นกันเพราะอยู่เล่นกีฬาหลังเลิกเรียน อย่างเร็วก็ 5 โมงกว่า ดังนั้นทางของเราจึงสะดวก แต่ถึงคนในบ้านจะกลับมาก่อนเวลาเราก็จะได้ยินเสียงเปิดประตูก่อน
เมื่อมาถึงบ้านของพี่ยศ เราสองไม่รอช้า พากันเดินขึ้นไปชั้นบน เมื่อถึงชั้นบน พี่ยศนิ่งไปชั่วครู่ ผมเดาใจพี่ยศออก พี่ยศคงรู้สึกละอายใจเหมือนกันที่จะพาผมเข้าไปในห้องนอน เพราะห้องนั้นเป็นของทั้งพี่ยศและพี่ป้อม ผมเองก็รู้สึกไม่สบายใจที่จะใช้ห้องนั้นและนอนบนเตียงนั้นเหมือนกัน
"ไปห้องโตก็แล้วกันครับ ใช้ฟูกที่ผมนอนก็ได้" ผมเสนอ ก็คงเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วในตอนนั้น
เมื่อไปถึงห้องของโตซึ่งเป็นห้องที่ผมใช้นอนเป็นประจำเวลามาพักที่นี่ ทันทีที่เราเข้ามาในห้อง เราสองคนไม่รอช้า ต่างคนต่างก็โถมเข้าหากัน เรายืนกอดและซุกไซร้กัน ขณะที่ผมกอดพี่ยศอยู่นั้น มือซนของพี่ยศก็ลูบไล้และขยำบั้นท้ายของผมอย่างมันมือ พร้อมทั้งเบียดท้องน้อยของตนเองมาบดขยี้กับท้องน้อยของผมด้วยอารมณ์อันเร่าร้อน ผมเพิ่งตระหนักถึงอีกด้านหนึ่งของพี่ยศที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อนเลย นั่นคือด้านที่เร่าร้อนและเร้าใจ และแล้ว เพลงบาปที่หยุดบรรเลงไปชั่วครู่ก็เริ่มบรรเลงต่อไป
ผมเอาฟูกมาปูเหมือนอย่างที่เคยทำ และแล้วเราทั้งคู่ก็ล้มตัวลงและกอดก่ายกันบนฟูกทั้งเสื้อผ้า… เราก็ประกบปากกัน พร้อมทั้งแลกลิ้นกันอย่างเร่าร้อน ร่างท่อนล่างของเราก็บดขยี้กัน ผมสามารถรับรู้ถึงความแข็งแกร่งของท่อนลำพี่ยศได้แม้จะมีกางเกงกางกั้นอยู่
ไม่รอช้า เราสองต่างช่วยกันปลดเปลื้องเสื้อผ้าของกันและกัน ไฟปรารถนาของเราทั้งสองคุโชนเต็มที่อย่างที่ไม่มีอะไรจะมายับยั้งได้อีกแล้ว และแล้ว เราทั้งสองก็อยู่ในสภาพเกือบเปลือยเปล่า มีเพียงกางเกงในติดกายเท่านั้น กลิ่นกายของพี่ยศกระตุ้นอารมณ์ของผมให้กระเจิดกระเจิง ผมโถมลงไปบนตัวพี่ยศและซุกไซร้หน้าอก ลำตัว ระเรื่อยไปจนถึงหน้าท้องอย่างเมามัน ขนที่หน้าท้องของพี่ยศเริ่มที่สะดือและลามหายเข้าไปในกางเกงใน ผมตามไซร้จากสะดือไปจนถึงขอบกางเกงใน และที่นั่นเอง ผมก็ได้เห็นกางเกงในอันโป่งพองของพี่ยศอย่างใกล้ชิด กลิ่นอับชื้นของกางเกงในที่ใส่มาทั้งวันแทนที่จะทำให้ผมรู้สึกไม่ดี ตรงกันข้าม ผมกลับรู้สึกว่ามันรัญจวนใจอย่างประหลาด ผมก้มลงไปงับท่อนลำที่โป่งพองอยู่ในกางเกงในทันที
ผมรู้สึกคล้ายกำลังงับใส่เสาหิน มันแข็งเกร็งมาก พี่ยศสะดุ้งเฮือก บิดตัวไปมา จะว่าไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนหรืออย่างไรก็สุดคาดเดาได้ ผมโลมไล้อยู่ภายนอกกางเกงในเป็นเวลานานจนพี่ยศทนไม่ได้
"เป้ จะทำอะไรก็ทำเถอะ พี่ทนไม่ไหวแล้ว" พี่ยศขอร้อง พร้อมทั้งส่งเสียงครางด้วยความเสียวซ่าน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผมจึงถอนปากจากกางเกงในของพี่ยศ แล้วดึงกางเกงในของพี่ยศลง ท่อนลำของพี่ยศก็ดีดผึงออกมา มันสวยงามมาก ตั้งตรงและแข็งแกร่ง ท่อนลำของพี่ยศมีสีคล้ำกว่าร่างกายส่วนอื่นเล็กน้อย คงเป็นเพราะใช้งานมามากนั่นเอง ส่วนปลายของท่อนลำเปิดได้ครึ่งหัว ทำให้เห็นดอกเห็ดสีแดงคล้ำเพียงครึ่งเดียว ส่วนปลายดอกเห็ดเยิ้มฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่นอันเหนียวข้น
ผมยังไม่ลงมือโจมตีท่อนลำของพี่ยศ แต่ยังคงวนเวียนซุกไซร้อยู่ตามหน้าท้องและกลุ่มมุ่นไหมอันดกดำของพี่ยศ ซึ่งมันทำให้พี่ยศเกร็งไปทั้งตัว ท่อนลำเบ่งพองด้วยความกำหนัด และที่ปลายมีหยดน้ำเหนียวข้นหลั่งออกมามากมายจนย้อยหยดลงมาตามท่อนลำ
ผมละจากกลุ่มไหมที่ทั้งดกและนุ่ม อ้อมลงมาที่พวงสวรรค์ของพี่ยศ ผมใช้ลิ้นวนและดูดไปมาจนพี่ยศดิ้นพราด และอย่างคาดไม่ถึง พี่ยศจับศีรษะของผมแน่นแล้วเอาท่อนลำมาแนบกับใบหน้าของผมและถูไถไปมา คล้ายกับพยายามจะหาช่องทางเข้ามาในปากของผม พี่ยศคงสุดจะกลั้นแล้ว ผมจึงสนองด้วยการปล่อยให้พี่ยศถูไถท่อนลำไปมา จากนั้นจึงเริ่มโจมตีการใช้ริมฝีปากขบท่อนลำของพี่ยศเอาไว้ พร้อมทั้งใช้ปากรูดไล้ไปมา
พี่ยศร้องครวญคราง บิดตัวไปมา ผมเริ่มปฏิบัติการโจมตีขั้นต่อไป จากการขบท่อนลำมาเป็นการเอาปากครอบลงไป พร้อมทั้งใช้ลิ้นวนที่ปลายดอกเห็ดซึ่งเยิ้มฉ่ำ ขณะเดียวกันก็รูดปากลงเพื่อปอกดอกเห็ดของพี่ยศให้พ้นจากสิ่งปกคลุม
พี่ยศร้องครางเสียงดัง ฟังไม่ได้ศัพท์ ขณะที่ผมยังบรรจงรูดปากขึ้นลงและใช้ลิ้นฉกปลายท่อนลำของพี่ยศ เพียงครู่เดียว พี่ยศก็ทนไม่ไหว จับศีรษะของผมไว้แน่นพร้อมทั้งกระดกเอวขึ้นลงอย่างรุนแรง มันเป็นการกระทำที่รุนแรงมากจนปากของผมเจ็บระบมไปหมด แต่ผมก็ยอมทน และรู้ดีว่าพี่ยศกำลังเพลินเพลินจนลืมตัวและมาถึงจุดสำคัญแล้ว ผมขยับหัวขึ้นลงเพื่อเสริมแรงกระแทกของพี่ยศให้ดุดันยิ่งขึ้น เพื่อให้พี่ยศมีความสุขมากๆ…
และแล้ว จุดวิกฤตก็มาถึง พี่ยศตัวเกร็ง หยุดเคลื่อนไหว ขณะเดียวกันท่อนลำของพี่ยศก็กระแทกเข้าปากผมจึงถึงคอหอย พร้อมทั้งกระตุกเป็นจังหวะ ผมรู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆที่พุ่งเข้าไปในคอของผมตามจังหวะการกระตุกของท่อนลำ มันมากเหลือเกิน ทั้งมากและคาว บางส่วนผมก็กลืนเข้าไปแต่บางส่วนก็ไหลออกมาเป็นทางตามมุมปาก
หลังจากพายุร้ายผ่านไป คลื่นลมก็สงบลง ผมปล่อยให้ท่อนลำของพี่ยศคาอยู่ในปากอย่างนั้น อยากคามันไว้ให้นานที่สุด
เมื่อผมขบท่อนลำ ของเหลวอุ่นๆของพี่ยศก็หลั่งเข้ามาในปากผมอีก ผมจึงใช้ปากรีดเอาน้ำรักส่วนที่ค้างอยู่ในท่อนลำออกมาให้มากที่สุด พร้อมทั้งใช้ลิ้นค่อยๆวนเวียนชำระท่อนลำให้พี่ยศจนสะอาด ขณะที่ผมดำเนินการอยู่นี้ พี่ยศก็ยังคงร้องครวญครางและบิดตัวไปมาด้วยความเสียวซ่านตลอดเวลา
"พอแล้วล่ะเป้ ขอบใจมาก" พี่ยศบอก พร้อมทั้งดึงตัวผมเข้ามากอด ร่างของผมจึงทับพี่ยศเอาไว้ "พี่ไม่เคยมีความสุขอย่างนี้มาก่อนเลย" พี่ยศกระซิบเบาๆที่ข้างหูผมด้วยความรักใคร่
"จริงหรือครับ ไม่น่าเชื่อเลย" ผมพูด ใจก็นึกจินตนาการภาพพี่ยศกำลังบรรเลงเพลงรักกับผู้หญิงคนหนึ่งอย่างถึงพริกถึงขิง "พี่น่าจะผ่านประสบการณ์มาเยอะแล้ว"
"มันก็ใช่ แต่นั่นไม่ใช่ความสุขที่แท้จริงของพี่ พี่เพิ่งรู้ความจริงเดี๋ยวนี้เองว่าความสุขที่พี่เคยได้รับจากคนอื่นนั้นมันเทียบไม่ได้กับที่พี่ได้รับจากเป้เลย เพราะนั่นไม่ใช่ธรรมชาติที่แท้จริงของพี่" พี่ยศพูด ผมรู้ดีว่า 'คนอื่น' ที่พี่ยศหมายถึงนั้นคือใคร
"ผมก็มีความสุขมากเช่นกันครับ ที่ทำให้คนที่ผมรักมากที่สุดมีความสุข" ผมพูด
"ยังหรอก เป้ยังพูดอย่างนั้นไม่ได้ เพราะว่าเป้เพิ่งจะ 'ให้' พี่โดยที่ยังไม่ได้รับอะไรเลย คราวนี้ถึงคราวที่พี่จะตอบแทนเป้บ้างแล้วล่ะ" ว่าแล้วพี่ยศก็พลิกตัวผมให้นอนหงายอยู่บนฟูก แล้วตนเองขึ้นไปนอนอยู่บนตัวผมแทน…
(8) : ห้วงรัก เหวลึก
พี่ยศบรรจงไซร้ผมจากใบหู ติ่งหู ซอกคอ เรื่อยมาจนถึงหน้าอก และเม็ดสีชมพูของผม ลีลาของพี่ยศเร่าร้อนมาก ถึงตอนนี้เองผมก็เข้าใจว่าเมื่อครู่พี่ยศรู้สึกอย่างไรตอนที่ร้องครวญคราง เพราะตอนนี้ผมก็รู้สึกเสียวซ่านอย่างสุดกลั้นเช่นกัน ผมเริ่มครวญครางออกมาบ้าง
พี่ยศยังไม่หยุดแค่นั้น ยังคงซุกไซร้ไล่ลงมา เมื่อมาถึงกางเกงใน พี่ยศก็เลียนแบบจากสิ่งที่ผมทำให้ดูเมื่อครู่ โดยการเล้าโลมจากด้านนอกของกางเกงในก่อน พี่ยศเรียนรู้ได้เร็วทีเดียว จากนั้นชั่วครู่ พี่ยศก็เปลื้องกางเกงในของผมออก
ท่อนลำของผมโผล่ออกมาทักทายพี่ยศ โดยไม่รอช้า พี่ยศครอบปากลงไปทันที ปากของพี่ยศเหมือนกระบอกสูบที่ทำงานอย่างช้าๆ ท่าทางพี่ยศจะไม่ชำนาญเรื่องนี้เพราะดูท่าเงอะงะ อีกทั้งฟันของพี่ยศยังมักกระแทกท่อนลำของผมจนรู้สึกเจ็บ แต่ถึงแม้จะเจ็บมันก็เป็นความสุขอย่างที่ผมไม่เคยพบมาก่อน
สักพักพี่ยศดูจะชำนาญขึ้น เริ่มใช้ลิ้นตวัดที่ปลายดอกเห็ดของผมบ้าง ทำให้ผมครางเสียงหลงด้วยความเสียวอย่างสุดๆ ถึงตอนนี้ผมทนนอนต่อไปเฉยๆไม่ได้แล้ว ผมพลิกตัวขึ้นมาแล้วกลับลำตัวให้หัวไปทางปลายเท้าของพี่ยศ แล้วอ้าปากครอบท่อนลำของพี่ยศที่ขณะนี้กำลังแข็งตัวอยู่แต่ยังไม่เต็มที่
เมื่อเราอยู่ในท่า 69 เราต่างก็มอบความเสียวซ่านให้แก่กันอย่างเอาเป็นเอาตาย เมื่อท่อนลำของพี่ยศอยู่ในปากของผมมันก็กลับแข็งตัวเต็มที่อย่างรวดเร็ว ดูท่าพี่ยศจะมีพลังเหลือเฟือจริงๆ เพียงครู่เดียวผมก็รู้สึกเต็มกลั้นและพร้อมที่จะระเบิดความสุขออกมาแล้ว
"พี่ครับ ผมจะแตกแล้วนะครับ" ผมเตือนพี่ยศ เผื่อว่าพี่ยศไม่อยากให้ของผมแตกในปาก พี่ยศครางเสียงอู้อี้ แทนที่จะถอนปากออกกลับโจมตีท่อนลำของผมหนักยิ่งขึ้น "งั้นผมปล่อยแล้วนะพี่" ผมรีบบอกเพราะสุดที่จะกลั้นทำนบต่อไปได้ พี่ยศไม่ตอบ
ผมรู้สึกเสียวท้องน้อยอย่างสุดกลั้น พยายามกลั้นมันไว้ให้ได้นานที่สุดเพื่อตักตวงความสุขอย่างเต็มที่ แต่แล้วผมก็ต้องปลดปล่อยมันออกมา ท่อนลำของผมกระตุกอย่างแรงพร้อมทั้งฉีดพ่นน้ำรักเข้าไปในปากพี่ยศจนพี่ยศสำลักต้องรีบถอนปากออกมา แต่น้ำรักของผมยังไม่หมด มันยังฉีดพุ่งต่อจนเลอะหน้าพี่ยศและยังเลอะที่หน้าท้องของผมด้วย มันกระตุกพร้อมทั้งพ่นพิษออกมาราว 5-6 ครั้งก่อนที่จะหมดฤทธิ์
