FRIENDS WITH BENEFITS เพื่อนสนิท...คิดไม่ซื่อ ตอนที่ 7
ตอนที่ 7 เงาของคนที่ไว้ใจ 07.30 น. — ห้องทำงานประธานกรรมการเปรมมาถึงบริษัทก่อนเวลาปกติภาพจากรายงานของฝ่ายไอทียังคงปรากฏอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์เครื่องสำรองของผู้บริหารเขานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเบส"เบส นายเข้ามาที่บริษัทได้ไหม""ได้ครับพี่ มีอะไรหรือเปล่า""ฉันอยากให้นายตรวจสอบรายชื่อคนที่เคยได้รับอนุญาตให้ใช้เครื่องสำรอง""รับทราบครับ"เปรมวางสาย ก่อนเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานภายในมีบัตรผ่านสำรองอยู่สองใบ ใบหนึ่งเป็นของเขา อีกใบเป็นบัตรที่มอบให้ผู้ช่วยผู้บริหารเพื่อใช้ในกรณีฉุกเฉินเขาหยิบเอกสารการอนุมัติบัตรขึ้นมาอ่านชื่อที่ปรากฏอยู่ด้านล่างทำให้เขานิ่งไปอลิช — ผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์เปรมหลับตาลงชั่วครู่อลิชเป็นเพื่อนที่เขารู้จักมานาน และเป็นคนที่ช่วยเขาตรวจสอบเอกสารมาตั้งแต่ต้นแต่ถ้าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องจริง ทุกอย่างจะยิ่งซับซ้อนขึ้น09.00 น. — ห้องประชุมฝ่ายบริหารทุกคนกลับมารวมตัวกันอีกครั้งเปรมวางรายงานลงกลางโต๊ะ"เครื่องที่ใช้แก้ไขเอกสารเป็นเครื่องสำรองของผู้บริหาร"อลิชเงยหน้าขึ้นทันที"หมายความว่ายังไง""ฉันกำลังตรวจสอบคนที่เข้าถึงเครื่องนี้ได้"เบสเปิดโน้ตบุ๊ก"ผมมีข้อมูลเพิ่มเติมครับ ระบบบันทึกว่ามีการใช้บัตรผ่านสำรองในคืนวันที่ 12"รุตถาม"บัตรของใคร"เบสหันหน้าจอไปทางทุกคน"บัตรที่ออกให้ฝ่ายสร้างสรรค์ครับ"สายตาทุกคู่หันไปหาอลิชอลิชนิ่งไป ก่อนพูดขึ้น"ใช่ค่ะ ฉันมีบัตรใบนั้นจริง แต่ฉันไม่ได้ใช้มันในคืนวันที่ 12"เปรมมองเธอ"เธอมีหลักฐานไหม""ฉันมีบันทึกการเข้าพักที่โรงแรม และใบเสร็จร้านอาหารคืนนั้นค่ะ"อลิชหยิบโทรศัพท์ออกมา"ฉันไปพบลูกค้ากับเบส"เบสพยักหน้าทันที"ผมยืนยันได้ครับ เราอยู่ด้วยกันจนเกือบเที่ยงคืน"เปรมถอนหายใจ"ฉันไม่ได้กล่าวหาเธอ แค่ต้องตรวจสอบทุกคน"อลิชมองเขาอย่างจริงจัง"ฉันเข้าใจ แต่ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าใครเอาบัตรของฉันไปใช้"10.20 น. — ห้องทำงานฝ่ายสร้างสรรค์อลิชนั่งเงียบอยู่หน้าโต๊ะทำงานเบสเดินเข้ามาและวางกาแฟลงตรงหน้าเธอ"ยังคิดเรื่องเมื่อเช้าอยู่เหรอ""ฉันไม่ชอบความรู้สึกที่เหมือนทุกคนกำลังสงสัยฉัน"เบสนั่งลงข้าง ๆ"ผมเชื่อเธอ"อลิชหันมามอง"นายไม่กลัวเหรอว่าถ้าฉันเกี่ยวข้องจริง นายจะต้องผิดหวัง"เบสยิ้มบาง ๆ"ผมเชื่อในสิ่งที่เธอทำให้ผมเห็น