น้ำตายมทูต0
เรื่องแต่ง100%
เหตุการณ์ในเรื่องอาจไปคล้ายกับสิ่งทั่วๆไปในชีวิตประจำวัน
หากขาดตกบกพร่อง หรือทำให้เกิดความไม่สบายใจ
ผู้เขียนยินดีแก้ไขปรับปรุงโปรดแจ้งให้ทราบได้ทุกเมื่อ
ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย
น้ำตายมทูต
ฉายแล้ววันนี้
ป้ายหนังละครของโรงเรียนการละคร
นักเรียนที่จบชั้นม.6สมัครเรียนต่อฟรี 1ภาคการศึกษา
เขาแอบสงสัย
ยุคนี้ใครยังมาทำละครเวทีกันอยู่นะ
จู่ๆเสียงลม แปลกๆ ที่ทำให้เอกขนลุกซู่
เขาหยุดเดินเพราะลมกำลังพัดฝุ่นหนาทึบจนต้องเอามือบังหน้าไว้
แล้วเหตุใด
คนที่นี่หายไปกันหมด
ภารโรงเดินมา
ไอ้หนูมาทำอะไรกัน
หมอกทึบจนมองอะไรแทบไม่เห็น
แค่กๆๆ
สิ้นเสียงไอของเอก
เอกก็เห็นหน้าภารโรงดำเมี่ยม
กำลังกลบเถ้าถ่านของคนที่มาเผากองขยะเอาไว้
ภารโรง: พวกคนมือบอนอีกแล้ว เหนื่อยๆๆ
ชั้นถามว่าแกมาทำอะไร
เสียงเหมือนชายร่างยักษ์ทักคนที่บุรุกยามวิกาล แต่นี่มันกลางวันแสกๆ
1:ก็
เอกนิ่งไปชั่วขณะ
ชายหน้าดำเมี่ยมถามซ้ำเมื่อเห็นเอกยืนนิ่งๆอยู่นานแล้ว
ภารโรง: มาทำอะไรที่นี่หรอ
1:เห็นว่ามีรับสมัครนักเรียน เอ่อ ไม่ทราบว่าติดต่อได้ที่..
ภารโรง: วันนี้มันวันหยุด พรุ่งนี้มาติดต่อสิ
1:ได้ครับ
เดี๋ยวมานะ ภารโรงบอกให้เอกรอสักครู่
เอกเอามือเกาหัวแกรกๆ
ฝุ่นหนาจางหายไป
อากาศกลับมาร้อนชื้นแปลกๆเหมือนอยู่ในป่าในเขาไม่มีผิด
ส่งกล่องนั่นมาสิ
เสียงใหญ่ทุ้มออกคำสั่ง
1:กล่องอะไรครับ
เอกถามตอบเสียงลึกลับ
ภารโรงส่ายหัวด้วยความงงที่เห็นเอกพึมพำอยู่คนเดียวแล้วไม่พูดอะไร
เขายื่นระเบียบการให้เอกแล้วก็เดินจากไป
เสียงประตูเหล็กเลื่อนปิด
เช้าวันต่อมา
ที่โรงเรียนการละคร
นี่ๆ
ใครรู้มั้ย นั่นศพใคร
เกิดเหตุฆาตกรรม
พยานในที่เกิดเหตุคาดว่า
คนร้ายจะต้องอยู่ในห้องปิดตายแน่ๆ
นี่แกอ่านคดีมากไปหรอ
เด็กเอามือเคาะหัวเพื่อน
เราว่านะคนๆนี้จะต้องรู้จักกันเป็นอย่างดีแน่
ทำไมล่ะ
ก็มีสัญลักษณ์ไอเลิฟยูด้วยนี่ๆดูสิ
พอแล้วแกเล่นมุขเสี่ยวๆคนตายแท้ๆ สัญลักษณ์อะไรบ้าบอ
1:สวัสดี เราชื่อเอก
เอกทักทายเพื่อนใหม่
รู้จักกันหรอ
ทั้งสองคนมองหน้ากัน
แหม ก็
ทั้งสองยื่นมือไปจับมือของเอก
2:เราชื่อสอง
3:ส่วนเราชื่อ3 ตึ่งโป๊ะ
1:ดีนะ สองกับ สามหรอ
2:เอาดีๆ นั่นชื่อ ตรี
