เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.23
ลานกว้างหน้าสมาคมพาณิชย์จีนประจำจังหวัดเนืองแน่นไปด้วยผู้คนตั้งแต่บ่ายคล้อย เสียงกลอง รัวฉิ่ง และประทัดแผงยาวดังกึกก้องสลับกันไม่ขาดสาย วันนี้เป็นงานฉลองครบรอบก่อตั้งสมาคมฯ ที่รวมเอาคณะสิงโตชื่อดังจากหลายย่านมาร่วมประชันฝีมือ ธงทิวหลากสีสันปักสะบัดรับลมรอบลานปูน มีซุ้มเต็นท์ผ้าใบของแต่ละคณะตั้งเรียงรายเป็นแนวยาว สิงโตนับสิบตัวทั้งสีทอง แดง และขาว วางเรียงเด่นเป็นสง่าอยู่บนสแตนด์
บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักปนแรงกดดันเบาๆ ระหว่างคณะลูกหม้อเก่ากับคณะรุ่นใหม่
ฉินในกางเกงผ้าต่วนสีแดงสะท้อนแสงกำลังยืนวอร์มข้อเท้าอยู่ข้างรถกระบะของคณะ ดวงตากลมโตเป็นประกาย กวาดมองไปรอบๆ ลานอย่างตื่นเต้น ปากก็เคี้ยวซาลาเปาไส้หมูสับที่อาม่าห่อมาให้อย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะหันมาชะเง้อมองธามที่กำลังยืนเช็กสายรัดหัวสิงโตอยู่ข้างๆ
“เฮีย คนเยอะชะมัดเลย คณะโน้นขนเสาดอกเหมยเหล็กมาอย่างอลังการอ่ะ สิงโตตัวสีดำทองนั่นก็โคตรเท่เลย”
ธามปรายสายตามองตามมือที่เด็กหนุ่มชี้ แววตาคมกริบเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ ชายหนุ่มดึงเชือกมัดหัวสิงโตแน่นขึ้นจนตึงเปรี๊ยะ ก่อนจะหันมาใช้สันมือเคาะหน้าผากฉินเบาๆ ไปทีหนึ่ง
“เคี้ยวให้หมดก่อนค่อยพูด แล้วเลิกมองคนอื่น ไปวอร์มหลังให้เข้าที่ได้แล้ว”
“รับทราบครับผม!” ฉินยิ้มร่า เคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มตุ่ย พลางกระโดดสปริงข้อเท้าอยู่ข้างตัวคนโตกว่าอย่างอารมณ์ดี
“ฉิน เหลือไว้ให้คนอื่นกินมั่งดิ ซาลาเปาอาม่าไม่ใช่ของนายคนเดียวนะเว้ย!”
เสียงแว้ดของเปาดังขึ้นก่อนตัวจะโผล่พ้นกระบะรถ เจ้าตัวเดินหิ้วถุงน้ำแข็งใบโตเข้ามาสมทบ หน้าตามู่ทู่เหงื่อซ่ก เสื้อกั๊กผ้าต่วนสีแดงปลดกระดุมโชว์แผงอกหลวมๆ พลางรีบยื่นมือจะไปคว้าซาลาเปาลูกสุดท้ายในกล่องโฟม
แต่ยังไม่ทันแตะถึง ฉินก็เบี่ยงตัวหลบวูบอย่างคล่องแคล่ว ส่งยิ้มกวนประสาทตาหยี “ช้าไปแล้วเปา ลูกนี้ของเรา อาม่าบอกก่อนขึ้นรถว่าให้เรากินเยอะๆ จะได้มีแรงกระโดดสูงๆ ไง”
“อาม่าลำเอียงชัดๆ!” เปาโวยวาย ทำท่าจะพุ่งเข้ามาแย่ง แต่ก็โดนสันสมุดจดคิวในมือหมิงเคาะกะโหลกเข้าให้ดัง โป๊ก!
“โอ๊ย! หมิง ตีหัวกูทำไมเนี่ย เดี๋ยวสมองเสื่อมจำจังหวะกลองไม่ได้หรอก!”