แต่ถ้ามีอะไรที่เธอยังไม่ได้บอก ผมก็อยากให้เธอพูดตรง ๆ"อลิชหลบสายตา"มีเรื่องหนึ่งที่ฉันยังไม่ได้บอกใคร"เบสเงียบรอฟัง"ก่อนเริ่มตรวจสอบโครงการนี้ ฉันได้รับเอกสารนิรนามที่กล่าวหาว่ามีคนในบริษัทกำลังยักยอกเงิน""แล้วทำไมไม่บอกพี่เปรม""เพราะในเอกสารมีชื่อคนที่ฉันรู้จักอยู่ด้วย""ใครครับ"อลิชยังไม่ทันตอบ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จักปรากฏบนหน้าจอหยุดขุดคุ้ยเรื่องนี้ ก่อนที่คนที่คุณรักจะเดือดร้อนเบสอ่านข้อความนั้นแล้วสีหน้าเปลี่ยนไป"อลิช นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นแล้วนะ"เธอพยักหน้า"ฉันรู้"12.00 น. — ร้านอาหารใกล้บริษัทมิวนิกกับลลินนั่งรับประทานอาหารด้วยกันวันนี้ทั้งคู่ไม่ได้คุยเรื่องงานเหมือนทุกครั้ง"คุณมิวนิกคะ""ครับ""ฉันถามอะไรตรง ๆ ได้ไหม""ได้สิ"ลลินวางช้อนลง"คุณคิดยังไงกับฉันกันแน่"มิวนิกมองเธอ ก่อนยิ้ม"ผมคิดว่าผมชอบคุณ"ลลินนิ่งไป"แต่เราเป็นหัวหน้ากับลูกน้องนะคะ""ผมรู้ และผมไม่อยากให้คุณรู้สึกว่าต้องตอบรับเพราะตำแหน่งหน้าที่"เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง"ถ้าคุณไม่สบายใจ เราจะรักษาระยะห่างในการทำงานเหมือนเดิม แต่ถ้าคุณอยากลองทำความรู้จักกันนอกเวลางาน ผมก็อยากลองครับ"ลลินยิ้มเล็กน้อย"งั้นเริ่มจากมื้อเย็นวันศุกร์ดีไหมคะ"มิวนิกยิ้มกว้าง"ผมจะจองร้านไว้ครับ"13.30 น. — ฝ่ายบุคคลรุตกับมินตรากำลังตรวจสอบบันทึกการใช้บัตรผ่านมินตราเลื่อนหน้าจอให้รุตดู"ฉันเจอรายการที่น่าสนใจค่ะ""อะไรครับ""บัตรของอลิชถูกใช้เข้าบริษัทในคืนวันที่ 12 จริง แต่มีการใช้บัตรอีกใบเข้าประตูใกล้เคียงกันด้วย"รุตขมวดคิ้ว"บัตรใคร"มินตราขยายข้อมูล"บัตรผู้ช่วยผู้บริหารค่ะ"รุตเงียบไป"แสดงว่ามีคนสองคนเข้ามาในคืนนั้น""หรือมีคนใช้บัตรใบหนึ่งเพื่อทำให้ระบบเข้าใจว่ามีผู้ถือบัตรอีกคนเข้ามาด้วย"รุตหันมามองเธอ"คุณคิดว่ามีการจัดฉาก?""ฉันยังไม่กล้าสรุปค่ะ แต่เราต้องตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิด"รุตพยักหน้า"ผมจะประสานฝ่ายรักษาความปลอดภัย"มินตรายิ้ม"ดีค่ะ แต่ก่อนอื่น...""อะไรครับ""เย็นนี้คุณว่างไหม"รุตยิ้มทันที"ถ้าคุณชวน ผมว่างเสมอครับ"15.45 น. — ห้องทำงานเปรมพริมเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร"เปรม ฉันมีเรื่องจะบอก"เปรมเงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์"มีอะไรหรือ"พริมวางเอกสารลง"ฉันตรวจสอบรายการค่าใช้จ่ายที่มีชื่อฉันแล้ว พบว่ามีการใช้รหัสพนักงานของฉันในการอนุมัติรายการหลายครั้ง""เธอเคยให้ใครใช้รหัสไหม""ไม่เคยค่ะ แต่มีคนเคยขอให้ฉันส่งรหัสผ่านเพื่อแก้ไขข้อมูลในระบบ"เปรมขมวดคิ้ว"ใคร"พริมเงียบไปครู่หนึ่ง"คนที่ขอคือผู้ช่วยของคุณค่ะ"เปรมชะงัก"หมายถึง...""