หลงรักครูพละ เจ้าเสน่ห์ 3
เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นทั่วโรงเรียนสตรีมารดาพิทักษ์นักเรียนทยอยเดินออกจากอาคารเรียน บางกลุ่มมุ่งหน้าไปยังประตูโรงเรียนบางกลุ่มยังยืนพูดคุยกันอยู่ใต้ต้นไม้ส่วนสนามกีฬาที่เคยเต็มไปด้วยเสียงนกหวีดในช่วงบ่ายเริ่มเงียบลงทีละน้อยบอยนั่งอยู่ในห้องพักครูวิทยาศาสตร์ตามลำพังเขากำลังตรวจใบงานของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6กองกระดาษตรงหน้าถูกแบ่งออกเป็นหลายตั้ง ปากกาสีแดงในมือขีดแก้คำตอบไปเรื่อย ๆแต่ความสนใจของเขากลับไม่ได้อยู่กับงานทั้งหมดเพราะตั้งแต่เมื่อสิบนาทีก่อนเขาได้ยินเสียงหัวเราะคุ้นเคยดังมาจากทางเดินหน้าห้องเสียงนั้นเป็นของทัศน์“ครูครับพรุ่งนี้อย่าลืมเอารองเท้ากีฬามาด้วยนะครับ!”เสียงทัศน์ดังตามหลังนักเรียนกลุ่มหนึ่งก่อนเจ้าตัวจะเดินเข้ามาในห้องพักครูด้วยท่าทางสบาย ๆบอยเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติทัศน์ยังสวมเสื้อโปโลของโรงเรียนกับกางเกงกีฬาสีเข้มแขนเสื้อพับขึ้นเล็กน้อยตามความเคยชิน กระเป๋ากีฬาสะพายอยู่บนไหล่ข้างหนึ่งเส้นผมที่จัดทรงมาในตอนเช้าเริ่มยุ่งนิด ๆ จากการสอนและทำกิจกรรมกลางแจ้งตลอดวันเขาดูเหนื่อยแต่ยังยิ้มได้เหมือนเดิมและนั่นก็เป็นปัญหาสำหรับบอยเพราะไม่ว่าทัศน์จะอยู่ในสภาพไหนบอยก็มักพบว่าตัวเองเผลอมองอีกฝ่ายนานกว่าที่ควรเสมอ“ยังไม่กลับอีกเหรอบอย”เสียงเรียกทำให้บอยสะดุ้งเล็กน้อย“อ๋อ ยังเลยตรวจงานอีกนิดหน่อย”ทัศน์เดินเข้ามาใกล้โต๊ะวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ว่าง แล้วชะโงกดูเอกสารที่กองอยู่ตรงหน้า“อีกนิดหน่อยของนายคือกี่โมงเนี่ยผมเห็นนายตรวจงานตั้งแต่บ่ายแล้ว”“ก็เหลือไม่เยอะแล้ว”“ประโยคนี้ผมได้ยินตั้งแต่ตอนพักกลางวันแล้วนะ”บอยหัวเราะเบา ๆ“นายก็พูดเกินไป”“ผมพูดจริงต่างหาก”ทัศน์ลากเก้าอี้มานั่งข้างโต๊ะอย่างไม่ถือพิธีเขาหยิบขวดน้ำขึ้นดื่ม ก่อนถอนหายใจยาวเหมือนเพิ่งปลดภาระจากทั้งวันลงได้ท่านั่งของทัศน์ช่างเย้ายวนสายตาจริงๆการเอนตัวนั่งทำให้เป้ากางเกงมันรั้งขึ้นทำให้เป้าของทัศน์แนบบสนิทกับกางเกงวอร์มเห็นพวงใข่ที่แน่น พร้อมกับดุ้นควยที่ยาวอวบเห็นอย่างชัดเจนบอยมองตาแทบไม่กระพริบกับภาพตรงหน้าทัศน์ไม่ระวังตัวเลย เพราะไม่คิดว่าบอยจะชอบแอบมองอยู่บอยพยายามกลับไปสนใจงานแต่การที่ทัศน์นั่งอยู่ห่างออกไปเพียงช่วงแขนทำให้เขาต้องใช้สมาธิมากกว่าปกติกลิ่นสบู่อ่อน ๆจากเสื้อของอีกฝ่ายลอยมาเป็นระยะ เสียงฝาขวดน้ำถูกปิดดังแกร๊กตามด้วยเสียงทัศน์ฮัมเพลงเบา ๆ อย่างอารมณ์ดีเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ไม่น่าจะมีความสำคัญอะไรแต่สำหรับคนที่แอบรักใครสักคนมานานทุกอย่างกลับกลายเป็นรายละเอียดที่จำได้โดยไม่ต้องพยายาม“บอย”“หืม?”