“น้ำแข็งน่ะเอาไปลงถังน้ำดื่ม ไม่ใช่เอามาถือแช่ไว้ให้ละลายเล่น” หมิงที่ยืนตรวจตารางเวลาการแสดงด้วยท่าทางสุขุมตามสไตล์บัณฑิตประจำคณะเอ่ยเสียงเรียบ พลางขยับแว่นสายตา “แล้วเลิกกวนตีนฉินได้แล้ว คิวพวกเราขึ้นต่อจากคณะหลงเทียน ขืนมึงมัวแต่ห่วงกินแล้วไปตีกลองคร่อมจังหวะอีก เฮียรู้เข้ามึงได้โดนตีนแทนแน่”
“โถ่ สั่งจั๊งงง” เปาเบะปากบ่นงุบงิบ แต่ก็ยอมเดินเอาถุงน้ำแข็งไปเทใส่ถังน้ำด้านหลังรถกระบะแต่โดยดี
จังหวะนั้นเอง เฮียตงที่เพิ่งเดินยกถังน้ำดื่มสำรองใบเบ้อเร่อเข้ามา ก็วางตึงลงบนพื้นปูนจนน้ำกระฉอก ชายหนุ่มตัวหนาราวกับตู้เย็นปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก ก่อนจะหันไปตบกบาลเปาซ้ำเข้าให้อีกป้าบเบาๆ
“มึงมัวแต่อู้สิวะไอ้เปา งานการไม่ช่วยยก เดี๋ยวปั๊ดเตะกลิ้งออกไปนอกเต็นท์”
“โอ๊ยเฮียตง! วันนี้เปาโดนตีหัวไปกี่รอบแล้วเนี่ย สมองยุบหมดแล้ว!” เปารีบยกมือลูบหัวตัวเองป้อยๆ พลางส่งยิ้มแหะๆ ประจบ “เปาก็ช่วยแบกน้ำแข็งอยู่นี่ไงคร้าบเฮีย”
“พูดมากชิบหาย” เฮียตงส่ายหัวอย่างระอา ก่อนจะหันมามองฉินที่กำลังเคี้ยวซาลาเปาตุ้ยๆ ร่างยักษ์เดินเข้ามาตบบ่าฉินหนักแน่นจนตัวแทบทรุด “กินเข้าไปเยอะๆ มึงน่ะ ตัวบางกะเปี๊ยกเดียว โดดขึ้นไปบนบ่าไอ้ธามจะได้ทรงตัวอยู่ ไม่ปลิวตามลม”
“ขอบคุณครับเฮียตง แต่ไหล่ฉินจะหลุดเพราะมือเฮียนี่แหละครับ” ฉินหัวเราะร่า ยิ้มรับอย่างไม่ถือสา
ธามที่ยืนอยู่ข้างหัวสิงโตเหลือบมอง ก่อนพูดขึ้นเรียบ ๆ
“ไอ้ตง อย่าไปตบมันแรง เดี๋ยวช้ำ”
“กูไม่ได้ทำอะไรมันสักหน่อย”
“ก็มันตัวแค่นั้น”
ฉินหันไปมองธามทันที
“เฮีย ฉินไม่ได้ตัวเล็กขนาดนั้นนะ”
ธามปรายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า
“เออ”
ตงมองทั้งคู่แล้วหัวเราะในลำคอ ก่อนเดินกลับไปช่วยเปาจัดถังน้ำดื่มให้เข้าที่
ขณะเดียวกัน เจินที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดขนตาและพู่ทองของหัวสิงโตตัวเก่ง ก็ส่งเสียงกระแอมเบาๆ ขึ้นมา
“ฉิน มานี่แป๊บดิ”
“มีไรเหรอเจิน” ฉินเดินดุ่มๆ เข้าไปหาพลางเคี้ยวซาลาเปาในปาก
เจินกวาดสายตามองชุดผ้าต่วนสีแดงสดของฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงผ้าผูกเอวสีเหลืองทองที่หลวมหลุดลุ่ยให้ตึงเปรี๊ยะ แล้วผูกปมใหม่ให้แน่นหนาเรียบร้อย
“ผูกผ้ายังไงให้หลุดลุ่ยแบบนี้ เดี๋ยวตอนตีลังกาลงมาจากบ่าเฮียธาม ชายผ้าก็ไปพันขาล้มหัวคะมำพอดี” เจินดุเสียงหวาน พลางตบสะโพกฉินเบาๆ ด้วยความเอ็นดู “วันนี้คนเยอะ มีแต่พวกเซียนสิงโตทั้งนั้น ทำตัวให้มันหล่อๆ หน่อย"
“ขอบใจนะ”
“อืม แล้วก็อย่าไปดึงเล่นอีกล่ะ”
“รู้แล้วน่า”
ฉินก้มมองผ้าคาดเอวที่ถูกจัดจนเรียบร้อย ก่อนจะลองหมุนตัวไปมาสองสามครั้ง
“เออ แบบนี้กระชับกว่าเมื่อกี้เยอะเลย”
“ก็แน่สิ เราผูกให้ทั้งที”
“งั้นคราวหน้าผูกให้อีกนะ”
“นายก็หัดผูกเองบ้างสิ!”
