เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.15
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย NOOFONG เมื่อ 2026-10-27 12:53เสียงประทัดดังแว่วมาจากด้านหน้าสมาคมการค้าตั้งแต่ยังไม่ถึงเวลาเริ่มงาน
บรรยากาศโดยรอบคึกคักไปด้วยผู้คนที่ทยอยเดินทางมาร่วมงานฉลองเทศกาลตรุษจีน โคมเต็งลั้งสีแดงแขวนเรียงรายตลอดทางเดิน ผืนผ้าสีทองประดับอักษรมงคลพลิ้วไหวตามแรงลม ขณะที่เสียงพูดคุยของแขกเหรื่อดังสลับกับเสียงประกาศจากเครื่องขยายเสียง
บริเวณลานด้านหน้าถูกจัดเตรียมไว้สำหรับการแสดงเชิดสิงโตโดยเฉพาะ
และวันนี้...
จะเป็นครั้งแรกที่ฉินได้ยืนอยู่ใต้หัวสิงโตในฐานะผู้แสดงตัวจริง
“เจิน! ผ้าคลุมเรียบร้อยไหม”
“เรียบร้อย”
“ตง ฉาบล่ะ”
“พร้อม”
“หมิง เช็กพื้นที่อีกที”
“เช็กแล้ว ไม่มีปัญหา”
เสียงของสมาชิกในคณะดังโต้ตอบกันอย่างคล่องแคล่ว ทุกคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองโดยไม่ต้องมีใครคอยกำชับมากนัก
เปานั่งอยู่ข้างกลองหนังวัว กำลังหมุนไม้กลองในมืออย่างอารมณ์ดี
“ตื่นเต้นว่ะ!”
“มึงตื่นเต้นอะไร” ตงถาม
“ก็วันนี้มีเด็กใหม่ขึ้นแสดงครั้งแรกไง”
“พูดเหมือนมึงจะขึ้นเอง”
“กูตีกลองก็ถือว่าขึ้นเหมือนกันไหมล่ะ”
เสียงหัวเราะดังขึ้นเบา ๆ
มีเพียงฉินที่ไม่ได้ร่วมวงสนทนาด้วยเหมือนทุกครั้ง
เด็กหนุ่มยืนอยู่ข้างหัวสิงโตสีแดงทอง ก้มหน้าจัดชายเสื้อของตัวเองเป็นครั้งที่สาม ทั้งที่มันเรียบร้อยดีอยู่แล้ว
เขาลองขยับเท้าไปมาเบา ๆ
ซ้าย ขวา ย่อ หมุน
ท่าที่ซ้อมมาหลายวันยังจำได้ขึ้นใจ
แต่ไม่รู้ทำไม พอได้ยินเสียงผู้คนด้านนอก หัวใจกลับเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก
ถ้าจำจังหวะผิดล่ะ
ถ้าก้าวเท้าพลาดล่ะ
แล้วถ้าทำเฮียเสียหลักขึ้นมาจริง ๆ ...
ฉินเม้มริมฝีปาก ก่อนก้มมองมือตัวเอง
ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย
เขารีบกำมือเข้าหากัน
“ฉิน!”
เสียงเปาเรียกจากอีกฝั่ง
“หือ?”
“ไหวไหม”
“ไหวสิ!”
เด็กหนุ่มรีบเงยหน้าขึ้นยิ้ม
“สบายมาก”
“แน่นะ”
“อืม เราซ้อมกันมาตั้งหลายวันแล้วนี่”
เปาพยักหน้า ก่อนหันกลับไปจัดกลองต่อ
ฉินถอนหายใจออกมาเบา ๆ
รอยยิ้มเมื่อครู่ค่อย ๆ จางลง
เขาไม่ได้กลัวการขึ้นแสดงต่อหน้าคนเยอะ ๆ
สมัยเล่นยิมนาสติกก็เคยผ่านการแข่งขันมาแล้วหลายครั้ง
แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป
เพราะใต้ผ้าคลุมสิงโตไม่ได้มีเขาอยู่คนเดียว
ยังมีธามที่ต้องขยับไปพร้อมกันทุกจังหวะ
มีเปาที่คอยตีกลอง
มีเจิน หมิง และตงที่ช่วยกันเตรียมงาน
และมีชื่อเสียงของคณะที่ทุกคนพยายามรักษาเอาไว้
ฉินรู้ดีว่างานนี้สำคัญกับธามมากแค่ไหน
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีอะไรหนัก ๆ กดอยู่กลางอก
“ฉิน”
เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้ตัว
เด็กหนุ่มสะดุ้ง ก่อนหันขวับ
“ครับเฮีย!”
ธามยืนอยู่ตรงหน้า ในชุดสำหรับเชิดสิงโตสีดำคาดแดง ดวงตาคมกวาดมองเด็กหนุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“มึงเป็นอะไร”
“เปล่าครับ”
“เปล่า?”
“ครับ”
ธามเหลือบมองมือที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัว
“แล้วมือมึงสั่นทำไม”
ฉินชะงัก
ก่อนรีบเอามือไปซ่อนไว้ด้านหลัง
“อากาศเย็นมั้งครับ”
ธามมองเขานิ่ง ๆ
“อากาศเย็น?”