"เยอะเหลือเกิน" พี่ยศพูดเบาๆ ว่าแล้วพี่ยศก็ก้มหน้าลงไปทำความสะอาดท่อนลำให้ผมเหมือนอย่างที่ผมทำเป็นตัวอย่างไว้เมื่อรอบแรก ท่าทางพี่ยศไม่ได้รังเกียจกับคราบรักที่เปื้อนใบหน้าเลย คงปล่อยมันไว้อย่างนั้นไม่เช็ดออก
"รสชาติเป็นยังไงครับ" ผมละปากจากท่อนลำของพี่ยศชั่วคราว แล้วถามยิ้มๆ "ทั้งเค็ม ทั้งคาว เป็นครั้งแรกของพี่ ยังไม่ค่อยคุ้นกับรสชาติมันเท่าไหร่" พี่ยศตอบ แล้วถามผมบ้าง "แล้วของพี่ละ"
"ก็เค็มและคาวเหมือนกันครับ เป็นธรรมดา"
พี่ยศขยับตัวลุกขึ้น คราวนี้จับผมนอนคว่ำ แล้วตัวพี่ยศก็ทอทาบลงไปบนลำตัวผม พี่ยศบรรจงซุกไซร้ต้นคอและแผ่นหลังของผมด้วยปากและจมูก ส่วนท่อนลำอันแข็งแกร่งของพี่ยศก็ซอกซอนอยู่ที่ร่องก้นของผม บางครั้งมันก็กระแทกเข้าที่ปากประตูหลัง เพียงครู่เดียว พี่ยศก็กระซิบเบาๆที่ข้างหูผม
"เป้ ขอพี่เถอะนะ" เพียงเท่านี้ผมก็เข้าใจว่าพี่ยศหมายถึงอะไร ผมพยักหน้า โดยธรรมชาติของผมแล้วผมชอบเป็นฝ่ายรุกมากกว่า แต่สำหรับกับพี่ยศแล้วผมเต็มใจที่จะเป็นฝ่ายรับตามที่พี่ยศต้องการ เพราะความรักที่มีต่อพี่ยศนั่นเอง
พี่ยศขอตัว แล้วเดินออกไปนอกห้องทั้งๆที่ตัวเปล่าเปลือย ท่อนลำชี้พุ่งไปข้างหน้า เพียงครู่เดียวก็กลับมาพร้อมกับเควายเยลลี่
พี่ยศจับผมนอนหงาย ยกขา จากนั้นทาเควายกับท่อนลำของตัวเอง แล้วค่อยๆชำแรกมันเข้าไปในถ้ำของผม ผมเจ็บมากแม้จะมีเควายช่วยหล่อลื่นก็ตามเพราะปกติผมไม่ได้เป็นฝ่ายรับ คนรักในอดีตของผมก็ล้วนแต่ชอบให้ผมเป็นฝ่ายรุก ดังนั้นประตูหลังของผมจึงไม่ค่อยได้ผ่านงานเท่าไรนัก ตอนนั้นมันไม่สนุกเลยแม้แต่น้อย ผมร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด แต่ก็พยายามทน
พี่ยศเห็นว่าถ้ำของผมฝืดมาก ก็เลยทาเควายที่ท่อนลำเพิ่มไปอีก แต่มันก็ยังฝืดอยู่ คราวนี้พี่ยศเลยบีบเควายใส่นิ้ว แล้วส่งเยลเข้าไปโดยใช้นิ้วล้วงเข้าไปในถ้ำของผม จากนั้นชักนิ้วเข้าออกเบาๆ คราวนี้ได้ผล เควายในปริมาณมากช่วยให้ผมสบายขึ้นและรู้สึกสนุกกับการกระทำของพี่ยศได้
พี่ยศค่อยๆเสียบท่อนลำเข้าไปจนสุด จากนั้นคาไว้ชั่วครู่เพื่อให้ผมเคยชิน จากนั้นก็โยกเข้าโยกออกช้าๆ ถึงบทนี้พี่ยศคงมีประสบการณ์มามาก จึงทำได้อย่างนุ่มนวล
"คับเหลือเกินเป้" พี่ยศคราง ขณะเดียวกันก็เริ่มเร่งความเร็ว ผมเริ่มรู้สึกเสียวขึ้นมาบ้างแล้วเช่นกัน เพียงครู่เดียวท่อนลำของพี่ยศก็กลายเป็นลูกสูบที่โหมกระหน่ำเข้าใส่กระบอกสูบของผมอย่างไม่ยั้ง เสียงแผ่นเนื้อและถุงบอลของพี่ยศกระแทกก้นของผมดังพั่บๆช่วยเร้าอารมณ์ของเราทั้งสองได้มาก
สักพักผมก็รู้สึกฝืดและเริ่มแสบอีก พี่ยศจึงทาเควายเพิ่มให้ จากนั้นพี่ยศจึงเปลี่ยนท่าโดยให้ผมนอนคว่ำแล้วพี่ยศนอนทับอยู่บนลำตัวของผม และค่อยๆชำแรกท่อนลำเข้ามาอีกครั้ง พี่ยศซุกไซร้ลำตัวของผมอย่างเร่าร้อนในขณะที่ท่อนล่างโหมกระหน่ำใส่ถ้ำของผม แรงกระแทกทำให้ผมสั่นสะท้านไปทั้งตัว ลีลาของพี่ยศยอดเยี่ยมมาก รวมทั้งยังอดทนอีกต่างหาก เวลาผ่านไปแล้วสิบห้านาที ทาเควายเพิ่มไปหลายรอบ พี่ยศก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จ
"พี่ครับ ผมไม่ไหวแล้วครับ" ผมร้องบอกพี่ยศเพราะหลังจากโดนถล่มอยู่นาน แม้มีเควายก็ยังช่วยไม่ไหว ตอนนี้ผมรู้สึกแสบไปทั้งถ้ำ
"ทนอีกนิดนะเป้" เมื่อพี่ยศได้ยินดังนั้นจึงเร่งความเร็วขึ้น และเพียงครู่เดียว ผมก็รู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆจำนวนมากฉีดพุ่งอยู่ภายในถ้ำของผม
พี่ยศชะลอความเร็วของลูกสูบลง ของเหลวจากตัวพี่ยศทำให้ผมรู้สึกสบายขึ้นมากเพราะมันทั้งมากและลื่น บรรเทาความแสบร้อนได้ดี เพียงครู่เดียวลูกสูบก็หยุดทำงานและพี่ยศก็ฟุบลงบนแผ่นหลังของผม
ผมปล่อยให้ท่อนลำของพี่ยศคาไว้และให้พี่ยศนอนพักผ่อนอยู่ในท่านั้นจนท่อนลำหลุดออกมาเอง พี่ยศหลั่งออกมาเยอะมากจริงๆ มากจนมันรั่วไปเลอะผ้าปูที่นอนเล็กน้อย และเมื่อผมลุกขึ้นยืน มันก็ยังไหลย้อยออกมาจากประตูหลังของผมลงมาตามขาอ่อน จนต้องรีบเอาทิชชู่มาซับ
"พี่หลั่งเยอะจัง" ผมแซว พี่ยศยิ้มๆไม่ตอบอะไร แต่โน้มหน้ามาหอมแก้มผมอย่างเอ็นดู "ขอบใจมากเป้ นี่เป็นครั้งแรกของพี่เลยนะ หมายถึงกับ… ผู้ชายด้วยกันน่ะ"
ผมพยักหน้ารับทราบ รู้สึกดีใจที่เป็นผู้ชายคนแรกที่ได้นอนกับพี่ยศ แม้จะกล่าวคำว่า 'คนแรก' ได้ไม่เต็มปากนัก ต้องใช้คำว่า 'ชายคนแรก' ก็ตาม
หลังจากนั้นเราทำความสะอาดร่างกายและรีบออกไปจากบ้านก่อนที่คนอื่นๆในบ้านจะกลับมา และหลังจากนั้นเป็นต้นมา พี่ยศกับผมก็มักมีอะไรกันเสมอๆ โดยใช้ที่บ้านของพี่ยศนั่นเอง เพียงแต่เลือกเวลาให้เป็นเวลาบ่ายซึ่งยังไม่มีใครกลับ ส่วนผมนั้นส่วนใหญ่จะไม่มีปัญหาในการนัดพบกับพี่ยศเพราะสามารถจัดคิวงานในแต่ละวันได้โดยไม่ให้เสียงาน
ในที่สุดผมก็ได้ครอบครองพี่ยศ ความรักความสุขที่เราได้มอบให้แก่กันและกันมันมีความหมายมาก ทั้งผมและพี่ยศต่างก็รู้สึกว่าชีวิตของเราจะขาดกันและกันไม่ได้ ในขณะเดียวกันเปลือกนอกเรายังคงพยายามไม่ให้สนิทสนมกันมากเกินไปเพราะเกรงจะเป็นที่ผิดสังเกต แม้เราทั้งคู่จะมาถึงจุดที่อาจเรียกได้ว่าประสบความสำเร็จในเรื่องความรักแล้ว แต่ในส่วนลึกของหัวใจแล้วเหมือนมีเงาทะมึนครอบคลุมอยู่ เพราะสิ่งที่เราได้ทำไปนั้นเป็นสิ่งผิด ผมรู้ทั้งรู้ว่าทางสายนี้เป็นทางที่ผิด ผมไม่ควรรักคนที่มีเจ้าของแล้ว แต่ผมก็ยังเดินไป ถลำเข้าไปเรื่อยๆโดยหาข้ออ้างให้แก่ตัวเองต่างๆนานาเพื่อจะไม่ต้องถอนตัวจากพี่ยศ สิ่งที่ผมเคยคิดว่าผมจะรักกับพี่ยศโดยไม่ต้องแย่งพี่ยศมาครอบครองโดยที่เราไม่มีเพศสัมพันธ์กันนั้น ตอนนี้ก็ได้พิสูจน์แล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ ทั้งผมและพี่ยศไม่สามารถทนความเย้ายวนแห่งกิเลสตัณหาที่มาพร้อมกับความรักได้
แต่ถึงแม้ผมทราบว่าปลายทางสายนี้เป็นเหวลึก ผมก็สมัครใจที่จะเดินไป…
ผมยังคงมาสอนหนังสือให้โตและค้างที่บ้านพี่ยศเป็นประจำทุกวันเสาร์ ที่จริงมาระยะหลังนี้ผมรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่เหมือนกันที่ต้องเผชิญหน้ากับพี่ป้อม ผมเป็นเหมือนวัวสันหลังหวะ ผมรู้ว่าพี่ยศคงมีความรู้สึกคล้ายๆกันแต่ต่างคนก็ไม่อยากพูดออกมาเพื่อสร้างความลำบากใจให้กัน ดังนั้นต่างรู้ต่างก็เงียบไว้
ในตอนเย็นของเสาร์หนึ่ง ขณะที่ผมกำลังสอนหนังสือให้โตอยู่ ผมได้ยินเสียงคนเถียงกันแว่วเข้ามาในหู พี่ยศกำลังเถียงกับพี่ป้อมอยู่ในห้องครัวนั่นเอง ทั้งสองเถียงกันค่อนข้างเบา ผมจึงจับใจความไม่ได้ แต่รู้แน่ว่าทั้งสองกำลังมีปากเสียงกัน
"เฮ้อ" โตถอนใจ แล้วเอนตัวมาซบผมแบบเด็กอ้อน ยิ่งนานผมกับโตก็ยิ่งสนิทกัน จนเป็นเหมือนอาหลานกันจริงๆ โตรักและไว้วางใจผมมาก บางทียังเอาเรื่องเพื่อนสาวที่โรงเรียนมาปรึกษาตามประสาของเด็กวัยรุ่นสมัยนี้ที่เป็นแฟนกันตั้งแต่เรียนมัธยม ถึงแม้โตจะเข้าสู่วัยรุ่นแล้ว แต่ด้วยความสนิทสนม บางครั้งโตก็เผลอแสดงนิสัยแบบเด็กๆออกมา อย่างเช่นการมาซบผม…เหมือนที่โตทำกับพ่อ ซึ่งนี่เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมรักและเอ็นดูโตมาก
"โตถอนใจทำไม มีอะไรไม่สบายใจเหรอ" ผมโอบแกไว้ด้วยความเอ็นดู
"ก็พ่อกับแม่น่ะซี หมู่นี้เถียงกันอยู่เรื่อย" โตบ่น เดี๋ยวนี้โตพูดจากับผมไม่ค่อยจะมี 'ครับ' ต่อท้ายแล้ว เพราะความสนิทกันนั่นเอง
ผมชักเอะใจ "ใจเย็นๆน่า คู่รักกันอยู่ด้วยกันมานานก็ต้องมีปากเสียงกันบ้างนั่นแหละ อ้อ แล้วเถียงกันเรื่องอะไรล่ะ"
"เรื่องไม่เป็นเรื่องครับ" โตบอก แล้วเปลี่ยนซบที่ลำตัวผมมาเป็นนอนหนุนตัก ระยะหลังนี้โตชอบนอนหนุนตักผมบ่อยๆ เราเรียนกันอย่างตามสบาย นั่งๆนอนๆได้ตามอัธยาศัย บางทีโตเมื่อยก็มานอนหนุนตักผมเล่น"บางทีก็เถียงกันเรื่องอาหาร คนนึงอยากกินอย่างนั้น อีกคนอยากกินอย่างนี้ บางทีดูทีวียังเถียงกันเรื่องหนังเลย ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น แม่ยังเคยบ่นเลยว่าพ่อเปลี่ยนไป"
ผมนิ่งอึ้ง เงาทมึนในใจผมยิ่งมืดมิด ความเปลี่ยนแปลงของพี่ยศนี้ต้องเกี่ยวกับผมแน่ๆ
(9) : รอยร้าวในครอบครัว
เมื่อมีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งที่สอง และเมื่อมีครั้งที่สองก็ต้องมีครั้งต่อๆไป ผมกับพี่ยศลักลอบมีเพศสัมพันธ์กันเป็นประจำโดยใช้สถานที่คือที่บ้านของพี่ยศ แม้ผมจะรู้สึกผิดที่ทำอย่างนี้ แต่ความรู้สึกผิดก็ไม่สามารถยับยั้งการกระทำของเราสองได้ และเมื่อนานไป เราก็เริ่มชินชากับความรู้สึกผิดนั้น
หลังจากนั้นผมก็พบว่าพี่ยศกับพี่ป้อมมักมีกิริยาปั้นปึ่งต่อกัน คล้ายกับว่าไม่พอใจอะไรกันบางอย่าง จะเป็นอย่างนี้อยู่เป็นครั้งคราว ผมเริ่มรู้สึกอึดอัดใจที่เห็นครอบครัวนี้อยู่ในสภาพเช่นนี้ จึงลองเลียบเคียงถามโตดูในคืนวันเสาร์หนึ่งหลังจากที่เราเตรียมตัวเข้านอน
"โต พ่อกับแม่เป็นไงบ้างหมู่นี้" ผมถาม