“ก็เจินผูกสวยกว่าอะ”
คนฟังชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างระอา
“ปากหวานจริง ๆ เลยนะ”
“ชมจริง ๆ”
“เออ เชื่อก็ได้”
เจินหลุดยิ้ม ก่อนจะหันกลับไปหยิบปลอกแขนสีแดงที่วางอยู่บนเก้าอี้ส่งให้
“อะ ใส่อันนี้ด้วย”
ฉินรับมาสวมอย่างว่าง่าย ทว่าพอเงยหน้าขึ้นอีกครั้งกลับชะเง้อมองออกไปทางประตูห้องพักนักแสดง
“เจิน”
“หืม?”
“เห็นเฮียธามปะ”
“เมื่อกี้เห็นเดินออกไปกับเฮียตงนะ”
“อ๋อ”
“มีอะไรหรือเปล่า”
“เปล่า เราแค่ถามเฉย ๆ”
เจินพยักหน้ารับ ก่อนจะก้มลงเก็บเศษด้ายที่ตกอยู่บนพื้น
“เดี๋ยวก็คงกลับมาแหละ เห็นว่าจะไปดูเรื่องลำดับการแสดงกัน”
“อืม”
ฉินรับคำ แต่สายตายังคงเหลือบมองไปทางประตูเป็นระยะ
เจินเห็นอย่างนั้นก็อดถามไม่ได้
“นายตื่นเต้นเหรอ”
“นิดหน่อย”
“นิดหน่อยจริงดิ”
“ก็...” ฉินหัวเราะแห้ง ๆ “เยอะอยู่เหมือนกัน”
“นึกว่าไม่ตื่นเต้นซะอีก เห็นเมื่อกี้ยังกินซาลาเปาสบายใจเฉิบ”
“ก็มันหิวนี่หว่า”
“อ้าว แล้วเมื่อกี้บอกตื่นเต้น”
“ตื่นเต้นก็หิวได้ปะ”
เจินหัวเราะออกมา ก่อนจะเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อที่พับอยู่ตรงไหล่ฉินให้เข้าที่
“ไม่ต้องคิดมากหรอก นายซ้อมมาตั้งเยอะแล้วนี่”
ฉินมองหน้าเพื่อน ก่อนจะพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม
“อืม”
“แล้วก็อย่าลืมที่เฮียธามสอนล่ะ”
“ไม่ลืมหรอก”
“ดี”
เจินตบไหล่เขาเบา ๆ ก่อนจะหันไปจัดการอุปกรณ์ที่เหลือต่อ
ส่วนฉินยืนมองแผ่นหลังอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงสำรวจชุดตัวเองอีกครั้ง
ผ้าคาดเอวสีทองถูกผูกไว้อย่างแน่นหนา ชายผ้าทั้งสองข้างยาวเท่ากันพอดี แม้แต่รอยยับเล็ก ๆ ตรงชายเสื้อก็ถูกเจินจัดให้เรียบร้อยเสียจนแทบมองไม่เห็น
เด็กหนุ่มยกมือลูบผ้าตรงเอวเบา ๆ แล้วเผลอยิ้มออกมา
ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในคณะ เขาเพิ่งรู้ว่าคนที่ดูแลชุดเชิดสิงโตไม่ได้มีหน้าที่แค่ซ่อมแซมเสื้อผ้าที่ขาดหรือชำรุดเท่านั้น แต่ยังต้องคอยตรวจดูความเรียบร้อยของนักแสดงทุกคนก่อนขึ้นเวทีด้วย
และเจินก็ทำหน้าที่นั้นได้ดีเสียจนบางครั้งฉินยังอดสงสัยไม่ได้ว่า อีกฝ่ายไปเอาความละเอียดขนาดนี้มาจากไหน
“ฉิน!”