2:รู้มั้ยเขารับสมัครนักเรียนเพิ่ม แทนคนที่ตายด้วยนะ ใครมันจะไปกล้ามาเรียนนะ เฮี้ยนขนาดนี้
3:ก็จริง ยิ่งวิชานาฏศิลป์รู้ๆกันอยู่ โคตรหลอนเลย เมื่อวันก่อนฟ้าผ่ามาด้วยนะ ครืนใหญ่ไฟดับ เรียนไปจุดเทียนไข น่ากลัวชะมัด
ขนงี้ลุกเกรียวเลย
ลมพัดเอาฝนตกปรอยๆทั้ง3คนไปหลบในที่ร่ม
3:สองๆเราไปเรียนก่อนนะวันแรกเดี๋ยวมันจะไม่ทัน
2:ครูนั่งรำคนเดียว ขนหัวลุกตั้งเหมือนไปทำผมแอโฟรเวอร์ชั่นวิ่งมอเตอร์ไซค์ฝ่าทางมรณะยังไงยังงั้น
1:บรื๋อ น่ากลัวนะ
3:พอแล้ว ยิ่งไปเรียน ช่วงนี้ คนน้อยๆอยู่ ไว้เจอกันนะเอกเราไปล่ะ
2:วันนี้ไม่มีเรียนไปเยี่ยมชมโรงเรียนกันมั้ย จะมาสมัครเรียนหรอ
1:รู้ได้ไง อย่าบอกนะว่า
2: แหม ถือระเบียบการมาขนาดนี้ มาๆเดี๋ยวพาไปสมัคร
1:ขอบคุณนะ
ขออุทิศส่วนกุศลให้แก่ศพไร้ญาติหรือดวงวิญญาณที่ไม่มีผู้ระลึกถึง..
รอติดตามครับ อ่านเพลินดีครับ ติดตาม 1)ปฐมบทแห่งความหายนะ
เอกกับสองเดินผ่านประตูเข้ามา ควันฟุ้งกลิ่นหอมตลบอบอวล
2:ได้กลิ่นควันธูปเลย ขออุทิศส่วนกุศลให้แก่ศพไร้ญาติหรือดวงวิญญาณที่ไม่มีผู้ระลึกถึง..
ก็เลยเดินตามกลิ่นมาสินะ กลิ่นกำยานจ้ะ
ครูตอบเสียงแหวใส่หู เสียงเริ่มแผดเสียงจนเด็กๆต้องอุดหู
โทษทีจ๊ะเสียงไมค์ไปกระทบลำโพง
ครูปิดไมค์ลอยแล้วเดินไปที่ลำโพงข้างประตู
กำลังเริ่มแสดงเลย สองมานี่
ครูกวักมือชวน
ทั้งสองคนเดินเข้ามา
2:นี่ครูวิลาส ครูสาวหุ่นดี สอนเต้นรำและขับร้องโอเปร่า
ครูเปิดเสียงเพลง เสียงร้องดังขึ้นเป็นเสียงโซปราโน เสียงสูงดังจากแผ่นเสียง
ที่ครูแสดงละครเมื่อนานมาแล้ว
ก่อนที่ครูจะเดินไปปิดเครื่องเล่นแผ่นเสียง
แล้วหันมาพูดกับสอง
v:ครูว่าเธอมาช่วยครูร้องประสานเสียงก่อน
เดี๋ยวครูโทรไปแจ้งผอ.ให้ ท่านติดประชุมพอดี
แล้วครูมีนัดคุยกันกับท่านเรื่องวิชาขับร้องช่วงบ่ายนี้
เดี๋ยวครูมานะ มาช่วยวอร์มเสียงก่อน
ขณะที่ครูยืนอยู่ข้างๆเครื่องเล่นแผ่นเสียง
จู่ๆ แผ่นเสียงไวนิลก็ลอยขึ้น
v:อย่าบอกนะ
ครูทำตาดุใส่ชายร่างสูงหุ่นหนา
v:แอบมาเล่นมายากลอีกแล้ว
v:อัลโต้
เขายิ้ม
a:สวัสดีครับ
อัลโต้ถอดหมวกนักมายากลโค้งตัวให้พวกเขา
v:อัลโต้เป็นนักมายากล ที่ชอบแวบไปแวบมา ช่วงนี้จะมีทำคณะละครสัตว์ด้วยนะ
a:คุยกันไปก่อนนะครูรีบ
2:ครับครู
