น้าเขยทหารอากาศเสียพนันบอลกับสาวเสียบ ตอนที่34
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย zebu เมื่อ 2026-9-27 08:18พอสำหรับคนที่เพิ่งส่งเด็กกลับบ้านพอสำหรับอาจารย์ที่ยังต้องกลับไปเป็นอาจารย์และพอสำหรับผู้ชายที่เพิ่งรู้ว่าเกาะกลางอกใครคนหนึ่งไม่ได้เล็กอย่างที่คิด......................................
บ่ายวันเสาร์บ้านกว้างสำหรับการอยู่คนเดียวนาฬิกาในครัวเดินดังกว่าปกติ เพราะไม่มีเสียงบีคอยกลบน้าอ๊อดยืนเท้าเปล่าบนกระเบื้องเย็นมือจับขอบอ่างล้างจานโดยไม่เปิดน้ำเขาฟังบ้านก่อนฟังตัวเอง ชั้นบนเงียบประตูห้องบีปิดสนิท บียังอยู่สุโขทัยสาวภรรยายังทำงานต่างจังหวัดข้อความสั้นๆจากเธอเมื่อคืนมีแค่รูปอาหารกับคำว่าอย่านอนดึกอ๊อดตอบไปคำเดียวว่า ได้แล้วไม่ส่งต่อน้าอ๊อดตักข้าวจากหม้อที่อุ่นซ้ำข้าวขอบหม้อเริ่มแห้งน้ำพริกกับไข่เจียวจากเช้ายังอยู่บนเตาตักแล้วก็ยืนถือจาน สักครู่จึงวางจานลงบนโต๊ะที่ตรงข้ามว่าง ค่อยๆ นั่งช้อนเข้าปากได้สองคำ แล้วหยุดวันศุกร์ยังค้างอยู่ในตัว ค้างแบบร่างกายจำจังหวะที่ไม่จบภาณุกลับไทยตอนเช้าวันศุกร์คอนโดยังมีกลิ่นกระเป๋าเดินทางโซฟาในห้องนั่งเล่นยุบตรงกลางจูบช้าๆ มืออยู่บนเสื้อ ใกล้จนผ้าเริ่มร้อนแล้วน้าอ๊อดขอตัว ภาณุยังหอบ ปากยังเปิดจะพูดคำว่ายังไม่เสร็จดังตอนน้าอ๊อดหมุนพวงมาลัยออกจากลานจอดรถไฟแดงแรกเห็นมือตัวเองบนพวงมาลัยแล้วนึกถึงมือที่เพิ่งถอนออกจากอกคนอีกคนเสาร์นี้บ้านว่างพอจะตอบได้พอจะขับไปได้พอจะทำให้คำว่ายังไม่เสร็จจบบนโซฟาเดิมจอมือถือสั่น ข้อความภาณุขึ้นตอนยังถือช้อนวันนี้คอนโดว่าง เมื่อวานพี่ไปกลางคันผมยังคิดถึงน้าอ๊อดอ่านจนจบ นิ้วโป้งค้างบนแป้นมือถือพิมพ์คำว่ากำลังไป แล้วลบพิมพ์คำว่าวันนี้อยู่บ้าน แล้วลบเหลือเคอร์เซอร์กะพริบ ถ้าตอบตอนบ้านว่างขนาดนี้ เขาจะไปไม่ใช่เพราะข้อความหวานเพราะบ้านไม่มีคนเดินผ่านหลังเขาไม่มีบีเปิดตู้เย็นไม่มีสาวภรรยาถามว่าเย็นนี้กินอะไรความว่างจะผลักเขาออกจากประตูเองน้าอ๊อดวางมือถือลง ไม่ปิดเครื่องแค่ไม่ให้ตัวอักษรมาจ้องลุกไปเปิดตู้เย็นเปิดก๊อก ล้างจานที่แทบไม่ได้กินฟองสบู่ล้นข้อมือ ดูฟองจนแตกหมดก่อนจะปิดน้ำโทรศัพท์สั่นอีกครั้ง ไม่ใช่ข้อความเป็นสายเรียกเข้าชื่อเพื่อนรุ่นเดียวกัน เรียนด้วยกันอ๊อดเช็ดมือกับผ้าที่ขอบอ่าง แล้วรับ「เย็นนี้มานะ」 เสียงอีกฝ่ายครึกครื้นเกินบ้านหลังนี้「ร้านอาหารแถวลาดพร้าว」「มีคนพาครอบครัวมาด้วย」「ไม่ได้เมา」「มากินข้าวรู้จักกัน」น้าอ๊อดหันไปมองโต๊ะที่ว่างตรงข้ามไม่มีใคร「กี่โมง」「ห้าโมงกว่า ๆ」「มีที่จอดรถ」「มาก่อนก็ได้นะ นั่งเล่นกับเด็ก ๆ」เขาควรปฏิเสธ บ้านว่างไม่ใช่เหตุผลที่ต้องไปเข้าสังคมแต่ถ้าอยู่ต่อ มือจะหยิบมือถือขึ้นมาอีกแล้วคำว่ากำลังไปจะถูกส่งก่อนที่เขาจะคิดทัน「ไปได้」เสียงตัวเองเรียบ「ไม่ดึก」เพื่อนหัวเราะ「ไม่ดึกอยู่แล้ว วันนี้มีเด็ก」「มาเถอะ」วางสาย ครัวกลับไปเงียบน้าอ๊อดยืนอยู่นานพอที่จอจะสว่างอีกครั้งด้วยข้อความภาณุซ้ำไม่เปิดอ่าน ผ่านห้องบี มือเกือบแตะลูกบิดแล้วไม่เปิดข้างในเขารู้ว่าเก็บเรียบร้อยเปิดไปก็ได้แค่กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มกับไม้แขวนว่างขึ้นบันไดช้า ห้องนอนมีแสงบ่ายตัดพื้นเตียงเก็บเรียบร้อย เปิดตู้หยิบเสื้อเชิ้ตบางสีขาวกางเกงยีนส์อาบน้ำนานกว่าปกติน้ำร้อนจัดตอนแรก แล้วค่อยปรับเย็นลงถูแขนจนผิวแดง เหมือนจะถูวันศุกร์ออกจากมือมันไม่ออก เหลือแค่ผิวสะอาดกับความจำที่ยังติดในกล้ามเนื้อกระจกห้องน้ำมีไอน้ำ ปาดด้วยฝ่ามือหน้าในกระจกเป็นนายทหารที่ไม่ได้ใส่เครื่องแบบผมสั้น ดูปกติพอจะไปนั่งโต๊ะครอบครัวเพื่อนได้ข้างในยังเป็นคนที่เมื่อวานยอมบนโซฟาแล้วยังไม่ยอมจบหยิบนาฬิกาข้อมือจากโต๊ะ แหวนสวมอยู่ที่นิ้วตลอดน้าอ๊อดดูแหวนที่สวมอยู่ที่นิ้วตลอดใต้แสงไฟห้องน้ำนานกว่าที่ควรแล้วปิดไฟเดินลงมาชั้นล่างมือถืออยู่บนโต๊ะครัว น้าอ๊อดยกจอขึ้น หน้าจอมีรายชื่อล่าสุด ภาณุอยู่บนนั้นถัดลงมาไม่ไกลมีชื่อที่เซฟใหม่ภูพา เซฟไว้หลังวันนั้นที่ร้านกาแฟใกล้ที่ทำงานยังไม่ชินว่าเด็กผู้ชายที่เคยวิ่งไล่กันหลังโรงเรียนตอนนี้เป็นผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามแก้วกาแฟ แล้วทิ้งเบอร์ไว้โดยไม่ขอเข้ามาในชีวิตเกินกว่านั้นแค่รู้ว่าในกรุงเทพยังมีคนที่รู้จักเขาก่อนมียศก่อนมีเมีย ก่อนมีครอบครัวในบ้านหลังนี้ก่อนมีคลิป น้าอ๊อดหยิบกุญแจรถอยู่ตะกร้าใกล้ประตูปิดและล็อกประตูบ้านเรียบร้อยยืนในเงารั้วบ้านครู่หนึ่ง มองหน้าต่างชั้นบนแล้วนึกว่าเย็นนี้ถ้ากลับเร็วบ้านจะว่างเหมือนเดิมข้อความบนจอจะยังค้างและมือเขาจะว่างพอจะตอบเขาเปิดประตูรถ ปรับกระจก ยังไม่สตาร์ททันทีมือวางบนพวงมาลัยในท่าเดียวกับวันศุกร์ตอนขับออกจากลานจอดรถคอนโดคราวนั้นมีคำว่ายังไม่เสร็จดังค้างคราวนี้มีคำว่าไม่ดึกดังค้างสตาร์ทรถ เปิดวิทยุเบาๆไม่เปิดแชท ไม่ตอบภาณุ ไม่กดชื่อภูพาขับออกจากซอยบ้านไปลาดพร้าวทิ้งบ้านว่างไว้ข้างหลังทิ้งข้อความคิดถึงไว้ในเครื่องโดยยังไม่ยอมให้มันกลายเป็นเส้นทางบ่ายนั้นเขาเลือกโต๊ะที่มีเด็กวิ่งไม่ใช่เพราะอยากเข้าสังคมเพราะถ้ายืนในครัวต่ออีกชั่วโมงบ้านว่างจะพาเขาไปที่ที่ไม่ใช่ร้านอาหาร ลานจอดร้านอาหารแถวลาดพร้าวแคบกว่าที่คิดรถครอบครัวจอดชิดกันเป็นแถวคาร์ซีท ถุงของเล่น รองเท้าเด็กน้าอ๊อดจอดรถมุมด้านใน ปิดเครื่องแล้วนั่งครู่หนึ่งมือยังวางบนพวงมาลัย จอมือถือคว่ำบนที่วางแก้วข้อความภาณุค้างอยู่ใต้ฝาเครื่องล็อกรถ เดินเข้าไปในร้านเสียงเด็กกรีดดังก่อนกลิ่นต้มยำโต๊ะยาวที่เพื่อนๆ จองไว้แล้วเก้าอี้เหล็กติดเบาะผ้าลายเพื่อนโบกมือจากหัวโต๊ะภรรยาเพื่อนลุกพอกับน้าอ๊อดเดินถึง「มาแล้ว」 เธอยิ้มแบบคนที่คุ้นชื่อมากกว่าคุ้นหน้า「นี่ลูกคนโต」「นี่คนเล็ก」อ๊อดก้มจับมือเด็กโตเบาๆ มือเด็กชื้นจากน้ำแข็งที่แอบหยิบคนเล็กซ่อนหลังขาแม่แล้วโผล่มามองนาฬิกาข้อมือเขา「ภรรยาไปงานต่างจังหวัด」 อ๊อดพูดก่อนถูกถามซ้ำ「หลานกลับบ้านแม่ที่สุโขทัย」「เลยว่าง」เพื่อนๆ พยักหน้าเข้าใจทันทีว่าเหงาแบบบ้านว่างมีคนพยักหน้าเห็นใจมีคนบอกว่าวันเสาร์แบบนี้ออกมาเจอกันบ้างดีแล้วน้าอ๊อดเดินไปที่เก้าอี้ริมมุมที่เห็นลานจอดเห็นหลังคารถตัวเองเป็นแผ่นสีคล้ำใกล้รถครอบครัววางกุญแจไว้ข้างแก้วน้ำต้มยำมาก่อน ผัดผักตาม ข้าวในจานเล็กเด็กคนโตยกช้อนจิ้มทอดมันกุ้งจิ้มน้ำจิ้มแล้วทำตกภรรยาเพื่อนเช็ดโต๊ะ อ๊อดยื่นกระดาษทิชชูให้โดยไม่พูดมากกินช้าๆ พริกในน้ำต้มยำร้อนที่ปลายลิ้นน้าอ๊อดดื่มน้ำเปล่าบ่อยกว่ายกแก้วเหล้าที่เพื่อนเปิดไว้เด็กคนเล็กยื่นรถของเล่นข้ามโต๊ะมาถึงข้อศอกล้อเหลืองตัวถังแดง สีถลอกที่กันชน「ดู」อ๊อดก้มรับรถมาวางบนฝ่ามือล้อหมุนติดนิ้ว เขาทำเสียงเครื่องเบาๆเด็กขำ ตัวเองก็ขำตามได้จริงครู่หนึ่งไม่ใช่ขำเอาใจ เพราะมือเด็กสะอาด ไม่มีรอยที่ต้องอธิบายต่างจากมือตัวเองเมื่อเย็นวันศุกร์ ที่เพิ่งถอนออกจากผ้าและผิวแล้วมาวางที่พวงมาลัยรถน้าอ๊อดคืนรถของเล่น เด็กวิ่งไปให้พ่อดูแทนน้าอ๊อดหยิบช้อน ต้มยำยังค้างอยู่ความคิดมาไม่ทันช้อน นึกถึงบีโดยไม่ตั้งใจเสื้อนักศึกษาไม่อยู่ที่ราวนึกถึงภรรยาโดยไม่ตั้งใจงานต่างจังหวัด รูปอาหารเมื่อคืน คำว่าอย่านอนดึกเขานั่งโต๊ะครอบครัวคนอื่นทั้งที่แหวนยังอยู่ที่นิ้วภาณุโผล่มาเป็นภาพโซฟา หอบ คำว่ายังไม่เสร็จอ๊อดปัดออกก่อนภาพจะตกบนจานข้าวโต๊ะนี้มีเด็ก ของแบบนั้นไม่มีที่วาง「อร่อยไหมลุง」 เด็กโตถามน้าอ๊อดพยักหน้า「อร่อย」คำว่าลุงทำให้ยิ้มได้อีกนิดแล้วยิ้มนั้นค้างไม่นาน ครอบครัวเพื่อนเริ่มเก็บของก่อนทุ่มภรรยาเพื่อนเช็ดปากลูก เพื่อนช่วยยกคาร์ซีทเด็กเล็กโบกมือให้ทั้งโต๊ะแล้วโบกซ้ำให้อ๊อดเป็นคนสุดท้ายน้าอ๊อดโบกตอบ นิ้วที่เพิ่งจับรถของเล่นยังงออยู่กลางอากาศน้าอ๊อดเดินส่งถึงรถ รถครอบครัวสตาร์ท ไฟท้ายแดงเด็กในคาร์ซีทยังแปะมือที่กระจกน้าอ๊อดยกมืออีกครั้ง รอยยิ้มอยู่บนหน้าจนรถเลี้ยวพ้นไม้กั้นหมดตอนลานว่าง เสียงร้านกลับมาเหลือแต่จานข้าวกับผู้ใหญ่เหลือคนโสดสามคนกับตัวเขาเก้าอี้เด็กยังดึงออกไม่เข้าที่ช้อนคันเล็กค้างบนจานข้าวเพื่อนเทน้ำแข็งลงแก้วตัวเอง「ร้านเหล้าอยู่ซอยถัดไป」「ใกล้」「ไปต่อแก้วสองแก้ว」「แล้วแยก」「อ๊อดจอดรถไว้ที่นี่ได้」「ขึ้นคันเดียว เดี๋ยวส่งกลับมาเอา」อีกสองคนพยักง่าย เหมือนตัดสินใจไว้ก่อนอาหารหมดจานน้าอ๊อดมองลานจอด รถตัวเองยังอยู่มุมในใต้แสงไฟร้าน กุญแจในมือหนักขึ้นถ้ายืนยันขับเอง