“หือ?”
“อย่ายืนเหม่อสิ มาช่วยเรายกกล่องนี่หน่อย”
“คร้าบ ๆ ไปแล้ว!”
ฉินรีบเดินเข้าไปหา ก่อนจะก้มลงช่วยเจินยกกล่องอุปกรณ์ที่วางอยู่ข้างโต๊ะ โดยไม่ทันสังเกตว่าคนที่ตัวเองชะเง้อมองหาเมื่อครู่กำลังเดินกลับเข้ามาทางประตูพอดี
ระหว่างที่คนอื่นๆ ในคณะกำลังง่วนอยู่กับการเคลียร์อุปกรณ์และจัดคิว ฉินที่ทนอั้นมานานก็ขยับตัวยุกยิกก่อนจะรีบสะกิดแขนคนข้างตัว
“เจิน เราปวดฉี่ ขอแวบไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวนะ เดี๋ยวรีบวิ่งกลับมา”
“อืม รีบไปรีบมา อย่าเถลไถล คิวเราใกล้แล้ว”
“รับทราบครับผม!”
ฉินติดสปีดวิ่งตัวปลิวฝ่าฝูงชนมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำด้านหลังอาคารสมาคม พอจัดการธุระส่วนตัวเสร็จสรรพ ล้างมือล้างหน้าจนสดชื่น เด็กหนุ่มก็เดินเหยาะๆ ออกมาตามทางเดินปูนด้านข้างลานกว้าง
แต่ยังไม่ทันได้เดินกลับถึงเต็นท์ เท้าทั้งสองข้างก็ค่อยๆ ชะลอความเร็วลงจนหยุดนิ่ง
สายตากลมโตเป็นประกายจับจ้องไปยังลานซ้อมเปิดโล่งของคณะอื่นๆ ที่กำลังวอร์มร่างกายกันอย่างดุเดือด เสียงกลองดังรัวเร็วเป็นจังหวะกระชั้นชิด สิงโตตัวใหญ่สีดำขลิบทองกำลังฝึกจังหวะสปริงตัวขึ้นเสาดอกเหมยเหล็กอย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าการสะบัดหน้า การกระตุกพู่ขนตา และการทิ้งน้ำหนักลงบนปลายเท้าของเท้าหน้านั้นทั้งเด็ดขาดและเฉียบคมจนฉินแทบไม่กะพริบตา
“โห... จังหวะสะบัดคอโคตรเร็วเลย ใช้แรงจากข้อมือล้วนๆ เลยเหรอวะ” ฉินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ร่างกายเริ่มขยับตามสัญชาตญาณ ขาข้างหนึ่งแอบย่อลงเลียนแบบมุมองศาการวางเท้าของอีกฝ่าย ดวงตาฉายแววตื่นตาตื่นใจเหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่ ลอบเก็บทุกรายละเอียดทั้งจังหวะหลอกล่อและองศาการเหวี่ยงตัวเพื่อหวังจะเอาไปปรับใช้กับคู่ของตัวเอง
“สนใจเหรอ”
เสียงทุ้มเรียบที่ดังขึ้นจากด้านข้างทำเอาฉินสะดุ้งตัวลอย หลุดออกจากภวังค์ทันที
เด็กหนุ่มหันขวับไปมอง ก็เจอกับชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวสองสี ดูทะมัดทะแมง สวมกางเกงผ้าต่วนสีน้ำเงินเข้มขลิบเงิน ในมือถือผ้าขนหนูพาดบ่า ใบหน้าคมคายติดจะนิ่งสนิทกำลังมองตรงมาที่เขาด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์
“เอ่อ... ครับ” ฉินเกาท้ายทอยแก้เก้อ ยิ้มแหะๆ รับ “ท่าสะบัดหัวของคณะโน้นสวยมากเลยครับ จังหวะกระโดดก็ดูเบาตัวชะมัด ปกติผมเคยเห็นแต่คลิปในเน็ต เพิ่งเคยเห็นของจริงใกล้ๆ โคตรเท่เลย”