ครูอัลโต้เดินออกจากห้องไป
เหลือเพียงนักเรียนการแสดงไม่กี่คน
n:องค์นี้โรมิโอต้องเข้าไปบอกว่าอะไรนะ
2:ลืมบทอีกแล้วหรอ
n:แค่มองหน้าแล้วก็ชอบเป็นไปได้จริงนะ ดูสิ
ทำเอาเอกขนลุกเลย ขณะที่มองหน้านักแสดงผ่านกระจกจ้องหน้ามาทางพวกของเอก
2:บุพเพอาละวาดสินะ
เขาแกล้งบ่นใส่นักแสดงที่รับบทโรมิโอ
2:แล้วโฟเวียสไปไหนล่ะ
n:พอดี มีธุระ เดี๋ยวมารีนคงมามั้ง
เขาตอบสอง
เฮ้ย มีคนแขวนคอ
นักแสดงคนอื่นๆตะโกนขึ้น
พวกเขารีบวิ่งไปยังนักแสดงโฟเวียสที่ห้อยคออยู่ตรงกลางโคมไฟระย้าบนเพดานสูงเท่าตึกสามชั้น
มีร่างของมารีนห้อยอยู่กับเชือกที่แกว่งไกวน้อยๆร่างนั้นแน่นิ่งแทบไม่ไหวติง
เอกพยายามไปหาบันได
ส่วนคนที่เหลือได้แต่ยืนนิ่งราวกับหุ่น
ภายในห้องโถงนั้นมีบันไดสำหรับขึ้นไปชั้นบนจากทั้งสองข้างของอาคารตรงกลางผนังมีกระจกสเตนกลาสสีสันลวดลายวิจิตร
แสงแดดลอดผ่านกระจกสาดส่องลงมาพื้น
ทั้งห้องโถงเงียบกริบจนได้ยินเสียงใบไม้พัดปะทะหน้าต่าง
n:ไม่ ฮือๆ
เขาสะอึกสะอื้น น้ำตาคลอเบ้า ฟะ โฟเวียส
โรมิโอกลืนอะไรเข้าไปแล้วนอนแน่นิ่งที่พื้น
ทำเอาเอกตกตะลึงที่มีคนตายต่อหน้าต่อตาไป
เขาทิ้งบันไดแล้วไปดึงตัวโรมิโอขึ้นมา
m:สุขสันต์วันฮาโลวีน
เสียงของมารีนก็ดังขึ้น
จู่ๆมารีนก็ขยับแล้วร่างของมารีนค่อยๆหมุนตัวตามเชือกปล่อยลงมาที่พื้น
2:เล่นบ้าๆ
2:อะไรเนี่ย
2:ตกใจหมดเลย
ส่วนเอกยืนนิ่งเหมือนเห็นคนตายฟื้นมาสองคนในเวลาเดียวกัน
แต่เอกเห็นเงาลางๆที่ร่างของมารีน
n:มารีนๆ
m:เรียกอะไรนาวี
อยู่ๆมารีนก็ทำตากลอกไปด้านบน แถมเสียงทุ้มต่ำอย่างน่าประหลาด
ฮ่าๆๆ
เสียงของชายร่างยักษ์ที่เอกเห็นในวันแรกดังขึ้น
ทำเอาเอกขนลุก
n:เป็นอะไรมารีน
m:คงท่องบทเยอะไปล่ะ เมื่อคืนนอนน้อยด้วย
ดูเหมือนมีแต่เอกที่เห็นชายร่างยักษ์คนอื่นๆกลับได้ยินแต่เสียงของมารีนตามปกติ
n:มานั่งพักสิ
พออาการดีขึ้น พวกเขาก็เริ่มซ้อมบทละคร
เสียงไวโอลินดังจาก เครื่องเล่นแผ่นเสียงไวนิล
n:โฟเวียส ข้าว่า ท่านต้องไม่ชอบหน้าข้าแน่ๆ
m:ข้าก็คิดแบบเดียวกับท่านนั่นแหละ อยู่ๆคนเราจะรักกันแรกเห็นได้อย่างไร ท่านโรมิโอ
แววตาของนาวีเป็นประกายเฉกเช่นเดียวกับมารีน
n:ความงามของเจ้า ช่างงดงามเหลือเกิน
m:ความงามขะ ของข้า มะ มาจาก ข้างในยัง ไงล่ะ
