FRIENDS WITH BENEFITS เพื่อนสนิท...คิดไม่ซื่อ ตอนที่ 2
ตอนที่ 2 : คืนที่ความรู้สึกเริ่มเปลี่ยน 20.15 น. — ลานจอดรถบริษัท"คุณนี่มันจริง ๆ เลยนะรุต!"มินตราบ่นทันทีที่ขึ้นมานั่งบนรถของรุต"อะไรอีกครับคุณผู้จัดการประชาสัมพันธ์ ผมอุตส่าห์ขับรถมารับ""ก็คุณมาช้า!""ผมติดประชุมครับ ไม่ได้ว่างเหมือนใครบางคน""นี่คุณ!"รุตหัวเราะก่อนออกรถ เขารู้จักมินตรามานานพอที่จะรู้ว่า ภายใต้ท่าทางมั่นใจและคำพูดที่ตรงไปตรงมา เธอเป็นคนที่ไม่ชอบรบกวนใคร"หิวไหม""นิดหน่อย""งั้นแวะกินข้าวก่อน""ฉันเลี้ยงเอง""ไม่ต้องครับ วันนี้ผมเลี้ยง"มินตราหันมามองเขาอย่างแปลกใจ"ทำไมวันนี้ใจดีจัง""ก็อยากเลี้ยงคนสำคัญ"คำพูดนั้นทำให้มินตราเงียบไปชั่วขณะรุตเองก็แปลกใจที่ตัวเองพูดออกไปตรง ๆ แบบนั้น21.00 น. — ร้านอาหารริมแม่น้ำบรรยากาศในร้านค่อนข้างเงียบ มีเพียงเสียงดนตรีเบา ๆ คลออยู่ด้านหลัง"รุต ฉันถามอะไรหน่อยสิ""ว่ามาครับ""คุณเคยมีแฟนจริงจังไหม"รุตวางแก้วน้ำลง"เคยครับ แต่เลิกกันไปนานแล้ว""แล้วตอนนี้ล่ะ""ตอนนี้ยังไม่มี""ทำไมล่ะ"เขามองเธออยู่นาน ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ"อาจจะกำลังรอใครบางคนอยู่"มินตราหลบสายตา ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม"พูดแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนหรือเปล่า""ไม่ครับ""แล้วพูดกับฉันทำไม"รุตยิ้มบาง ๆ"เพราะผมไม่ได้คิดกับคุณเหมือนผู้หญิงทุกคน"คราวนี้มินตราไม่ตอบ เธอเพียงยิ้มเล็กน้อย แต่หัวใจกลับเต้นแรงกว่าปกติ22.10 น. — ห้องอาหารเดียวกันอีกฟากหนึ่งของร้าน เปรมและพริมกำลังนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน"อ้าว! รุต?"เปรมเรียกเมื่อเห็นเพื่อนสนิทเดินเข้ามาในร้านพร้อมมินตรารุตหันมา ก่อนยกมือทัก"บังเอิญจัง มาทำอะไรครับท่านประธาน""มากินข้าวกับพริม"มินตราหันไปมองพริมแล้วส่งยิ้มให้"สวัสดีค่ะ""สวัสดีค่ะ"พริมเหลือบมองรุตสลับกับมินตรา ก่อนยิ้มอย่างรู้ทัน"มาด้วยกันเหรอคะ""รถฉันเสียค่ะ รุตเลยมารับ""อ๋อ...แค่รถเสียเองเหรอ"พริมแกล้งถามจนมินตราเริ่มหน้าแดงเปรมหัวเราะ"ดูเหมือนคืนนี้เราจะมีเรื่องให้คุยกันเยอะเลยนะ"23.05 น. — กลุ่มแชต FRIENDS FOREVERขณะที่ทุกคนกำลังแยกย้ายกลับบ้าน โทรศัพท์ของเปรมก็มีข้อความเด้งขึ้นมิวนิก: พรุ่งนี้ประชุมเรื่องทริปบริษัทนะครับ อย่าลืมเปรม: รู้แล้วเบส: ไปทะเลใช่ไหมครับอลิช: ใช่ รีสอร์ตที่หัวหิน ฉันจัดการเรื่องห้องพักไว้แล้วรุต: ห้องพักแยกตามแผนกหรือเปล่าอลิช: ยังไม่ได้ล็อกทั้งหมดค่ะ ทำไมเหรอมิวนิก: ถามเหมือนมีแผนอะไรบางอย่างนะรุต 555เบส: ผมว่าเรามีคนอยากพักห้องติดกันแน่นอนพริม: พวกผู้ชายว่างมากเหรอคะเปรม: โดยเฉพาะบางคนครับลลิน: พรุ่งนี้มีประชุมกี่โมงคะคุณมิวนิกมิวนิก: เก้าโมงครับเบส: โอ้โห มีเรียกคุณกันด้วยอลิช: เริ่มแล้วสินะบริษัทเราทุกคนส่งสติกเกอร์หัวเราะกันเต็มกลุ่มแต่ไม่มีใครรู้ว่า ในกลุ่มแชตนั้น มีใครบางคนกำลังอ่านข้อความของใครบางคนซ้ำหลายรอบ23.40 น. — คอนโดของเปรมเปรมยืนอยู่ริมหน้าต่าง โทรศัพท์ยังเปิดหน้าสนทนากับพริมเปรม: ถึงบ้านหรือยังพริม: ถึงแล้วค่ะเปรม: พรุ่งนี้ไปบริษัทพร้อมกันไหมพริม: ทำไมคะเปรม: อยากเจอข้อความนั้นทำให้พริมนิ่งไปพริม: เราเจอกันทุกวันอยู่แล้วนะเปรม: แต่ฉันยังไม่เบื่อพริม: บ้าเปรมยิ้มกับหน้าจอเขากำลังจะพิมพ์ข้อความต่อ แต่จู่ ๆ โทรศัพท์ก็มีสายเรียกเข้าชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ อลิช"ว่าไง"เสียงปลายสายเงียบไปเล็กน้อย ก่อนตอบกลับมา"เปรม ฉันมีเรื่องอยากคุยด้วย""เรื่องอะไร""เรื่องทริปบริษัท...แล้วก็เรื่องพริม"รอยยิ้มบนใบหน้าของเปรมค่อย ๆ หายไป"พริมทำไม?"อลิชสูดหายใจเบา ๆ"ฉันคิดว่า นายควรรู้ว่ามีใครบางคนกำลังสนใจพริมเหมือนกัน"เปรมเงียบไป"ใคร?"อลิชไม่ได้ตอบทันที"พรุ่งนี้ฉันจะบอก"สายตาของเปรมทอดออกไปยังแสงไฟของเมืองใหญ่เขาไม่เคยคิดว่าความสัมพันธ์ที่พยายามเก็บเอาไว้ระหว่างเขากับพริม จะมีใครเข้ามาทำให้มันซับซ้อนขึ้นได้ขนาดนี้และที่สำคัญ...คนคนนั้นอาจเป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนสนิทของเขาเอง07.30 น. — หน้าอาคารบริษัทเช้าวันศุกร์ บรรยากาศหน้าอาคารบริษัทคึกคักกว่าปกติ เพราะวันนี้เป็นวันเดินทางไปสัมมนาประจำปีที่หัวหินเปรมเดินลงจากรถสีดำ ก่อนจะเห็นพริมยืนคุยโทรศัพท์อยู่บริเวณล็อบบี้"รอนานไหม"พริมวางสายแล้วหันมา"ไม่นานค่ะ แต่คุณมาสาย""แค่ห้านาทีเอง""สำหรับท่านประธานถือว่าสายค่ะ"เปรมหัวเราะ ก่อนยื่นกาแฟแก้วหนึ่งให้เธอ"ลาเต้ ไม่หวาน เพิ่มช็อตเหมือนเดิม"พริมรับมาแล้วยิ้ม"ขอบคุณค่ะ""วันนี้สวยนะ""ชมเพื่ออะไร""ชมเพราะสวย ไม่ได้ต้องการอะไร""เชื่อได้ไหมเนี่ย""ไม่เชื่อก็ต้องลองพิสูจน์"พริมตีแขนเขาเบา ๆ ก่อนเดินนำไปยังรถตู้ของบริษัทเปรมมองตามพร้อมรอยยิ้ม เขาชอบช่วงเวลาแบบนี้มากกว่าการประชุมผู้ถือหุ้นเสียอีก08.15 น. — ระหว่างเดินทางมิวนิกนั่งอยู่ข้างลลิน ส่วนรุตนั่งคู่กับเบส ขณะที่อลิชกำลังตรวจสอบรายชื่อผู้เข้าร่วมสัมมนา"ลลิน""คะ?""