ชายหนุ่มตรงหน้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองเด็กหนุ่มแปลกหน้าที่สวมกางเกงผ้าต่วนสีแดงสดของคณะที่เขาคุ้นตาเป็นอย่างดี ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก
“ท่ายากน่ะดูเท่ก็จริง... แต่ถ้าเท้าหลังส่งแรงไม่ถึง จังหวะลงมาก็หัวทิ่มได้ง่ายๆ เหมือนกันนะ”
ชายหนุ่มเว้นจังหวะไปนิด สายตายังคงจับจ้องท่าทางกระตือรือร้นของฉินอย่างนึกสนใจ
“ดูทรงแล้ว...เพิ่งเคยลงสนามใหญ่แบบนี้เป็นครั้งแรกเหรอ”
“ครับ เพิ่งเคยมางานรวมคณะใหญ่ขนาดนี้ครั้งแรกเลย” ฉินตอบซื่อๆ รอยยิ้มสดใสยังแต้มอยู่บนใบหน้า
ชายหนุ่มตรงหน้ากวาดสายตาคมมองสำรวจเด็กหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างกายที่ดูเพรียวแต่กระชับแน่นด้วยกล้ามเนื้อ แขนขาที่ยาวสมส่วน และแววตาที่เต็มไปด้วยไฟของคนรักในสิ่งที่ทำ... เป็นสรีระและพลังงานของ ‘เท้าหน้าชั้นยอด’ ที่หาตัวจับยาก ยิ่งพอมองลงไปเห็นกางเกงผ้าต่วนสีแดงสดปักลายเมฆคุ้นตาของคณะสกุลเฉิน ชายหนุ่มก็กระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย
“อ้อ... คณะสกุลเฉินสินะ” ชายหนุ่มพาดผ้าขนหนูลงบนบ่ากว้าง พลางก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว รูปร่างที่สูงโปร่งและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อฟิตเปรี๊ยะแบบนักกีฬาอาชีพส่งแรงกดดันออกมาบางเบา “พี่ชื่อชาตินะ เท้าหน้าของเพชรทักษิณ”
“อ่า... ฉินครับ” เด็กหนุ่มพยักหน้ารับตามมารยาท พลางเหลือบมองตราสิงโตสีน้ำเงินขลิบเงินบนเสื้อแจ็กเก็ตของอีกฝ่าย “เพชรทักษิณที่เพิ่งได้แชมป์งานสมาคมใช่ไหมครับ ผมจำสิงโตดำทองตัวนั้นได้ โคตรพริ้วเลย”
“สายตาดีนี่เรา” ชาติหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาคมพราวระยับขณะจ้องมองใบหน้าใสซื่อของฉิน “แต่เห็นท่าทางคล่องแคล่วแบบนี้ มาอยู่คณะเฉินก็น่าเสียดายของแย่... ที่นั่นอุปกรณ์ก็เก่า เสาดอกเหมยยังเป็นท่อนไม้โบราณอยู่เลยมั้ง ยุคนี้เขาไปใช้โครงเหล็กอัลลอยด์ปรับระดับกันหมดแล้ว”
ฉินชะงักไปนิด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเบาๆ “เอ่อ... แต่เสาไม้ที่โรงซ้อมก็แน่นหนาดีนะครับ เฮียเขาก็ดูแลผมดีมากด้วย”
“ดูแลดี กับ มีอนาคต มันคนละเรื่องกันนะ” ชาติเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนุ่ม ทว่าแฝงความหยั่งเชิงและกดทับไว้ใต้รอยยิ้มมั่นใจ “กระดูกข้อเท้ากับสปริงตัวแบบนาย อยู่ถูกที่ก็ไปได้ไกลระดับประเทศ แต่ถ้าไปฝากชีวิตไว้กับเท้าหลังที่ตกยุค แถมยึดติดอยู่กับความหลัง... ระวังจะพังไม่รู้ตัว”
ชาติโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ลดเสียงลงจนได้ยินกันแค่สองคน แววตาที่มองดูจริงจังปนเอ็นดูแบบมีแผนการ
“เพชรทักษิณกำลังเปิดคัดเท้าหน้ารุ่นเยาวชนอยู่พอดี มีเงินเดือน มีโค้ชเวทเทรนนิ่งดูแลกล้ามเนื้อให้เฉพาะตัว... ถ้านายสนใจ พี่พาไปฝากตัวกับเสี่ยวิชัยได้นะ การันตีเลยว่านายจะได้ยืนบนเสาที่สูงกว่านี้เยอะ”
ฉินเริ่มรู้สึกอึดอัดกับสายตาที่มองทะลุปรุโปร่งและความใกล้ชิดที่รุกคืบเข้ามา เด็กหนุ่มก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เตรียมจะเอ่ยปากปฏิเสธอย่างสุภาพ
“ขอบคุณครับพี่ชาติ แต่ผมไม่—”
“ไอ้ชาติ”
เสียงทุ้มต่ำและเย็นเฉียบดังก้องขึ้นจากด้านหลัง ตัดบทฉินลงทันควันราวกับมีดกรีดผ่านอากาศ
ชาติชะงักไปนิด ก่อนจะค่อยๆ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง หันไปมองต้นเสียงด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ไม่สะทกสะท้าน ร่างสูงใหญ่กำยำของเฮียธามในเสื้อกั๊กสีแดงสดก้าวเข้ามายืนขวางกลางระหว่างทั้งคู่ แผ่นหลังกว้างบดบังตัวฉินไว้มิดชิด แววตาคมกริบของธามดำขลับและดุดันจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตา
“มึงกำลังชวนใคร” ธามกดเสียงต่ำ จ้องหน้าอดีตคู่หูเขม็ง
ชาติเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองประเมินแผ่นหลังกว้างที่เขาเคยเหยียบขึ้นไปยืนเชิดสิงโตมานานถึงเจ็ดปี แววตาฉายประกายท้าทายอย่างเปิดเผย
“อ้าว... เฮียธาม นึกว่าใคร” ชาติหัวเราะหึในลำคอ “ผมก็แค่กำลังแนะนำทางสว่างให้เด็กมัน ไม่คิดว่าเฮียจะยัง ‘หวง’ ไม่เปลี่ยนเลยนะ... หรือว่ากลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยอีกล่ะครับ?”
คำว่า ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ทำเอาสันกรามของธามขบแน่นจนขึ้นรอยนูน มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือของฉินไว้แน่น ดึงร่างเล็กให้มายืนชิดข้างลำตัว ความร้อนและแรงบีบจากฝ่ามือบอกให้รู้ว่าคนตัวโตกำลังสะกดกลั้นอารมณ์ไว้อย่างหนักหน่วง
“เด็กคนนี้เป็นคนของกู” ธามเอ่ยช้าๆ ชัดเจนทุกถ้อยคำ “และมึง... ไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
TBC.
เอาล่ะสิ เฮียเริ่มหึงละ 55+
ฝากคอมเม้นท์พูดคุยกันได้น้าา
ชอบอ่านทุกคอมเม้นท์เลยงับ
ยาวมากกกกกกกกกก สนุกมากครับ งานนี้ หวงเอง มากกว่า จะบอกว่าหึง เพราะชาติมาจีบ คงไม่ใช่แน่ ๆ ขอบคุณมากๆครับ โห เข้มข้น เข้มข้น
หน้า:
[1]