จะมีข้ออ้างกลับบ้านเร็วบอกได้ว่าไม่ดื่ม บอกได้ว่าเช้ามีธุระประตูบ้านจะเปิดในอีกสามสิบนาทีแต่บ้านนั้นว่าง ข้อความภาณุยังค้างถ้ากลับไปยืนในครัวอีกครั้งนิ้วจะไม่ลบคำว่ากำลังไปน้าอ๊อดหมุนวงกุญแจรอบนิ้วชี้ ดังกริ๊กเบาๆ「ขึ้นคันเดียวก็ได้」เสียงเรียบ「สองแก้ว」เพื่อนตบไหล่「ไม่นาน」「หมดแก้วแล้วแยก」น้าอ๊อดเก็บกุญแจรถตัวเองลงกระเป๋ากางเกงไม่ทิ้งไว้บนโต๊ะ เหมือนยังอยากจับของที่เป็นทางกลับเสื้อเชิ้ตบางติดหลังเพราะอากาศร้านทั้งสี่คนเดินออกจากร้านอาหารนั้งในรถเก๋งคันเดียว กลิ่นหนังเบาะปนน้ำหอมเพื่อนอ๊อดนั่งหลังฝั่งคนขับ เข่าชิดพนักที่นั่งมือยังอยู่ในกระเป๋ากางเกงจับกุญแจรถที่ไม่ได้ขับมาไฟร้านอาหารเล็กลงในกระจก เหลือเป็นจุดเล็กๆ แล้วหายซอยแคบลง ป้ายร้านเล็ก ตัวอักษรไม่ครบทุกดวงไฟสีเหลืองอุ่นเจือม่วง เบสดังจากในร้านออกมาถึงฟุตบาทก่อนประตูจะเปิดเพื่อนคนขับหัวเราะ「สองแก้วเอง」「หมดแล้วแยก」น้าอ๊อดพยักหน้า ไม่ได้ตอบสายตามองทางออกตั้งแต่ยังไม่ถึงเก้าอี้ในร้านโต๊ะไม้ติดกัน คนไม่แน่นแต่แน่นตรงเคาน์เตอร์น้าอ๊อดเลือกมุมที่เห็นประตู เห็นโถงเห็นบันไดขึ้นชั้นบนสั่งเหล้าโซดา แก้วแรกวางลงตรงหน้าพร้อมน้ำแข็งที่ดังกรอบกุญแจรถในกระเป๋ายังร้อนเหมือนมือยังต้องการของที่เป็นทางกลับชั้นบนมีห้องกระจกบางส่วน ผ้าม่านเปิดค้างเจ้าของร้านยืนหลังจอ ภาพกล้องวงจรปิดกระพริบเป็นช่องเขาหยุดนิ้วบนเมาส์ หน้าคุ้นๆไม่ใช่คุ้นจากลูกค้าประจำ คุ้นจากคลิปที่มิ้นต์เคยเปิดในวงนายทหาร เสื้อเครื่องแบบ ถูกทำให้ร้องเสียงครางถูกถ่ายไว้ เสียงในคลิปดังในหัวเจ้าของร้านเขายิ้มแคบ ไม่เรียกชื่ออ๊อดออกปากหยิบโทรศัพท์พิมพ์สั้นๆ แล้วพลิกคว่ำเรียกเด็กดริ้งคนหนึ่งขึ้นมาหาผิวขาว หน้าตาดี ผมยาวรวบ ต่างหูเล็กรอยยิ้มถูกฝึกมาแล้ว เจ้าของร้านพูดเบาๆพอให้ได้ยินเหนือเพลง「โต๊ะมุมนั้น」「คอยเติม」「คอยคุย」「คืนนี้ให้อยู่ยาว」「แก้วไม่ให้แห้ง」「อย่าเพิ่งพาขึ้น」「ให้มึนก่อน」เด็กดริ้งกวาดตาลงไป เห็นอ๊อดนั่งหลังตรงเกินคนมาดื่มเล่นเห็นมือที่จับแก้ว เห็นแหวนที่นิ้ว「คนนั้นเหรอคะ」「คนนั้น」เจ้าของร้านไม่เสริม เธอไม่ต้องรู้ทั้งเรื่องรู้หน้าที่ก็พอ อ๊อดไม่รู้บทสนทนาชั้นบนเห็นแค่คนเดินผ่านโต๊ะแล้วยิ้มยิ้มนั้นไม่ชนตาเขาตรงๆไปตกที่แก้วก่อน เพื่อนยกแก้ว「อ๊อด」「หมดแก้ว」น้าอ๊อดชนแก้วตาม เหล้าโซดาลงคอแก้วแรกยังคุมได้ โต๊ะคุยเรื่องบ้านเรื่องลูกเพื่อนที่เพิ่งโบกมือ เรื่องงานเรื่องใครจะแต่ง น้าอ๊อดตอบสั้นเด็กดริ้งมาเติมน้ำแข็งคีมคีบดังกรอบในแก้วที่ยังไม่หมดเธอยืนนานเกินพนักงานทั่วไปสะโพกชิดขอบโต๊ะเขาโดยไม่ขอ「พี่มาเป็นกลุ่มเลย」เสียงนุ่ม「เดี๋ยวจัดถาดผลไม้ให้」น้าอ๊อดพยัก ไม่มองนานเคยโดนทักแบบยิ้มในวงที่เจ็บมาแล้วรอยยิ้มแบบนี้ทำให้คอแห้งก่อนเหล้าจะทำงาน「ไม่ต้อง」 น้าอ๊อดพูด「เดี๋ยวกลับ」「อยู่ก่อนค่ะ」เธอเติมโซดาโดยที่เขาไม่ได้พยักหน้าแก้วเต็มเหมือนเพิ่งเริ่ม เพื่อนคนหนึ่งไปห้องน้ำอีกคนลุกไปสูบบุหรี่ เหลืออ๊อดกับเพื่อนคนขับที่ก้มพิมพ์ข้อความเด็กดริ้งย้ายมาด้านเก้าอี้ว่าง ไม่ได้ถามวางแก้วอีกใบลง บอกว่าโต๊ะสั่งเพิ่ม「อันนี้อีกแก้ว」「ร้านเปิดถึงดึก」「พี่ไม่ต้องรีบ」「ไม่ดึก」เสียงน้าอ๊อดยังปกติ มือกำแก้วแน่น「เดี๋ยวกลับ」เธอยิ้มอย่างคนที่ได้ยินคำนี้บ่อยไม่ถอนตัว เลื่อนเก้าอี้เข้ามาจนต้นแขนชิดต้นแขนเขาชุดสายเดี่ยวสีเข้มตัดผิว เวลายื่นเติมน้ำแข็ง อกเธอถูผ่านแขนเสื้อเชิ้ตบางเป็นจังหวะสั้นๆนิ่ม อุ่น ผ้าบางของเธอติดผิวเขาแล้วคลายน้าอ๊อดเกร็งแขน ไม่ได้ถอยออกทันทีเหล้าเริ่มทำให้การถอยช้ากว่าการรับรู้อกเธอถูซ้ำตอนเอื้อมที่ทิชชู คราวนี้กดชัดหัวนมแข็งผ่านผ้ามาที่ท้องแขนเขาเขากลืนน้ำลายดังในคอตัวเองเพื่อนคนขับยังก้มจอ ไม่ทันเห็น「หน้าพี่แดงแล้ว」 เธอพูดใกล้หู「ร้านร้อนค่ะ」「ร้อน」คำเดียว เสียงต่ำกว่าที่ตั้งใจเธอหัวเราะเบาๆ ไม่ขยับออกไหล่เธอยังชิดทุกครั้งที่เบสสั่นอกเธอก็ถูแขนเขาอีกนิดโดยไม่ต้องยื่นแก้วที่สองลงเร็วกว่านิสัย หัวเริ่มเบาเบาแบบคนดื่มบนท้องที่กินข้าวน้อยบวกบ้านว่าง