ฉันจำได้ว่าเขาบอกว่าต้องใช้แก้ไขเอกสารด่วน ฉันไม่ได้ให้รหัสผ่านนะคะ แต่เขาเคยยืนอยู่ข้างหลังตอนฉันล็อกอิน"เปรมเอนหลังพิงเก้าอี้"ทำไมเธอเพิ่งบอกฉัน""เพราะตอนนั้นฉันไม่ได้คิดว่าจะมีใครเอาชื่อฉันไปใช้"เปรมจับมือพริม"ขอบคุณที่บอกฉัน"พริมมองเขา"ฉันไม่อยากให้เรื่องงานทำให้เราต้องระแวงกันนะ""ฉันจะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้น"เขาบีบมือเธอเบา ๆ"ฉันสัญญา"18.30 น. — ลานจอดรถบริษัทธันวายืนรอเปรมอยู่ข้างรถเมื่อเห็นเปรมเดินมา เขารีบเข้าไปหา"พี่เปรม ผมมีเรื่องสำคัญต้องบอก""เรื่องอะไร"ธันวาหยิบซองเอกสารออกมา"ผมได้รับเอกสารนี้จากคนที่ติดต่อผมเรื่องโครงการครับ"เปรมเปิดดูภายในเป็นสำเนาเอกสารอนุมัติงบประมาณ พร้อมข้อความที่เขียนด้วยลายมืออย่าให้เปรมรู้ว่าคนอนุมัติตัวจริงเป็นใครเปรมมองธันวา"นายรู้ไหมว่าใครส่งมา""ผมไม่รู้ครับ แต่ผมจำลายมือได้""ของใคร"ธันวาลังเล"ผมเคยเห็นลายมือนี้ในเอกสารประชุมผู้บริหาร"เปรมจ้องหน้าเขา"นายกำลังจะบอกว่าเป็นคนในระดับผู้บริหาร?"ธันวาพยักหน้า"ครับ"ก่อนที่เปรมจะถามต่อ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นเป็นเบส"พี่เปรมครับ ผมได้ภาพจากกล้องวงจรปิดแล้ว""เห็นอะไร""คนที่เข้าห้องผู้บริหารในคืนวันที่ 12 ไม่ใช่อลิชครับ"เปรมกำโทรศัพท์แน่น"แล้วเป็นใคร"เบสเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ"ภาพไม่ชัดครับ แต่ผมเห็นว่าเขาถือแฟ้มเอกสารของฝ่ายบัญชี"เปรมมองซองเอกสารในมือ"ส่งภาพมาให้ฉันเดี๋ยวนี้"21.10 น. — ห้องพักของพริมพริมกำลังเตรียมตัวเข้านอน โทรศัพท์สั่นขึ้นข้อความจากเปรมปรากฏบนหน้าจอพรุ่งนี้ฉันอยากให้เธอไปบริษัทพร้อมฉัน เราอาจต้องคุยกับฝ่ายตรวจสอบภายในพริมพิมพ์ตอบได้ค่ะ แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่ปิดบังฉันอีกเปรมตอบกลับมาแทบจะทันทีสัญญาพริมวางโทรศัพท์ลงและยิ้มบาง ๆแต่ไม่ถึงหนึ่งนาที ข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จักก็ปรากฏขึ้นถ้าอยากรู้ว่าใครใช้ชื่อคุณ ให้ถามเปรมว่าเขาเก็บเอกสารฉบับจริงไว้ที่ไหนพริมอ่านข้อความซ้ำหัวใจเริ่มเต้นแรงเธอไม่รู้ว่าข้อความนี้เป็นคำเตือนหรือกับดักแต่สิ่งที่ทำให้เธอกลัวที่สุดคือ...คนส่งรู้ว่าเธอกับเปรมกำลังตรวจสอบเรื่องนี้อยู่สนุกมากครับ ขอบคุณมากๆครับ
หน้า:
[1]