“ครับ”
“เหงื่อมึงออกเต็มหน้าเนี่ยนะ”
“...”
ฉินหัวเราะแห้ง ๆ
“เฮียก็อย่าจับผิดสิ”
ธามไม่ได้หัวเราะตาม
เขามองเด็กหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปทางสมาชิกคนอื่น
“เปา”
“ครับเฮียเฟย”
“มึงดูของทางนี้ก่อน เดี๋ยวกูมา”
“ได้ครับ”
ธามหันกลับมาหาฉิน
“มึงมากับกูหน่อย”
“ไปไหนครับ”
“มาเถอะ”
พูดจบก็เดินนำไปทางด้านหลังอาคาร
ฉินมองตามอย่างงุนงง ก่อนรีบก้าวเท้าตามไป
ด้านหลังสมาคมการค้าเป็นทางเดินแคบ ๆ ที่เชื่อมกับลานจอดรถ มีลังไม้และอุปกรณ์จัดงานวางเรียงอยู่ข้างกำแพง เสียงผู้คนจากด้านหน้าดังมาถึงเพียงแผ่วเบา
ธามเดินไปหยุดตรงมุมที่ไม่มีใครอยู่ ก่อนหันกลับมา
“เอ้า”
ฉินที่เดินตามมาติด ๆ เกือบชนอกเขา
“อะไรครับเฮีย”
“พูดมา”
“พูดอะไร”
“มึงกลัวอะไร”
เด็กหนุ่มชะงัก
“ผมไม่ได้—”
“ฉิน”
เพียงถูกเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง ฉินก็เงียบลงทันที
ธามไม่ได้ทำหน้าดุเหมือนเวลาซ้อม
เขาเพียงยืนมอง รอให้เด็กหนุ่มพูดออกมาเอง
ฉินหลุบตาลง
นิ้วมือขยับจับชายเสื้ออย่างไม่รู้ตัว
“ผม...”
เสียงที่เปล่งออกมาเบากว่าปกติ
“ผมกลัวทำพลาดครับ”
ธามนิ่งฟัง
“ตอนซ้อมมันก็ทำได้นะเฮีย ผมจำท่าได้หมดแล้วด้วย แต่พอมาถึงที่นี่จริง ๆ มัน...”
ฉินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาอย่างฝืดเฝื่อน
“ไม่รู้สิครับ อยู่ ๆ ก็กลัวขึ้นมาเฉยเลย”
“กลัวคนดู?”
เด็กหนุ่มส่ายหน้า
“เปล่าครับ”
“แล้วกลัวอะไร”
ฉินเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า
ดวงตาคู่กลมที่เคยสดใสอยู่เสมอ วันนี้กลับมีความกังวลซ่อนอยู่จนเห็นได้ชัด
“กลัวทำเฮียขายหน้าครับ”
ธามชะงักไปเล็กน้อย
“...อะไรนะ”
“ก็งานนี้มันสำคัญกับเฮียมากไม่ใช่เหรอ”
ฉินพูดต่อโดยไม่กล้าสบตา
“ทุกคนก็ซ้อมกันหนัก ผมเพิ่งเข้ามาได้ไม่กี่วันเอง ถ้าผมทำพลาดขึ้นมา คนอื่นเขาอาจจะมองว่าคณะเราไม่เก่งเหมือนเมื่อก่อนแล้วก็ได้”
เด็กหนุ่มเม้มปาก
“ผมไม่อยากให้ใครมาว่าเฮียเพราะผม”
ความเงียบเข้าปกคลุมทางเดินแคบ ๆ ชั่วขณะ
ธามมองคนตรงหน้าอยู่นาน
นานพอจะเห็นว่ามือทั้งสองข้างของฉินยังคงสั่นอยู่
ที่ผ่านมาเด็กคนนี้ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อย ไม่เคยปฏิเสธการซ้อม ต่อให้ถูกเขาดุจนหน้ามุ่ยก็ยังกลับมาใหม่ในวันถัดไป
ธามเคยนึกว่าฉินเป็นเด็กที่ไม่ค่อยกลัวอะไร
แต่ตอนนี้เขาเพิ่งเข้าใจ
ไม่ใช่ว่ามันไม่กลัว
มันแค่พยายามไม่ให้ใครเห็นต่างหาก
“มานี่”
ธามพูดขึ้นเบา ๆ
ฉินเงยหน้า
“ครับ?”
ยังไม่ทันได้รับคำอธิบาย มือใหญ่ก็คว้าข้อมือเขาเข้ามาใกล้
ก่อนที่แขนแข็งแรงทั้งสองข้างจะโอบรอบตัวเอาไว้
ฉินเบิกตากว้าง
“ฮะ... เฮีย?”
ใบหน้าของเขาชนเข้ากับแผ่นอกกว้าง กลิ่นสบู่อ่อน ๆ ปะปนกับกลิ่นผ้าสะอาดลอยมาแตะจมูก
ธามกอดเขาไว้แน่นพอให้รู้สึกถึงความมั่นคง แต่ไม่ได้ออกแรงจนเจ็บ
“อยู่นิ่ง ๆ”
เสียงทุ้มดังอยู่เหนือศีรษะ
ฉินตัวแข็งทื่อ
ธามยกมือข้างหนึ่งขึ้นวางบนท้ายทอยเด็กหนุ่ม ลูบเบา ๆ เพียงครั้งเดียว ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าทุกที
“ฟังกูนะ”
ฉินพยักหน้าอยู่กับอกเขา
“มึงไม่ต้องทำให้ใครประทับใจทั้งนั้น”
“...”