มารีนอดเขินได้ แล้วเอามือปิดหน้าแก้เขิน แล้วขำตัวเองจนตัวโยน
n:เดี๋ยวสิ
นาวีเผลอยิ้มตามมารีนที่พูดบทตะกุกตะกัก
"แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ แสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด
ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน"
จู่ๆสายลมพัดผ้าม่านปลิวลู่ไปตามลม
พวกเขาปล่อยให้ทั้งคู่นั่งต่อบทกัน
ส่วนเอกกับสองเดินออกจากห้องซ้อมละคร
1:เมื่อกี้ไม่ได้ยินเสียงแปลกๆหรอ
2:ไม่นี่ไม่เห็นมีอะไรเลย เสียงอะไร
เอกกะจะเล่าแต่ครูวิลาสก็เดินผ่านหน้าเขาไปอย่างรวดเร็ว
พอหันมาอีกทีครูก็หายวับไปแล้ว
ทั้งสองเดินผ่านมุมอาคารเรียนไม่กี่ห้องก็เจอกับตรี
อ้าวตรี พึ่งเลิกเรียนหรอ
ทั้งคู่ทักตรี
3:ใช่
1:งั้นดีเลยไปกินข้าวกลางวันกัน ว่าแต่ไปที่ไหนดี
2:เราพอจะรู้จักร้านนึงอร่อยนะ กลิ่นควันธูปฟุ้งเชียว
3:พอดีครูให้จุดขอขมาดวงวิญญาณที่ตายเมื่อวานไง
1:อ๋อ มิน่าได้ยินเสียงสวดด้วย
ตรีกับสองหันหน้ามองกัน
3:เอกหูแว่วรึเปล่า
เขาเอามือจับบ่าเบาๆ ปลอบเอกแต่เอกทำหน้างงๆ
2:ไปกินข้าวกัน
สองชวนไปร้านที่เขากินเป็นประจำ
ร้านนี้อร่อยนะ
1:กลิ่นเหมือนซากอะไรตายเลย
เอกทำจมูกฟุดฟิด
2:เอาอีกละ
กลิ่นหอมออก
3:นั่นสิ
2:เอกมานอนพักหอเรานะ ช่วงนี้กำลังก่อสร้างตึกก็จะมีเสียงเครนดังแปลกๆมั้ง
สองสรุป
1:ได้
2:เป็นอะไรไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้วเอกเหม่อๆนะ
3:นั่นสิ อาหารไม่ถูกปากหรอ
เอกๆระวัง
บรึ้ม สิ้นเสียงกลุ่มควันตรงหน้าลุกโขมงพร้อมกลุ่มไฟราวกับจะเผาโต๊ะ
พวกเขาผงะหลบกันไปคนละทางเกือบหล่นจากเก้าอี้
อุทานเสียงดังพร้อมๆกัน
เฮ้ย เขาก้มหลบอะไรบางอย่างเฉียดหน้าไปนิดเดียว
เสียงดังแป๊ะๆระเบิดจนควันโขมง
a:แหม นั่งทานอาหารกันสามคน ครูขอทานด้วยนะ
3:แค่กๆ ได้ครับครู แต่เมื่อกี้มันไม่แรงไปหรอครับ ระเบิดตูมตาม
2:เดี๋ยวก็ชิน ครูอัลโต้ นี่ตรีครับเป็นเพื่อนผม เรียนนาฏศิลป์
a:ไม่คุ้นหน้าเลยพึ่งมาเรียนสินะ
ครูอัลโต้วางจานอาหารสีแดงสดเหมือนเลือด เป็นเส้นๆที่ขยับได้จนเอกต้องขยี้ตาดู
จากนั้นครูอัลโต้ก็นั่งลงที่เก้าอี้ได้นั่งไม่ถึงนาที
a:ไปๆรีบไปเรียนนะ
1:ครูทานไวจังเหมือนจับยัดๆเข้าปากแล้วก็ไป
