|
(1): ที่งานเลี้ยงของคณะ เรื่องนี้คงจะไม่เกิดขึ้นถ้าผมไม่ได้ไปงานเลี้ยงรุ่นของคณะเมื่อ3ปีก่อนและถ้าผมมีพรวิเศษที่จะขอแก้ไขความผิดพลาดในอดีตของผมได้สักเรื่องหนึ่งผมคงเลือกขอแก้อดีตของผมไม่ให้ไปงานเลี้ยงในวันนั้นเป็นแน่ ร้อยวันพันปีผมไม่เคยสนใจที่จะไปงานเลี้ยงรุ่นของคณะเลยแต่พอไปเข้าครั้งเดียวมันก็ทำให้ชีวิตอีกหลายชีวิต รวมทั้งผมด้วย แทบต้องอับปางลงแม้จนบัดนี้ก็ยังบอบช้ำไปตามๆกันอย่างยากที่จะกลับฟื้นขึ้นมาให้เหมือนเดิม จำได้ว่าปีนั้นผมมีอายุได้ 34 ปีหลังจากที่จบจากคณะมาได้ 12 ปี กลุ่มเพื่อนร่วมรุ่นที่ยังติดต่อกันอยู่ก็มาชวนให้ผมไปร่วมงานวันครบรอบ20 ปีของการตั้งคณะหรือจะเรียกว่างานวันคล้ายวันเกิดของคณะก็คงจะได้ตั้งแต่จบมาผมเคยไปงานเลี้ยงประจำปีของคณะเพียงครั้งเดียวเท่านั้นคือปีถัดมาหลังจากที่จบหลังจากนั้นก็ไม่ได้ไปอีกเลย คงไปร่วมงานแต่งานประจำปีของแผนกซึ่งเป็นเพื่อนๆที่เรียนมาในแผนกเดียวกันและรู้จักกันดีกว่า ค่ำวันนั้น พวกเรานัดกันได้กลุ่มเล็กขนาดเล็ก ราว 7-8 คนต่างคนต่างก็ไปพบกันในงาน พอผมเลิกงานก็ตรงไปที่งานเลย ที่ทำงานของผมค่อนข้างไกลดังนั้นกว่าจะไปถึงงานก็เริ่มไปแล้ว คงต้องเดินหากันสักพักกว่าจะเจอเพื่อนๆได้ ขณะที่ผมเดินหาเพื่อนๆตามโต๊ะต่างๆนั่นเองสายตาก็สอดส่ายดูแผงอาหารของร้านต่างๆที่นำมาออกงานสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นชายคนหนึ่ง ด้านหลังของเขาช่างคุ้นตาผมเหลือเกิน… พี่ยศนั่นเอง เพียงแค่เห็นเงาหลังของพี่ยศ ความคิดของผมก็ล่องลอยไปเมื่อ16ปีก่อน พี่ยศเป็นพี่รหัสของผม ตอนผมอยู่ปีหนึ่งพี่ยศก็อยู่ปีสี่แล้ว แม้เราห่างกันเพียง 3 รุ่นแต่พี่ยศอายุมากกว่าผม 4 ปีเพราะพี่ยศเรียนตามเกณฑ์ส่วนผมเรียนเร็วไปหนึ่งปี พี่ยศเป็นพี่รหัสที่ดีมาก ใจดีดูแลผมตลอดเวลาที่ผมอยู่ปีหนึ่ง มีอะไรก็จะช่วยเหลือผมตลอดแม้กระทั่งช่วยติววิชาบางวิชาที่ผมไม่ค่อยเข้าใจบางครั้งพี่ยศยังดูตำราของตัวเองไม่เสร็จเลย แต่ก็ยังเป็นห่วงมาติวให้ผมก่อนนี่เองจึงทำให้ผมรักและเคารพ รวมทั้งสนิทกับพี่ยศมาก เงาของพี่ยศ ลูกแหง่ประจำคณะ… ยังจำได้ว่าฉายานี้เป็นฉายาล้อที่เพื่อนๆชอบล้อเพราะผมติดพี่ยศยิ่งกว่าน้องรหัสติดพี่รหัสคนไหนๆ ผมไม่ค่อยชอบฉายานี้เท่าไรนักส่วนพี่ยศเองไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจกับคำล้อเลียนเหล่านี้ กลับชอบเสียอีก หลังจากพี่ยศจบ ในช่วงปิดภาคปลายของปี 1 ผมก็ยังติดต่อกับพี่ยศอยู่แรกๆก็ติดต่อกันบ่อยๆ แต่พอผมเปิดเทอมใหม่และเริ่มเรียนปีสองผมเองก็ต้องกลายเป็นพี่รหัสบ้างแล้ว ก็เลยต้องแบ่งเวลาส่วนหนึ่งเพื่อดูแลน้องรหัสรวมทั้งการเรียนก็เริ่มแยกสาขา ทำให้ผมต้องตั้งใจกับการเรียนมากขึ้นประกอบกับครอบครัวของพี่ยศย้ายไปต่างจังหวัด การติดต่อของเราก็ยากขึ้นเพราะต้องใช้การเขียนจดหมาย จึงทำให้เราค่อยๆห่างกันแล้วก็ขาดการติดต่อกันในที่สุด สิบกว่าปีแล้วสินะที่ผมไม่ได้พบกับพี่ชายที่แสนดีคนนี้ผมคิดในใจ ผมถอนความคิดคำนึงกลับมาก่อนที่มันจะลอยไกลออกไปกว่านี้แล้วเดินไปจับต้นแขนของพี่ยศเขย่าจากด้านหลัง แค่เห็นด้านหลังผมก็จำได้แล้ว ไม่ผิดคนแน่นอน "พี่ครับ จำผมได้ไหม" ผมทักจากข้างหลังพี่ยศพยายามเหลียวกลับมาดูว่าเป็นใคร แต่ผมตรึงแขนพี่ยศไว้ไม่ให้เหลียวกลับมาได้ "ทายก่อนครับว่าใคร อย่าเพิ่งหันมาดู" "ไอ้เป้ ไอ้ลูกแหง่ รับรองว่าทายไม่พลาด" พี่ยศตอบกลับมาทั้งที่ไม่เหลียวหลัง "โห พี่ เก่งจัง" อารามดีใจที่พี่ยศยังจำผมได้ผมเผลอรวบตัวพี่ยศเข้ามากอด แต่ก็เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นเมื่อผมได้คิดผมก็รีบผละออกมา การกอดนั้นจึงไม่เป็นที่ผิดสังเกตราวกับเพื่อนหยอกเย้ากันเท่านั้น พี่ยศหันมาหาผม … พี่ยศยังเป็นคนเดิมอยู่หน้าตาเปลี่ยนไปไม่มาก เพียงแต่เข้มขึ้น กร้านขึ้นผิวหน้าที่เคยราบลื่นเป็นประกายของหนุ่มวัยยี่สิบกว่าก็กลายเป็นผิวหน้ากร้านของชายวัยเกือบสี่สิบแต่มันก็ทำให้พี่ยศดูดีไปคนละแบบ จากหนุ่มน้อยสำอางกลายเป็นหนุ่มใหญ่ผู้คร่ำโลกแกร่ง และภูมิฐาน แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนคือรอยยิ้มที่นุ่มนวล พร้อมด้วยลักยิ้มที่สองข้างแก้มความคิดของผมเริ่มล่องลอยไปสู่อดีตอีกครั้ง "เป้จริงๆด้วย" พี่ยศพูดเมื่อเห็นผมทำท่ามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า "ไม่เปลี่ยนสักเท่าไรเลยนะเราแต่ไม่ผอมเหมือนเมื่อก่อน ดูดีกว่าตอนสมัยเรียนอีก" "พี่ก็ไม่เปลี่ยนนะครับ" ผมว่า "เฮ่ย จะไม่เปลี่ยนได้ไง อายุจะสี่สิบแล้ว แถมทำงานกรำแดดอยู่บ่อยๆยังกลัวเพื่อนๆจะจำไม่ได้เลย ไม่นึกว่าเป้จะจำได้เพียงแค่เห็นหลังพี่"พี่ยศพูด ยิ้มจนลักยิ้มบุ๋ม "พี่ไม่ค่อยเปลี่ยนเลยครับ จริงๆ" ผมแก้ไขคำพูดนิดหน่อยจะได้ไม่เว่อร์เกินไป "ไม่งั้นผมจะจำพี่ได้ยังไงแล้วทำไมพี่ทายถูกว่าเป็นผมละครับ" "ก็เรามันชอบเล่นแบบนี้นี่น่า ตั้งนานนิสัยก็ยังไม่เปลี่ยนเลยนะ"พี่ยศยังจำได้ว่าสมัยเรียนผมชอบมาข้างหลังแล้วจับตัวพี่ไว้ไม่ให้หันกลับมาทำอย่างนี้อยู่บ่อยๆ หลังจากไต่ถามทุกข์สุขกันก็ได้ความว่าหลังจากครอบครัวของพี่ยศย้ายไปต่างจังหวัดแล้วพี่ยศก็ใช้วิชาที่เรียนมาช่วยงานทางบ้านซึ่งเป็นกิจการรับเหมาก่อสร้างโดยช่วยควบคุมดูแลงาน งานของพี่ยศไม่ได้จำกัดอยู่เพียงในจังหวัดแต่บางทีก็ยังรับงานข้ามจังหวัดด้วย ทำให้อยู่ไม่ค่อยติดบ้านนักนับว่าเป็นงานที่หนักพอสมควร มิน่าเล่า พี่ยศจึงดูแกร่งขึ้น ส่วนผมเองก็แนะนำตัวไปว่าได้งานที่บริษัทที่ปรึกษาการก่อสร้างโดยงานของผมมีทั้งงานออฟฟิศและออกไซต์ก่อสร้างแต่ส่วนใหญ่งานที่ผมดูแลเป็นไซต์ในกรุงเทพฯ จึงไม่ต้องออกต่างจังหวัดแต่ต่อไปก็ไม่แน่เหมือนกัน หลังจากที่เราทักทายกันได้สักครู่เพื่อนๆของพี่ยศก็มาลากพี่ยศไปร่วมโต๊ะ พี่ยศจึงขอตัวไปชั่วคราวทิ้งให้ผมยืนเคว้งอยู่ตรงนั้นเอง แต่เพียงชั่วครู่เดียว ผมก็ตั้งสติได้หลังจากนั้นผมก็เริ่มเดินหาเพื่อนๆ งานเลี้ยงของคณะจัดที่สนามหญ้าใหญ่หน้าคณะมีคนมาร่วมงานเป็นจำนวนมาก จะหาเพื่อนๆจึงไม่ง่ายนักเพราะบางโต๊ะก็ซุ่มอยู่ในเงามืด "เฮ้ย ไอ้เป้ ทางนี้" เสียงเพื่อนเรียกเป็นอันว่าผมไม่เคว้งแล้ว เจอเสียที เพื่อนที่ส่งเสียงทักพาผมไปเข้ากลุ่มที่โต๊ะซึ่งตอนนี้ทุกคนต่างก็มานั่งกันหมดแล้ว "เมื่อกี้มึงคุยกับใครวะ กูเห็นไกลๆ" ก้องเพื่อนคนหนึ่งถามขึ้น "พี่ยศไง อะไรกัน จำไม่ได้เหรอ" ผมตอบ "ยศไหนวะ มีตั้งหลายยศ กูไม่เห็นหน้านี่หว่า" ก้องยังนึกไม่ออก "ก็พี่ยศพี่รหัสกูไง" "อ๋อ ไอ้ลูกแหง่เจอพี่ชายเข้าแล้วสิ มิน่าถึงได้ยืนยิ้มอยู่คนเดียวตอนกูเจอมึง เป็นไง ลูกโตหรือยังก็ไม่รู้" ก้องว่า ผมสะอึก พี่ยศมีลูกมีเมียแล้วหรือนี่ "ไม่รู้โว้ย ยังไม่รู้เลยว่าแต่งงานหรือยังเพิ่งคุยได้เดี๋ยวเดียวเองแล้วพี่เค้าก็แยกไป" "โอ๊ย ลูกน่ะมีแล้ว ปัญหาคือมีอยู่กี่ลูกเท่านั้นเองกูเคยเจอพี่ยศทีหนึ่งตอนไปเชียงใหม่ ยังอุ้มลูกจูงเมียเดินห้างเลย" ก้องสาธยาย ผมใจหายวูบ รู้สึกอ้างว้างอยู่ในส่วนลึกของหัวใจทำไมผมถึงได้รู้สึกแบบนี้นะ เราห่างเหินกันมาตั้งสิบกว่าปีแล้วจะไปกังวลสนใจทำไมว่าพี่ยศจะมีลูกเมียหรือเปล่า "เฮ้ย ไอ้เป้ เป็นอะไรวะ เจอพี่ยศเข้าทีซึมเลยเหรอมึง เป็นอะไรไปน่ะ"ชิต