โตทำหน้าเบ้ "ไม่ค่อยจะดีครับ งอนกันอยู่เรื่อยเลย ที่จริงพ่อก็เฉยๆนะครับ แต่ดูว่าแม่จะงอนพ่อมากกว่า พ่อก็ยังเฉยของพ่ออยู่เรื่อย จะมีก็บางครั้งที่เห็นพ่อหงุดหงิด"
"แล้วที่แม่ว่าพ่อเปลี่ยนไปน่ะมันเรื่องอะไรบ้างล่ะ" ผมถามต่อ
"ก็ไม่รู้เหมือนกันครับ แต่ผมว่าพ่ออาจจะเปลี่ยนไปบ้างจริงๆ ดูพ่อเฉยยิ่งกว่าเก่าอีกครับ แต่ก็เถียงกับแม่บ่อย คือตอนเถียงก็พูดน่ะครับ แต่ตอนอยู่เฉยๆแล้วเงียบกว่าเก่าอีก" โตอธิบาย แล้วพูดต่อ "ผมกับเล็กยังคุยกับพ่อน้อยลงเลย รู้สึกว่าพ่ออารมณ์ไม่ค่อยจะดี แต่ก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร"
ว่าแล้วโตก็ลงมานั่งข้างๆผมที่ฟูก แล้วกอดผมไว้ "ไม่คุยกับพ่อก็ไม่เป็นไร คุยกับอาเป้ดีกว่า"
ผมเอามือขยี้ผมโตด้วยความเอ็นดู ยิ่งนานโตยิ่งช่างอ้อนกับผมมากขึ้นทุกวัน "จะคุยอะไรกับอาล่ะ อาง่วงแล้ว"
"น่า อาเป้ คุยกับผมหน่อย" แล้วโตก็ทำท่าเขินๆ "อยากถามอะไรอาบางอย่าง"
"อะไรล่ะ ว่ามาสิ" ผมชักรู้สึกสนใจกับกิริยาของโต คำถามนี้คงเป็นคำถามค่อนข้างส่วนตัวเป็นแน่
"เอ่อ… ผมอยากรู้ว่าอาเคยใช้ถุงยางไหม" โตหน้าแดงเมื่อถามคำถามนี้ ผมเองก็สะอึกไปเหมือนกัน
"โตถามทำไมกันล่ะ"
"ก็อยากรู้น่ะครับ คือ… คือ…" โตอึกอัก
"บอกมาก่อน ว่าอยากรู้ไปทำไม"
"คือ ผมอยากมีเซ็กซ์กับแฟนผมอ่ะครับ แต่ยังใช้ถุงยางไม่เป็น" โตพูด ผมตะลึง ไม่นึกเลยว่าเด็กวัยรุ่นสมัยนี้จะไวไฟขนาดนี้
"อะไรกันโต นี่เพิ่งจะ ม.4 เอง ยังเด็กอยู่เลย ริจะมีเซ็กซ์แล้วเหรอ ทำไมถึงได้ไวกันขนาดนี้ล่ะ"ผมถามด้วยความประหลาดใจและตกใจเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกดีใจที่โตถามคำถามนี้กับผม เพราะถ้าไม่อย่างงั้นแกอาจไปทำใครท้องก็ได้
"อะไรกันอาเป้ เด็กที่ไหน ผมมีบัตรประชาชนแล้วนะ" โตย้อน "อีกอย่าง เพื่อนผมมันนอนกับแฟนตั้งแต่ ม.3 แล้ว นี่ผม ม.4 แล้วยัง… ยังไม่มีอะไรกับใครเลย จะว่าเร็วได้ไง"
ผมอดขำไม่ได้ แม้โตจะเป็นหนุ่มแล้ว แต่บางทีผมก็คิดว่าแกยังเด็กอยู่ "แล้วทำไมไม่ถามเพื่อนล่ะถ้ายังงั้น"
"ก็เพื่อนผมมันไม่ใช้ถุงยางนี่ครับ แต่ผมรู้จักระวังตัว เดี๋ยวแฟนท้องแล้วจะยุ่ง อีกอย่าง ไม่อยากถามใครด้วยครับ เสียฟอร์มหมด เดี๋ยวมันจะหาว่าแค่นี้ก็ไม่รู้" โตสาธยาย "อาเป้รู้ก็บอกมาสิครับ หรือว่าไม่รู้" แน่ะ ท้าทายผมเล็กๆอีกด้วย
"โต ฟังอาก่อน" ผมพยายามอธิบาย "ใช้น่ะใช้เป็น แต่อาว่าสิ่งที่โตคิดจะทำมันเร็วไปนะ เอาไว้โตเป็นผู้ใหญ่ก่อนจะไม่ดีกว่าหรือ เกิดพ่อแม่ผู้หญิงเขารู้เรื่องแล้วเอาเรื่องจะทำยังไง โตไม่เสียอนาคตเหรอ"
"โธ่เอ๊ย อาเป้ไปอยู่ไหนมา ถ้าไม่ท้องล่ะมันไม่มีปัญหาหรอกครับ เป็นแฟนกันใครๆเขาก็ไปนอนกันทั้งนั้น บางคนมันยังเอามาเล่าให้เพื่อนฟังสนุกๆเลย"
"ไม่เอาล่ะ อาว่าอายังไม่สอนโตดีกว่า" ผมตัดบท เมื่อเห็นว่าการสนทนาชักจะไปกันใหญ่ และเรื่องแบบนี้ผมรับมือไม่ถูกเสียด้วย ผมไม่อยากมีส่วนส่งเสริมให้โตชิงสุกก่อนห่าม
"น่า น่า สอนหน่อยน่า อาเป้" โตอ้อนอีก พลางล้มตัวลงทับผม "ไม่สอนผมกดอาไว้ไม่ให้ไปไหนด้วย"
ว่าแล้วเราทั้งสองก็กอดปล้ำกันเล่น บางทีโตนึกสนุกก็จะมาปล้ำกับผมเล่น แต่ก่อนก็ไม่บ่อยนัก แต่ผมเพิ่งจะมาสังเกตว่าช่วงหลังที่โตเริ่มเติบโตขึ้น โตมักชอบเล่นปล้ำกับผมบ่อยๆ คงอยากประลองกำลังกระมัง เพราะโตตัวโตอย่างรวดเร็ว ปีสองปีที่ผมเห็นโต จากเด็กน้อยหุ่นเผอมพรียวกลายเป็นเด็กหนุ่มร่างสูงและมีกล้ามเนื้ออันเนื่องมาจากการเล่นกีฬา
โตทับตัวผมไว้ ซึ่งผมรู้สึกว่าทับนานเป็นพิเศษ และแล้ว…ผมก็รู้สึกถึงสัมผัสอันค่อนข้างแข็งจากแก่นกายของโตที่ทาบอยู่บนท้องของผม … คงเป็นปฏิกิริยาตามธรรมชาติของเด็กหนุ่มที่ส่วนนั้นโดนเสียดสี ผมคิด แล้วก็ผลักตัวโตลงไปจากตัวผม แต่ไม่ให้โตรู้ว่าผมจงใจ คงเหมือนกับการเล่นกัน
"พอแล้ว โต ดึกแล้วนะ อาว่าเรานอนกันดีกว่า" ผมเปลี่ยนเรื่อง โตมีสีหน้าเปลี่ยนไปนิดๆ แต่ตอนนั้นผมไม่ได้สนใจ คงนึกว่าโตผิดหวังที่ผมไม่ยอมสอนการใช้ถุงยาง จากนั้นเราทั้งสองก็เข้านอน และคืนนั้นเอง เมื่อผมตื่นขึ้นมากลางดึกผมก็พบว่าโตกำลังช่วยตัวเองโดยนอนคว่ำแล้วถูไถกับเตียงเหมือนอย่างที่เคยทำตอนที่ผมมาค้างที่นี่ใหม่ๆ
เมื่อแรกๆ บางครั้งผมต้องตื่นขึ้นมากลางดึกจากเสียงรบกวนบางอย่าง และพบว่าโตกำลังช่วยตัวเองแบบนี้อยู่ แต่สักปีที่ผ่านมาอาการนี้หายไป จะเป็นเพราะโตเลิกทำหรือเป็นเพราะผมหลับสนิทก็ไม่แน่ใจ แต่เอาเป็นว่าผมไม่ได้สังเกตพฤติกรรมแบบนี้อีกในช่วงหลัง เพิ่งจะมาสังเกตได้อีกคืนนี้เอง แต่ผมก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมาขัดจังหวะโต คงนอนหลับต่อไป เพราะเห็นว่าเป็นเรื่องธรรมชาติของวัยรุ่น หลังจากนั้นในวันต่อๆมาผมก็ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
จากข้อมูลที่โตเล่าให้ผมฟัง ผมจึงพยายามหาโอกาสคุยกับพี่ยศเรื่องความระหองระแหงที่เกิดขึ้นในครอบครัว เดิมทีผมไม่คิดจะพูดเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องในครอบครัวซึ่งผมไม่ควรเข้าไปก้าวก่าย แต่เมื่อมาถึงตอนนี้แล้วผมคิดว่าผมมีส่วนอยู่ด้วย จึงอยากถามพี่ยศให้กระจ่าง
และแล้ว โอกาสเหมาะก็มาถึงเมื่อวันหนึ่งเรานั่งคุยกันในห้องซาวน่าในยามบ่าย ที่จริงผมกับพี่ยศก็ยังเจอกันบ่อยๆ รวมทั้งยังมีเพศสัมพันธ์กันสม่ำเสมอ อีกทั้งพี่ยศก็ยังสินทสนมและแสนดีกับผมอย่างเสมอต้นเสมอปลาย แต่ผมก็ยังไม่สามารถหาโอกาสเหมาะที่จะคุยเรื่องนี้ได้ เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย จนกระทั่งวันนี้…
"พี่ครับ" ผมเริ่ม หลังจากที่เราปล่อยอารมณ์ตามสบายกับไอน้ำร้อนที่อบอวลอยู่ในห้องซาวน่าได้พอสมควรแล้ว "ผมรู้สึกว่าพี่กับพี่ป้อมหมู่นี้ไม่ค่อยจะ… จะ… " ผมพูดไม่ออก นึกไม่ออกว่าจะใช้คำอะไรดี "คือผมรู้สึกว่าพี่สองคนมีปากเสียงกันเล็กๆน้อยๆอยู่เสมอน่ะครับ" ผมพยายามพูดให้สถานการณ์ดูเบาอย่างที่สุด "มันผิดไปจากเมื่อก่อน"
พี่ยศหน้าเครียดไปหน่อยหนึ่ง "เป้สังเกตออกหรือ"
"ใครๆก็ดูออกครับพี่ แม้แต่พวกเด็กๆ" ผมหมายถึงเล็กกับโต "ผมรู้สึกไม่สบายใจครับ เพราะผมแน่ใจว่ามันเกี่ยวกับผม"
สีหน้าพี่ยศเครียดลงไปอีก แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ถึงอย่างไรเราก็ต้องพูดกัน "มันก็ไม่เชิงเกี่ยวกับเป้หรอก"
"ถ้าไม่เกี่ยวยังงั้นพี่บอกผมได้ไหมครับว่ามันเกิดอะไรขึ้น" ผมรุก
พี่ยศถอนใจ แม้ว่าพี่ยศจะระหองระแหงกับพี่ป้อมในระยะหลัง แต่พี่ยศไม่เคยอารมณ์เสียกับผมเลย พี่ยศดีกับผมทุกอย่าง จนผมแปลกใจว่าทำไมพี่ป้อมกับพี่ยศจึงระหองระแหงกันได้ในเมื่อพี่ยศนิสัยดีออกอย่างนี้
"ที่จริงมันเกี่ยวกับพี่มากกว่า" พูดแล้วพี่ยศก็ถอนหายใจอีก "ยังไงละครับ" ผมถามรุกอีก
"คือ… เอาละ พี่จะบอกให้เป้ฟังก็แล้วกัน คือที่เราระหองระแหงกันในช่วงนี้เพราะป้อมเขาหงุดหงิดพี่น่ะ" พี่ยศเล่าแค่นี้แล้วก็นิ่งอึ้ง "แล้วทำไมต้องหงุดหงิดพี่ด้วยละครับ" ผมถาม ยังนึกหาสาเหตุไม่ออก
"คือพี่ไม่ยอมทำการบ้านกับป้อมเขาน่ะ" พี่ยศสารภาพ
ในที่สุดพี่ยศก็ยอมพูดถึงต้นตอของปัญหาออกมา ผมนิ่งเงียบ รับมือกับปัญหานี้ไม่ถูกเหมือนกัน เพราะมันเป็นปัญหาที่ผมนึกไม่ถึงมาก่อนเลย "แล้วอย่างนี้พี่ยังบอกว่าไม่เกี่ยวกับผมหรือครับ มันเกี่ยวกับผมชัดๆ"
"เป้ ฟังพี่ก่อนนะ คือว่าพี่ฝืนความรู้สึกที่ต้องมีอะไรกับผู้หญิงมานานแล้ว จนมาระยะหลังนี่พี่รู้สึกว่าพี่ไม่อยากฝืนต่อไปแล้ว พูดตรงๆนะ พี่แทบจะไม่เกิดอารมณ์กับผู้หญิงเลยในระยะหลัง ไม่ได้หมายความว่าป้อมมีอะไรบกพร่องนะ แต่พี่หมายถึงตัวเอง พี่เบื่อที่จะต้องฝืนความรู้สึกของตัวเองต่อไป ถึงเป้ไม่ได้เข้ามาในชีวิตของพี่ พี่ก็ยังต้องทำแบบนี้กับป้อมอยู่ดี" พี่ยศพยายามอธิบาย
ผมไม่แน่ใจว่าสิ่งที่พี่ยศพูด คือหมายถึงว่าถ้าผมไม่ได้เข้ามาในชีวิตพี่ยศแล้วทุกอย่างมันจะเลวลงแบบนี้หรือไม่ คงไม่มีใครบอกได้เพราะว่าถึงอย่างไรผมก็เข้ามาแล้ว
"แล้วผมควรจะทำอย่างไรครับ เพราะเท่ากับผมกำลังทำให้ครอบครัวของพี่แตกแยก" ผมพูดอย่างสำนึกผิด "ผมอยากถอนตัวเองออกมาเหมือนกันครับ แต่ว่าผมก็ทำไม่ได้"
พี่ยศปลอบผมด้วยการตบไหล่ผมเบาๆ "พี่เองก็ยังไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน คงต้องค่อยๆคิด"
ผมตัดสินใจถามเรื่องส่วนตัวของพี่ยศออกไป "แล้วพี่เคยพยายามฝืนทำเพื่อพี่ป้อมได้รับความสุขบ้างไหมครับ"
"เคยสิเป้ ทำไมจะไม่เคย แต่มันไม่ได้ผล ระยะหลังนี้พี่ไม่มีอารมณ์กับป้อมเขาเลย พี่ทำให้มันแข็งไม่ได้" พี่ยศสารภาพ "พอพี่รู้ว่าพี่ทำไม่ได้ พี่ก็พยายามหลีกเลี่ยง หนักเข้าป้อมก็เลยทนไม่ไหว คิดว่าพี่ตายด้าน เลยพยายามให้พี่ไปปรึกษาหมอ พี่ก็ไม่ยอมไปเพราะพี่รู้ดีว่าพี่ไม่ได้ตายด้านอย่างที่ป้อมคิด ป้อมก็เลยหงุดหงิด หาว่าพี่ไม่ยอมให้ความร่วมมือ"