“ไม่ต้องคิดว่าต้องเชิดให้ดีที่สุด”
ธามเว้นจังหวะเล็กน้อย
“มึงแค่ทำเหมือนตอนที่เราซ้อมกันก็พอ”
ฉินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
“แต่ถ้าผมพลาดจริง ๆ ล่ะครับ”
“กูก็อยู่”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้เด็กหนุ่มนิ่งไป
ธามก้มมองเขา ก่อนพูดต่อ
“มึงเป็นเท้าหน้า กูเป็นเท้าหลัง หน้าที่กูคือประคองมึงอยู่แล้ว”
“...”
“ถ้ามึงเสียจังหวะ กูก็ช่วยดึงกลับมา ถ้ามึงเสียหลัก กูก็รับ”
มือใหญ่กระชับแผ่นหลังเล็กน้อย
“มึงไม่ได้เชิดอยู่คนเดียวสักหน่อย”
ฉินมองคนตรงหน้าเงียบ ๆ
ธามสบตาเขา ก่อนยกมือขึ้นขยี้ผมเบา ๆ
“แล้วอีกอย่าง”
“ครับ?”
“ใครบอกมึงว่าถ้ามึงพลาดแล้วกูจะขายหน้า”
“ก็...”
“กูเป็นคนเลือกมึงขึ้นแสดงเอง”
ฉินชะงัก
“กูฝึกมึงมากับมือ ถ้ากูไม่คิดว่ามึงทำได้ กูไม่พามึงมาถึงนี่หรอก”
น้ำเสียงของธามหนักแน่นจนฉินไม่รู้จะเถียงอะไร
“เข้าใจไหม”
เด็กหนุ่มเม้มปาก ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“ครับ”
“ดัง ๆ”
“เข้าใจแล้วครับ”
“ดี”
ธามกำลังจะคลายอ้อมแขน แต่ฉินกลับยกมือขึ้นจับชายเสื้อเขาไว้เสียก่อน
“เฮีย”
“อะไร”
“ขออยู่แบบนี้อีกแป๊บได้ไหมครับ”
ธามชะงัก
เด็กหนุ่มก้มหน้าลงอีกครั้ง
“ขอทำใจก่อนนิดหนึ่ง”
หัวใจของคนฟังเหมือนจะสะดุดไปหนึ่งจังหวะ
ธามก้มมองศีรษะเล็ก ๆ ที่ซบอยู่กับอกตัวเอง ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ
“เออ”
เขาตอบสั้น ๆ
แล้วกระชับอ้อมแขนอีกครั้ง
ผ่านไปครู่หนึ่ง ฉินก็พูดขึ้นอีก
“เฮีย”
“อะไรอีก”
“เมื่อกี้เฮียบอกว่าถ้าผมเสียหลัก เฮียจะรับใช่ไหม”
“เออ”
“งั้นถ้าผมตกจากบ่า—”
“กูไม่ปล่อยให้มึงตก”
คำตอบมาแทบจะทันที
ฉินเงยหน้าขึ้นมอง
ธามเองก็ก้มลงสบตา
“กูรับปาก”
เด็กหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนรอยยิ้มเล็ก ๆ จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“งั้นผมไม่กลัวแล้ว”
ธามเลิกคิ้ว
“หายง่ายขนาดนั้น?”
“ก็เฮียรับปากแล้วนี่ครับ”
“มึงเชื่อคนง่ายไปไหม”
“ไม่ได้เชื่อคนง่าย”
ฉินตอบ ก่อนยิ้มกว้างกว่าเดิม
“ผมเชื่อเฮียต่างหาก”
คราวนี้เป็นธามที่เงียบไป
เขามองรอยยิ้มตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นผลักหน้าผากเด็กหนุ่มเบา ๆ
“เออ ๆ พอเลย”
“อ้าว!”
“กลับไปเตรียมตัวได้แล้ว”
“ครับ!”
ฉินขานรับอย่างกระตือรือร้น ก่อนหมุนตัวเดินนำออกไป
แต่พอเดินได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมาอีกครั้ง
“เฮีย!”
“อะไรอีกวะ”
เด็กหนุ่มยิ้มจนตาหยี
“ขอบคุณนะครับ”
ธามมองเขา ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย
“เออ”
ฉินหัวเราะ แล้วรีบวิ่งกลับไปทางลานด้านหน้า
ทิ้งให้ธามยืนอยู่ตามลำพังอีกครู่หนึ่ง
ชายหนุ่มก้มมองมือตัวเองที่เพิ่งโอบรอบร่างเล็กเมื่อครู่ ก่อนยกขึ้นลูบใบหน้าอย่างจนปัญญา
“ไอ้เด็กนี่...”
เขาพึมพำเบา ๆ
ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อกี้ใครกันแน่ที่หัวใจเต้นแรงกว่า
เมื่อทั้งคู่กลับมาถึงจุดเตรียมตัว เปาก็รีบหันมามอง
“เฮียเฟย! ไปไหนกันมาตั้งนาน”
“ธุระ”
“ธุระอะไร”
“มึงจะตีกลองไหม”
“ตีครับ!”