“เย็นนี้ไปกินข้าวกันไหม”ปากกาสีแดงในมือบอยหยุดค้างอยู่เหนือกระดาษ“กินข้าวเหรอ”“ใช่ ผมหิวมากวันนี้สอนกลางแจ้งตั้งหลายคาบ กลับบ้านไปกินคนเดียวก็ขี้เกียจทำกับข้าวนายไปเป็นเพื่อนหน่อยสิ”ทัศน์พูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลกแต่หัวใจของบอยกลับเต้นแรงขึ้นทันที“ได้สิ”เขาตอบเร็วไปนิด จึงรีบเสริม “ผมหมายถึง…งานเหลือไม่มากแล้วเดี๋ยวตรวจให้เสร็จก็ไปได้”ทัศน์ยิ้มกว้าง“ดีเลย งั้นผมรอ”เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูอะไรบางอย่างขณะที่บอยก้มหน้าตรวจงานต่อพร้อมกับสลับมองเป้าตุงแน่นของทัศน์แต่คราวนี้มุมปากของบอยยกขึ้นจนแทบห้ามไม่ได้ เย็นนี้เขาจะได้กินข้าวกับทัศน์อีกแล้วแค่คิดถึงเรื่องนั้นเขาก็รู้สึกว่าวันเหนื่อย ๆ ของตัวเองดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อประมาณยี่สิบนาทีต่อมาบอยเก็บเอกสารเข้ากระเป๋า ปิดคอมพิวเตอร์ และเดินออกจากห้องพร้อมทัศน์ทั้งคู่เดินผ่านสนามกีฬาที่เริ่มว่างเปล่าแสงแดดยามเย็นทอดยาวไปตามพื้นคอนกรีต ใบไม้ไหวตามลมเสียงนักเรียนจากประตูหน้าโรงเรียนดังมาเป็นระยะทัศน์เดินนำอยู่ครึ่งก้าวก่อนหันกลับมาถาม“วันนี้นายอยากกินอะไร”จริงๆบอยอยากตอบว่า อยากกินไส้กรอกนาย แต่ได้แค่คิด“อะไรก็ได้นายเลือกเลย”“อย่าตอบแบบนี้สิถ้าผมเลือกร้านแพง นายจะบ่นหรือเปล่า”“ผมเคยบ่นเรื่องกินข้าวกับนายด้วยเหรอ”ทัศน์ทำท่าคิดอย่างจริงจัง“ก็ไม่เคยนะ แต่ผมกำลังเปิดโอกาสให้นายบ่นล่วงหน้า”บอยหัวเราะจนต้องส่ายหน้า“นายเป็นคนอะไรเนี่ย”“เป็นคนหิวครับ” ทัศน์ตอบหน้าตาเฉยแล้วหัวเราะกับมุกของตัวเองเสียก่อนบอยมองรอยยิ้มนั้นโดยไม่รู้ตัวเขาชอบเวลาทัศน์หัวเราะจากใจชอบสีหน้าที่ผ่อนคลายและแววตาที่ดูเป็นมิตร บางครั้งทัศน์ก็ไม่ได้พูดอะไรเป็นพิเศษแต่เพียงแค่หันมายิ้มให้บอยก็รู้สึกเหมือนตัวเองได้รับอะไรบางอย่างที่มีค่ามากแล้ว“มองอะไร” ทัศน์ถามขึ้นกะทันหันบอยรีบหันไปมองถนน“เปล่า มองทาง”“ทางอยู่ข้างหน้านายไม่ใช่หน้าผมสักหน่อย”“ก็ผมกำลังจะมองนี่ไง!”