เราทั้งคู่นิ่งเงียบ ผมจับมือพี่ยศบีบเบาๆอันเป็นความหมายว่าผมเข้าใจและเห็นใจพี่ยศ ถึงตอนนี้ผมเข้าใจหมดแล้ว และไม่ได้ซักถามอะไรอีก ผมอยากหนีสภาพนี้ไปให้ไกลแสนไกล แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะผมทิ้งพี่ยศไปไม่ได้…
(10) : ของขวัญวันเกิด
หลังจากนั้นสถานการณ์ภายในบ้านพี่ยศมีแต่จะทรงตัวกับแย่ลง ไม่ได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย พี่ยศยังคงมีปัญหาเรื่องบนเตียงกับพี่ป้อม ซึ่งปัญหานี้ไม่ว่าใครก็คงช่วยไม่ได้ นอกจากตัวของพี่ยศเอง
ผมเองก็คิดหนักเพราะรู้สึกผิดในใจมาตลอด แต่ทุกครั้งความเห็นแก่ตัวชนะมโนธรรมของผม ทำให้ผมครอบครองทั้งกายและใจของพี่ยศเรื่อยมา แต่พอนานวันเข้า ผมเริ่มได้สำนึก มโนธรรมที่ถูกฝังไปเนิ่นนานแล้วกลับคล้ายดอกบัวที่ชำแรกก้านดอกโผล่พ้นโคลนตมอันหนาทึบได้สำเร็จ ผมเริ่มไคร่ครวญเรื่องความผิดชอบชั่วดีอีกครั้ง ผมคงต้องทำอะไรสักอย่าง แต่ผมต้องการเวลาที่จะคิดทบทวนเรื่องนี้อีกสักระยะหนึ่ง
ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมอึดอัดมาก ผมไม่อยากไปค้างที่บ้านพี่ยศเลย ดังนั้นผมจึงบอกกับพี่ยศว่าจะของดสอนโตสัก 2-3 สัปดาห์ เพราะไม่สบายใจที่ผมเองเป็นตัวต้นเหตุแต่ยังไปคลุกคลีอยู่ในบ้านของพี่ยศ ซึ่งผมเชื่อว่าหากผมหายไปสักพักคงจะทำให้พี่ยศอึดอัดใจน้อยลงด้วย พี่ยศก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร แต่อย่างไรก็ตาม เรายังนัดเจอกันที่ศูนย์ฟิตเนสอยู่เป็นประจำ
วันหนึ่ง พี่ยศมานั่งอบซาวน่าด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด ปกติพี่ยศจะมีใบหน้าที่เรียบเฉย อารมณ์ดี แม้ยามเคร่งเครียดหน้าก็จะตึงขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น แต่สีหน้าในวันนี้ราวกับท้องฟ้าอันดำทมึนก่อนพายุฝนโหมกระหน่ำ เป็นสีหน้าที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน พี่ยศนั่งนิ่งไม่พูดจา
"พี่ครับ" ผมเอ่ยอย่างระมัดระวัง "ดูวันนี้พี่เครียดมากนะครับ"
พี่ยศนั่งนิ่ง แล้วสักพักก็ถอนใจ "ใช่ วันนี้พี่รู้สึกแย่มากๆเลย"
"พี่พอจะบอกผมได้ไหมครับว่าเรื่องอะไร" ผมเลียบเคียงถาม
"ก็ป้อมน่ะสิ จะอะไรเสียอีก" พอพี่ยศพูดถึงพี่ป้อมก็ส่ายหน้า
"ทำไมหรือครับ" ผมชักสังหรณ์ใจว่าสถานการณ์ภายในบ้านของพี่ยศในช่วงที่ผมไม่ได้ไปค้างคืนวันเสาร์คงจะแย่ลง
"เอ้อ…" พี่ยศอึกอัก แต่ผมคะยั้นคะยอให้พูด "ป้อมคิดว่าพี่ไปมีเมียน้อยน่ะสิ เมื่อคืนอาละวาดใหญ่เลย"
ผมชะงักกับคำพูดของพี่ยศ 'เมียน้อย' คำนี้แสลงใจผม แม้ผมจะไม่ใช่แต่ก็ใกล้เคียง แต่ถ้าพี่ป้อมพูดว่าพี่ยศไปมีคนอื่นละก็…ใช่เลย
"แล้วพี่ว่าอย่างไรครับ" ผมถาม
"จะไปว่าอะไรได้ล่ะ" พี่ยศถอนใจแล้วถอนใจอีก สีหน้าหมองคล้ำลงไปมาก "ป้อมยังบอกอีกว่าอย่าให้จับได้ ถ้าจับได้เมื่อไรจะขอหย่าทันที"
ผมไม่แน่ใจว่าถ้าไม่ใช่ 'เมียน้อย' แต่รูปการณ์ใกล้เคียงกันแล้วพี่ป้อมจะว่าอย่างไร แต่ผมก็คาดว่าพี่ป้อมยังไม่ระแคะระคายความสัมพันธ์ของเราสองคน
"พี่คิดจะทำอย่างไรต่อครับ" ผมถามตรงจุด พี่ยศอึ้งไปนานก็ยังตอบไม่ออก
"พี่ไม่รู้" หยุดไปนิดหนึ่งแล้วก็โพล่งออกมา "นี่ถ้าไม่มีลูกด้วยกันพี่กลับจะดีใจเสียอีกที่ป้อมจะขอหย่า พี่ก็รู้สึกว่าชีวิตการแต่งงานมันแย่เต็มทีแล้ว"
คำพูดของพี่ยศทำให้ผมต้องตะลึง ดูวันนี้อารมณ์ของพี่ยศช่างพลุ่งพล่านเสียเหลือเกิน ผมตัดสินใจพูดเรื่องที่คิดไว้กับพี่ยศทันที
"พี่ครับ ผมคิดว่าผมควรเป็นฝ่ายหลีกทางนะครับ"
พี่ยศมองหน้าผมอย่างตกใจ "ทำไมเป้คิดยังงั้นล่ะ พี่บอกแล้วว่านี่มันไม่เกี่ยวกับเป้ ถึงไม่มีเป้พี่ก็ยังต้องเป็นแบบนี้อยู่ดี"
"แม้พี่ยศจะบอกว่าผมไม่เกี่ยว แต่ผมก็รู้ดีว่ามันไม่จริงเสียทีเดียวครับ ถ้าผมไม่เข้ามาในชีวิตของพี่ อย่างน้อยพี่ก็คงทนชีวิตแต่งงานได้อีกหลายปีอย่างแน่นอน" ผมว่า
"มันก็ไม่แน่ ถึงพี่ไม่มีเป้ พี่ก็อาจไปมีคนอื่นได้ จริงไหม" ผมยศพยายามแก้ต่างเพื่อให้ผมสบายใจขึ้น แม้ผมรู้ว่านั่นเป็นการปลอบใจ แต่ผมก็ยังรู้สึกอบอุ่นที่พี่ยศคอยปกป้องผมตลอดมา แม้ในวันที่พี่ยศประสบมรสุมชีวิตที่เลวร้ายเช่นนี้
"ผมคิดเรื่องนี้มาสักพักแล้วครับ แต่ยังไม่ลงตัว ผมเองก็ตัดใจจากพี่ไม่ได้เหมือนกันครับ" ผมสารภาพ "แต่ผมคิดว่าผมต้องทำ เพราะไม่อยากให้โตกับเล็กต้องกลายเป็นเด็กบ้านแตก"
"ไม่เอานะ ห้ามคิดอะไรเลอะเทอะแบบนั้น" พี่ยศตัดบท แล้วการสนทนาเรื่องปัญหาโลกแตกของเราในวันนั้นก็จบลงเพียงแค่นี้ คำว่า 'ลูก' นั้นทำให้พี่ยศต้องคิดหนัก การคุยกันในวันนั้นคงเหมือนเดิม คือยังไม่สามารถแก้ปัญหาอะไรได้ วันนั้นเราสองคนจากกันด้วยความเคร่งเครียด
หลังจากที่ผมแยกจากพี่ยศไม่นาน เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เมื่อผมรับสายก็ได้ยินเสียงแตกๆแหบๆของวัยรุ่นคนหนึ่ง
"หวัดดีครับ อาเป้" เสียงนั้นทักทาย
"เฮ้" ผมทัก อารมณ์สดชื่นขึ้นมาก เสียงของโตนั่นเอง รู้สึกคิดถึงโตอยู่เหมือนกันเพราะไม่ได้ไปสอนหนังสือให้โตมา 3 สัปดาห์แล้ว ตอนที่จะหยุดสอนชั่วคราวก็ไม่ได้บอกโตล่วงหน้า คงบอกแต่เพียงพี่ยศแล้วให้พี่ยศไปบอกโตอีกที "เป็นไงบ้าง แปลกใจจังที่โตโทรมาหาอา"
ผมแปลกใจอยู่บ้างจริงๆเพราะแม้โตจะมีเบอร์โทรศัพท์มือถือของผม แต่ปกติโตไม่เคยโทรมาเลย
"ก็คิดถึงอาเป้น่ะสิครับ หายหน้าหายตาไปไม่บอกผมสักคำ" โตพูด
"ปากหวานนะเรา พอดีช่วงนี้อายุ่งน่ะ ต้องขอโทษด้วย" ผมพูด "มีเรื่องให้ช่วยหรือจะขออะไรจากอาล่ะสิ ไม่งั้นไม่โทรมาอยู่แล้ว"
"อาเป้รู้ใจผมจัง" โตหัวเราะ "มีเรื่องให้ช่วยอยู่เหมือนกันครับ"
"ว่ามาสิ ดูก่อนว่าอาพอจะช่วยได้ไหม"
"อาเป้ช่วยได้อยู่แล้วล่ะ อาทิตย์นี้วันเกิดอาเป้ไม่ใช่เหรอครับ ผมอยากให้อามาค้างที่บ้าน ผมมีของขวัญจะให้ครับ" โตนี่น่ารักนัก ดูสิครับ จำวันเกิดผมได้เสียอีกทั้งๆที่ผมเคยบอกเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
"จำวันเกิดอาได้ด้วยเหรอ เก่งจัง แต่…" ผมลังเลที่จะไปค้างที่บ้านพี่ยศอีก
"มานะอาเป้ มาให้ได้" โตอ้อนวอน "อยากอวยพรวันเกิดอาเป้น่ะครับ"
ในที่สุดผมอดใจอ่อนไม่ได้ จึงรับปากไป
วันเสาร์นั้นสถานการณ์ดูแช่มชื่นขึ้น ที่บ้านพี่ยศจัดงานวันเกิดเล็กๆให้ผมโดยที่ผมไม่ได้ระแคะระคายมาก่อนเลย อาหารมื้อเย็นวันนั้นพี่ป้อมจัดเมนูพิเศษต่างจากมื้ออาหารปกติ หลังอาหารมีการตัดเค้กขนาด 2 ปอนด์ โดยผมเป็นคนตัด ไม่มีการเป่าเทียน แต่มีการร้องเพลงอวยพร ผมซาบซึ้งใจมาก เพราะหลังจากที่แม่จากไปแล้วผมก็ไม่เคยมีโอกาสพิเศษเช่นนี้อีกเลย ซึ่งผมมาทราบทีหลังว่าความคิดเรื่องงานวันเกิดเล็กๆนี้เป็นของโต ส่วนพี่ป้อมรับหน้าที่เตรียมอาหาร และพี่ยศจัดการเรื่องเค้กวันเกิด บรรยากาศที่บ้านพี่ยศผ่อนคลายลงได้ชั่วคราว ทำให้ผมดีใจอยู่เงียบๆ
คืนวันนั้น ราวห้าทุ่ม หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันเข้านอนแล้ว ผมก็นั่งคุยกับโตในห้องนอน
"โต ไหนล่ะของขวัญ" ผมทวงของขวัญ เราสนิทกันจนผมเอ่ยปากทวงของขวัญดื้อๆ "อาว่าจะไม่ถามแล้วเชียว แต่รอแล้วรอเล่า โตก็ไม่ยักให้เสียที"
"อะไรกันครับ อาเป้ วันเกิดอาคือวันอาทิตย์นะครับ ยังอีกตั้งชั่วโมงกว่าจะขึ้นวันใหม่" โตแย้ง
"แล้วเมื่อไรจะให้อาล่ะ ก็อยากได้นี่นา" ผมพูดเล่น
อย่างไม่คาดฝัน โตปราดเข้ามาประชิดผม กอดผมแล้วก็หอมแก้มผม "สุขสันต์วันเกิดครับ เอานี่ไปก่อนละกัน ของขวัญต้องรอดึกๆ" แล้วโตรีบผละจากตัวผม พร้อมทั้งยิ้มทำสีหน้าลึกลับ
หลังจากที่ผมต้องตะลึงในความคิดของพี่ยศจากการคุยกันเมื่อวันก่อน มาวันนี้ผมก็ต้องตะลึงอีกครั้งกับการกระทำของโต อะไรกันนี่ อยู่ดีๆโตก็มาหอมแก้มผมแบบทีเล่นทีจริง จริงอยู่ ถ้าเป็นการล้อกันเล่นสนุกๆก็คงไม่แปลกอะไรมากนัก แต่นี่ผมรู้สึกอะไรบางอย่าง เพราะเวลาพี่ยศซุกไซร้ผม พี่ยศชอบวนเวียนหอมแก้มผมนานๆ สัญชาติญาณในตัวผมบอกว่าการหอมแบบนี้ช่างคล้ายพี่ยศเหลือเกิน!
ผมแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับการกระทำของโต จากนั้นเราทั้งสองก็เข้านอน แม้จะรู้สึกง่วงอยู่บ้าง แต่ผมยังไม่หลับในทันที เพราะใจมัวคิดถึงการกระทำของโตเมื่อครู่ซึ่งผมรู้สึกว่าเป็นเรื่องผิดปกติ แต่คิดไปได้ไม่นานผมก็ผลอยหลับไป
กลางดึกคืนนั้น ผมต้องตื่นเพราะเสียงสวบสาบดังรบกวนการนอน เสียงโตนั่นเอง โตกำลังช่วยตัวเองด้วยการเอาลำตัวถูกไถกับหมอนซึ่งเป็นวิธีที่โตชอบทำ แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะรุนแรงเป็นพิเศษ
ผมแกล้งทำเป็นนอนหลับ ปล่อยให้โตทำไปตามสบาย สักครู่ผมก็ได้ยินเสียงกุกกักๆ ผมอดหรี่ตาดูไม่ได้ จากเงาตะคุ่มบอกผมว่าโตกำลังนั่งอยู่บนเตียง ผมเห็นโตหันไปหันมา ไม่แน่ใจว่ากำลังทำอะไร แต่คงไม่ได้ช่วยตัวเองอยู่
สักพักผมเห็นโตลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินมาที่ฟูกที่ผมนอน ถึงตอนนี้ผมรีบหลับตา เพราะไม่อยากให้โตรู้ว่าผมตื่น และแล้ว ผมก็รู้สึกว่าโตล้มตัวลงมานอนข้างๆผม ไม่เพียงเท่านั้น ยังกอดผมและเอาลำตัวกอดก่ายผมด้วย!