เปารีบยกไม้กลองขึ้นทันที
ฉินหัวเราะ ก่อนเดินไปหยุดข้างหัวสิงโตสีแดงทอง
คราวนี้มือของเขาไม่สั่นแล้ว
ธามเดินเข้ามายืนด้านหลัง ก่อนก้มลงถามเบา ๆ พอให้ได้ยินกันสองคน
“พร้อมไหม”
ฉินหันกลับมา
ดวงตาคู่เดิมกลับมาสดใสอีกครั้ง
“พร้อมครับเฮีย!”
ธามยกมุมปาก
“งั้นไปกัน”
เสียงพิธีกรประกาศเรียกคณะเชิดสิงโตดังขึ้นจากด้านหน้า
เปายกไม้กลองขึ้นเตรียมพร้อม
เจิน หมิง และตงต่างเข้าประจำตำแหน่ง
ส่วนฉินค่อย ๆ ยกหัวสิงโตสีแดงทองขึ้นสวม
ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยจะดังขึ้นจากด้านหลังเป็นครั้งสุดท้าย
“ฉิน”
“ครับ?”
“ไม่ต้องหันมามองกู”
เด็กหนุ่มชะงัก
“ทำไมครับ”
“กูอยู่ข้างหลังมึงอยู่แล้ว”
ใต้หัวสิงโต ฉินยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ครับเฮีย”
แล้วเสียงกลองหนังวัวก็ดังขึ้น
ตึง-ตึง-ต๊ะ-ลุ่ม-ตึง-ตึง!
ตามด้วยเสียงฉาบทองเหลืองที่กระทบกันอย่างหนักแน่น
แช้ง! แช้ง!
การแสดงครั้งแรกของฉินกำลังจะเริ่มต้นขึ้น
ผู้คนที่ยืนพูดคุยอยู่รอบบริเวณงานเริ่มหันมามอง บางคนขยับเข้ามาใกล้ลานแสดง ขณะที่เด็กเล็ก ๆ ต่างพากันชี้มือไปยังหัวสิงโตสีแดงทองที่กำลังเคลื่อนออกมาจากด้านหลังฉาก
ใต้หัวสิงโต ฉินสูดลมหายใจเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย
มือทั้งสองข้างจับคันบังคับไว้มั่น
เสียงกลองของเปาดังชัดเจนกว่าทุกครั้ง ราวกับเสียงพูดคุยและความวุ่นวายรอบตัวค่อย ๆ เลือนหายไปทีละน้อย
เหลือเพียงจังหวะที่เขาคุ้นเคย
กับฝีเท้าของใครอีกคนที่อยู่ด้านหลัง
ฉินเม้มปาก ก่อนรอยยิ้มเล็ก ๆ จะปรากฏขึ้นบนใบหน้า
เอาละ
เริ่มกันเลย!
ตึง!
หัวสิงโตสีแดงทองค่อย ๆ เงยขึ้นจากท่าหมอบ ดวงตากลมโตขยับกะพริบสองสามครั้ง ก่อนส่ายศีรษะช้า ๆ ราวกับเพิ่งตื่นจากการหลับใหล
ฉินขยับคันบังคับให้ปากสิงโตอ้าออกเล็กน้อย แล้วหุบลงตามจังหวะกลอง
ตึง-ตึง!
สิงโตหันมองซ้ายที ขวาที ก่อนสะบัดศีรษะอย่างสงสัยเมื่อได้ยินเสียงฉาบดังขึ้น
เด็ก ๆ ที่ยืนอยู่ด้านหน้าหัวเราะชอบใจ
“ม๊า! สิงโตตื่นแล้ว!”
เสียงเล็ก ๆ ดังแทรกขึ้นมาจากกลุ่มผู้ชม
ฉินได้ยินแล้วอดยิ้มไม่ได้
ความประหม่าที่เคยเกาะกุมอยู่ในอกเริ่มคลายลงทีละน้อย
เขาย่อตัวต่ำ ก่อนก้าวเท้าออกไปด้านหน้าตามจังหวะกลอง ขณะที่ธามขยับตามอย่างแม่นยำ ผ้าคลุมสีแดงทองพลิ้วไหวไปกับการเคลื่อนไหวของทั้งคู่
สิงโตเดินวนเป็นวงกว้าง ก่อนหยุดชะงักราวกับพบสิ่งแปลกใหม่
ฉินเอียงหัวสิงโตไปด้านหนึ่ง
แล้วอีกด้านหนึ่ง
จากนั้นจึงค่อย ๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เด็กชายตัวเล็กที่ยืนอยู่หลังแนวกั้น
“ว้าย! มันมองหนูด้วย!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบลาน
ฉินขยับปากสิงโตอ้าแล้วหุบสองครั้ง ก่อนสะบัดหัวถอยกลับอย่างขี้เล่น
ตึง! ต๊ะ! ตึง!