บวกความผิดที่ค้างจากวันศุกร์บวกแก้วที่ถูกเติมเร็วกว่าที่เขาขอร่างกายทำงานเร็วกว่าปากกางเกงยีนส์เริ่มตึงตรงเป้าไม่ใช่เพราะเขาอยากได้มือคนนี้เพราะแขนยังจำความนิ่มเพราะเหล้าที่โต๊ะครอบครัวเพื่อนเมื่อครู่ยังใช้ได้น้าอ๊อดขยับเก้าอี้ออกหนึ่งนิด เก้าอี้ชนขาโต๊ะเธอขยับตามมาหนึ่งนิดเหมือนปัดผ้าคราวนี้ต้นขาสัมผัสต้นขาเขาผ่านผ้ามือเธอวางบนขอบโต๊ะใกล้ข้อมือแล้วนิ้วลงมาที่เข่า ช้าๆ ไม่กดแรงแค่พอให้รู้ว่าทางต่อไปอยู่ตรงไหนน้าอ๊อดกำแก้วแน่น อีกมือยังอยู่ในกระเป๋าจับกุญแจรถควยแข็งขึ้นเป็นลำ น้าอ๊อดเบี่ยงลำตัวเข้าโต๊ะพยายามบังแต่การก้มนั้นทำให้เธอเข้าใกล้ขึ้นอีกชั้นบน เจ้าของร้านเดินลงมาทักเพื่อนอ๊อดสั้นๆ ชื่อเล่น ของลูกค้าประจำที่คุ้นเคย「มาอีกแล้ว」「คืนนี้มีของดีมาด้วยนะ」เพื่อนหัวเราะรับ ไม่ได้ยินความหมายที่สองยังไม่เงยจากจอทันที่มือบนขาอ๊อดเลื่อนเจ้าของร้านหันมามองอ๊อดนานกว่าลูกค้าคนอื่นหลายวินาทียิ้มแคบแบบคนจำของได้แล้วยังไม่ขอคืนทันทีน้าอ๊อดเงยหน้า สายตาชนกัน น้าอ๊อดไม่รู้จักหน้าแต่ร่างกายจำความไม่สบายใจแบบนี้ได้แบบมีคนรู้เรื่องที่เขาไม่อยากให้ใครรู้สายตานั้นตกจากหน้าเขาลงไปที่โต๊ะไม่พูด แค่เคาะโต๊ะใกล้แก้ว「ดูแลดี ๆ」พูดกับเด็กดริ้ง เสียงฟังเหมือนบริการมือที่เคาะฟังเหมือนนับเวลา แล้วเดินผ่านไปทักโต๊ะอื่นทิ้งกลิ่นบุหรี่บางๆ ไว้หลังเก้าอี้เพื่อนคนสูบบุหรี่ยังไม่กลับ เพื่อนคนขับลุก「ฉี่ก่อน」「อ๊อดนั่งก่อน」เก้าอี้สองตัวว่างรอบเขาในจังหวะเดียวเพลงดังขึ้น ไฟโต๊ะมุมอุ่นเกินจริงเด็กดริ้งไม่รออนุญาต เลื่อนมือจากเข่าเข้าด้านในต้นขานิ้วหาตะเข็บยีนส์ พบความตึงแล้วพยายามคว้าลำควยผ่านผ้ากดตามรูปที่แข็งขึ้นชัด น้าอ๊อดสะดุ้งแก้วสั่น น้ำแข็งชนขอบแก้ว「พอ」เสียงแหบไม่ดังนักเพราะไม่ต้องการให้ทั้งร้านหันเธอไม่ถอนทันที ฝ่ามือยังวางอยู่หัวแม่มือขยับสั้นๆ ตามแนวที่ผ้าขึง「พี่แข็งแล้ว」กระซิบ「ไม่ต้องเกร็ง」「ห้องด้านในมีโซฟา」อกเธอถูแขนอีกครั้งตอนก้มเข้ามาร้อนผ่านเสื้อเชิ้ตถึงผิวควยกระตุกใต้ฝ่ามือเธอทั้งที่หัวเขายังพูดว่าไม่ภาพโซฟาวันศุกร์กับภาพโซฟาที่เธอพูดทับกันน้าอ๊อดเกลียดที่ร่างกายไม่แยกของสองอย่างนี้ทันมือที่กำกุญแจออกจากกระเป๋าจับข้อมือเธอไว้เหนือเป้ากางเกงไม่รุนแรง แค่หยุดไม่ให้เลื่อนเข้าซิป「พอ」ชัดขึ้น「ไม่ไป」เธอยิ้มอย่างคนเคยได้ยินคำนี้ตอนแก้วที่สองยังไม่โกรธ ข้อมือในกำมือเขายังอุ่น อกยังชิดแขน「นั่งต่อก็ได้」「พี่ไม่ต้องลุก」「เดี๋ยวเติมให้」เพื่อนคนสูบบุหรี่เดินกลับมาพอดีเธอถอนมือทัน กลายเป็นปัดผ้าที่ตักเขา ยิ้มให้เพื่อน「ร้อนค่ะ」อ๊อดไม่ยิ้ม กางเกงยังตึงนั่งชิดโต๊ะจนขอบไม้กดท้องเหงื่อออกที่สันหลังทั้งที่แอร์เปิด「ไหวไหมอ๊อด」 เพื่อนถาม「หน้าแดง」「ร้อน」「ไปฉี่แป๊บนึง」น้าอ๊อดลุกช้าๆ ผ้ายีนส์เสียดสีลำที่ยังไม่อ่อนตัวเก้าอี้ครูดพื้น ไหล่ชนขอบโต๊ะเบา ๆพื้นเอียงกว่าที่ควร เด็กดริ้งมองแก้วที่ยังไม่หมดแล้วยกคีมน้ำแข็งอีกครั้งตอนเขาหันหลัง「แก้วพี่เดี่ยวน้องชงเหล้าไว้ให้นะค่ะ」น้าอ๊อดไม่หัน ก้าวแรกไปห้องน้ำไม่ใช่ก้าวไปประตูหน้ามือที่เพิ่งจับข้อมือคนอื่นยังสั่นมืออีกข้างกำกุญแจจนคมเหล็กกดฝ่ามือในหัวมีแต่คำว่าพอที่เพิ่งใช้กับความจริงที่ร่างกายยังไม่พอฟังคำนั้นชั้นบน เจ้าของร้านหยิบโทรศัพท์นิ้วจ่อชื่อมิ้นต์ น้าอ๊อดก้าวแรกไม่ตรงไฟเหลืองนวลตัดเป็นแสงขาวตั้งแต่ทางไปห้องน้ำผนังสั่นตามเบส พื้นลายไม้ลามิเนตลื่นที่ขอบน้าอ๊อดยันฝ่ามือกับกำแพงเบาๆก้าวสั้น ไหล่เอียงเจ้าของร้านยืนดักก่อนที่เขาจะถึงประตูห้องน้ำผู้ชายแค่ขยับจากเงาเสาไปบังทางเดินในจังหวะที่น้าอ๊อดก้าวไม่มั่น「ไหวไหมพี่」เสียงต่ำอบอุ่นเกินคนเพิ่งทักที่โต๊ะ「หน้าแดง」「ทางนี้ลื่น」น้าอ๊อดพยัก จะเดินเฉียดไหล่ชนแขนคนตรงหน้ากลิ่นบุหรี่บางๆ ปนน้ำหอมร้านมือใหญ่รับพาดหลังเขาก่อนที่เขาจะขอเป็นพยุง ฝ่ามือกว้างทับสะบักแล้วนิ้วเลื่อนลงมาที่เอวตอนเขาโซเซอีกก้าว「พยุงก่อน」「อย่าเพิ่งเข้าไปคนเดียว」「ล้มในนี้แล้วเรื่องยาว」คำนั้นฟังเป็นห่วง นิ้วไม่ฟังคำมือที่เอวเลื่อนมาด้านหน้าเล็กน้อยบังด้วยลำตัวเจ้าของร้านที่ขวางมุมกล้องนิ้วกลางกับนิ้วนางแตะตะเข็บยีนส์ที่ตึง ไม่กดเต็มที่แค่ยืนยันว่าของที่เห็นตอนน้าอ๊อดลุกจากโต๊ะยังอยู่น้าอ๊อดสะดุ้ง หายใจติด「ไม่ต้อง」เสียงแหบ「ฉี่」「รู้」เจ้าของร้านยิ้ม