ผมงง ยังทำอะไรไม่ถูก ผมไม่แน่ใจว่าควร 'ตื่น' ขึ้นมาได้หรือยัง ขณะลังเลตัดสินใจไม่ถูกก็ปล่อยให้โตกอดก่ายไปก่อน จากสัมผัสของผมบอกว่าท่อนล่างของโตเปลือยเปล่าอยู่
เพียงพริบตาเดียว ขณะที่ผมกำลังลังเลอยู่นั้น ผมก็รู้สึกว่าโตลุกขึ้น จากนั้นกางเกงนอนของผมถูกรั้งลงอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังกลืนกินท่อนลำที่สงบนิ่งของผมอยู่
ถึงตอนนี้ผมแกล้งหลับต่อไปไม่ได้แล้ว ผมเบี่ยงตัวหนีแล้วเรียกโต "โต นั่นกำลังทำอะไรน่ะ"
เมื่อผมเบี่ยงตัวและลุกขึ้นนั่งได้ ผมก็รีบลุกไปเปิดไฟดวงเล็กที่โต๊ะข้างเตียงนอนของโตทันที แสงไฟสลัวๆส่องให้เห็นโตกำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนฟูกที่ผมนอน ท่อนบนใส่เสื้อนอน ส่วนท่อนล่างเปลือยเปล่า เห็นท่อนลำที่กำลังแข็งและเบ่งบานเต็มที่ได้ถนัด
"ก็ให้ของขวัญอาเป้ไงครับ" โตพูดหน้าตาเฉย
ผมใจสั่น สังหรณ์ใจอะไรบางอย่าง นึกไม่ถึงว่าโตจะให้ของขวัญแบบนี้แก่ผม "โตรู้หรือเปล่าว่าโตกำลังทำอะไร" นอกจากใจสั่นแล้วเสียงของผมยังสั่นเล็กน้อยอีกด้วย
"รู้ครับ" โตพูด "ก็ให้ของขวัญที่อาเป้ชอบไงครับ"
ผมตกใจมาก หูผมไม่ฝาด ไม่ได้ยินโตพูดผิดไป โตรู้ความลับของผมได้อย่างไรกัน "โตพูดอะไรน่ะ"
"อาเป้อย่ามาทำไก๋เลยครับ ผมรู้เรื่องของพ่อกับอาเป้มาตั้งนานแล้ว" โตพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
ราวกับฟ้าถล่ม ผมไม่สามารถบรรยายได้ว่าความตกใจที่เกิดขึ้นมีมากขนาดไหน ผมยืนตะลึงขณะที่โตพูดต่อ "แล้วผมก็รักอาเป้มานานแล้วด้วยครับ วันนี้ผมเลยเลือกของขวัญชิ้นนี้ให้อาเป้ นึกว่าอาจะชอบ" ว่าแล้วโตก็เดินมากอดผมไว้อีก ร่างท่อนล่างที่เปลือยเปล่าของโตเสียดสีลำตัวของผมไปมา มันทั้งร้อนและทั้งแกร่งราวกับเหล็กเผาไฟ ผมมองหน้าโตอย่างเต็มตา โตก็ยังเป็นวัยรุ่น หน้าตาน่ารักคนเดิม แต่พฤติกรรมของโตในวันนี้เป็นสิ่งที่ผมนึกไม่ถึงมาก่อนเลย ในชีวิตไม่นึกว่าจะได้พบกับเรื่องเช่นนี้ อีกทั้งไม่เคยนึกฝันมาก่อนว่าโตจะเป็นเกย์ เพราะท่าทางของโตไม่ส่อเลยแม้แต่น้อย หรือที่ผมเคยอ่านพบว่าเกย์เป็นกรรมพันธุ์นั้นจะเป็นความจริง
(11) : ผู้กรรโชก
เมื่อผมระงับสติอารมณ์ได้แล้ว ผมจึงค่อยๆแกะตัวโตออก ผมไม่อยากทำอะไรด้วยความหักหาญ จึงค่อยๆใช้น้ำเย็นเข้าลูบ พร้อมทั้งเลียบเคียงถามโตว่ารู้เห็นความสัมพันธ์ของผมกับพี่ยศได้อย่างไร "เดี๋ยวก่อนโต เรามาคุยกันก่อนได้ไหม อางงไปหมดแล้ว โตใส่กางเกงเสียก่อน" ว่าแล้วผมก็หยิบกางเกงให้โตใส่ เมื่อโตเห็นผมท่าทางเป็นกันเองและผ่อนคลายลง โตก็ทำตามอย่างว่าง่าย
"อย่าบอกนะครับว่าอาเป้ไม่ได้มีอะไรกับพ่อ" โตย้ำ
"เราไปรู้มาได้ยังไง" ผมถาม
"มีอยู่วันหนึ่ง วันนั้นที่โรงเรียนแข่งกีฬาสี เลยงดเรียน ผมเลยกลับบ้านตั้งแต่บ่าย ก็เห็นรถพ่อกับรถอาเป้จอดอยู่ในบ้าน เห็นผิดสังเกตผมเลยย่องเข้ามาดูเงียบๆ ผมขึ้นมาดูชั้นบน เห็นประตูห้องนี้เปิดแง้มไว้เแล้วมีเสียงคนลอดออกมา ผมเลยแอบดูครับ" โตเปิดเผย
"แล้วโตเห็นอะไรบ้าง" ผมถาม
"เห็นหมดทุกอย่างเลยครับ เห็นบทรักของพ่อกับอาเป้ด้วย" โตพูด
ผมรู้สึกว่าห้องหมุนโคลงเคลงไปหมด ผมสับสนมาก แล้วผมควรจะรับมืออย่างไรกับสถานการณ์เช่นนี้ "แล้ว… แล้ว… แล้วโตคิดยังไง" ผมตัดสินใจถาม
"อาเป้ครับ" โตเงยหน้ามองผม ตาจ้องมาที่ผม ผมเองเสียอีกที่ไม่กล้าสบตาโต "ผมรักอาเป้มานานแล้วครับ จากเดิมผมรักอาแบบอา แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้วครับ ผมไม่ว่าอะไรหรอกครับที่อาจะมีอะไรกับพ่อ แต่ผมก็รักอาเป้ และอยากมีความสุขกับอาเป้ด้วยคน ผมรู้นะครับว่าอาก็รักผม"
สถานการณ์ชักจะเลวร้ายลงทุกที นี่ถ้าผมรับมือผิดพลาดจะต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่บานปลายต่อไปแน่ๆ
"โตเป็นเกย์เหรอ ก็ไหนโตเคยบอกอาว่าโตมีแฟนสาวที่โรงเรียนไง" ผมถามตรงๆ
"ใช่ครับ ก็เป็นเหมือนที่พ่อเป็นนั่นแหละครับ" โตรับ "แฟนเฟินอะไรนั่นมันไม่จริงหรอกครับ คือผมควงสาวไว้เพื่อไม่ให้เพื่อนสงสัยน่ะครับ แต่ผมไม่ได้รักเธอแบบแฟน"
ชีวิตของพี่ยศกับโตสองพ่อลูกกับคล้ายกันอย่างบังเอิญ หรือนี่เป็นพรหมลิขิต
"เดี๋ยว โต ฟังอาก่อนนะ ถูกล่ะ อารักโต แต่อารักโตแบบหลานนะ" ผมพยายามอธิบาย
"แล้วยังไงล่ะครับ" โตย้อนถาม
"ก็…" ผมอึกอัก "อาว่าเราไม่ควรมีเพศสัมพันธ์กันนะ โตยังเด็กเกินไปนะ" ผมตัดสินใจพูดตรงๆ
"เด็กอีกแล้ว ผมโตแล้วนะครับอาเป้ ผมไม่เชื่อหรอกครับว่าอาเป้ไม่อยากมีอะไรกับผม ตอนเรากอดเล่นกันอายังไม่ว่าอะไรเลย ผมว่าอาเกรงใจพ่อมากกว่า"
ความสนิทสนมของผมกลับทำให้โตเข้าใจผิด ไหนๆก็รู้ว่าโตก็เป็นเกย์แล้ว ผมพยายามอธิบายถึงความรู้สึกที่แตกต่างกันระว่างการที่ผมรักโตซึ่งไม่มีความใคร่เข้ามาเกี่ยวข้องด้วยเลย กับที่ผมรักกับพี่ยศ ว่ามันเป็นความรักคนละแบบกัน ความรักแบบที่โตมีอยู่นั้นมันไม่ใช่ความรักแท้ๆ มันเกิดจากอารมณ์ของวัยหนุ่มด้วย แต่ถึงกระนั้นก็ตาม ก็ต้องเกิดจากความคิดที่ตรงกันทั้งสองฝ่าย ไม่ใช่ทึกทักเอาเพียงข้างเดียว แต่โตไม่ยอมเข้าใจ โตยังรักผมแบบที่ต้องการมีความสุขกับผม
"ทำไมโตถึงมาจู่โจมอาวันนี้ล่ะ โตไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนี่" ผมถามสิ่งที่ผมข้องใจมากที่สุดออกไป
"ที่จริงผมรักอาเป้มานานแล้วครับ ตอนกลางคืนผมพยายามช่วยตัวเองให้อาเห็น เผื่อว่า…เผื่อว่าอาจะเข้าใจ แต่อาก็ไม่เคยตื่นซักที แต่ผมว่าอาอาจจะแกล้งหลับมากกว่า" โตพูดอย่างรู้ทัน "หลังจากที่พ่อกับแม่ทะเลาะกัน อาก็หายหน้าไป ผมเลยกลัวว่าอาจะหายหน้าไปเลยแล้วไม่มาที่นี่อีก ผมก็เลยคิดจะมอบของขวัญและบอกความจริงกับอา ผมกลัวว่าจะไม่มีโอกาสบอกอาอีกน่ะครับ"
ถึงตอนนี้ปริศนาเส้นผมบังภูเขาก็คลี่คลาย ความสนิทสนมกับผมเป็นพิเศษ เหตุการณ์ทุกอย่างไม่ว่าการช่วยตัวเองกลางดึกของโต หรือพฤติกรรมแปลกๆเช่นการกอดรัดกับผม หรือแม้แต่การเอาท่อนลำมาเบียดเสียดกับตัวผม เหล่านี้ล้วนเป็นสัญญาณบ่งบอกทั้งสิ้นว่าโตมีจิตปฏิพัทธ์ผม ผมนี่ช่างโง่เหลือเกินที่ไม่ทันเฉลียวใจ ไม่เช่นนั้นเรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้ แต่เรื่องหนึ่งที่ผมยังแปลกใจไม่หายก็คือเหตุใดคืนนี้โตจึงมีใจกล้าขนาดนี้
"โต เรามีอะไรกันยังงั้นไม่ได้นะ อารักโตเหมือนหลานจริงๆ แล้วอาจะทำอะไรยังงั้นกับโตได้ยังไง อาทำไม่ลงหรอก โตควรเปลี่ยนความคิดเสียใหม่นะ" ผมพยายามกล่อม ขณะที่โตเข้ามากอดผมอีกครั้ง
"ตั้งใจจะทำอะไรก็ทำเสีย ทำวันนี้ให้ดีที่สุด อย่าผัดวันประกันพรุ่ง" โตพูด
"นั่นโตว่าอะไรน่ะ" ผมถาม รู้สึกว่าประโยคนี้คลับคล้ายคลับคลา
"ที่อาเคยสอนผมไงครับ ผมจำไว้ไม่เคยลืม อาลืมแล้วเหรอ" โตทวนความจำให้ผม "ผมอยากมีความสุขกับอาเป้ครับ ขอผมสักครั้งนะครับ ผมกลัวว่าอาจะหนีผมไป" ว่าแล้วโตก็เข้ามากอดและซุกไซร้ผม เหมือนอย่างที่พี่ยศทำกับผมไม่มีผิด โตคงฝังใจกับบทรักที่แอบดูมามาก ซึ่งจะว่าไปแล้วทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความผิดของโต ผมจึงไม่อาจตัดใจปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย อีกอย่าง ที่จริงโตก็ไม่ใช่เด็กๆแล้ว สังคมเพื่อนๆของโตคงสอนอะไรให้โตมากมาย รวมทั้งตามปกติโตกับผมก็สนิทกันมาก ดังนั้นวันนี้โตจึงมีการแสดงออกอย่างเปิดเผยว่าต้องการผม ซึ่งผมต้องรับมืออย่างระมัดระวัง
"อย่าเลยโต" ผมขอร้อง "โตอย่าทำอย่างนี้กับอานะ"
โตไม่ยอมหยุด ส่วนผมก็ถอยหนี เมื่อเห็นผมไม่ยอมแน่ ในที่สุดโตก็ยื่นไม้ตาย
"ผมอยากมีความสุขกับอาเป้สักครั้ง นะครับอาเป้ อาคงไม่อยากให้แม่รู้เรื่องของพ่อกับอานะครับ"
ผมรู้สึกเหมือนโดนใครชกท้องเข้าอย่างจัง มันจุกจนแทบพูดไม่ออก "นี่ … นี่เรากำลังขู่อาเหรอ"
โตมีสีหน้าเสียใจขึ้นแว่บหนึ่ง "ผมไม่อยากพูดแบบนี้หรอกครับ แต่อาบังคับผมนี่ครับ"
ผมชักโกรธที่โตกำลังหน้ามืดจนไม่คิดถึงความผิดถูก "อาไม่ว่าอะไรหรอกนะที่โตเป็น…" ผมอ้ำอึ้ง "…เป็นเกย์ เพราะอาก็เป็นเหมือนกัน แต่โตไม่ควรเอาเรื่องนี้มาขู่อานะ เพราะเท่ากับว่าโตกำลังทำลายครอบครัวของตัวเอง"
"ใครทำลายกันแน่ครับ ถึงยังไงแม่ก็ต้องรู้อยู่แล้ว จะช้าหรือเร็วเท่านั้นเอง ถ้าผมบอกแม่ก็รู้เร็วขึ้นอีกหน่อยเท่านั้น อาเป้คงไม่รู้หรอกครับว่าตอนนี้คนใช้ของเพื่อนบ้านซุบซิบกันให้แซ่ดว่าตอนบ่ายรถของพ่อกับของอาเป้ทำไมต้องแวะมาจอดที่บ้าน ตอนเย็นก็ขับออกไปอีก แล้วค่ำๆก็กลับเข้ามาใหม่ สักวันเรื่องซุบซิบพวกนี้ก็ต้องเข้าหูแม่ แล้วแม่ก็ต้องรู้อยู่ดี"
ผมรู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรง ประโยคที่ว่า 'ใครทำลายกันแน่' นั้นจี้ใจดำของผมเข้าเต็มที่ ผมกับพี่ยศพลาดไปถนัดใจที่ใช้บ้านของตัวเองเป็นสนามรัก ขณะที่เราเข้าใจว่าปกปิดทุกคนในบ้านได้สนิท แต่เราลืมไปว่าเราจะไปปิดหูปิดตาเพื่อนบ้านไม่ได้
"แล้วทำไมโตรู้เรื่องพวกนี้" ผมถาม
"วันก่อนไอ้หนึ่งมันเอามาบอกครับ ว่าคนใช้ของมันซุบซิบเรื่องนี้กัน" ไอ้หนึ่งของโตหมายถึงลูกของเพื่อนบ้านที่อยู่บ้านใกล้กัน มีวัยใกล้เคียงกับโต
"อาเป้ครับ" โตพูดอย่างเสียใจ "ผมขอโทษที่ใช้วิธีขู่อา ผมก็รู้ว่าผมไม่ควรทำอย่างนั้น แต่ผมอยากมีความสุขกับอาสักครั้ง ขอผมสักครั้งเถอะครับ นะครับ นะครับ ผมรักอามากจริงๆ" ว่าแล้วโตก็น้ำตาไหล ตรงเข้ามากอดผม แม้ผมจะผ่านชีวิตวัยรุ่นมาแล้ว แต่ผมไม่เข้าใจอารมณ์ของวัยรุ่นอย่างโตเลย ไม่นึกว่าจะมีความกล้าพูดจาได้เปิดเผยและแสดงออกได้ขนาดนี้
ผมควรทำอย่างไรดี ผมรู้ดีว่าโตไม่มีวันทำตามที่ขู่ เพราะโตเป็นคนที่น่ารัก ที่พูดก็เพราะอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นเอง ถ้าผมไม่ยอม โตก็คงเสียใจมาก แต่ถ้าผมยอม แล้วผมจะอยู่ในสภาพอย่างไร แล้วผมจะมองหน้าพี่ยศได้อย่างไร?