ทัศน์หัวเราะเสียงดังก่อนยื่นมือมาตบไหล่บอยเบา ๆ อย่างสนิทสนมสัมผัสเพียงชั่วครู่นั้นทำให้บอยรู้สึกร้อนวูบไปทั้งตัวเขาต้องบังคับตัวเองไม่ให้แสดงอาการมากเกินไป เพราะสำหรับทัศน์การแตะไหล่เพื่อนร่วมงานคงไม่ได้มีความหมายอะไรเป็นพิเศษ แต่สำหรับเขามันเป็นอีกหนึ่งช่วงเวลาที่จะต้องแอบเก็บเอาไว้ในใจร้านอาหารที่ทั้งคู่เลือกเป็นร้านเล็กๆ ริมถนน มีโต๊ะไม้ไม่กี่ตัวและพัดลมติดผนังที่หมุนช้า ๆกลิ่นกระเทียมเจียวกับอาหารผัดลอยออกมาจากครัว บรรยากาศเรียบง่ายและคุ้นเคยทัศน์เลือกนั่งฝั่งตรงข้ามกับบอยก่อนเปิดเมนูแล้วขมวดคิ้วเหมือนกำลังวิเคราะห์โจทย์ยาก“เอาอะไรดี…”“สั่งที่นายอยากกินสิ”“ผมอยากกินหลายอย่าง”“งั้นก็สั่งสองอย่าง”“ถ้าสั่งสองอย่างนายช่วยกินด้วยนะ”บอยยิ้ม “ได้สิ”สุดท้ายทัศน์สั่งอาหารมาสองจานตามที่พูดจริงๆ เมื่ออาหารมาถึงเขาก็เลื่อนจานหนึ่งมาไว้ตรงกลางโต๊ะเพื่อให้ทั้งคู่ตักแบ่งกันได้สะดวก“ลองชิมอันนี้สิผมว่าร้านนี้ทำอร่อย”บอยตักชิมตามคำชวนก่อนพยักหน้า“อร่อยจริงด้วย”“เห็นไหม ผมเลือกร้านเก่ง”“ครับเก่งมากครับ”“ประชดหรือเปล่าเนี่ย?”“ชมจริง ๆ” ทั้งคู่หัวเราะพร้อมกันบทสนทนาดำเนินต่อไปอย่างไม่รีบร้อนพวกเขาคุยกันเรื่องนักเรียนที่ชอบส่งงานผิดห้องเรื่องกิจกรรมกีฬาสีที่กำลังจะมาถึงและเรื่องครูคนหนึ่งที่มักลืมเอากุญแจห้องพักครูติดตัวอยู่เสมอทัศน์เล่าเรื่องด้วยท่าทางสนุกสนานบางครั้งก็ทำเสียงเลียนแบบนักเรียนจนบอยหัวเราะจนต้องวางช้อน“นายไปจำท่าทางเด็กมาได้ยังไงขนาดนั้น” “ก็ผมเป็นครูพละที่มีทักษะการสังเกตดีเยี่ยมไง”“เกี่ยวกันตรงไหน”“เกี่ยวทุกอย่างครับ”บอยหัวเราะอีกครั้งแล้วมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกอิ่มเอมที่อธิบายไม่ถูกเขาอยากให้มื้ออาหารนี้ยาวนานกว่านี้อีกสักหน่อยอยากฟังเสียงทัศน์พูดต่ออยากเห็นรอยยิ้มแบบนี้อีก อยากให้ช่วงเวลาที่ได้นั่งตรงข้ามกันไม่จบลงเร็วเกินไปแต่ขณะเดียวกันบอยก็รู้ว่าความสุขของตัวเองตั้งอยู่บนความไม่รู้ของอีกฝ่ายทัศน์ไม่รู้ว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้ารักเขามากเพียงใดและบอยก็ยังไม่กล้าบอก“บอย”“หืม?”“นายเงียบไปเลยคิดอะไรอยู่?”บอยชะงักก่อนยิ้มกลบเกลื่อน“คิดว่าอิ่มแล้ว”“อ้าว ผมนึกว่านายกำลังคิดเรื่องวิทยาศาสตร์อะไรยากๆ อยู่เสียอีก”“นี่ผมพักกินข้าวนะไม่ได้ทำข้อสอบ”ทัศน์หัวเราะแล้วเลื่อนแก้วน้ำมาให้“ดื่มน้ำหน่อยเดี๋ยวสำลัก”บอยรับแก้วมาถือไว้หัวใจอ่อนยวบกับความใส่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้นอีกครั้งเขารู้ดีว่าทัศน์เป็นคนใจดีกับเพื่อนหลายคนไม่ใช่แค่กับเขา แต่ถึงจะรู้เช่นนั้น