ปากอยู่ใกล้หูเกินระยะลูกค้า「พี่แข็งตั้งแต่ลุก」「ไม่เป็นไร」「ร้านผมดูแลได้」มือพยุงที่หลังยังอยู่มืออีกข้างที่แอบอยู่ระหว่างลำตัวกับกำแพงรูดตามรูปกางเกงสั้นๆไม่ถึงซิป พอให้ลำที่ตุงกระตุกในผ้าอ๊อดกัดฟัน หลังชนผนังหัวโยก ในหัวซ้อนกันหลายชั้นมือเด็กดริ้งเมื่อครู่โซฟาวันศุกร์ที่ยังไม่จบแหวนที่นิ้วข้อความภาณุที่ไม่ได้ตอบและมือผู้ชายที่กำลังทำเป็นพยุงน้าอ๊อดจับข้อมือคนตรงหน้า ไม่เต็มแรงเหล้าทำให้กำแล้วคลาย「พอ」เจ้าของร้านไม่ถอนทันที รู้ว่าจังหวะนี้สั้นถ้าปล่อยให้เข้าห้องน้ำแล้วออกไป คนนี้จะไม่กลับมาที่โต๊ะมุมอีกคลิปในหัวเขายังไม่จบที่การยืนดูจอคืนนี้คนในคลิปเดินเซอยู่ในร้านตัวเอง「ไม่ต้องเกร็ง」เสียงยังนุ่ม「ไม่ทำอะไรในโถง」「พี่แค่ทรงตัวไม่ค่อยอยู่」「ห้องด้านในมีโซฟา」「เงียบ」「ไม่มีเพื่อนมุง」「นั่งให้หายก่อนค่อยกลับโต๊ะ」คำว่าเพื่อนมุงตั้งใจพูดตัดทางที่อ๊อดจะร้องเรียกคนที่สูบบุหรี่ตัดทางที่อ๊อดจะบอกว่ามีคนรอสองแก้วแล้วแยกมือที่เอวยังไม่ยกออก นิ้วหัวแม่มือกดร่องตะเข็บอีกครั้งช้าๆ เหมือนเช็คว่ายังแข็ง อ๊อดหันหน้าหนีหูร้อน ความอายร้อนกว่าเหล้า ไม่ใช่อายที่คนเห็นอายที่ร่างกายยังตอบทั้งที่ปากบอกพอมาสองรอบแล้ว「ไม่ไปห้องนั้น」พูดชัดขึ้น「เข้าห้องน้ำ」เจ้าของร้านมองตาเขาครู่หนึ่งวัดระดับ ยังพูดเป็นประโยค ยังยืนได้ยังไม่ถึงจุดพาขึ้นได้โดยไม่สะดุดเลยเปลี่ยนชั้นเชิง ถอนมือหน้าออกก่อนเหลือมือหลังเป็นพยุง「ได้」「เข้าได้」「พี่พาส่งถึงประตู」「ในนั้นมีอ่าง ล้างหน้าแล้วจะดีขึ้น」ประตูห้องน้ำถูกผลักให้ แสงไฟสีขาวกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ เจ้าของร้านไม่ตามเข้าไปแค่ยืนหน้าประตู มองหลังอ๊อดจนเขาเดินถึงอ่างแล้วยิ้มให้ตัวเองก่อนปิดเบาๆอ๊อดพิงอ่าง ยีนส์ยังตึงก้มล้างหน้า กระจกสะท้อนตาแดง เสื้อยับ ปากแห้งมือที่เพิ่งถูกจับข้อยังสั่นดูเป้ากางเกงในกระจกแล้วดึงเสื้อลงอีกครั้งเกลียดความซื่อของร่างกายมากกว่าเกลียดร้านชั้นนอก เจ้าของร้านกดเบอร์มิ้นต์ทันทีที่บานปิด「เจอคนในคลิป」เสียงสั้น「อยู่ร้านผม」「เริ่มมึน」「แข็งมาจากโต๊ะแล้ว」「ยังไม่ขึ้นห้อง」「มึงจะมาเองหรือให้จัดต่อ」มิ้นต์หัวเราะในสายเสียงนั้นไม่เข้าไปในห้องน้ำอ๊อดไม่ได้ยินชื่อแต่ร่างกายจำวงนั้นได้โดยไม่ต้องได้ยินในร้าน สายของภูพาที่เคยเห็นรูปอ๊อด เห็นเขาเดินเซเห็นเด็กดริ้งประกบ เห็นเจ้าของร้านดักแล้ววางมือนานเกินพยุงเลยพิมพ์ถึงภูพาสั้นๆพิมพ์ว่าเพื่อนทหารมากับวงนี้แล้วดูไม่ไหวที่ร้าน...ภูพาไม่ถามยาว กดเบอร์ที่เซฟไว้วันนั้นทันทีในห้องน้ำ มือถือสั่นบนขอบอ่างอ๊อดเช็ดมือไม่ทันแห้งชื่อบนจอยังเรียกในหัวไม่คล่องภูพา น้าอ๊อดรับสายเสียงตัวเองช้า「ใคร」เสียงอีกฝ่ายไม่ใช่เสียงเด็กผู้ชายสมัยมัธยมสูงกว่า ชัดกว่าแต่จังหวะคำยังเป็นคนที่เคยวิ่งไล่กันหลังโรงเรียน「ภูพา」「อ๊อดอยู่ที่ไหน」「ตอบชื่อร้าน」「อย่าคิดนาน」อ๊อดพิงผนังข้างโถมองป้ายไฟในหัว แล้วนึกป้ายหน้าร้านพูดชื่อ เสียงไม่ชัด แต่พอให้คนอีกสายจำได้「ออกจากร้านเดี๋ยวนี้」ภูพาไม่ปลอบ「อย่าขึ้นรถกับใครในนั้น」「อย่าเข้าห้องด้านใน」「มาปากซอย」「นั่งรอที่เห็นถนน」「กูไปรับ」「ห้ามกลับเข้าไปหยิบของ」「ห้ามให้ใครพยุง」คำสุดท้ายทิ่มตรงจุดที่เพิ่งเกิดในโถงอ๊อดหลับตา มือกำมือถือแน่น「ออก」วางสาย มือสั่นไม่ใช่เพราะอยากเปิดแชทภาณุอย่างเดียวแล้วเพราะเพิ่งถูกเพื่อนเก่าที่เพิ่งได้คืนมาย้ำว่าที่นั่งอยู่ไม่ใช่ร้านเหล้าของเพื่อนรุ่นเดียวกันและเพราะมือที่แอบคลำเขาเมื่อครู่ยังร้อนอยู่ที่ตะเข็บกางเกงเขาเปิดก๊อกอีกครั้ง น้ำเย็นซึมข้อมือดึงเสื้อลง หายใจเข้าจนซี่โครงตึงแล้วยังไม่เปิดประตูทันที ฟังเบสข้างนอกก่อนฟังว่าเจ้าของร้านยังยืนคาโถงอยู่หรือไม่ฝั่งโน้นมีเสียงเดินผ่าน เสียงแก้วเสียงผู้หญิงเรียกพี่ ไม่มีใครเคาะบานประตูอ๊อดเปิดประตู แสงไฟภายในร้านกลับมาอุ่นทางออกอยู่ซ้าย โต๊ะมุมอยู่ขวาเด็กดริ้งยังยืนใกล้เก้าอี้ตัวเดิมเจ้าของร้านยืนคนละมุม โทรศัพท์ติดหูสายตานั้นมองมาหาน้าอ๊อดทันทีที่บานประตูเปิด เบสดังทึบในกระดูกอ๊อดก้าวโดยไม่ตั้งหลังให้ตรงยีนส์ยังตึง