จังหวะกลองเร่งขึ้นเล็กน้อย
สิงโตหมุนตัวกลับเข้าสู่กลางลาน ก่อนย่อตัวลงแล้วเงยหน้าขึ้นอย่างสง่างาม
ธามขยับฝีเท้าตามหลังโดยไม่ต้องออกเสียงบอก
ทั้งคู่ผ่านท่านี้มาแล้วนับสิบครั้ง
ฉินรู้ว่าธามจะก้าวไปทางไหน
และธามเองก็รู้ว่าฉินจะขยับตัวเมื่อไร
จังหวะที่เคยต้องคอยนับในใจเริ่มกลายเป็นความเคยชิน
ราวกับทั้งสองคนกำลังใช้ลมหายใจเดียวกัน
ด้านข้างลานแสดง เปานั่งอยู่หลังกลองหนังวัว ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มขณะเหวี่ยงไม้กลองลงอย่างมั่นคง
ตึง-ตึง-ต๊ะ-ลุ่ม-ตึง-ตึง!
“เออ! อย่างนั้นแหละ!”
เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนเร่งจังหวะรับการเคลื่อนไหวของสิงโต
ตงยืนตีฉาบอยู่ไม่ไกล ใบหน้ายังคงเรียบเฉยตามนิสัย แต่สายตากลับจับจ้องทุกฝีก้าวของคนใต้ผ้าคลุม
ส่วนหมิงยืนอยู่ข้างเจิน คอยดูตำแหน่งการเคลื่อนไหวและพื้นที่รอบลาน
“ดีกว่าที่คิดนะ” หมิงพูดขึ้นเบา ๆ
เจินพยักหน้า
“อืม”
“จังหวะเท้าเริ่มเข้ากันแล้ว”
ตงเหลือบมองทั้งสองคน ก่อนพูดสั้น ๆ
“ก็ไม่เลว”
เปาที่ได้ยินเข้าพอดีถึงกับหัวเราะ
“ชมกันแบบนี้ เดี๋ยวฉินได้ยินก็ดีใจตาย”
“มึงตีกลองไป” ตงสวนกลับ
“ครับ ๆ!”
เปาหัวเราะ ก่อนหันกลับไปตั้งใจกับไม้กลองในมือ
กลางลานแสดง หัวสิงโตสีแดงทองกำลังเคลื่อนเข้าสู่ช่วงสำคัญ
เบื้องหน้ามีผักกาดหอมมงคลแขวนอยู่บนโครงประดับสีแดง พร้อมซองอั่งเปาที่เตรียมไว้สำหรับพิธีไฉ่ชิง
ฉินเงยหัวสิงโตขึ้นมอง
สูงกว่าระดับที่เขาเอื้อมถึงพอสมควร
แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ทำไม่ได้
เพราะเขากับธามซ้อมท่านี้มาแล้ว
หลายครั้งเสียด้วย
ตึง!
สิงโตหยุดเดิน ก่อนค่อย ๆ ย่อตัวลงทำท่าสำรวจ
ฉินขยับหัวสิงโตให้เอียงมองผักกาดหอม จากนั้นจึงถอยหลังสองก้าว ราวกับกำลังลังเลว่าจะเข้าไปใกล้ดีหรือไม่
เสียงกลองของเปาค่อย ๆ เบาลง
ตึง... ตึง...
ฉินหมุนตัวเล็กน้อย ก่อนเตรียมก้าวเข้าสู่ตำแหน่งยกตัว
แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงประทัดจากอีกฟากของสมาคมก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงดังแทรกเข้ามาพร้อมเสียงโห่ร้องของผู้ชม
ฉินสะดุ้ง
ปลายเท้าที่กำลังจะก้าวไปด้านหน้าชะงักไปเสี้ยววินาที
และเพียงเสี้ยววินาทีนั้นก็เพียงพอให้จังหวะของเขาคลาดเคลื่อน
แย่แล้ว!
หัวสิงโตเอียงไปด้านข้างเล็กน้อย
ฉินรีบพยายามดึงกลับ แต่ยิ่งขยับก็ยิ่งรู้สึกว่าตำแหน่งเท้าไม่ตรงกับที่ซ้อมไว้
หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที
ผิดจังหวะแล้ว!
ก่อนความตกใจจะลุกลามไปมากกว่านั้น มือใหญ่จากด้านหลังก็แตะลงตรงเอวของเขา
มั่นคง
หนักแน่น
พร้อมแรงประคองที่คุ้นเคย
“ฉิน”
เสียงทุ้มดังขึ้นเบา ๆ ใต้ผ้าคลุม
“ครับ...”
“ไม่ต้องรีบ”
ธามขยับเท้าปรับตำแหน่งตาม ก่อนออกแรงพยุงให้ฉินกลับมายืนมั่นคง
“ฟังกลอง”
ฉินเม้มปาก
เสียงกลองยังดังอยู่
ตึง... ตึง...
เปาที่สังเกตเห็นความผิดปกติชะลอจังหวะลงอย่างแนบเนียน ก่อนตีรับท่าหยุดนิ่งของสิงโตให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง
ตึง!
สิงโตค่อย ๆ หันศีรษะกลับไปมองผักกาดหอมอีกครั้ง
ราวกับกำลังใช้ความคิด
ตึง-ต๊ะ!