2:แกคงรีบมั้ง เห็นว่าจะมีคณะละครสัตว์
3:เราไปเรียนนาฏศิลป์ก่อนนะ
1:เออ ช่วงเย็นเจอกันตรี
2:เราก็ต้องไปเรียนวิชาละครแล้ว เอก เราฝากเอานี่ไปให้ครูบรรณารักษ์ทีนะ
สองยื่นกล่องให้เอก
1/กล่องอะไรนะ
เอกคิดในใจ
มีแผนที่ห้องสมุดด้วย
สองบอกว่าลองงมๆทางดูก่อนแล้ว
ทั้งสองก็ปล่อยเอกนั่งทานข้าวคนเดียว
ตอนนี้โรงอาหารโล่งไร้ผู้คน ราวกับเอกเป็นเจ้าของเพียงคนเดียว
ลมเย็นพัดโชยมา พร้อมกลิ่นซากอะไรบางอย่างทำให้เอกรีบกินแล้วรีบไปห้องสมุด
1:ครูครับห้องนี้ไปทางไหน
2:เฮ้ย ไม่มีหน้า ครูอัล โต้...
เอกเสียงสูงด้วยความหลอน
หุ่นครูอัลโต้ แต่ไม่มีหน้า
เขายื่นมือทะลุผ้าคลุมศีรษะเข้าไปเหมือนควานอะไรบางอย่างออกมา
เอกตัดสินใจไล่ความกลัว แล้วรีบจ้ำแต่ยิ่งเดินเท่าไรระเบียงก็ดูยาวไม่สิ้นสุด..
เอกๆ
ตื่นแล้วหรอ
ครู:จู่ๆก็วิ่งมาชนกำแพงแล้วก็สลบไป เด็กคนนี้
ใช่ครูเอง ที่เอกเอากล่องมาให้ไง
1:อ๋อ สองฝากให้ผมมาให้ที่ห้องสมุด
ครูโทรบอกสองแล้ว ขอบคุณนะ
เอกชอบอ่านเรื่องอะไรล่ะ เรื่องสั้น เห็นสองบอกว่าเอกชอบการแสดงใช่มั้ย
1:ครับครู
เอกทำหน้างัวเงียเหมือนพึ่งได้สติ
1:ก็
ครู:ครูอัลโต้ ล่ะสิ ชอบแกล้งเด็กปีหนึ่ง หลอน บางคนผวาจนลาออกกลางครันเลย
นี่โดน ผอ.สั่งห้ามเรื่องการแสดงมายากลพิเรนทร์ๆแล้วนะ สงสัยอยากโดนไล่ออก
ครูไปก่อนนะเอก ฝากห้องสมุดแป๊บ ครูเดินหายลับไปหลังประตูบานใหญ่
มีเสียงกระหึ่มเหมือนมีงานคอนเสิร์ต
ไม่ทันที่ครูเดินออกไปเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทันที
a:พูดถึงใครครับ
เอกทำหน้าเหวอ เมื่อหุ่นลอยมาขยับปากได้
จู่ๆหุ่นก็ลอยตกลงบนโต๊ะ เสียงเคร้งโครมครามเหมือนโลหะ
แต่พอเอกจะยื่นมือไปจับหุ่นก็มลายเหลือแต่โครงทรายแห้งๆเป็นผุยผงแล้วก็ยวบหายไป
เอกพยายามไล่เลียงเหตุการณ์ตั้งแต่ที่เขาเข้ามา
ได้กลิ่นแปลกๆเหมือนซากศพ
แล้วก็
เอกๆ
เขาได้ยินเสียงชายร่างยักษ์
ส่งกล่องนั่นมาสิ
เขาทวงเอก
1:แต่เอกยื่นให้ครูไปแล้วนี่
ให้ไปได้ยังไง
เสียงนั้นคำรามลั่นจนเอกหันไปรอบตัว
พื้นสะเทือนเหมือนแผ่นดินไหว
เอกรีบวิ่งเข้าไปหลบในห้องที่ครูเดินเข้าไปเมื่อครู่
ควันลอยฟุ้งไปหมด เอกแทบไม่เห็นบานประตูที่เปิดเมื่อกี้เลย
เขาเดินไปจนชนกับโต๊ะ
เสียงดังปึ้ง
คัท..
เสียงผู้กำกับตะโกนลั่น
เอกเข้ามาในฉากโดยไม่รู้ตัว
2:เอกมาเรียนด้วยกันสิ
สองชวน
สาขาการละครนี่เล่นใหญ่ขนาดนี้เลยหรอ
มันเป็นเอฟเฟคไง
1:เสียงใหญ่ๆด้วยใช่มั้ย
2:เสียงอะไรเอก
นี่ๆครูบรรณารักษ์เป็นผู้กำกับด้วยนะ
f:เอ่อ เอก ครูลืมแนะนำตัวไป ครูชื่อฟิล์ม
1:ครับครู ผม เอก
2:สนใจเรียนมั้ย ครูให้สมัครฟรีเลยตอนนี้
สองชวนเอกอย่างกระตือรืนร้น
ด้านล่างเป็นรถเครนขนาดใหญ่
f:เดี๋ยวครูไปช่วยครูอัลโต้ก่อนนะเด็กๆ
ครับครู
เอกกับสองโบกมือลาครูแล้วเข้าไปดูแผนกทำเอฟเฟค
อันนี้เรียกโต๊ะจำลองอาคารขนาดใหญ่ที่ขยายขนาดไปหลายเท่า
2:ที่เอกเห็นเมื่อกี้ อันนี้อัตราส่วน1ต่อ10เลยนะ ตัวแบบ1เมตรก็ได้ภาพอาคารสูง10เมตรเลย
1:มันสมจริงมาก
2:ใช่มั้ย
2:สนใจเรียนแล้วสินะ
1:ใช่
เอกพยักหน้าตกลง
พอเปิดประตูถัดไปยังห้องสตูดิโออีกครั้ง
จู่ๆเอกก็เห็นตึกกำลังถล่มตรงหน้า
ภาพฟุตเทจจากกล้องถ่ายภาพยนตร์
เผยให้เห็นหุ่นจำลองขนาดเล็กพอซูมเข้าไปไม่มีหน้า
1/ครูอัลโต้อีกแล้ว
เอกครุ่นคิด
2:เอกวิ่งเร็ว
สองดึงมือเอกให้ขยับตัว
ทางเดินค่อยๆเลื่อนสายพานเหมือนติดขัด
ถ้ายืนตรงนั้นร่างของพวกเขาจะโดนดึงเข้าไปติดในสายพานแน่ๆ
พวกเขาวิ่งไปตามฉากระเบียงแบบเดียวกันกับตอนที่เอกได้สิ้นสติล้มลงไป
แต่คราวนี้เอกพยายามมองทางดีๆก็เลยเห็นเสาหินขวางหน้าเขาไว้
เอกกับสองวิ่งหลบหลีกเสาที่กำลังพุ่งตรงเข้ามาที่หน้า
พอสายพายหยุดลงทีมงานก็รีบมาเอาเสาหินออกไป
ทีมงานวางเอฟเฟคไว้ เกือบพลาดเสียโฉมเลยนะ
1:เอกว่าต้องมีคนลอบทำร้ายแน่ๆ
2:ทำไมคิดแบบนั้นล่ะเอก
1:ก็เอกสลบไป แล้วก็มีคนตามหากล่องแปลกๆ
2:กล่องนั่นก็แค่ กล่องที่พวกเราเจอแต่ยังไขปริศนาไม่ได้
2:นี่ไง
เขายื่นแฟ้มที่มีภาพถ่ายจากกล้องโพลารอยด์
เอกพลิกแฟ้มดูภาพถ่ายกล่อง มีภาพกล่อง ภาพด้านต่างๆของกล่องทั้ง6ด้าน
ด้านหน้ามีสลักเล็กๆเท่ากับปลายนิ้วก้อยจำนวน5สลัก แต่ละสลักบรรจุอยู่ในช่อง รวม5ช่อง