ชายเสื้อเชิ้ตที่ดึงลงมาบังเป้าเลื่อนขึ้นทุกก้าวที่ไหล่เอียงเขารู้รู้ทั้งที่ไม่อยากรู้ว่าถ้ามีคนมองต่ำจะเห็นลำควยที่ยังไม่อ่อนตัวเจ้าของร้านไม่ได้ยืนหน้าประตูห้องน้ำแล้วย้ายมาใกล้ทางออก มือถือยังติดหูวางลงพออ๊อดโผล่รอยยิ้มกลับมาเป็นคนห่วง「ล้างหน้าแล้วดีขึ้น」「พี่พาออกได้」「พื้นข้างหน้าร้านเปียก」「ฝนเริ่มตกแล้ว」น้าอ๊อดไม่ตอบ ก้าวเฉียดไปทางขวาเจ้าของร้านขยับตาม ไม่ขวางแบบดันขวางแบบไหลไปกับเขาไหล่ชนไหล่มือใหญ่กลับมาวางที่หลังอีกครั้งต่ำกว่าเมื่อครู่หนึ่งนิดดูเป็นการพยุงคนเมาให้ถึงประตูนิ้วกลับหาตะเข็บยีนส์ใต้ชายเสื้ออ๊อดสะดุ้ง ก้าวสะดุดขอบพรม「ไม่ต้อง」「ไม่ทิ้งพี่ไว้คนเดียว」เสียงนุ่มลงอีก ใกล้หู「เพื่อนยังนั่ง」「แก้วยังอยู่」「เดี๋ยวให้เด็กไปเก็บของให้」「พี่ไม่ต้องกลับโต๊ะ」「ออกทางหลัง รถผมจอดในซอย」「ส่งถึงบ้านได้」คำว่ารถผมตั้งใจวางตัดภูพาโดยที่เจ้าของร้านยังไม่รู้ว่ามีสายนั้นตัดเพื่อนที่ร้านอาหารตัดบ้านว่างที่อ๊อดจะเปิดประตูเองได้นิ้วใต้ชายเสื้อกดตามรูปกางเกงสั้นๆ อีกครั้งไม่เต็มฝ่ามือ พอให้ลำที่ตุงกระตุกในผ้าอ๊อดกัดฟัน ความอายร้อนถึงใบหูไม่ใช่ร้อนแบบอยากได้ร้อนแบบถูกจับได้ทั้งที่ยืนในที่สาธารณะทั้งที่แหวนยังอยู่ที่นิ้วทั้งที่คำว่าออกยังดังในเครื่องเด็กดริ้งเดินมาจากโต๊ะมุมถือแก้วที่เติมใหม่「พี่ลืมแก้ว」ยิ้มอกยังชิดเมื่อเธอยื่นตัว「นั่งต่อก่อนค่ะ ฝนตก」อ๊อดไม่รับแก้วส่ายหน้า สายตามองประตูหน้าเหล็กด้ามจับเงาไฟม่วงเพื่อนคนสูบบุหรี่โผล่จากหน้าร้านพอดีเห็นภาพไม่ตรงหน้า เห็นแค่คนพยุง「ไหวไหมอ๊อด」「ส่งถึงรถสิ」เจ้าของร้านตอบแทน「ผมส่งให้」「พี่เขายืนไม่ค่อยอยู่」「อย่าให้เดินเอง」น้าอ๊อดใช้จังหวะนั้นดึงตัวหลุดมือที่หลังหลุดไม่หมดเลื่อนไปที่สะโพกก่อนจะหลุดจริงน้าอ๊อดเดินผ่านโต๊ะมุมโดยไม่นั่งหยิบธนบัตรจากกระเป๋าเสื้อ วางจานผลไม้ที่เพิ่งมาทับไว้ไม่รอทอน ไม่มองเด็กดริ้ง ไม่มองชั้นบน「บ้านมีปัญหา」พูดกับเพื่อนสั้นๆเสียงแหบ「ต้องกลับ」「มึงนั่งต่อได้」เพื่อนขมวดคิ้วลุกครึ่งตัว「รถมึงอยู่ร้านอาหาร」「เดี๋ยวส่ง」「เดี๋ยวมีคนมารับ」อ๊อดไม่ชะลอ「ไม่ต้องตาม」คำนั้นทิ้งไว้กับสายลมจากบานประตูที่เปิดฝนเบาปะหน้าทันทีเป็นละอองเย็นที่ทำให้เสื้อเชิ้ตบางติดผิวหัวนมแข็งเพราะหนาว ไม่ใช่เพราะมือเมื่อครู่แต่ร่างกายไม่แยกให้เขาทันเจ้าของร้านตามออกมาใต้ชายคายังไม่ยอมหมดชั้นเชิง ยื่นร่มร้านสีดำคันหนึ่ง「กันก่อน」「ซอยลื่น」「พี่ยืนรอในนี้」「โทรเรียกรถให้ก็ได้」「ไม่ต้องให้ใครมารับกลางดึก」「เดี๋ยวมีคนเห็น」คำว่ามีคนเห็นวางแม่นทับคลิป ทับยศ ทับภรรยาต่างจังหวัดทับคอนโดที่อ๊อดไม่ตอบข้อความอ๊อดไม่รับร่ม ก้าวลงฟุตบาทฝนเบาเปียกผมสั้น เปียกบ่ากางเกงยิ่งติดรูป ดึงเสื้อลงอีกครั้งจนกระดุมล่างตึงเดินไม่ตรง ไหล่ชนขอบประตูเหล็กเบาๆแล้วไม่หัน ข้างหลังมีเสียงเรียกพี่เสียงไม่ดังตามมาจนเสียงสายฝนกลบเจ้าของร้านยืนใต้ชายคา ร่มค้างในมือมองหลังคนที่กำลังพาคลิปเดินออกจากร้านตัวเองแล้วยังไม่ตามพ้นเส้นแสงป้ายเพราะในซอยมีตาและเพราะคนเมาที่ยังพูดว่ามีคนมารับอาจไม่ใช่คนหมดทางอย่างที่คิดน้าอ๊อดเดินผ่านสายฝนถึงปากซอยเสาไฟฟ้า มีสติ๊กเกอร์เก่า ฟุตบาทแคบเขาปล่อยตัวลงนั่ง หลังพิงเสาขาเหยียด ยีนส์ขึงตอนย่อตัวพับแขนมากอดบนตัก ไม่ให้ไฟส้มบนเสาส่องตรงนั้นหัวทิ่มเข่าครู่หนึ่ง ฝนเบาตกบนต้นคอลมหายใจออกเป็นไอสั้นๆแล้วเงยหน้า มองถนนตามคำที่เห็นรถที่เห็นไฟแดงที่ไม่ใช่โถงร้านเหล้ามือกำโทรศัพท์จอมีรอยน้ำไม่เปิดแชทภาณุไม่โทรหาสาวภรรยาไม่โทรหาบีบีอยู่สุโขทัย ไม่ควรได้ยินเสียงนี้ภรรยาอยู่ต่างจังหวัด ไม่ควรได้ยินว่าเขานั่งพิงเสาเพราะเมาภาณุอยู่คอนโดว่าง ถ้าเปิดข้อความตอนนี้ คำว่ากำลังไปจะกลายเป็นคำที่จะได้ยินทันทีในหัวซ้อนหลายชั้นโซฟาวันศุกร์ที่ยังไม่จบมือเด็กที่สะอาดบนโต๊ะอาหารรอยยิ้มเจ้าของร้านตอนมองจากจอแก้วที่ลงเร็วผิดนิสัยอกที่ถูแขนมือที่พยายามคว้าผ่านผ้านิ้วที่แอบกดตะเข็บในโถงคำว่าห้องด้านในมีโซฟาชื่อมิ้นต์ที่ไม่ได้ยินด้วยหูแต่กระดูกจำได้แล้วเสียงภูพาที่สั้นกว่าคำปลอบท้องไส้โยก เหงื่อออกที่สันหลังทั้งที่ฝนเย็นน้าอ๊อดนับไฟแดง นับรถผ่านนับลมหายใจไม่ให้หลับไม่ให้นั่งพิงเสาแล้วค่อยๆเอียงกลับไปทางป้ายไฟม่วงมือยังกำเสา