ฉินขยับหัวสิงโตให้สะบัดเบา ๆ ก่อนย่อตัวลงอย่างระมัดระวัง
คราวนี้เท้าทั้งสองข้างกลับมาอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง
“ดี”
ธามกระซิบ
“เอาใหม่”
ฉินสูดลมหายใจเข้าลึก
ก่อนตอบเบา ๆ
“ครับเฮีย”
มือที่เคยสั่นเมื่อครู่กลับมาจับคันบังคับอย่างมั่นคงอีกครั้ง
เฮียอยู่ตรงนี้
แค่นั้นก็พอแล้ว
เสียงกลองเริ่มเร่งขึ้น
ตึง! ตึง! ต๊ะ!
สิงโตสีแดงทองถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนย่อตัวต่ำราวกับกำลังรวบรวมกำลัง
ฉินขยับเท้าเข้าหาธามตามจังหวะที่ฝึกซ้อม
มือใหญ่ประคองตำแหน่งอย่างแม่นยำ
“พร้อมไหม”
เสียงธามดังขึ้นเบา ๆ
“พร้อมครับ”
“ขึ้น”
สิ้นคำสั้น ๆ ฉินก็ถ่ายน้ำหนักตามจังหวะที่นัดหมาย
ธามย่อตัวรับ ก่อนออกแรงยกและพยุงให้เด็กหนุ่มขึ้นสู่ตำแหน่งบนบ่าอย่างมั่นคง
ตึง!
หัวสิงโตทะยานสูงขึ้นเหนือระดับสายตาของผู้ชม
เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที
“โอ้โห!”
“เก่งมาก!”
เด็ก ๆ ต่างพากันเงยหน้ามอง ขณะที่ผู้ใหญ่หลายคนยกโทรศัพท์ขึ้นบันทึกภาพ
ฉินรู้สึกถึงแรงประคองจากคนด้านล่าง
สองมือจับหัวสิงโตไว้มั่น ก่อนค่อย ๆ เชิดขึ้นจนสุดแขนตามท่าที่ซ้อมมา
ผ้าคลุมสีแดงทองทอดยาวลงปิดร่างของธามอย่างสวยงาม
สิงโตตัวใหญ่ยืนตระหง่านกลางลาน
สง่างาม
มั่นคง
และเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
ตึง-ตึง-ต๊ะ!
ฉินขยับหัวสิงโตให้มองซ้ายที ขวาที ก่อนค่อย ๆ โน้มตัวไปด้านหน้า
ผักกาดหอมมงคลอยู่ใกล้เพียงเอื้อม
“อีกนิด”
เสียงธามดังขึ้นจากด้านล่าง
ฉินขยับตาม
“ได้ไหม”
“ได้ครับ!”
เด็กหนุ่มยื่นมือที่ซ่อนอยู่ใต้หัวสิงโตออกไปจับผักกาดหอม ก่อนดึงลงมาอย่างระมัดระวัง
สำเร็จ!
เสียงฉาบดังสนั่นขึ้นทันที
แช้ง! แช้ง!
ฉินรีบดึงผักกาดเข้ามาไว้ใต้หัวสิงโต ก่อนขยับปากให้ทำท่ากินตามจังหวะกลอง
ตึง! ตึง! ต๊ะ!
สิงโตสะบัดหัวอย่างร่าเริง
แล้วจึงค่อย ๆ ลดตัวลงเมื่อธามส่งสัญญาณ
การลงจากบ่าเป็นไปอย่างราบรื่น
ทันทีที่เท้าของฉินแตะพื้น เขาก็ย่อตัวรับน้ำหนัก ก่อนขยับตามธามกลับเข้าสู่ท่าเตรียม
ไม่มีสะดุด
ไม่มีเสียหลัก
ทุกอย่างลงตัวอย่างที่ควรจะเป็น
ฉินแทบอยากตะโกนออกมาด้วยความดีใจ
แต่ยังไม่ได้
การแสดงยังไม่จบ
เสียงกลองเปลี่ยนเป็นจังหวะสนุกสนานอีกครั้ง
สิงโตสีแดงทองค่อย ๆ เคลื่อนกลับเข้าสู่กลางลาน ก่อนส่ายศีรษะและสะบัดตัวอย่างร่าเริง
ฉินขยับปากสิงโตให้คายใบผักกาดที่เตรียมไว้โปรยออกไปด้านหน้า ตามธรรมเนียมการส่งต่อความเป็นสิริมงคล
เสียงปรบมือดังขึ้นจากรอบลาน
ตึง-ตึง-ต๊ะ-ลุ่ม-ตึง-ตึง!
ธามก้าวเท้าตามจังหวะ ขณะที่ฉินเชิดหัวสิงโตขึ้นสูงอีกครั้ง
ทั้งคู่หมุนตัวพร้อมกันอย่างสวยงาม ก่อนหยุดลงตรงกลางลาน
หนึ่งก้าว
สองก้าว
แล้วจึงย่อตัวลง
หัวสิงโตสีแดงทองก้มต่ำทำท่าคารวะผู้ชม
ครั้งที่หนึ่ง
ครั้งที่สอง
และครั้งสุดท้าย
ตึง! ตึง! ต๊ะ!
เสียงกลองจบลงพร้อมกับการสะบัดหัวสิงโตขึ้นอย่างสง่างาม
ทุกอย่างเงียบไปชั่วขณะ
ก่อนเสียงปรบมือจะดังสนั่นไปทั่วลานสมาคม
แปะ! แปะ! แปะ!