เมื่อคืนหลับสบายไหม""สบายค่ะ ทำไมเหรอคะ""เห็นอ่านข้อความผมแล้วไม่ตอบ"ลลินหันมามอง"คุณส่งมาตอนเที่ยงคืนค่ะ ฉันหลับแล้ว""งั้นคืนนี้ผมจะส่งก่อนห้าทุ่ม""ไม่ต้องส่งก็ได้ค่ะ"มิวนิกยิ้ม"ใจร้ายจัง"เบสที่นั่งอยู่ด้านหลังได้ยินบทสนทนาทั้งหมดจึงอดแซวไม่ได้"คุณมิวนิกครับ ผมว่าควรเปลี่ยนจากผู้จัดการฝ่ายการตลาดเป็นผู้จัดการฝ่ายจีบเลขาแล้วนะครับ"เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วรถลลินหน้าแดง ส่วนมิวนิกเพียงยักไหล่"งานนี้ผมจริงจังครับ"คำตอบสั้น ๆ ทำให้ทุกคนเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเบสจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง10.45 น. — รีสอร์ตหัวหินเมื่อเดินทางถึงรีสอร์ต อลิชเรียกทุกคนมารวมตัวเพื่อแจ้งกำหนดการ"ทุกคนคะ ห้องพักจัดเรียบร้อยแล้วนะคะ ตามรายชื่อที่ส่งในกลุ่ม"เธอแจกซองกุญแจห้องให้แต่ละคนเปรมรับกุญแจแล้วหันไปถาม"แล้วห้องพริมอยู่ตรงไหน"อลิชยิ้มมุมปาก"ชั้นเดียวกับนายค่ะ ห้อง 508 ส่วนเปรมห้อง 512""ใครจัดห้อง""ฉันเองค่ะ มีปัญหาไหมท่านประธาน""ไม่มีครับ"พริมแอบหัวเราะ"ทำไมต้องถามด้วย""ก็อยากรู้ว่าอยู่ใกล้กันไหม""เดินไม่กี่ก้าวก็เจอกันแล้วค่ะ""ดีเลย"อลิชส่ายหน้า ก่อนจะหันไปเห็นเบสยืนถือกุญแจห้องอยู่"เบส นายได้ห้อง 510 นะ""อ้าว แล้วทำไมฉันได้ห้องติดเปรม""เพราะนายชอบเสียงดัง ฉันเลยจัดให้อยู่ใกล้คนที่คุมได้""หมายความว่าไงครับ!"ทุกคนหัวเราะกันอีกครั้งแต่ในขณะที่ทุกคนกำลังสนุกสนาน อลิชกลับเหลือบมองพริมด้วยสายตาที่จริงจังกว่าเดิมเธอยังไม่ได้ลืมเรื่องที่ต้องบอกเปรม13.20 น. — ห้องอาหารริมทะเลหลังรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ ทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อนเปรมเดินออกมาที่ระเบียงร้านอาหารพร้อมอลิช"ตกลงเมื่อคืนเธอจะบอกอะไรฉัน"อลิชวางแก้วน้ำลง"เรื่องพริม""ว่ามา""มีคนกำลังสนใจพริมอยู่""ใคร?"อลิชมองหน้าเขา"ธันวา"เปรมขมวดคิ้วทันที"ธันวา ฝ่ายขาย?""ใช่ เขาเคยถามฉันเรื่องพริมหลายครั้ง แล้วช่วงนี้ก็พยายามหาโอกาสเข้าใกล้"เปรมเงียบไป"แล้วพริมรู้ไหม""ฉันไม่แน่ใจ แต่คิดว่าเธอคงเริ่มสังเกตแล้ว"เปรมมองออกไปยังทะเล"ทำไมเธอเพิ่งมาบอก""เพราะฉันไม่อยากเห็นนายเสียใจ""อลิช...""นายเป็นเพื่อนฉันนะเปรม ฉันรู้ว่านายรู้สึกกับพริมมากกว่าเพื่อนมานานแล้ว"เปรมถอนหายใจ"ฉันยังไม่เคยบอกเธอเลย"อลิชยิ้มบาง ๆ"บางครั้งคนที่อยู่ใกล้ที่สุดก็อาจไม่รู้ว่าเรารู้สึกอะไร แต่คนรอบข้างกลับมองออกหมดแล้ว"16.30 น. — ริมสระว่ายน้ำมินตรากำลังนั่งพักอยู่ริมสระว่ายน้ำในชุดพักผ่อนสีขาว รุตเดินเข้ามาพร้อมเครื่องดื่มสองแก้ว"สำหรับคุณครับ""ขอบคุณค่ะ""วันนี้ดูอารมณ์ดีนะ""ก็มาพักผ่อนนี่คะ"รุตนั่งลงข้างเธอ"มินตรา ผมถามอะไรหน่อยได้ไหม""ว่ามาสิ""ถ้าผมไม่ได้คิดกับคุณแค่เพื่อนร่วมงาน คุณจะว่ายังไง"มินตราหันมามองเขา"คุณกำลังจีบฉันเหรอ""ถ้าบอกว่าใช่ล่ะ"เธอหัวเราะเบา ๆ"คุณรุตนี่นะ""ทำไมครับ ผมไม่ดีตรงไหน""เปล่า แค่ไม่คิดว่าคุณจะพูดตรง ๆ"รุตยิ้ม"ผมไม่อยากเสียเวลาแล้วครับ"มินตรามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเบา ๆ"งั้นก็ลองดูสิ"รุตยิ้มกว้างทันที20.45 น. — งานเลี้ยงต้อนรับริมทะเลเสียงดนตรีเบา ๆ ดังคลอไปกับเสียงคลื่น ทุกคนแต่งตัวสวยงามสำหรับงานเลี้ยงต้อนรับพริมอยู่ในชุดเดรสสีกรมท่า ส่วนเปรมสวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเมื่อเขาเห็นเธอเดินเข้ามา สายตาก็หยุดอยู่ที่เธอทันที"มองอะไรคะ""มองคนสวย""วันนี้พูดเก่งนะ""พูดเรื่องจริงต่างหาก"เปรมยื่นมือให้เธอ"เต้นรำไหม"พริมลังเลเล็กน้อยก่อนวางมือลงบนมือเขาทั้งคู่เดินเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำ แสงไฟสีทองส่องกระทบใบหน้าของทั้งสองคนเปรมวางมืออย่างสุภาพที่เอวของพริม ส่วนเธอวางมือบนไหล่เขา"เปรม""ครับ""เราจะเป็นเพื่อนกันแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน"คำถามนั้นทำให้เปรมชะงักเขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ"ถ้าฉันไม่อยากเป็นแค่เพื่อนล่ะ"พริมเงียบจังหวะเพลงยังคงดำเนินต่อไป แต่สำหรับทั้งคู่ เวลาราวกับหยุดลงก่อนที่พริมจะทันตอบ เสียงโทรศัพท์ของเปรมก็ดังขึ้นหน้าจอปรากฏชื่อผู้โทรเข้าธันวาเปรมรับสาย"ว่าไง"เสียงปลายสายดังขึ้น"พี่เปรมครับ ผมอยู่หัวหินเหมือนกัน พรุ่งนี้ผมขอเข้าร่วมกิจกรรมบริษัทได้ไหมครับ"เปรมมองไปยังพริม"นายอยู่ที่นี่เหรอ?""ครับ ผมพักอยู่รีสอร์ตข้าง ๆ พอดี"เปรมเงียบไปเล็กน้อย"ได้ พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน"เมื่อวางสาย พริมถามขึ้น"ใครเหรอคะ""ธันวา ฝ่ายขาย"พริมพยักหน้า"อ๋อ..."เปรมมองเธอ ก่อนจะถามกลับ"รู้จักเขาด้วยเหรอ"พริมยิ้มเล็กน้อย"ก็เคยคุยกันค่ะ"คำตอบธรรมดา แต่กลับทำให้เปรมรู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด23.50 น. — ชั้น 5 ของรีสอร์ตพริมกำลังเดินกลับห้องพักหลังจากแยกกับเพื่อน ๆ ที่งานเลี้ยงเมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง เธอพบชายคนหนึ่งยืนรออยู่"พริม"เธอหันไป"ธันวา?"ชายหนุ่มยิ้ม"บังเอิญจังครับ ผมเพิ่งมาถึง""มาทำอะไรที่นี่คะ""จริง ๆ ผมอยากมาคุยกับพริมอยู่แล้ว"พริมเริ่มแปลกใจ"มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ"ธันวายิ้ม ก่อนพูดประโยคที่ทำให้เธอนิ่งไป"ผมอยากชวนคุณไปทานข้าวด้วยกันสองคนครับ ไม่ใช่ในฐานะเพื่อนร่วมงาน"ในเวลาเดียวกัน ประตูลิฟต์ด้านหลังเปิดออกเปรมเดินออกมาและเห็นทั้งสองคนยืนคุยกันอยู่หน้าห้องเขาหยุดเดินสายตาของเปรมจับจ้องไปยังมือของธันวาที่กำลังยื่นนามบัตรให้พริมและเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขารู้สึกว่า...การเป็นเพื่อนสนิท อาจทำให้เขามีสิทธิ์น้อยกว่าคนอื่นในการแสดงความรู้สึก
สนุกมากครับ ขอบคุณมากๆครับ
หน้า:
[1]