และแล้ว ผมตัดสินใจทำบางสิ่งบางอย่างลงไป ผมตัดสินใจถอนตัวจากเหวลึกนี้ … เพื่อความสงบสุขของทุกคน แต่ก่อนที่ผมจะละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไป ผมจะโอนอ่อนผ่อนตามโตสักเล็กน้อย ผมรู้ว่าผมกำลังทำผิด แต่ผมคิดว่าถ้าผมไม่ทำอย่างนี้แล้วผมอาจจะผิดมากกว่า เพราะโตคงไม่ยอมเลิกราง่ายๆ อีกอย่าง ในเมื่อโตแสดงตนอย่างชัดเจนว่ามาอยู่ในเส้นทางสายนี้แล้ว ข้อกังวลเรื่องชักจูงโตให้เป็นเกย์ก็คงตัดไปได้
"เอาอย่างนี้ เรามาพบกันครึ่งทาง อาจะใช้มือช่วยโตก็แล้วกัน ตกลงไหม ไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่านี้ และเพียงครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น" ผมยื่นข้อเสนอ
โตหยุดคิดเล็กน้อยแล้วก็ตกลง คงเพราะจะรู้ดีว่าผมโอนอ่อนได้มากที่สุดก็เพียงนี้ และโดยที่ผมไม่ต้องบอก โตก็ถอดเสื้อและกางเกงออก ท่อนลำของโตชูชันขึ้นมาในพริบตา ท่าทางโตจะต้องการผมมาก เพราะดูโตไม่อายผมเลยแม้แต่น้อย
ผมใช้มือคว้าไปที่ท่อนลำของโต แล้วรูดเเข้าออก แต่โตห้ามไว้ "อาเป้ ถอดเสื้อผ้าออกด้วยสิครับ"
"ไม่ต้องหรอก" ผมว่า
"นี่ไม่ได้เกินกว่าข้อตกลงนะครับ" โตทวงสิทธิ์
"ไม่ใช่ไม่เกิน เราลืมตกลงกันเรื่องนี้ต่างหาก" ผมว่า โตอ้อนวอน ในที่สุดผมก็ยอม เหตุที่ยอมก็เพราะที่จริงตอนที่เราไปว่ายน้ำด้วยกันเราก็ใส่แต่กางเกงว่ายน้ำตัวจิ๋ว โตก็เคยเห็นของผมมาแล้ว บางทีก็ตอนอาบน้ำ บางทีก็ตอนเข้าห้องน้ำ เพราะห้องน้ำที่สระว่ายน้ำไม่ค่อยมิดชิดนัก
และแล้ว ผมจึงอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า ปล่อยให้โตดูเรือนร่างของผมอย่างเต็มตา ขณะเดียวกันก็ใช้มือช่วยโตไปด้วย โตร้องครวญครางอย่างมีความสุข พร้อมทั้งอมนิ้วจนเปียกน้ำลาย แล้วใช้นิ้วสอดเข้าไปในถ้ำของตนเอง ผมอดแปลกใจไม่ได้ว่าโตไปเอาวิธีนี้มาจากไหน เพราะผมกับพี่ยศก็ไม่เคยทำอะไรกันแบบนี้มาก่อน
ใจผมขณะนั้นไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับเป็นความขมขื่นใจ ผมไม่เคยนึกเลยว่าการให้ความสุขแก่ใครบางคนจะสร้างความขมขื่นให้แก่ตนเองได้ขนาดนี้ คนที่ผมรักและเอ็นดูกลับมาขู่กรรโชกผม รวมทั้งหลังจากวันนี้ผมจะ…
ฉับพลันนั้น ประตูห้องเปิดผลัวะออก แสงไฟจากโคมไฟเล็กส่องให้เห็นใบหน้าของผู้ที่ยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องนอน แม้แสงจะสลัวแต่ก็ดูรู้ว่าเป็นใคร… พี่ยศนั่นเอง
(12) : จำพราก
ทั้งผมและโตต่างตกใจมาก เพราะนึกไม่ถึงว่าพี่ยศจะเข้ามาในเวลานี้ ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณตีสามแล้ว ผมนึกขึ้นได้ว่าพี่ยศบางครั้งก็ตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อสำรวจความเรียบร้อยรอบๆบ้าน เนื่องจากแถวนี้มีคดีย่องเบางัดแงะอยู่บ้าง แต่ผมก็ลืมเรื่องนี้ไปสนิท พี่ยศคงตื่นขึ้นมาสำรวจรอบบ้านและเห็นแสงไฟที่ลอดจากช่องประตูห้องนอน จึงเปิดเข้ามาดู
เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึก 'อาย' ที่พี่ยศเห็นเรือนร่างอันเปล่าเปลือยของผมทั้งๆที่เราก็มีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกัน ผมรีบคว้าเสื้อผ้ามาปิดบังร่างกาย โตก็เช่นเดียวกัน ผมเห็นใบหน้าของพี่ยศถมึงทึงเมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนี้ ส่วนโตนั้นยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่ข้างๆผม ผมไม่เคยเห็นใบหน้าของพี่ยศดุดันและน่ากลัวเช่นนี้มาก่อนเลยตั้งแต่รู้จักกันมาเกือบยี่สิบปี
พี่ยศยืนนิ่งคล้ายกำลังควบคุมอารมณ์อยู่ ส่วนผมและโตนิ่งเงียบ สักครู่พี่ยศก็ออกคำสั่งเสียงเฉียบ
"เป้ แต่งตัวแล้วลงไปหาพี่ที่ห้องทำงานข้างล่างหน่อย" แล้วหันมาสั่งโต "โตไม่ต้องตามลงไปนะ"
จากนั้นพี่ยศก็หมุนตัวกลับออกจากห้องไป โตรีบมาคว้าแขนผม ผมหันไปมองเห็นโตหน้าซีด มีสีหน้าตกใจและกังวล โตมองผมอย่างคล้ายกับจะขอความช่วยเหลือ
ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะช่วยอย่างไร เพราะไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอะไรจะเกิดขึ้น คนมักพูดกันว่าคนที่เงียบๆ เย็นๆ เวลาโกรธขึ้นมาจะระเบิดราวภูเขาไฟ รุนแรงยิ่งกว่าคนขี้โมโหโกรธเป็นไหนๆ วันนี้ผมคงได้พิสูจน์คำกล่าวที่ว่านี้แล้ว ผมบีบมือโตเบาๆเป็นเชิงปลอบใจ แล้วรีบแต่งตัวลงไปข้างล่าง
ที่ห้องทำงานของพี่ยศ ผมเห็นพี่ยศยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง สีหน้าของพี่ยศเคร่งเครียดและทมึนยิ่งกว่ารัตติกาลภายนอกหน้าต่างเสียอีก ผมรู้สึกหนาวเย็นขึ้นมาที่ก้นบึ้งของหัวใจ
"พี่ครับ" ผมเรียกเบาๆ พี่ยศหันหน้ามามองผม พี่ยศมองผมราวกับเป็นคนแปลกหน้า ส่วนผมเองก็รู้สึกว่าพี่ยศที่ผมเห็นอยู่นี้ไม่ใช่พี่ยศคนเดิมที่ทั้งใจดีและอบอุ่น แต่เป็นพี่ยศที่ดุร้ายน่ากลัว
"เป้ ทำไมทำอย่างนี้กับหลาน เลวมาก" พี่ยศพูดเสียงสั่นด้วยความโกรธ
ผมรู้สึกจุกในลำคอ พี่ยศที่เคยรักและเอ็นดูผมเสมอมาถึงกับออกปากด่าผมว่า 'เลวมาก' โดยยังไม่ฟังคำอธิบายจากผมสักคำ พี่ยศไม่เคยพูดอะไรที่รุนแรงกับผมมาก่อนเลย ครั้งนี้เป็นครั้งแรก ผมพูดไม่ออก ดวงตารู้สึกพร่าเพราะเอ่อไปด้วยน้ำตา ตอนนั้นผมรู้สึกทั้งผิดหวัง เสียใจ ผมรู้สึกว่าได้รับความอยุติธรรม ความรู้สึกเหล่านี้แหลมคมประดุจคมมีดที่กรีดเชือดลงไปที่หัวใจของผม
"พี่ครับ ฟังผมก่อน…" ผมพูดเสียงเครือ พยายามเค้นเสียงอย่างยากเย็นกว่าเสียงจะผ่านก้อนสะอื้นที่จุกลำคอออกมาได้
"จะให้ฟังอะไรอีกล่ะ พี่เห็นมากับตา" พี่ยศตะคอกเสียงดัง พี่ยศไม่เคยตะคอกผมมาก่อนเลย ดูเหมือนว่าวันนี้ผมได้พบกับอะไรๆที่เป็น 'ครั้งแรก' จากพี่ยศหลายอย่างหลังจากที่รู้จักและผูกพันกันมานาน
ผมนึกอะไรไม่ออก หัวหมุนไปหมด คิดจะเรียบเรียงคำพูดให้เป็นลำดับเพื่ออธิบายก็เรียบเรียงไม่ถูก นึกอยู่อย่างเดียวคือต้องช่วยโตไว้ก่อน เพราะเรื่องนี้โตเป็นคนก่อขึ้นมา
"พี่ครับ โตยังเด็กอยู่ พี่อย่าไปโทษโตเลยครับ" ผมพยายามอธิบาย แต่คำพูดที่สั้นเกินไปของผมพี่ยศกลับเข้าใจผิดไปกันใหญ่
"พี่จะไปโทษโตได้ยังไง ก็ในเมื่ออามันเป็นคนชักจูง เด็กมันก็ขัดขืนไม่ได้น่ะสิ" พี่ยศพูดเสียงตะคอกอีก
ผมนิ่ง มองหน้าพี่ยศเหมือนกับไม่เคยเห็นชายคนนี้มาก่อน ความโกรธทำให้พี่ยศกลายเป็นคนละคนไป ผมไม่นึกเลยว่าพี่ยศจะเหมาเอาง่ายๆว่าทั้งหมดเป็นความผิดของผมเช่นนี้ ตอนนั้นน้ำตาลูกผู้ชายของผมรื้นเต็มสองตาแล้ว แต่ผมไม่ยอมปล่อยสะอื้นออกมา ผมต้องเข้มแข็งเพื่อรับมือกับสถานการณ์
"โตเป็นเกย์นะครับ"
ผมตัดสินใจบอกความลับของโตออกไป แล้วเตรียมจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้พี่ยศฟัง แต่พี่ยศกลับมีท่าทีรับไม่ได้กับสิ่งที่ผมพูดออกไป พร้อมทั้งตะคอกผมอีก
"เฮ้ย มันจะเป็นไปได้ยังไง ก็มันยังเดินควงเพื่อนสาวของมันอยู่เลย แกคงยัดเยียดให้มันเป็นล่ะสิ ไม่น่าปล่อยให้นอนห้องเดียวกันเลย นี่ถ้ามันกลายเป็นเกย์จริงๆจะเอาให้ตายทั้งคู่เลย"
'แก' เป็นคำเรียกที่พี่ยศไม่เคยเรียกผมมาก่อน แต่วันนี้ผมก็ได้ยินแล้ว ผมตกใจกับท่าทีอันโกรธเกรี้ยวเมื่อผมบอกพี่ยศว่าโตเป็นเกย์มาก ผมคิดว่าถ้าพี่ยศมีปืนอยู่ในมือตอนนั้นพี่ยศก็คงยิงผมได้อย่างไม่ลังเลเลย
"พี่ ฟังผมก่อน" ผมพยายามฉุดรั้งอารมณ์ของพี่ยศเอาไว้ แต่พี่ยศไม่ยอมฟัง
"กลับไปก่อนเถอะ ตอนนี้ยังไม่อยากเห็นหน้า" พี่ยศตัดบท ผมรู้สึกใจหายกับประโยคสุดท้ายที่พี่ยศพูด พี่ยศไม่เรียกตัวเองว่า 'พี่' และไม่เรียกผมว่า 'เป้' เหมือนก่อน กลายเป็นประโยคที่ไม่มีสรรพนาม มันบ่งบอกอะไรบางอย่าง คล้ายกับว่าพี่ยศชิงชังผมอย่างที่สุด… จนไม่อยากนับญาติกัน … จนไม่ต้องการแม้แต่จะเอ่ยชื่อ
เมื่อถูกออกปากไล่เช่นนี้ ผมก็สุดที่จะด้านหน้าอธิบายอยู่ต่อไปได้ หลบไปเสียก่อนก็ดีเหมือนกัน รอให้พี่ยศอารมณ์เย็นลงแล้วค่อยอธิบาย แต่ถึงอย่างไรผมก็ไม่วายห่วงโต แม้โตจะขู่กรรโชกผม แต่ผมก็ไม่ได้ถือสา ยังคงรักเอ็นดูโตเช่นเดิมและต้องการจะปกป้องโตเอาไว้ ก่อนไปผมยังไม่วายเตือนสติพี่ยศว่า
"พี่อย่าไปทำอะไรรุนแรงกับโตนะครับ ถ้าพี่ทำ พี่ก็กำลังจะกลายเป็นคนที่พี่ไม่อยากเป็น … เป็นเหมือนพ่อพี่"
ผมออกจากบ้านพี่ยศกลางดึกในคืนนั้นเองด้วยความสะเทือนใจ และหลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย
หลังจากวันที่เกิดเรื่อง ชีวิตของผมกลับกลายจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากคนที่เคยสดชื่นรื่นเริงกลับกลายเป็นคนหมดอาลัยตายอยาก ผมพยายามไปทำงานทั้งๆที่ทำงานไม่รู้เรื่อง แต่ผมไม่ต้องการหยุดงานเพราะการหยุดอยู่คนเดียวเงียบๆจะยิ่งทำให้ผมฟุ้งซ่าน เพื่อนๆที่ที่ทำงานต่างก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของผม แม้ผมพยายามจะซ่อนมันไว้แต่ก็ซ่อนไม่ได้ เพราะความกระทบกระเทือนใจครั้งนี้ใหญ่หลวงเกินกว่าที่ผมจะแสร้งทำชีวิตให้เป็นเช่นปกติได้
หลายครั้งที่ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะโทรไปอธิบายให้พี่ยศฟังถึงเรื่องราวทั้งหมด แต่อีกใจหนึ่งก็เกิดทิษฐิ ในคืนวันนั้นถ้าพี่ยศใจเย็นกว่านี้สักเล็กน้อยก็คงจะยอมฟังผมอธิบายบ้าง แต่พี่ยศไม่ยอมฟังเลย ทั้งยังไล่ตะเพิดผมอย่างไม่มีเยื่อใย กลางคืนผมต้องนอนน้ำตาไหลเมื่อคิดถึงการกระทำของพี่ยศที่ทำกับผม มันไม่เหมือนคนที่รักกันเลย แต่มันเป็นเหมือนคนที่ชิงชังกันมากกว่า
ผมหวนนึกทบทวนถึงช่วงเวลาอันมีความสุขที่ผ่านมา มันช่างผ่านไปรวดเร็วเสียจริงๆ ฝันสุขฝันดีมีเมื่อใด ผมเคยคิดที่จะปลีกตัวจากพี่ยศมาเพื่อให้ความสงบสุขกลับคืนมาสู่ครอบครัวของพี่ยศ แต่ผมก็นึกไม่ถึงว่าจะต้องจากมาด้วยสภาพเช่นนี้ พร้อมด้วยตราบาปว่าล่อลวงหลานมาเสพสุข กลางคืนผมนอนไม่หลับเพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน…
ผมครุ่นคิดทบทวนชีวิตที่ผ่านมาอยู่ 3 วัน ช่วงเวลา 3 วันนี้แม้ผมจะคิดมาก แม้ผมจะต้องหลั่งน้ำตา แต่แปลกที่หัวใจผมไม่รู้สึกเจ็บปวด ผมเคยเห็นคนงานก่อสร้างเกิดอุบัติเหตุถูกเครื่องมือตัดนิ้ว คนงานบอกกับผมว่าหลังถูกตัดแล้วรู้สึกชาอยู่พักใหญ่ จากนั้นจึงเริ่มรู้สึกเจ็บปวด หัวใจของผมคงเป็นเช่นนี้กระมัง ยังชาด้านอยู่
