คืนหนึ่ง
แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบใบหน้าที่ซีดเซียวของ แทน ในห้องพักชั้นห้าของอพาร์ตเมนต์เก่า เสียงนาฬิกาแขวนผนังดังติ๊กต็อกท่ามกลางความเงียบสงัดของตีสองครึ่ง ความเหนื่อยล้าจากการโหมงานหนักทำให้เปลือกตาของเขาหนักอึ้งจนแทบจะปิดลงให้ได้ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งแผ่วเบา แทนขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ดึกดื่นป่านนี้แล้วใครจะมาเคาะห้อง เขาลุกขึ้นเดินไปที่ประตูโดยไม่ได้มองช่องตาแมว แล้วบิดลูกบิดเปิดออกความว่างเปล่าต้อนรับเขา... ทางเดินยาวเหยียดไร้ผู้คน มีเพียงแสงไฟนีออนสีส้มกระพริบสลัวๆ แทนส่ายหัวด้วยความง่วงงุน คิดว่าตัวเองคงหูแว่วไปเอง จึงปิดประตูแล้วเดินกลับมานั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ตามเดิมผ่านไปไม่ถึงสิบนาที...ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง รูปแบบเดิมเป๊ะๆ ครั้งนี้แทนเริ่มหงุดหงิด เขาลุกพรวดพราดกระชากประตูเปิดออกกว้างตั้งใจจะต่อว่าคนที่มาแกล้งดึกๆ ดื่นๆ แต่สายตาก็ต้องปะทะกับความว่างเปล่าเช่นเคย ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลยแม้แต่เงาทันใดนั้น ความเย็นยะเยือกแปลกประหลาดก็พัดผ่านหลังคอของเขา พร้อมกับกลิ่นอัปชื้นของดินและฝนที่ลอยคละคลุ้งในห้องแอร์ที่ปิดสนิท แทนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัวที่เริ่มกัดกินความสงสัยเขาก้มลงมองที่พื้นหน้าห้อง... และหัวใจก็แทบหยุดเต้นรอยเท้าเปียกน้ำขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยโคลนสีดำ ปรากฏขึ้นทีละรอย... ทีละรอย... จากสุดทางเดินมืดมิด ค่อยๆ เดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องของเขาพอดีและก่อนที่แทนจะทันได้ถอยหนี เสียงกระซิบแหบพร่าเย็นเยียบก็ดังขึ้นข้างใบหูจากความว่างเปล่าด้านหลัง"เปิดประตูให้ฉัน... เข้าไปหน่อย..."
หน้า:
[1]