หลงรักครูพละ เจ้าเสน่ห์ 4
บ่ายวันอังคารแดดค่อนข้างแรงจนสนามกีฬาร้อนระอุ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4กำลังเรียนพลศึกษาอยู่กลางสนาม ทัศน์ยืนอยู่หน้ากลุ่มนักเรียนสาธิตการยืดเหยียดกล้ามเนื้อก่อนออกกำลังกายบอยมีคาบว่างพอดีเขาถือเอกสารเดินผ่านสนามเพื่อไปส่งงานที่ห้องธุรการแต่เมื่อเห็นทัศน์กำลังสอนอยู่ เขาก็ชะลอฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว“ก่อนออกกำลังกายเราต้องวอร์มอัปให้ร่างกายพร้อมก่อนนะครับ อย่าฝืนยืดกล้ามเนื้อจนเจ็บถ้ารู้สึกตึงมากเกินไปก็ให้ลดระดับลง” ทัศน์สาธิตการทำท่าสะพานโค้งท่านี้ทำเอาบอยถึงกับหยุดนิ่ง อ้าปากค้างเพราะมุมที่เห็นทัศน์หันมาทางบอยพอดี ทำให้บบอยได้เห็นดุ้นควยและพวงไข่ของทัศน์ที่นูนเด้งออกมาแทบจะทะลุกางเกง ช่างเป็นภาพที่สวยงามมากๆ และนอกจากบอยที่มอง เด็กนักเรียนก็เห็นพร้อมกับยิ้มและบางคนถึงกับหน้าแดงทัศน์สาธิตท่าทางอย่างคล่องแคล่วหลังจากสาธิตเสร็จแล้วทัศน์เดินดูนักเรียนทีละแถวเพื่อแก้ท่าทางให้ถูกต้อง บอยยืนอยู่ข้างสนามมองภาพนั้นเงียบ ๆอย่างใจสั่นรัวเขาเคยเห็นทัศน์ในห้องพักครูในโรงอาหาร และระหว่างทำงานกิจกรรมของโรงเรียน แต่เวลาที่อีกฝ่ายอยู่ในสนามกีฬาทัศน์กลับดูโดดเด่นเป็นพิเศษ โดยเฉพาะท่าเมื่อกี๊ความมั่นใจของเขาไม่ได้เกิดจากการพยายามทำให้ตัวเองดูดีแต่เป็นความมั่นใจของคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรและสนุกกับสิ่งที่ทำอย่างแท้จริงบอยยอมรับกับตัวเองว่าเขาหลงเสน่ห์ทัศน์ในเวลานี้มากทั้งบุคลิกที่กระฉับกระเฉงรอยยิ้มที่เป็นมิตร และน้ำเสียงที่ชัดเจนเวลาสอนนักเรียนล้วนทำให้เขารู้สึกเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ยากจะละสายตา“ครูบอย!”เสียงเรียกจากข้างสนามทำให้เขาหันไปมองทัศน์กำลังเดินมาหาเขาหลังมอบหมายให้นักเรียนฝึกท่าต่อไปด้วยตัวเอง“มาทำอะไรแถวนี้ครับ”“เอาเอกสารไปส่งธุรการน่ะพอดีเดินผ่านมา”“อ๋อแล้วจะกลับห้องเลยไหม”“ก็คงอย่างนั้น”ทัศน์มองขวดน้ำในมือก่อนยื่นให้บอย“ช่วยถือให้หน่อยได้ไหมผมลืมวางไว้ในห้องพักครู ขวดนี้ยังไม่ได้เปิด”บอยรับมาอย่างงงๆ“แล้วนายล่ะ”“ผมมีอีกขวดอยู่ในกระเป๋า”ทัศน์ยิ้มให้ก่อนเดินกลับไปหานักเรียนบอยมองขวดน้ำในมืออยู่ครู่หนึ่งแล้วหัวเราะเบาๆ กับตัวเองเรื่องแค่นี้ก็ยังทำให้เขารู้สึกดีได้เขาเดินไปส่งเอกสารต่อแต่ตลอดทางกลับเผลอยิ้มอยู่หลายครั้ง จนต้องเตือนตัวเองให้เลิกคิดถึงทัศน์เสียทีทว่าตอนเย็นเมื่อเขากลับมาที่ห้องพักครู ก็พบเจ้าของขวดน้ำยืนรออยู่หน้าประตู“อ้าวนายยังไม่กลับอีกเหรอ”ทัศน์ยิ้ม“รอเอาขวดน้ำคืนไง”บอยหัวเราะก่อนยื่นขวดให้“ขวดน้ำธรรมดาเองนายไม่ต้องรอก็ได้”“ก็ผมฝากนายถือไว้ผมก็ต้องมารับคืนสิ”คำตอบนั้นเรียบง่ายแต่กลับทำให้บอยรู้สึกว่าทัศน์เป็นคนที่ใส่ใจรายละเอียดมากกว่าที่คิดทัศน์รับขวดไปก่อนถามขึ้นอีกครั้ง“เย็นนี้กินข้าวด้วยกันอีกไหม” บอยเงยหน้ามองทันที“ได้สิ!”