และแล้วผมก็ตัดสินใจ ผมตัดสินใจตอนที่หัวใจยังชาด้าน ซึ่งอยู่คงดีกว่าตอนที่เจ็บปวด เพราะสติของผมยังไม่ถูกความเจ็บปวดเข้าครอบงำ ผมตัดสินใจไปจากกรุงเทพฯ ผมลาออกจากงาน ตามระเบียบของบริษัท ผมต้องลาออกล่วงหน้า 1 เดือน แต่เนื่องจากผมยังมีวันลาพักร้อนสะสมอยู่ 2 สัปดาห์ ดังนั้นผมจึงต้องอยู่ทำงานจริงๆอีกเพียง 2 สัปดาห์เท่านั้น
ผมใช้เวลาที่เหลืออยู่จัดการเกี่ยวกับเรื่องบ้านแม่ที่ผมอาศัยอยู่ ผมรู้ว่าแม่รักบ้านหลังนี้ และผมเองก็รักบ้านหลังนี้เช่นเดียวกัน บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่ให้ความอบอุ่นแก่ผมมาแต่น้อยคุ้มใหญ่ ยิ่งตอนนี้ยิ่งรู้สึกรักมัน เพราะมันทำให้ผมนึกถึงแม่ ถึงตอนนี้เองที่ผมได้ตระหนักถึงความจริงว่าไม่มีใครรักผมจริงเท่ากับแม่ แม่พร้อมให้อภัยผมได้ทุกเรื่อง แต่พี่ยศไม่…
เดิมผมตั้งใจจะจากกรุงเทพฯไปโดยไม่กลับมาอีกเลย ไม่อยากมีห่วงอยู่ที่กรุงเทพฯให้พะวง รวมทั้งไม่คิดปรับความเข้าใจกับพี่ยศอีกแล้วด้วย เพราะผมหมดอาลัยตายอยากเสียแล้ว จึงอยากจะขายบ้านหลังนี้ไปเสีย แต่เมื่อมาคิดอีกที ผมกลับไม่อาจตัดใจขายได้ จึงฝากให้ญาติข้างแม่ช่วยดูแลไปสักระยะหนึ่งก่อน จนกว่าผมจะตัดสินใจได้
เมื่อถึงวันที่ผมเป็นอิสระจากงานประจำ ผมเตรียมเงินสดก้อนหนึ่ง และเดินทางขึ้นเหนือไปเรื่อยๆ ก่อนออกจากบ้าน ผมมองดูรอบๆบ้านเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความอาลัยอาวรณ์ ผมคลำรอยบิ่นที่เสาราวบันไดพร้อมกับรำลึกถึงความหลัง รอยบิ่นนี้เกิดจากฟันของผมเองตอนที่ผมซนจนกลิ้งตกบันไดเมื่อเด็กๆ สามสิบกว่าปีแล้วมันก็ยังคงอยู่ วัตถุธาตุยังคงอยู่ แต่คนและจิตใจคนกลับเปลี่ยนแปลงไป…
ผมกำลังจะจากทุกสิ่งทุกอย่างไป ผมมองดูแจกันใส่ดอกไม้ใบโปรดของแม่ พร้อมทั้งเอารูปถ่ายของแม่ใบเล็กๆใบหนึ่งมาใส่กระเป๋าสตางค์ไว้ ใจหนึ่งผมยังอาลัยอาวรณ์ต่อทุกคนและทุกสิ่งทุกอย่าง แต่อีกใจหนึ่งก็บอกตนเองว่าผมจำเป็นต้องไป … คราวนี้เป้จะพาแม่ไปด้วยนะแม่ … ไปเป็นเพื่อนเป้หน่อย
เพื่อนๆที่ที่ทำงานไม่มีใครรู้ว่าผมลาออกไปไหน ผมอยากหายตัวไปเงียบๆ มีเพียงญาติที่ผมฝากบ้านไว้เท่านั้นที่รู้ว่าผมจะไปจากกรุงเทพฯ แต่ก็ยังไม่รู้ว่าผมไปไหนอยู่ดี
ผมเดินทางขึ้นเหนือพร้อมเป้และเต๊นท์คู่ใจที่ไม่ได้ใช้มาหลายปีแล้ว ในอดีตผมรักชีวิตการเดินทางและแค้มปิ้งกลางป่าเขา มาถึงวันนี้ ผมตัดสินใจที่จะหวนกลับไปสัมผัสกับชีวิตแบบนั้นอีกสักครั้ง ผิดกันแต่ว่าทุกครั้งผมมีเพื่อนๆร่วมเดินทางไปด้วย แต่ครั้งนี้ผมต้องเดินทางอย่างเดียวดายและสิ้นหวังในชีวิต… มีเพียงความรู้สึกลมๆแล้งๆว่ามีแม่อยู่เคียงข้าง การเดินทางของผมครั้งนี้เปรียบเหมือนการแสวงหาครั้งใหม่ของผม ผมกำลังแสวงหาอะไรบางอย่างที่ผมสูญเสียไป หรือไม่ก็เป็นอะไรบางอย่างที่ผมไม่เคยได้มันมาก่อน… เงินทองที่ผมสะสมอยู่คงช่วยให้ผมเดินทางได้สักปีโดยไม่ต้องทำงาน หลังจากนั้นค่อยมาคิดกันอีกทีว่าผมควรทำอย่างไรต่อไป
การเดินทางคนเดียวแทนที่จะทำให้ผมได้คิดและปลงตก ตรงกันข้าม มันกลับทำให้ผมจมอยู่ในห้วงทุกข์ ผมรอนแรมไปตามป่าเขาของอุทยานแห่งชาติแห่งต่างๆ คล้ายๆกับพระธุดงค์ แต่ใจของผมไม่ได้สงบนิ่งเช่นผู้ทรงศีล ความเดียวดายทำให้ผมคิดมากและฟุ้งซ่านมากยิ่งขึ้น ความเจ็บปวดในจิตใจได้กัดกร่อนผมมาตั้งแต่เริ่มการเดินทาง และยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ผมยอมปล่อยให้ความเจ็บปวดเข้าครอบงำและกัดกร่อนจิตใจ ด้วยหวังว่ามันจะช่วยลดทอนบาปกรรมที่ผมได้แย่งชิงคนรักของผู้อื่นมาครอบครองไว้ได้บ้าง
(13) : การเดินทาง (จบ)
ผมไม่โทษใครในสิ่งที่เกิดขึ้น หากจะโทษก็ต้องโทษตัวเอง ผมก่อบาปกรรมเอาไว้กับครอบครัวของพี่ยศ ผมจึงสมควรได้รับผลกรรมนั้นตอบแทน ผมไม่คิดอธิบายอะไรอีกแล้ว ผมอยากปล่อยให้ทุกอย่างผ่านเลยไป ปล่อยให้ชีวิตเป็นเช่นจอกแหน ความสุข ความทุกข์ ความรัก ความโกรธ อยากให้ทุกอย่างเป็นเหมือนทิวทัศน์สองฝั่งของแม่น้ำ ที่ปัจจุบันเราเห็นมันอยู่เบื้องหน้าสายตา แต่สักพักมันก็จะคล้อยไปอยู่ข้างหลัง และลับสายตาไปในที่สุด แต่แล้วผมก็ยังทำไม่ได้
หลังจากวันที่เกิดเรื่องเกือบสามสัปดาห์ ขณะนั้นผมกำลังรอนแรมอยู่ในป่าในเขตอุทยาแห่งชาติน้ำหนาว จังหวัดเพชรบูรณ์ ผมก็พบว่ามีข้อความฝากถึงผมทางโทรศัพท์มือถือ ที่จริงผมคิดจะขายโทรศัพท์มือถือเพราะไม่ต้องการจะใช้มันอีกต่อไปแล้ว แต่ใจหนึ่งก็รู้สึกเสียดาย จึงเก็บเอาไว้ก่อน คงเป็นเพราะว่าผมยังเหลือเยื่อใยเส้นเล็กๆไว้กระมัง และคิดว่าพี่ยศอาจจะติดต่อมา
และแล้วความอาวรณ์ใยสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ก็เป็นความจริง ในที่สุดพี่ยศก็โทรติดต่อมา แต่ปกติผมจะปิดโทรศัพท์มือถือเอาไว้ ดังนั้นพี่ยศจึงทำได้เพียงแค่ฝากข้อความไว้
"เป้ พี่เองนะ" เสียงพี่ยศพูด เสียงนั้นฟังดูอบอุ่นและนุ่มนวลเหมือนเมื่อก่อนเกิดเรื่อง "อยากให้เป้โทรหาพี่หน่อย พี่อยากคุยด้วย"
ผมรู้สึกอบอุ่นวูบขึ้นมาในหัวใจ ประโยคสั้นๆจากคนที่ผมรักเป็นเหมือนสายลมอันอบอุ่นในฤดูเหมันต์ แต่อีกใจหนึ่งก็เจ็บปวดที่ได้ยินเสียงนั้น จิตใจคนนี่ยากจะหยั่งจริงๆ แม้แต่เจ้าของใจก็ยังไม่รู้จักใจตนเองดีพอ ทั้งๆที่ผมอยากคุยกับพี่ยศแทบจะขาดใจ แต่ผมกลับตัดสินใจไม่โทรไปหาพี่ยศ ผมไม่ต้องการอธิบายอะไรอีกแล้ว
"เป้ พี่ยศนะ" เสียงนั้นดังขึ้นอีกในวันต่อมาเมื่อผมเช็คข้อความที่ฝากไว้อีกครั้ง "เป้อยู่ที่ไหน พี่โทรไปที่ที่ทำงาน คนที่นั่นก็บอกว่าเป้ลาออกไปแล้ว พอไปดูที่บ้านก็เห็นบ้านปิดตายไว้" เสียงนั้นหยุดไปครู่หนึ่ง "ถ้าเป้ไม่อยากโทรหาพี่ เป้เปิดเครื่องหน่อยสิ พี่อยากคุยด้วย ขอให้พี่คุยกับเป้หน่อยนะครับ"
ผมไม่ตอบ รวมทั้งไม่เปิดเครื่องไว้ด้วย แต่กลับรอนแรมเดินทางต่อไป
ยามกลางคืนส่วนใหญ่ผมจะกางเต๊นท์นอนในอุทยานไม่ที่ใดก็ที่หนึ่ง ในบริเวณซึ่งห่างไกลผู้คน ท้องฟ้ายามกลางคืนในป่าสวยงามยิ่งนัก เต็มไปด้วยดวงดาวพราวพราย แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความอ้างว้างเพราะเหมือนกับว่ามีผมอยู่เพียงเดียวดายในโลกกว้าง ความเดียวดายทำให้ผมรู้สึกหดหู่ ผมพยายามจะลืมอดีตแต่ก็ลืมไม่ได้ มันวนเวียนไปมาอยู่ในความคิดของผมตลอดเวลา ผมกำลังหลอกตัวเองว่าผมจะลืมทุกอย่างได้ เหมือนกับที่ผมเคยหลอกตัวเองว่าผมไม่ได้คิดครอบครองพี่ยศ แต่ที่จริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น
ผมคิดถึงพี่ยศ แม้พี่ยศจะดูเหมือนสิ้นไร้เยื่อใยในตัวผมแล้วก็ตาม แต่ผมก็ยังรักพี่ยศอยู่ ทุกคืนผมต้องนอนน้ำตาซึม กว่าจะข่มตาหลับได้ก็เป็นชั่วโมง " ความตายนั้นน่ากลัวแต่การพลัดพรากกลับน่ากลัวกว่า"เพราะคนที่ตายไปแล้วก็หมดห่วงหมดอาวรณ์ ไม่ต้องเป็นทุกข์อีก แต่คนที่พลัดพรากนี่สิกลับยังต้องเวียนว่ายอยู่ในทะเลทุกข์เพราะความห่วงหาอาวรณ์ ผมเสียใจที่วันที่เราต้องจากกันนั้นแทนที่จะจากกันด้วยความรักและความเข้าใจ กลับกลายเป็นจากกันด้วยความชิงชัง ผมมีความรักมา 3 ครั้งแล้วก็ล้มเหลวทั้ง 3 ครั้ง ผมอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมชีวิตของผมจึงอับโชคในเรื่องความรักเช่นนี้
ผมเดินทางไปเรื่อยๆโดยไม่ได้เปิดโทรศัพท์ฟังอีกเลย เพราะผมกลัวที่จะได้ยินเสียงพี่ยศอีก จนเมื่อผมกำลังจะเดินทางเข้าป่าอุ้มผาง ผมจึงเปิดโทรศัพท์เพื่อฟังข้อความอีกครั้ง ก็พบว่าพี่ยศโทรมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ข้อความ 2 ครั้งสุดท้ายนั้นยาวกว่าข้อความอื่นๆ
"เป้" เสียงนั้นเรียกผม "ที่จริงพี่อยากจะคุยกับเป้ จะได้ปรับความเข้าใจกัน แต่ถ้าเป้ไม่อยากคุยก็ไม่เป็นไร พี่ฝากบอกไว้ก็ได้…" เสียงนั้นเงียบไปชั่วครู่ "พี่รู้ความจริงทุกอย่างแล้ว โตเพิ่งมาสารภาพกับพี่ ว่าทุกอย่างที่พี่เห็นเมื่อวันนั้นเกิดจากความต้องการของโต ไม่ใช่ของเป้ ตอนแรกพี่โกรธโตมาก จนโตเข้าหน้าพี่ไม่ติด โตเลยไม่กล้าบอกความจริง แต่โตบอกว่าทนสงสารเป้ไม่ได้ที่ต้องมารับบาปแทน ในที่สุดจึงมาบอกความจริงกับพี่ และเรื่องที่พี่กับเป้ไม่เคยรู้มาก่อนก็คือโตไม่ได้ไร้เดียงสาเลย โตเคยมีประสบการณ์แบบนี้กับเพื่อนที่โรงเรียนมาหลายครั้งแล้ว" เสียงนั้นหยุดไปอีกครู่หนึ่ง เหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด แล้วโทรศัพท์ก็ตัดไป
หลังจากนั้นผมก็เปิดฟังข้อความถัดมา "พี่ต้องขอบใจเป้ที่เตือนสติพี่ด้วยคำพูดประโยคสุดท้าย ถ้าไม่ได้คำพูดประโยคนั้นพี่คงทำอะไรรุนแรงกับโตไปแล้วจริงๆ ตอนนี้พี่มีเวลาคิดแล้ว ที่จริงโตก็คืออดีตของพี่เมื่อเด็กๆนั่นเอง ไม่น่าเชื่อที่พี่โกรธอดีตของตนเองได้ เป้พูดถูก ตอนนั้นพี่ก็เป็นเหมือนพ่อของพี่เอง แต่ตอนนี้พี่ได้คิดแล้ว เป้ไม่ต้องเป็นห่วงโตนะ …" เสียงนั้นเงียบไปอีก "เป้ พี่ขอโทษในสิ่งที่ทำไป พี่คิดถึงเป้มาก … อยากให้ทุกอย่างกลับคืนมาเหมือนเดิมอีก พี่ไม่รู้ว่าตอนนี้เป้อยู่ที่ไหน แต่อยากให้เป้กลับมาหาพี่อีก เป้โทรกลับมาหาพี่ด้วยครับ"
ผมทรุดนั่งลงกับพื้นดินชอุ่มของป่าอุ้มผางท่ามกลางสายฝนปรอย หัวใจคลายทุกข์ลงไปเปลาะหนึ่ง อย่างน้อยก็รู้ว่าโตไม่มีปัญหาอีกแล้ว ความจริงทุกอย่างกระจ่าง มิน่าเล่าทำไมโตถึงได้กล้าทำกับผมเช่นนี้ ก็เพราะโตเคยมีประสบการณ์มาบ้างแล้วนั่นเอง ผมอดนึกน้อยใจไม่ได้ เพราะถ้าพี่ยศเข้าใจผมอย่างแท้จริง เรื่องเข้าใจผิดนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น หลายปีที่ผูกพันกันมาพี่ยศน่าจะทราบดีว่าผมชอบแต่คนที่มีอายุมากกว่า ไม่ได้สนใจเด็กๆหรือว่าคนที่อายุน้อยกว่าเลย แล้วผมจะทำเรื่องแบบนั้นกับโตได้อย่างไร
"ความตายไม่น่ากลัวเท่าการพลัดพราก" ผมพึมพำเบาๆกับตัวเอง หนึ่งเดือนที่ผมรอนแรมเดินทางท่ามกลางความเจ็บปวดที่กัดกร่อนจิตใจ เมื่อความจริงกระจ่าง ตอนนี้ผมมีโอกาสที่จะกลับไปแล้ว แต่ผมสมควรกลับไปหรือ?