เหมือนยึดของที่ไม่มีมือยืนยันกับตัวเองซ้ำในปากที่ไม่เปิดออกมาแล้ว ยังไม่ถูกพาขึ้นห้องยังจำชื่อตัวเองได้ ยังมีแหวนที่นิ้วยังมีคนบอกให้นั่งตรงที่เห็นถนนละอองฝนไหลจากขมับลงขากรรไกรเสื้อติดอก ความตึงที่เป้าเริ่มทุเลาเพราะหนาวและเพราะความกลัวเหลือแต่ความอายที่ยังนูนอยู่ใต้แขนที่กางไฟหน้ารถชะลอที่ปากซอยแสงไฟตัดฝนเป็นฝอยยังไม่ทันเห็นหน้าคนขับชัดน้าอ๊อดยังไม่ลุกทันที มือยังกำเสาเหมือนคนที่ต้องตรวจก่อนว่าคันนี้มาจากร้านหรือมาจากสายที่เพิ่งวางประตูผู้โดยสารเปิด กลิ่นน้ำหอมเบาๆไม่ใช่กลิ่นร้านเหล้า ไม่ใช่กลิ่นบุหรี่ของคนที่พยุงในโถง「อ๊อด」เสียงนั้นสูงกว่าในความจำมัธยม ชัดกว่า「ขึ้นมา」「ไม่ต้องพูดในซอยนี้」น้าอ๊อดเงยหน้า เห็นภูผาในรถผมรวบ หน้าคม ไม่ใช่เด็กผู้ชายที่จำได้จากประตูโรงเรียนแต่ตาดวงนั้นไม่ใช่ตาคนแปลกหน้าอ๊อดลุกช้า โซเซยีนส์ตึงอีกครั้งตอนยืดขามือชายดึงเสื้อลงโดยอัตโนมัติภูผาไม่ถาม ไม่มองต่ำยื่นมือจับแขนพยุงขึ้นที่นั่ง แรงมั่นไม่เลื่อนจากแขนไปที่อื่นปิดประตู ไม่มองป้ายไฟด้านหลังไม่มองชายคาที่เจ้าของร้านอาจยังยืนรถออกจากปากซอยก่อนใครจะเดินตามมาทันน้าอ๊อดพิงพนัก ฝนบนกระจกเป็นเส้นสั้นเข็มขัดถูกคาดให้ มือเขายังสั่นบนหน้าขาไม่ใช่เพราะอยากถูกจับต่อเพราะเพิ่งถูกปล่อยจากร้านที่แก้วไม่เคยแห้งมาอยู่ในรถที่ไม่มีใครเติมให้ข้างนอก เสาไฟฟ้าเปียกฟุตบาทว่าง ร่มร้านที่เขาไม่ยอมรับยังค้างอยู่ในร้าน รถออกจากปากซอยแล้วโลกแคบลงเหลือกระจกกับแอร์ฝนเบาขีดเป็นเส้นสั้นบนหน้าต่างหัวน้าอ๊อดพิงกระจกด้านข้างขมับเย็น กลิ่นในรถไม่ใช่กลิ่นเหล้า ไม่ใช่กลิ่นบุหรี่ในร้านเป็นกลิ่นผ้าเบาะสะอาดกับน้ำหอมเบาที่ติดผมภูผาเข็มขัดกดอกตอนเธอโน้มมาคาดให้ข้อมือเธอผ่านใกล้ไหปลาร้าแล้วถอนไม่ลูบ ไม่รั้ง ยีนส์เขายังติดผิวจากฝนความตึงที่เป้าทุเลาแล้วเหลือแต่ความอายอ๊อดดึงชายเสื้อลงโดยไม่มองลงภูผามองถนน ไม่มอง ไฟแดง ภูผาไม่หัน「เมาเอง」「หรือมีคนเติมให้」น้าอ๊อดกลืนน้ำลายรสเหล้าโซดายังขมที่โคนลิ้น「ไม่รู้」「ดื่มเร็วกว่าปกติ」「ร้านนั้น… เจ้าของมองกูนาน」หยุด แล้วพูดต่อเพราะความเงียบในรถ「ที่โถงร้าน… เขาพยุง」「มือไม่ได้อยู่แค่หลัง」ภูผาไม่หัน นิ้วบนพวงมาลัยจับแน่นขึ้น กดเล็กน้อยแล้วคลาย「รู้」คำเดียว ไม่ถามไม่ถามเมีย ไม่ถามว่ากางเกงตึงเพราะอะไร「ร้านนั้นไม่ใช่ร้านเพื่อนมึง」「คืนนี้ไม่ต้องรู้ยาว」「บ้านอยู่ไหน」น้าอ๊อดบอกซอย เสียงแหบชื่อแยก ชื่อต้นไม้หน้าบ้านรั้วสีที่เธอไม่ต้องจดแล้วเงียบ ไม่ใช่เพราะหลับ เพราะอายอายไม่ใช่ที่ถูกพา อายที่เพื่อนสนิทสมัยมัธยมต้องมารับตอนเดินไม่ตรงอายที่วันร้านกาแฟใกล้ที่ทำงานเขายังเกร็งกับรูปลักษณ์ใหม่จนเรียกชื่อในใจไม่ทันคืนนี้กลับเป็นฝ่ายต้องพึ่งอายที่บ้านว่างโดยภรรยาอยู่ต่างจังหวัดหลานอยู่สุโขทัยภูผาไม่จีบ ไม่พูดว่าคิดถึงแบบคนมีเงื่อนไขไม่ยื่นนิ้วมาปัดฝนที่ค้างริมผมเขาไม่ยกตัวเองเป็นพี่ที่มาอุ้มถนนเปียกสะท้อนไฟร้านสะดวกซื้อ「มึงเป็นเพื่อนกู」「สมัยมัธยมกูก็ส่งมึงถึงปากซอย」「เห็นมึงนั่งพิงเสาแล้วไม่ ok」「กูไม่ใช่คนที่มึงเคยรู้จัก」น้าอ๊อดหลับตา ภาพเสาไฟฟ้ากับมือตัวเองที่กางบนตักกลับมาแล้วภาพภูผาตอนมัธยมเป็นเด็กผู้ชายถือร่มถูกๆคนละร่าง แต่คนเดียวกันรถเลี้ยวเข้าซอยบ้าน ไฟถนนห่างบ้านมืดทั้งหลัง หน้าต่างชั้นบนปิดสนิทภูผาจอดรถหน้าบ้าน ไม่ดับเครื่องไม่ถามว่ามีใครอยู่ในบ้านเธอรู้จากความมืดว่าว่างเลยยิ่งไม่ขึ้น น้าอ๊อดเปิดประตูช้าเขาโซเซจนไหล่ชนขอบรถภูผาลงมาอีกฝั่ง ร่มสีดำในรถถูกหยิบกางเธอจับแขนพยุง ก้าวสั้นๆ ไปกับเขาตามทางถึงรั้วถึงประตูบ้าน ไม่ก้าวเลยธรณีประตูกุญแจในกระเป๋ากางเกงอ๊อดติดนิ้วเขาสะกิดหลายครั้งกว่าจะเข้าดอกภูผายังจับแขนจนประตูเปิดกว้างพอคนหนึ่งคนแล้วปล่อย「กุญแจบ้านอยู่นี่」「รถมึงอยู่ร้านอาหาร」「พรุ่งนี้ค่อยไปเอา」「คืนนี้ห้ามขับ」「ล้างหน้า」「นอน」「ถ้ามีใครทักจากร้านนั้น อย่าตอบ」「อย่าเปิดประตูให้ใคร」「แม้คนนั้นจะบอกว่าลืมของ」「แม้คนนั้นจะบอกว่าส่งรถมาให้」「ทักกู」อ๊อดหันใต้ไฟรั้วสีส้ม ฝนเบาค้างขนตาน้าอ๊อดดูภูผาจนคำในปากเรียงได้「ขอบคุณ」เสียงแหบ「วันร้านกาแฟ กูเรียกชื่อเก่าในใจไม่ทัน」「คืนนี้ทันแล้ว」ภูผายิ้มแคบ ไม่เข้าไปในบ้านไม่ยื่นหน้าใกล้เกินเพื่อนส่งถึงประตู「ทันก็พอ」「เข้าไป」「ปิดกุญแจสองชั้น」น้าอ๊อดก้าวเข้าบ้าน กลิ่นบ้านปิดทั้งวันปะจมูกน้าอ๊อดหันมาอีกครั้ง ภูผายังยืนนอกธรณีผมเปียกเล็กน้อยที่ขมับ มือไม่ได้ยื่นขอเข้าน้าอ๊อดปิดประตู ล็อคกุญแจเสียงนั้นดังถึงภูผา ในบ้าน ไฟครัวติดดวงเดียวเทน้ำใส่แก้ว ดื่มสั้นจอโทรศัพท์มีข้อความภาณุค้างวันนี้คอนโดว่าง ผมยังคิดถึงไม่ตอบคืนนี้ ไม่ใช่เพราะเลิกคิดถึงเพราะถ้าตอบสติตอนนี้ จะขับไม่ถึงคืนนี้พอแล้วที่ออกจากร้านได้เดินขึ้นบันไดช้าๆ เข้าห้องนอนล้างหน้าในห้องน้ำ น้ำเย็นปะทะมองกระจกสั้นกว่าตอนบ่ายแล้วนอนหันไปด้านที่ไม่มีคนบ้านยังว่าง ภรรยายังอยู่ต่างจังหวัดบียังสุโขทัย เรื่องบนโซฟาวันศุกร์ยังไม่จบแต่คืนนี้เขาไม่จบในวงมิ้นต์จบที่ฟุตบาท ที่รถเพื่อนเก่าที่ประตูบ้านซึ่งไม่มีใครเดินขึ้นมาด้วยข้างนอก ภูผากลับไปนั่งในรถที่ปัดน้ำฝนยังทำงาน ไม่เปิดเพลงมือวางบนพวงมาลัยโดยไม่ขับออกทันทีมองบ้านหลังนี้ รั้ว หน้าต่างช่องไฟครัวที่ดับไปดวงหนึ่งแล้วรอ ไม่ใช่รอให้ใครเชิญเข้ารอให้แน่ใจว่าอ๊อดเข้าถึงห้องแล้วรอให้แน่ใจว่าไม่มีรถคันอื่นชะลอตามมาจอดท้ายซอยรอให้แน่ใจว่าประตูที่เพิ่งล็อคจะไม่เปิดให้คนที่พูดว่าร่มร้านยังอยู่ในมือนาทียาวกว่าที่ป้ายไฟม่วง เธอนับลมหายใจตัวเองแทนการนับแก้วไฟห้องชั้นบนติด แสงอบอุ่นผ่านช่องสี่เหลี่ยมเหนือหน้าต่างเงาคนผ่านม่านบาง ไม่โบกภูผายังไม่ถอยเกียร์ นั่งจนแสงนั้นอยู่ครู่หนึ่งจนเงาหาย จนไฟห้องบนดับบ้านกลับมืดทั้งหลังอีกครั้งคราวนี้มืดแบบมีคนนอนอยู่ข้างในไม่ใช่มืดแบบไม่มีใครกลับภูผาหายใจออก คลายมือจากพวงมาลัยมองประตูบ้านครั้งสุดท้าย แล้วใส่เกียร์ถอยหลังรถถอยออกจากซอยช้าๆอ๊อดได้ยินเสียงรถจากหลังผ้าม่านไม่ได้ลุกไปดู แค่รู้ว่าคืนที่บ้านไม่มีใครยังมีคนส่งเขากลับถึงประตูแล้วรอจนไฟเขาดับไฟ ไม่ขอเข้าบ้านแค่นั้น สำหรับเสาร์ที่เขาเกือบไม่ทันออกจากร้านก็พอให้หลับได้โดยยังจำชื่อตัวเองได้
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย zebu เมื่อ 2026-9-27 11:01
ตอนที่ 34 ลองอ่านดูนะครับ คิดเห็นไงบ้างบอกกันได้ครับ
ส่งกำลังใจให้เพื่อนที่กรุงเทพทุกคนนะครับ เราต้องผ่านได้ สู้ๆ ครับ
วันนี้ลองอะไรใหม่ๆ รึ
ยังเป็นความสับสน ไม่รู้ว่าอ๊อดสับสนอะไร หรือคนแต่งกำลังเผชิญอะไรอยู่หรือเปล่า
แต่เห็นโครงเรื่องที่มินท์จะเข้ามา เหมือนจะนิสัยเสียสุด ได้เป็นคนแรก ดีใจ สนุก สนุกมากครับ แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย zebu เมื่อ 2026-9-27 12:33
Phol_th ตอบกลับเมื่อ 2026-9-27 07:22
วันนี้ลองอะไรใหม่ๆ รึ
ยังเป็นความสับสน ไม่รู้ว่าอ๊อ ...
555 ใช่ครับ อยากลองแต่ความสับสนน่าจะเป็นผมมากกว่า
ตอนนี้ พิมพ์ๆ ครึ่งตอนแล้ว notebook ดับเฉย พิมพ์ใหม่ word หยุดเฉย เหนื่อยใจตอนนี้ครับ ขอบคุณค้าบบบ รอตอนต่อไปครับผม เชี่ยยยย โคตรน่ากลัว Alexanderwong ตอบกลับเมื่อ 2026-9-27 12:04
เชี่ยยยย โคตรน่ากลัว
น่ากลัวไงหรือครับ ทำไมมองว่าจุดจบมิ้นไม่น่าจะดี น่าจะโดนภาณุจัดการแน่นอนทรงนี้แต่ภูผาคือ ก็เพื่อนอะเนาะ เพื่อนกันมานาน แต่ไม่รู้ว่า เพื่อนจะรักเพื่อนหรือเปล่าถ้าส่วนตัวเรยนะไม่อยากให้ อ๊อดลงเอยกับภูผาในแง่เรื่องเซ็กส์ อยากให้ ภูผาคือเซฟโซนของอ๊อดในอีกโลกนี้ด้วยแต่ตอนนีร้มันเหมือน intro ไฟนอลพารืททำให้ ยังจับจุดอะไรไม่ได้เท่าไร แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย zebu เมื่อ 2026-9-28 22:57
ตอนที่ 35 อาจจะช้านิดนึงนะครับ
เอารูปไปมโนเองก่อนแล้วกันนะครับ {:5_137:}{:5_137:}{:5_137:} ขอบคุณมากๆครับ... ดีนะ ขอบคุณคับ น้าอ๊อดนี่ย้อนแย้งสุด ... แบบไม่อยากไป แจ่ไป ไม่อยากดื่มแต่ดื่ม นี่ถ้าไปหาภนุคือจบสบายตัวสบายใจไปละ ขอบคุณครับ bo69dy ตอบกลับเมื่อ 2026-9-30 15:59
น้าอ๊อดนี่ย้อนแย้งสุด ... แบบไม่อยากไป แจ่ไป ไม่อยากดื่มแต่ดื่ม นี่ถ้าไปหาภนุคือจบสบายตัวสบายใจไปละ
555 ใจกับกายไม่ไปทางเดียวกัน คิดถึงภาณุแต่ก็ไปหาเพื่อน อ่านแบบ งงๆ วนไปวนมาเลยน้ำเยอะไปหน่อย
หน้า:
[1]
2