“เก่งมาก!”
“สวยมากเลย!”
“สิงโตน่ารักจัง!”
เสียงชื่นชมดังขึ้นจากหลายทิศทาง
ฉินยังคงอยู่ใต้หัวสิงโต หอบหายใจเล็กน้อย ขณะที่หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของตัวเอง
จบแล้วเหรอ...
เราทำได้แล้วจริง ๆ เหรอ
เด็กหนุ่มค่อย ๆ ลดหัวสิงโตลง ก่อนหันไปมองคนที่อยู่ด้านหลัง
ธามกำลังหอบหายใจไม่ต่างกัน
เหงื่อไหลลงมาตามขมับ แต่ใบหน้าคมกลับมีรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏอยู่
“เฮีย...”
ฉินเรียกเสียงเบา
“ว่าไง”
“เราทำได้แล้วใช่ไหมครับ”
ธามมองเขา
ก่อนพยักหน้า
“เออ”
ฉินเบิกตากว้าง
“จริงนะ”
“จริง”
“ผมไม่ได้ทำพังใช่ไหม”
ธามหลุดหัวเราะ
“มึงเห็นคนเขาปรบมือกันไหมล่ะ”
ฉินหันไปมองรอบตัว
ผู้ชมยังคงส่งเสียงชื่นชม บางคนยกนิ้วให้ ขณะที่เด็กเล็ก ๆ โบกมือเรียกสิงโตไม่หยุด
รอยยิ้มค่อย ๆ กว้างขึ้นบนใบหน้าเด็กหนุ่ม
“เฮีย!”
“อะไร”
“ผมทำได้แล้ว!”
ธามยังไม่ทันตอบ ฉินก็พุ่งเข้ามาหาเสียก่อน
สองแขนเล็กโอบรอบเอวเขาอย่างรวดเร็ว
“ผมทำได้แล้วจริง ๆ ด้วย!”
ธามชะงักไปเล็กน้อย
ก่อนหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“เออ ๆ กูรู้แล้ว”
“โคตรดีใจเลยเฮีย!”
“รู้แล้วน่า”
แม้ปากจะบ่น แต่แขนข้างหนึ่งกลับยกขึ้นโอบไหล่เด็กหนุ่มเอาไว้โดยอัตโนมัติ
ธามก้มมองคนที่กำลังกอดเขาแน่น ก่อนพูดขึ้นเบา ๆ
“เก่งมาก”
ฉินชะงัก
“...ครับ?”
“กูบอกว่ามึงเก่งมาก”
คราวนี้ไม่มีน้ำเสียงประชด
ไม่มีคำบ่นต่อท้าย
มีเพียงคำชมตรง ๆ จากคนที่เขาอยากได้ยินมากที่สุด
ฉินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ดวงตาคู่กลมเป็นประกายจนธามต้องหลบสายตาไปทางอื่น
“เฮียชมผมเหรอ”
“เออ”
“ชมจริง ๆ เหรอ”
“มึงจะให้กูพูดกี่รอบ”
ฉินหัวเราะออกมาเสียงดัง
“อีกรอบได้ไหมครับ!”
“ไอ้ฉิน!”
เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังกลบเสียงปรบมือที่ยังแว่วมาจากด้านหน้า
“เฮียเฟย!”
เปาวิ่งเข้ามาหาพร้อมไม้กลองในมือ
“โคตรดีเลยเฮีย!”
“เออ มึงก็ตีดี”
“แน่นอนครับ!”
เปายืดอกอย่างภาคภูมิใจ ก่อนหันไปหาฉิน
“นายด้วย! เมื่อกี้ตอนขึ้นบ่าโคตรสวย!”
ฉินยิ้มกว้าง
“จริงเหรอ”
“จริงสิ! คนดูร้องกันทั้งลานเลย!”
“ผมได้ยิน!”
“แต่ตอนประทัดดังนี่แอบใจหายนิดหนึ่งนะ”
ฉินหัวเราะแห้ง ๆ
“ผมก็ตกใจเหมือนกัน”
“แต่กลับมาได้ดีมาก”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
ฉินหันไปมอง
หมิงกำลังเดินเข้ามาพร้อมสมุดเล่มเล็กในมือ
สีหน้ายังคงเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง
“จังหวะที่หลุดไปนิดหนึ่ง เรานึกว่านายจะรีบแก้จนเสียหลัก”
ฉินเกาท้ายทอย
“เกือบแล้วครับ”
“แต่สุดท้ายก็รอจังหวะกลองได้”
หมิงพยักหน้าเล็กน้อย
“ดีแล้ว”
ฉินมองอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ
ก่อนยิ้มรับ
“ขอบคุณครับ”
เจินเดินเข้ามาสมทบ พร้อมยื่นผ้าขนหนูสะอาดให้
“เอาไปเช็ดเหงื่อก่อน”
“อ้าว ขอบคุณครับ”
“ผ้าคลุมไม่เสียหายเลยด้วย”
เจินพูดพลางมองหัวสิงโตที่วางอยู่บนขาตั้ง
“ตอนหมุนตัวทำได้ดี”
ฉินยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด
“ผมระวังสุดชีวิตเลยครับ”
“เห็นแล้ว”
เจินตอบสั้น ๆ ก่อนยกมุมปากเล็กน้อย
ส่วนตงเดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย
ชายหนุ่มร่างใหญ่หยุดยืนตรงหน้าฉิน ก่อนมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
ฉินเงยหน้ามองอย่างสงสัย
“มีอะไรเหรอครับ”
ตงนิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนยกมือขึ้นตบไหล่เขาเบา ๆ
“ใช้ได้”
ฉินกะพริบตา
“ครับ?”