เขาก็ยังอดหวังไม่ได้ว่าสักวันหนึ่งความใส่ใจที่ได้รับจะมีความหมายพิเศษขึ้นมาหลังอาหารมื้อเย็นทั้งคู่เดินออกจากร้านพร้อมกัน ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพูไฟริมถนนเริ่มเปิดทีละดวงทัศน์ยืดแขนบิดตัวคลายเมื่อยก่อนหันมาหาบอย“วันนี้ดีจังได้กินข้าวอร่อย แถมมีเพื่อนคุยด้วย”บอยยิ้มให้“ผมก็ดีใจที่ได้มา”“งั้นคราวหน้ามาอีกนะ”“ได้สิ”ทัศน์พูดต่ออย่างไม่คิดอะไร“วันไหนผมเหนื่อยๆ ผมจะได้ชวนนายมากินข้าวอีก อยู่กับนายแล้วสบายใจดี”บอยพยักหน้าแม้หัวใจจะเต้นแรงกับประโยคนั้น“ได้เสมอ ถ้าผมว่างนะ”“โอเคตกลงตามนี้”ทัศน์ยกมือขึ้นแตะไหล่เขาอีกครั้งก่อนเดินนำไปยังที่จอดรถ บอยเดินตามหลังด้วยรอยยิ้มเล็กๆเขายังไม่รู้ว่าความรักครั้งนี้จะลงเอยอย่างไรแต่ในเย็นวันนั้น เขากลับบ้านพร้อมความสุขจากมื้ออาหารธรรมดา ๆที่มีความหมายไม่ธรรมดาสำหรับเขาเลยเพราะสำหรับบอยบางครั้งการได้อยู่ใกล้คนที่รัก แม้จะยังไม่ได้เป็นคนรักของเขาก็เป็นความสุขที่ยากจะหาอะไรมาแทนที่ได้และเขายังไม่รู้เลยว่าอีกไม่นาน ความสัมพันธ์ที่เคยมีเพียงเขาคนเดียวเป็นฝ่ายหวังจะเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย… เช้าวันจันทร์โรงเรียนกลับมาคึกคักอีกครั้ง เสียงนักเรียนพูดคุยกันดังมาจากหน้าห้องเรียนเสียงรองเท้าวิ่งกระทบพื้นทางเดินสลับกับเสียงครูเวรที่คอยเตือนนักเรียนให้เข้าแถวอย่างเป็นระเบียบบอยมาถึงโรงเรียนตั้งแต่เช้าตามปกติเขาวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะในห้องพักครู เปิดคอมพิวเตอร์เตรียมสื่อการสอนแล้วเดินไปซื้อกาแฟจากร้านหน้าโรงเรียนระหว่างยืนรอเครื่องดื่มเขานึกถึงบทสนทนาเมื่อคืนวันศุกร์โดยไม่รู้ตัววันไหนผมเหนื่อยๆ ผมจะได้ชวนนายมากินข้าวอีก อยู่กับนายแล้วสบายใจดีเป็นเพียงประโยคธรรมดาๆ ที่ทัศน์พูดออกมาโดยไม่ได้คิดอะไร แต่บอยกลับจำได้แม่นทุกคำเขารู้ว่าตัวเองไม่ควรตีความคำพูดเหล่านั้นเกินไปทัศน์เป็นคนอัธยาศัยดีและเข้ากับคนอื่นง่ายการชวนเพื่อนร่วมงานไปกินข้าวจึงอาจไม่ได้มีความหมายพิเศษอะไรเลย ถึงอย่างนั้นหัวใจของคนแอบรักก็ยังอดหวังไม่ได้“ครูบอยครับกาแฟได้แล้วครับ!”เสียงพนักงานเรียกทำให้เขาหลุดจากภวังค์บอยรับแก้วกาแฟมา ก่อนเดินกลับเข้าโรงเรียน แต่เมื่อผ่านบริเวณสนามกีฬาเขาก็เห็นคนที่กำลังนึกถึงยืนอยู่ตรงนั้นพอดีทัศน์กำลังพูดคุยกับนักเรียนชายกลุ่มหนึ่งเขาสวมชุดกีฬาของโรงเรียน ยืนกอดอกฟังนักเรียนอธิบายอะไรบางอย่างด้วยสีหน้าจริงจังก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อนักเรียนคนหนึ่งยกมือเกาหัวอย่างเขิน ๆ“คราวหน้าอย่าลืมรองเท้ากีฬาอีกนะถ้าลืมบ่อย ๆ ครูจะให้วิ่งรอบสนามเพิ่มจริง ๆ ด้วย”“โธ่ครูทัศน์ครับ ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายจริง ๆ ครับ!”