เพื่อนอีกคนในกลุ่มเรียกผม ผมสะดุ้งตื่นจากความคิดคำนึง "เปล่า ไม่มีอะไร วันนี้งานเครียดน่ะ ที่ไซต์มีปัญหายังแก้ไม่ตกมึนมาตั้งแต่บ่ายแล้ว" ผมแกล้งพูดรู้สึกผิดนิดหน่อยที่ต้องโกหกเพื่อนๆเพราะที่จริงแล้วเรื่องงานของผมไม่ได้มีปัญหาอะไรเลยแต่ชีวิตส่วนตัวของผมต่างหากที่มีปัญหา … มีปัญหามาหลายปีแล้วด้วย "เออ มึงไม่ต้องเอามาคิดหรอก มากินเหล้าสนุกกันสักวัน มีปัญหาก็ให้นายมึงรับไปแก้ก็แล้วกันใครเงินเดือนเยอะก็ต้องรับผิดชอบเยอะ" ก้องพูดให้บรรยากาศผ่อนคลายผมได้คิดว่าคงเสียกิริยาไป จึงพยายามควบคุมตนเองให้เป็นปกติหลังจากนั้นเราก็สั่งอาหารและเหล้าเบียร์มากินกันเฮฮากันจนผมลืมเรื่องพี่ยศไปได้ชั่วขณะ เราดื่มกินกันไปจนถึงประมาณ 5 ทุ่มผมเหลือบไปเห็นพี่ยศเดินไปมาตามโต๊ะอาหารหลายครั้ง ทักคนโน้นบ้าง ทักคนนี้บ้างแต่ไม่ยักแวะมาทางโต๊ะด้านนี้สักทีจนผมเห็นว่าสมควรแก่เวลาและชักจะมึนมากแล้วก็เลยขอตัวกลับส่วนพวกที่เหลือยังสมัครใจที่จะอยู่เฮฮากันต่อไปเพราะงานจะมีจนถึงตีหนึ่ง ผมเดินเซนิดๆด้วยความมึนงงไม่ได้กินเหล้าหนักอย่างนี้มานานแล้วยังแปลกใจตัวเองว่าวันนี้ทำไมกินเหล้าเข้าไปมาก… ก่อนกลับขอแวะเข้าห้องน้ำเสียหน่อย… ในห้องน้ำที่มีแสงไฟไม่สว่างนักผมเห็นเงาตะคุ่มๆกำลังก้มหน้าล้างหน้าอยู่ที่อ่างล้างมือ … พี่ยศอีกแล้ว "อ้าว พี่ยศ เจอกันอีกแล้ว" ผมทักพี่ยศพอดีล้างหน้าเสร็จ หลังจากเช็ดหน้าแล้วก็เงยขึ้นมามองหน้าผม "กินเหล้าไปกี่ขวดวะนี่ ทำไมหน้าแดงก่ำขนาดนั้นเดี๋ยวนี้กินเหล้าหนักเลยเหรอ" "เปล่าครับพี่ กินไม่มาก แต่ผมเมาง่ายครับ นานๆกินทีก็เป็นยังงี้แหละเพื่อนๆมันช่วยมอมผมด้วย ผมไม่ได้ขี้เมานะครับพี่" ผมรีบอธิบาย "แล้วขับรถไหวเหรอ สภาพแบบนี้ไม่ควรขับรถเลย" พี่ยศมองดูผมด้วยความเป็นห่วงผมรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาดความรู้สึกดีๆที่ผมฝังมันไปนานแล้วในหัวใจอันแห้งแล้งของผมเริ่มกลับฟื้นคืนมามันเหมือนเมล็ดพันธุ์ที่ฝังอยู่ในดินแดนอันแห้งแล้งเป็นเวลาแรมปีเมื่อใดที่มันได้รับหยาดฝนอันชุ่มฉ่ำ เมื่อนั้นมันก็เริ่มงอก … สามปีมาแล้วสินะ ที่หัวใจผมกลับกลายเป็นเย็นชาและแห้งแล้งหลังจากคนรักที่ผมทุ่มเทหัวใจให้เต็มที่จากผมไปมีคนอื่น ด้วยเหตุผลครอบจักรวาลคือ "เราเข้ากันไม่ได้"ใช่สิ เราเข้ากันไม่ได้ เพราะผมไม่มีนิสัยเจ้าชู้แบบเขาความผิดหวังในความรักทำให้สามปีมานี้ผมจึงกลายเป็นคนเงียบและใจลอยอยู่บ่อยๆชอบคิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อย "เป้ เฮ้ย ยังงี้ไม่ไหวแล้วว่ะ พูดไม่รู้เรื่องแล้วเหรอขับรถกลับเองไม่ได้แล้วล่ะแบบนี้" พี่ยศพูดอีกคงนึกว่าผมเมามาก ที่จริงไม่ใช่หรอกผมลืมตอบพี่ยศเพราะมัวหวนนึกเรื่องอันเจ็บปวดในอดีตอยู่ต่างหาก "ผมไม่ได้เอารถมาครับ วันนี้กะอยู่แล้วว่าคงเมาเตรียมมานั่งแท็กซี่อยู่แล้วครับพี่" "เออ ค่อยยังชั่ว รอบคอบดี" พี่ยศว่าผมเดินเซนิดๆไปยังโถปัสสาวะเพื่อจัดการกับธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยก่อนกลับแล้วก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามเลยว่าพี่ยศพักที่ไหนเพราะไม่มีบ้านที่กรุงเทพฯแล้ว "แล้วพี่ตอนนี้พักที่ไหนล่ะครับ"ผมถาม พี่ยศไม่ตอบ เมื่อผมจัดการธุระเสร็จ พี่ยศจึงค่อยตอบผมว่า "พี่ก็อยู่บ้านพี่น่ะสิเอายังงี้ บ้านเป้ยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า เดี๋ยวพี่ไปส่งดีกว่าเห็นสภาพยังงี้แล้วพี่ไม่อยากให้กลับเองเลยดีไม่ดีเจอแท็กซี่โจรอาจต้องไปนอนหมกในคูน้ำข้างทาง" "ยังอยู่ที่เดิมครับ แต่ไม่ต้องหรอก เสียเวลาพี่เปล่าๆพี่เองก็คงกินเหล้ามาเหมือนกัน ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมกลับเองได้…" ผมเงียบไปอึดใจหนึ่งแล้วก็โพล่งออกมาว่า "เดี๋ยวนี้ผมไม่ใช่ลูกแหง่แล้วนะพี่" ไม่รู้สิ ไม่รู้ว่าผมพูดประโยคนี้ด้วยอารมณ์อะไรฟังดูแล้วคล้ายทีเล่นทีจริง แต่ก็คล้ายตัดพ้อพี่ยศนิดๆจะตัดพ้อเรื่องอะไรผมก็ไม่ทราบได้มันโพล่งออกไปโดยที่ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แปลกใจตัวเองเหลือเกิน "อ้อ เดี๋ยวนี้คิดว่าตัวเองโตแล้วเหรอ ไม่หรอกเป้เป็นน้องสำหรับพี่วันยังค่ำนั่นแหละ พี่ยังมีหน้าที่ต้องดูแลเป้อยู่ดีห้ามเถียง รู้จักซีเนียริตี้ใช่ไหม" พี่ยศพูดอย่างจริงจังแต่ตอนยกซีเนียริตี้มา พี่ยศก็อดยิ้มไม่ได้ลักยิ้มบุ๋มนั้นดูมีเสน่ห์อย่างที่ผมไม่เคยสังเกตมาก่อน พร้อมกันนั้นหัวใจที่เย็นชาของผมเริ่มอบอุ่นขึ้น... 1 _! [8 J# q2 J+ z# r. M. ?; ?$ H
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2013-3-12 09:02:08
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2013-3-12 10:15:18
โพสต์ 2013-3-12 18:57:49
โพสต์ 2013-3-13 03:56:04
โพสต์ 2014-8-12 21:35:43