“กูบอกว่าใช้ได้”
พูดจบก็เดินผ่านไปช่วยเจินเก็บอุปกรณ์หน้าตาเฉย
ฉินมองตาม ก่อนหันกลับมาหาเปา
“เมื่อกี้... เขาชมผมใช่ไหม”
เปาหัวเราะลั่น
“ชมสิ!”
“จริงเหรอ”
“สำหรับเฮียตงนะ คำว่าใช้ได้นี่เกือบเท่ากับยอดเยี่ยมแล้ว”
“โห!”
ฉินหัวเราะจนตาหยี
ธามที่ยืนฟังอยู่ไม่ไกลมองภาพนั้นเงียบ ๆ
เขาเห็นตั้งแต่หมิงเดินเข้ามาพูดเรื่องจังหวะ เห็นเจินยื่นผ้าขนหนูให้ และเห็นตงตบไหล่เด็กใหม่เป็นครั้งแรก
ไม่มีใครพูดอะไรหวานหู
ไม่มีใครแสดงออกมากมาย
แต่สำหรับคนที่อยู่ด้วยกันมานานอย่างธาม เขารู้ดีว่าท่าทีเล็ก ๆ เหล่านั้นหมายความว่าอย่างไร
พวกมันเริ่มยอมรับฉินแล้ว
ไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนพาเด็กคนนี้เข้ามา
แต่เพราะวันนี้ฉินพิสูจน์ให้เห็นด้วยตัวเอง
ธามยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง ก่อนก้มลงหยิบหัวสิงโตสีแดงทองขึ้นมาตรวจ
“ฉิน”
“ครับเฮีย!”
“มาช่วยกูเก็บของ”
“ได้เลยครับ!”
เด็กหนุ่มรีบเดินเข้ามาหาอย่างกระตือรือร้น
แต่ก่อนจะถึงตัวธาม เขากลับหยุดแล้วหันไปมองสมาชิกคนอื่น ๆ อีกครั้ง
เปากำลังหัวเราะกับหมิง
เจินก้มพับผ้าคลุมอย่างระมัดระวัง
ส่วนตงกำลังบ่นว่าเปาตีกลองแรงจนไม้แทบหัก
ภาพตรงหน้าไม่ได้แตกต่างจากวันก่อน ๆ มากนัก
ทุกคนยังคงเป็นตัวเอง
พูดน้อยบ้าง
หน้าตายบ้าง
ชอบแกล้งกันบ้าง
แต่ครั้งนี้ฉินกลับรู้สึกต่างออกไป
เหมือนช่องว่างเล็ก ๆ ที่เคยมีระหว่างเขากับคนอื่นค่อย ๆ แคบลงโดยไม่รู้ตัว
“ยิ้มอะไร”
เสียงธามดังขึ้นข้างหู
ฉินสะดุ้ง ก่อนหันกลับมา
“เปล่าครับ”
“เปล่าแล้วมึงยิ้มทำไม”
เด็กหนุ่มมองคนตรงหน้า ก่อนยิ้มกว้างกว่าเดิม
“ก็มีความสุขไงครับ”
ธามชะงักไปเล็กน้อย
“แค่นั้น?”
“ครับ”
ฉินพยักหน้า
“วันนี้ผมมีความสุขมากเลย”
ธามมองรอยยิ้มนั้นอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนยกมือขึ้นขยี้ผมเด็กหนุ่มเบา ๆ
“เออ”
เขาตอบสั้น ๆ
“กูก็เหมือนกัน”
ฉินเบิกตากว้าง
“หือ?”
“อะไร”
“เมื่อกี้เฮียว่าไงนะ”
“กูบอกให้มึงช่วยเก็บของ”
“ไม่ใช่! ก่อนหน้านั้น!”
“ไม่ได้พูดอะไร”
“เฮีย!”
ธามหัวเราะในลำคอ ก่อนยกหัวสิงโตเดินหนีไปอีกทาง
ทิ้งให้ฉินรีบวิ่งตามไปพร้อมเสียงโวยวาย
“เฮียธาม! พูดอีกทีสิครับ!”
“ไม่!”
“นิดเดียวเอง!”
“ไอ้ฉิน!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความวุ่นวายหลังการแสดง
และในวันนั้น คณะเชิดสิงโตเก่าแก่ที่เคยเงียบเหงาไปพักใหญ่ ก็ได้กลับมามีเสียงหัวเราะอีกครั้ง
โดยมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของมัน
อย่างแท้จริง
TBC.
เย้ ดีใจแล้วก็ภูมิใจแทนเฮียเลย
เจ้าฉินเก่งมาก!!
สนุกมากครับ ฉิน ของเฮียธาม เก่งมากเลย ฉิน ของเฮียธาม เก่งมากเลย ขอบคุณมากๆนะครับ
หน้า:
[1]