“คราวที่แล้วก็พูดแบบนี้”เสียงหัวเราะของนักเรียนดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มของครูพละบอยยืนมองอยู่ห่าง ๆอย่างเผลอตัว เขาชอบเวลาทัศน์อยู่กับนักเรียนเพราะอีกฝ่ายดูมีชีวิตชีวาและเป็นธรรมชาติท่าทางมั่นใจไม่ได้ทำให้รู้สึกเข้าถึงยาก ตรงกันข้ามทัศน์กลับเป็นคนที่ทำให้นักเรียนกล้าพูดคุยและเข้าหาได้ง่ายบอยมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรู้ตัวว่าตัวเองกำลังยิ้มตามอีกฝ่าย“ครูบอยครับยืนยิ้มอะไรอยู่คนเดียวครับ”เสียงนักเรียนคนหนึ่งดังขึ้นข้างตัวทำให้บอยสะดุ้ง “เปล่า ครูกำลังคิดเรื่องงานอยู่ ไปเข้าแถวได้แล้ว”นักเรียนยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนวิ่งจากไปบอยถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินกลับห้องพักครู พยายามบอกตัวเองว่าเขาควรตั้งใจทำงานให้มากกว่านี้ไม่ใช่ปล่อยให้ความคิดถึงใครคนหนึ่งเข้ามาแทรกอยู่ในทุกช่วงเวลาของวัน แต่ดูเหมือนหัวใจของเขาจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือเท่าไรนักช่วงพักกลางวันบอยกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ที่โต๊ะประจำในโรงอาหารเขาเลือกนั่งมุมที่ไม่พลุกพล่านมากนักเปิดโทรศัพท์ดูตารางสอนของวันถัดไปไปด้วยระหว่างกินข้าว“ขอนั่งด้วยคนได้ไหม”บอยเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วทัศน์ยืนถือถาดอาหารอยู่ตรงหน้า“ได้สินายมานั่งเลย”ทัศน์วางถาดลงฝั่งตรงข้ามแล้วนั่งลงอย่างคุ้นเคย เขามองจานข้าวของบอยก่อนเลิกคิ้ว“นายกินแค่นี้เองเหรอ”“ก็ผมกินเท่านี้อิ่มแล้ว”“เมื่อวันศุกร์นายยังช่วยผมกินได้ตั้งเยอะ”บอยเกือบสำลักน้ำ“ก็วันนั้นผมหิว!”ทัศน์หัวเราะอย่างอารมณ์ดีก่อนเริ่มกินอาหารของตัวเอง“วันนี้ผมมีเรื่องจะเล่าให้ฟังด้วย”“เรื่องอะไร”“เมื่อเช้านักเรียนห้องหนึ่งทำลูกบอลหายไปสามลูกแล้วทุกคนยืนยันว่าไม่ได้เอาไป ผมเลยต้องตามหาตั้งแต่ก่อนเข้าแถวสุดท้ายรู้ไหมว่าเจอที่ไหน”บอยส่ายหน้า“อยู่ในห้องเก็บอุปกรณ์นั่นแหละแต่มีคนเอาไปวางไว้หลังกล่องจนมองไม่เห็น”“แล้วนายทำยังไง”“ก็เรียกเด็กมาคุยแล้วบอกว่าถ้าใครเอาไปเล่นแล้วไม่เก็บให้เรียบร้อยคราวหน้าต้องช่วยครูจัดอุปกรณ์ทั้งห้อง”บอยหัวเราะ“นายดุจริงหรือเปล่าเนี่ย”“ผมดุเป็นนะ!”