บนโต๊ะยังมีซากกล่องที่ไหม้ดำจนเหมือนก้อนถ่านวางอยู่บนโต๊ะ
เอกหยิบสลักอันหนึ่งหลุดออกมาสลักไม้ดำเป็นตอตะโกแต่งยังหมุนได้เนื่องจากเป็นโลหะ
พอหมุนไปเรื่อยๆจนครบรอบก็บอกได้ว่าสลักนั้นมีตัวอักษรA-Zจำนวน26ตัว
1:จากAAAAAไปจนถึงZZZZZ
1:เท่ากับว่ามีรหัสทั้งหมด11,881,376แบบ
2:เอกคิดไวนะ
1:นี่ไง
เขายื่นเครื่องคิดเลขให้สองดู26คูณกัน5ครั้ง(26x26x26x26x26)
เขากด26x26กดเครื่องหมายเท่ากับ(=)สองครั้งแล้วกดxตามด้วยเลข26
พอกด=
ก็ได้คำตอบออกมา
2:เอกไปเอาเครื่องคิดเลขมาจากไหน
เอกไม่ตอบ เขาเอาแต่ครุ่นคิดวิธีเปิด
1:ไม่รู้สิ เอางี้ ก็ลองเปิดในสุญญากาศดูสิ
2:เข้าท่านะ
2:แต่เหลือเวลาไม่มากนะ ถ้าดูจากตรงนี้
บอกวันที่ เหลือแค่ไม่ถึง3วันแล้ว
จะไปเอาเครื่องสุญญากาศคงไม่ทันแล้ว
1:ลองเปิดใต้น้ำดูมั้ย
2:แบบนั้นของข้างในคงละลายน้ำหมดมั้ง
1:เครื่องเอกซ์เรย์ (X-ray)ไง
f:ไปให้ผอ.ติดต่อโรงพยาบาลมาเอกซ์เรย์กล่องแล้วก็ไม่ได้ เหลือแต่ซากที่เอกถือนี่แหละ
f:ครูลองดูแล้วเอกมันพังทันทีที่เข้าเครื่องเอกซ์เรย์ ตอนนี้เหลือแค่กล่องนี้กล่องเดียวแล้ว
f:ดูนี่สิด้านใต้เขียนข้อความไว้ด้วย
ข้อความจางๆค่อยปรากฏขึ้นหลังจากที่กล่องใบแรกโดนทำลายไปไม่นานนัก
ครูฟิล์มยื่นกล่องให้เอกดู
เขาอ่านข้อความด้วยเสียงพึมพำ
อย่าพยายามเปิดโดยไม่ใช้รหัส กล่องจะทำลายตัวเองในทันที
เดารหัสผิดได้2ครั้ง
กล่องสามารถทำลายตัวเองได้โดยอัตโนมัติภายใน3วันหลังจากลองเปิดครั้งแรก
1:ครู ผมว่ายอมแพ้เถอะครับ เปิด3ครั้งไม่ถูกก็
1:จบ
f:นั่นสิเนอะ โอกาสแค่1ใน11ล้านแบบ
พวกเขาทิ้งกล่องไว้บนโต๊ะ
แล้วออกไปดูการทำลายอาคารในฉากหนังสงครามที่ทีมภาพยนตร์ตั้งไว้ในห้องสตูดิโอ
ตกดึกไม่ว่าคิดเท่าไรเอกก็นึกวิธีไขปริศนาไม่ออก nuangnut1996 ตอบกลับเมื่อ 2026-11-2 17:35
รอติดตามครับ
ด้วยความยินดีครับ :P
หน้า:
[1]