ไฟแบตเตอรี่หมดแล้ว ไฟของแบตเตอรี่สำรองก็หมด ผมเก็บโทรศัพท์ไว้ในเป้ ผมไม่คิดหาที่ชาร์จแบตเตอรี่อีกเพราะคงไม่จำเป็นต้องใช้มันอีกต่อไปแล้ว เมื่อความจริงกระจ่าง พี่ยศก็คงไม่เกลียดชังผมอีกแล้ว และความรู้สึกดีๆที่มีต่อผมก็คงกลับคืนมาเช่นเดิม หนึ่งเดือนแห่งการเดินทางของผมนี้ทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรเพิ่มขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็ได้ตระหนักว่าชีวิตนั้นไม่แน่นอน …" และความไม่แน่นอนนี่เองที่ทำให้ความทรงจำมีค่า … เมื่อต้นเหตุแห่งความทรงจำนั้นไม่ได้คงอยู่อีกต่อไปแล้ว …" ไหนๆผมก็ต้องการถอนตัวออกมาจากครอบครัวของพี่ยศอยู่แล้ว ผมควรปล่อยให้พี่ยศประทับความทรงจำที่ดีเกี่ยวกับตัวผมไว้เช่นนี้ตลอดไปจะดีกว่า
ผมออกจากอุ้มผาง มุ่งไปสุโขทัย รอนแรมไปยังเวียงโกศัย แม่ปิง ขุนตาล และเข้าสู่ป่าอินทนนท์-ดอยสุเทพ-ดอยปุย จังหวัดเชียงใหม่ จิตใต้สำนึกนำพาผมมาสู่เชียงใหม่ … ที่ซึ่งพี่ยศเคยตั้งรกรากอยู่หลายปีหลังจากเรียนจบ เมื่อผมรอนแรมไปถึงดอยปุย ผมก็ต้องล้มป่วยเพราะไข้มาลาเรีย เป็นไปได้ว่าผมคงได้รับเชื้อตั้งแต่ก่อนมาถึงเชียงใหม่ และเพิ่งมาแสดงอาการ เจ้าหน้าที่ขององค์กรพัฒนาชนบทของภาคเอกชนที่ทำงานกับกลุ่มชาวเขาคนหนึ่งมีใจอารีพาผมเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล หลังจากนั้นผมก็มาพักฟื้นอยู่ที่โรงเรียนชาวเขาแห่งหนึ่งในจังหวัดทางภาคเหนือที่องค์กรนี้ไปช่วยพัฒนาอยู่
ที่นี่ ผมได้เรียนรู้ความจริงเกี่ยวกับชีวิตมากยิ่งขึ้น ผมได้เรียนรู้ว่าชีวิตไม่ได้มีเพียงแค่ความรักความชอบส่วนตัว แต่ชีวิตยังมีความรักที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น นั่นคือความรักเพื่อนมนุษย์ ผมรู้สึกเสียใจที่ตนเองลุ่มหลงอยู่แต่ชีวิตรักส่วนตัวมานาน ถวิลหาแต่ชีวิตคู่ที่อบอุ่น โดยลืมไปว่าในโลกยังมีผู้คนอีกมากที่แม้แต่ความต้องการพื้นฐานยังขาดแคลน อย่าว่าแต่เรื่องชีวิตรักเลย
ผมตัดสินใจใช้ที่นี่เป็นที่ชำระล้างบาปรักที่ติดพันอยู่ในจิตใจ รวมทั้งเยียวยารักษาแผลใจของผม หลังจากที่ผมหายป่วยจากมาลาเรียแล้ว ผมจึงอาสาเป็นครูสอนหนังสือในโรงเรียนชนบทและช่วยงานองค์กรพัฒนาชนบทแห่งหนึ่งในถิ่นนี้ แม้เงินเดือนจะน้อยนิดอย่างเทียบไม่ได้กับเงินเดือนวิศวกร และด้วยวัยของผมก็ออกจะเป็นเรื่องแปลกประหลาดอยู่บ้างที่มาทำงานเช่นนี้ เพราะอาสาสมัครเหล่านี้ส่วนใหญ่อยู่ในวัยหนุ่มสาว แต่มันก็ไม่สำคัญอะไร เพราะผมได้พบกับชีวิตที่สงบสุขและมีความหมายที่นี่ แม้ในป่าเขาจะไม่สะดวกสบายเทียบเท่าในเมือง แต่ก็ทำให้จิตใจของผมสงบร่มเย็นได้ ผมคงอยู่ที่นี่เพื่อพักฟื้นจิตใจอันบอบช้ำของผมไปเรื่อยๆจนกว่าผมจะคิดอะไรที่ดีกว่านี้ออก ซึ่งผมก็ยังไม่รู้ว่าเมื่อไร
บางครั้งที่ผมมีโอกาสเข้าตัวเมือง ผมจะใช้เวลาส่วนหนึ่งอยู่ในร้านอินเตอร์เน็ตเพื่อบันทึกเรื่อง "บาปรัก" ที่ทุกคนกำลังอ่านอยู่นี้ ผมต้องเข้าเมืองหลายครั้งทีเดียวกว่าจะบันทึกเรื่องนี้จนจบ ผมจำเป็นต้องเปลี่ยนชื่อบุคคลและดัดแปลงเหตุการณ์บางอย่างไปบ้างเพราะบุคคลที่ถูกกล่าวถึงในเรื่องนี้ล้วนแต่ยังมีชีวิตอยู่ ผมไม่อยากให้กระทบกระเทือนใคร แต่ผมเชื่อแน่ว่าหากผู้ที่เกี่ยวข้องในเรื่องได้อ่านเรื่องนี้ก็คงทราบว่าเรื่องนี้ใครเป็นผู้เขียน และเขียนถึงใคร
"ถ้าโตมีโอกาสได้อ่านเรื่องนี้ ซึ่งอาเชื่อว่าสักวันหนึ่งโตจะเข้ามาอ่านพบ ก็ขอให้โตรู้ว่าอาสบายดี พร้อมทั้งต้องขอโทษด้วยที่เราต้องจากกันโดยที่ไม่มีโอกาสได้ร่ำลา ตอนนี้โตคงสบายใจแล้วเพราะมีพ่อที่เข้าใจจิตใจของโตอยู่เคียงข้าง และครอบครัวของโตก็คงสงบสุขแล้วเมื่ออาไม่อยู่ ฝากบอกพ่อของโตด้วยว่าอาได้ฟังข้อความทั้งหมดในโทรศัพท์แล้ว แต่เห็นว่าไม่มีความจำเป็นต้องตอบจึงไม่ได้ตอบกลับไป อาขอให้โตและพ่อของโตเก็บอาไว้ในความทรงจำก็เพียงพอแล้ว ไม่มีความจำเป็นที่เราต้องพบกันอีก"
ตอนนี้ผมใช้ชีวิตอยู่อย่างสมถะบนดอย ท่ามกลางเด็กๆและกลุ่มคนผู้มีน้ำใจเสียสละ แม้จะมีสันติสุขในจิตใจ แต่ก็ยอมรับว่าในส่วนลึกแล้วยังมีความอ้างว้างแฝงอยู่ ยามดึกสงัด ผมชอบออกมาเดินเล่นที่ลานกว้างหน้าโรงเรียน แหงนดูดวงดาวพราวพรายเต็มท้องฟ้า ฟังเสียงแมลงหรีดร้องระงม พร้อมทั้งอดคิดถึงพี่ยศไม่ได้ ผมไม่อาจลืมพี่ยศได้เลย พี่ยศเป็นทั้งพี่ชายและเป็นเหมือนพ่อของผม เป็นบุคคลที่ผมผูกพันชีวิตด้วยมากที่สุด และก็เป็นผู้ที่สร้างความบอบช้ำให้แก่ชีวิตของผมมากที่สุดเช่นกัน … ป่านนี้พี่ยศกำลังทำอะไรอยู่หนอ... แม้ช่วงเวลาที่ผมได้ใกล้ชิดกับพี่ยศจะไม่นานมากนัก แต่ก็เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขที่จะทำให้ผมหวนรำลึกไปได้ชั่วชีวิต เส้นทางชีวิตข้างหน้าแม้จะเดียวดาย แต่ผมจะมีความทรงจำดีๆส่วนนี้คอยเป็นสิ่งหล่อเลี้ยงจิตใจให้มีกำลังพอที่จะต่อสู้ชีวิตต่อไป
ท่ามกลางแสงดาวและเสียงแมลงระงม เสียงสายลมพัดผ่านราวป่าดังหวีดหวิว ผมมักยืนฟังเสียงหวีดหวิวนี้คราวละนานๆเสมอ และในจินตนาการ ผมแว่วยินเสียงเพลงที่พี่ยศรักแทรกประสานมากับสายลม พี่ยศเคยบอกว่ารักเพลงนี้มากเพราะเพลงนี้หมายถึงผม และต่อมามันก็เป็นเพลงที่ผมรักมากที่สุดเช่นกัน หรือพี่ยศกำลังฝากเสียงเพลงและคำรักมาถึงผม…
เมื่อมาคิดว่าพี่ยศอาจกำลังเป็นทุกข์เพราะไม่รู้ว่าผมเป็นตายร้ายดีอย่างไร ดังนั้นในคืนดึกสงัดคืนหนึ่ง ผมจึงตัดสินใจโทรศัพท์กลับไป ผมเลือกเวลาดึกเพราะพี่ยศคงปิดโทรศัพท์ไปแล้ว … ผมเพียงต้องการฝากข้อความไว้เท่านั้น …
"พี่ยศครับ ไม่รู้ว่าเป็นเวรกรรมอะไรที่ผมต้องมาครอบครองคนที่มีเจ้าของแล้ว แต่ผมผิดแล้วจะไม่ผิดซ้ำอีก ผมจึงตัดสินใจถอนตัวจากพี่ ผมอยากให้พี่รู้ว่าผมไม่ได้จากพี่มาเพราะความโกรธหรือน้อยใจในสิ่งที่พี่ทำกับผม แต่ผมจากพี่มาเพราะต้องการให้พี่มีชีวิตครอบครัวที่เป็นสุข… จะมีเรื่องที่เสียใจก็เพียงเรื่องเดียวคือการที่เราต้องจากกันโดยที่ไม่มีโอกาสร่ำลากัน… ผมอยากให้พี่รู้ว่าพี่เป็นพี่ชายที่แสนดีและอบอุ่นคนเดียวของผม และจะประทับอยู่ในความทรงจำของผมตราบนานเท่านาน …"
ผมปิดโทรศัพท์ สายตาทอดไปในความมืดอันไม่มีที่สิ้นสุดของรัตติกาล ท่ามกลางเสียงลมพัดราวป่าดังหวีดหวิว … ลาก่อนครับ พี่ยศ
เป้
ป.ล.
ผมให้ที่อยู่อีเมล์ไว้ในเรื่องด้วย จุดประสงค์ของผมคืออยากได้กำลังใจจากเพื่อนๆบ้าง รวมทั้งฟังเพื่อนๆแสดงความคิดเห็นว่าชีวิตในอดีตนั้นผมทำผิดหรือถูกประการใด และอยากให้ชีวิตของผมนี้เป็นอุทาหรณ์แก่ทุกคน ผมคงไม่มีโอกาสตอบอีเมล์เหล่านี้เพราะข้อจำกัดในเรื่องความสะดวก อีกทั้งผมยังไม่อยู่ในสภาพพร้อมที่จะติดต่อกับใคร และสุดท้ายนี้ผมขอฝาก เพลงที่พี่ยศและผมรักมากที่สุด ให้แก่ทุกๆคนครับ
[email protected]
ผมว่านะครับให้เป็นเรื่องยาวต่อเนื่องเป็นตอน ๆ แบ่งเป็นกระทู้ย่อยให้ชวนน่าติดตาม
จบตอนนี้แล้วจะรุ้นตอนต่อไปว่าจะเป็นอย่างไรแล้วปล่อยปลายทิ้งไว้ให้น่าติดตาม
{:5_136:} โทดนะคะ ปล. ที่ จขกท. ลงไว้นี่ เมล์ของ จขกท. หรือว่าเมล์ของต้นฉบับที่ก๊อบมาคะ
ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมากคับ ไปขุดมาให้อ่านครับ ยาวเเต่ก็สนุกคับ ตามหาเรื่องนี้มานานละครับ