“ไม่ค่อยเชื่อ”ทัศน์วางช้อนลงแล้วทำหน้าขึงขังเลียนแบบตัวเองเวลาสอนนักเรียน“นักเรียนทุกคนครับกรุณาเข้าแถวให้เป็นระเบียบ!”บอยหัวเราะจนต้องก้มหน้าเขาไม่เคยเห็นใครเปลี่ยนจากสีหน้าจริงจังมาเป็นสีหน้าทะเล้นได้รวดเร็วเท่าทัศน์มาก่อน“พอแล้ว ๆเดี๋ยวคนอื่นหันมามอง”“ก็ผมทำให้นายหัวเราะได้ก็ดีแล้วนี่”ประโยคนั้นทำให้บอยชะงักไปเล็กน้อยทัศน์พูดจบก็กลับไปกินข้าวตามปกติเหมือนไม่ได้ตระหนักเลยว่าคำพูดง่าย ๆ ของตัวเองส่งผลกับคนฟังมากเพียงใดบอยก้มหน้าตักข้าวเข้าปากพยายามซ่อนรอยยิ้มที่ยังคงอยู่บนใบหน้าเขาอยากบอกเหลือเกินว่าไม่ใช่แค่วันนี้หรอกที่ทัศน์ทำให้เขาหัวเราะได้ตั้งแต่รู้จักกันมาทัศน์ก็ทำให้เขามีความสุขได้ด้วยเรื่องเล็กน้อยเสมอหลังเลิกเรียนวันนั้นบอยได้รับข้อความจากทัศน์ทัศน์:พรุ่งนี้ว่างไหม ช่วยผมจัดอุปกรณ์กีฬาหน่อยได้หรือเปล่าบอยอ่านข้อความนั้นซ้ำสองรอบก่อนพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็วบอย: ว่างครับมีอะไรให้ช่วยบอกได้เลยไม่นานนักข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้นทัศน์:ขอบใจมากเพื่อน พรุ่งนี้เจอกันคำว่า เพื่อนทำให้บอยยิ้มจางลงเพียงเล็กน้อยเขารู้ดีว่าตอนนี้ทัศน์มองเขาเป็นเพื่อนร่วมงานที่สนิทกันและเขาเองก็ไม่เคยคาดหวังให้อีกฝ่ายเปลี่ยนความรู้สึกเพียงเพราะตัวเองรักมากกว่า แต่บางครั้งการได้เห็นสถานะของตัวเองชัดเจนเกินไปก็ทำให้เจ็บอยู่เหมือนกันบอยวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้“แค่ได้อยู่ใกล้ก็พอแล้วมั้ง…”เขาพูดกับตัวเองเบา ๆถึงจะรู้ว่าความรู้สึกนี้อาจไม่มีวันได้รับคำตอบแต่เขาก็ยังไม่อยากถอยออกมา เพราะทัศน์ไม่ได้ทำอะไรให้เขาต้องเจ็บเลยสักนิด คนที่ทำให้เขาหวั่นไหวมาตลอดก็ยังเป็นคนเดิมคนที่ชวนกินข้าว คนที่หัวเราะกับเรื่องไร้สาระและคนที่ไม่เคยรู้ว่าตัวเองมีความหมายกับใครมากเพียงใดบอยจึงเลือกเก็บความรักไว้ก่อนอย่างน้อยก็จนกว่าจะมีความกล้ามากพอที่จะพูดความจริงออกไปขอบคุณครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ {:5_136:}{:5_136:}{:5_136:} เข้าใจฟีลการอยู่ใกล้คนที่แอบชอบ แต่เค้าไม่รู้ตัว และไม่ได้รู้อะไรด้วยเลย ขอบตุณมากๆนะครับ ขอบตุณมากๆนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับบ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณ สนุกมากเลยครับ กำลังรออย่างใจจดจอ่เลยว่าสรุปจะเป็นอย่างไร ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]