ทัศน์หัวเราะกับท่าทางกระตือรือร้นของเขา“ตอบเร็วจังวันนี้หิวมากหรือไง”“ก็…ประมาณนั้น”“งั้นไปกัน ผมก็หิวเหมือนกัน”บอยเดินตามอีกฝ่ายออกจากห้องพักครูพร้อมรอยยิ้มเขาไม่รู้เลยว่าความสุขจากการได้อยู่ใกล้ทัศน์จะทำให้เขาต้องต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองไปอีกนานเท่าไรแต่ทุกครั้งที่อีกฝ่ายหันมายิ้มให้ เขาก็ยังเลือกที่จะเดินตามไปอยู่ดี เย็นวันพฤหัสบดีทัศน์กับบอยช่วยกันจัดอุปกรณ์กีฬาที่จะใช้ในกิจกรรมของโรงเรียนวันถัดไปห้องเก็บอุปกรณ์มีลูกบอลหลายชนิด เชือกสำหรับกิจกรรมกลางแจ้งและกล่องอุปกรณ์ที่วางซ้อนกันอยู่ตามชั้นทัศน์กำลังยกกล่องลูกบอลขึ้นเก็บบนชั้นสูงขณะที่บอยยืนเรียงอุปกรณ์ชิ้นเล็ก ๆ อยู่ด้านล่าง“บอยช่วยดูให้หน่อยว่ากล่องนี้วางตรงหรือยัง”บอยเงยหน้าขึ้น“อีกนิดหนึ่ง เอียงไปทางซ้ายหน่อย”ทัศน์ขยับกล่องตามที่บอกก่อนหันมามอง“แบบนี้หรือยัง”“ใช่แล้ว”“ดีมากผู้ช่วยคนเก่ง”ทัศน์ยิ้มแล้วส่งนิ้วโป้งให้บอยหลุดหัวเราะ ก่อนก้มหน้าจัดอุปกรณ์ต่อทุกครั้งที่ได้รับคำชมจากทัศน์เขามักรู้สึกเหมือนตัวเองกลับไปเป็นเด็กที่ได้รับรางวัลจากคนที่ชื่นชมมากที่สุดทั้งที่ในความเป็นจริงเขาก็เป็นครูคนหนึ่งที่มีหน้าที่และความรับผิดชอบของตัวเองไม่ต่างกันหลังจัดของเสร็จทั้งคู่ย้ายมานั่งพักบนม้านั่งหน้าห้องเก็บอุปกรณ์ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีลมเย็นพัดผ่านสนามที่ไม่มีนักเรียนแล้วทัศน์เปิดขวดน้ำดื่มก่อนหันมาถาม“บอย ผมถามอะไรหน่อยได้ไหม?”“ได้สิ”“นายเคยมีแฟนหรือเปล่า?”บอยเกือบสำลักน้ำ“ถามทำไมเนี่ย”“ก็อยากรู้ ผมเห็นนายทำงานอย่างเดียวไม่ค่อยพูดเรื่องส่วนตัวเลย”บอยวางขวดน้ำลงพยายามควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติ “เคยมีคนที่ชอบแต่ไม่เคยคบจริงจัง”ทัศน์พยักหน้าอย่างสนใจ“แล้วตอนนี้ล่ะมีคนที่ชอบอยู่ไหม?”คราวนี้บอยนิ่งไปนานกว่าเดิมเขารู้สึกเหมือนคำตอบกำลังติดอยู่ตรงปลายลิ้นเพียงแค่พูดออกไป ทุกอย่างก็อาจเปลี่ยนแปลงได้ทันที“มี…”บอยตอบในที่สุดทัศน์เบิกตาเล็กน้อยก่อนยิ้มกว้าง“จริงเหรอ!ใครอะ ผมรู้จักไหม?”บอยมองหน้าเขาคนที่เขาชอบกำลังนั่งอยู่ตรงหน้ากำลังยิ้มด้วยความตื่นเต้นเหมือนเพื่อนคนหนึ่งที่ได้รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังมีความรัก“รู้จักสิ”บอยตอบเบา ๆ“ใครล่ะบอกหน่อยไม่ได้เหรอ?”บอยก้มมองมือของตัวเองก่อนหัวเราะกลบเกลื่อน“ยังบอกไม่ได้”“โหมีความลับด้วย”ทัศน์หัวเราะแล้วไม่ได้ซักถามต่อเขาคงคิดว่าบอยเพียงแค่เขินหรือยังไม่พร้อมเปิดเผยเรื่องส่วนตัวแต่สำหรับบอยการนั่งอยู่ตรงนั้นและต้องมองรอยยิ้มของคนที่ตัวเองรัก โดยไม่สามารถบอกความจริงได้กลับเป็นเรื่องยากกว่าที่คิดทัศน์ยื่นขวดน้ำมาให้เขา“ไม่เป็นไรหรอกถ้าวันไหนพร้อมก็ค่อยบอก ผมเอาใจช่วยนะ”บอยรับขวดน้ำไว้ช้าๆ“ขอบใจนะทัศน์”“ไม่ต้องขอบใจ ผมเป็นเพื่อนนายอยู่แล้วนี่”คำว่าเพื่อนทำให้บอยยิ้มออกมาแม้จะรู้สึกเจ็บอยู่ลึก ๆเขาไม่เคยอยากให้ทัศน์รู้สึกผิดกับความรักของตัวเองและไม่เคยต้องการบังคับให้อีกฝ่ายต้องตอบรับในสิ่งที่ไม่รู้สึกเขาเพียงอยากมีโอกาสสักครั้งที่จะบอกความจริงและเมื่อถึงวันนั้นเขาหวังว่าทัศน์จะยังมองเขาด้วยความเป็นมิตรเหมือนเดิมรอตอนที่บอยจะได้เสวกะทัศน์ 555 ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ รอเวลาที่จะกล้าสารภาพ ขอบตุณมากๆนะครับ ขอบคุณครับบบ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณ ขอบคุณครับ เมื่อไหร่จะรักกันน้าาาา รอเหมือนกับคนที่ส่งขอความมาด้านล่างเลย ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]