มนต์สยอง คนสยิว ผจญภัยในดงโขมด 5
ความเดิมตอนที่แล้ว ------> https://www.g4guys.com/thread-208021-1-1.htmlมนต์สยอง คนสยิว ผจญภัยในดงโขมด 5Samichaaan
“เฮ้ย.. พวกมึงตื่น” นาวิทนร์และไอ้โขมกำลังใส่เสื้อผ้าอยู่เมื่อได้ยินเสียงพรานจงดังขึ้นจึงเร่งใส่เสื้อผ้า
“ดึกๆดื่นๆมัวมาทำอะไรกัน ทำไมถึงยังไม่ขึ้นไปที่เรือนอีก” พรานจงดุเสียงดัง โชคดีที่นาวิทนร์และโขมสวมเสื้อผ้าได้ทันก่อนที่พรานจงจะเปิดประตูเข้ามาพบเขาทั้งสอง
“ผม… ผมมางีบหลับกับนายน้อยที่กระท่อม บังเอิญสะดุ้งตื่นเมื่อกี้” ไอ้โขมพูดเสียงสั่น ส่วนนาวินทร์ก้มหน้าก้มตาไม่พูดอะไร
“ไปๆ ขึ้นเรือนกันไปได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้มีเรื่องจะต้องทำอีกหลายเรื่อง” พรานจงตะคอกอีกครั้ง “เอ็งก็เหมือนกันไอ้ศักดิ์ รีบๆขึ้นเรือนไป”
เช้าตรู่พรานจงและพวกช่วยกันขนสัมภาระไปที่รถกระบะสีขาวคันใหญ่ของพรานจง ไอ้โขมและศักดิ์นั่งด้านหน้าส่วนคนอื่นๆนั่งที่หลังคาท้ายกระบะ
“พราน ดงโขมดไปอีกไกลมั้ย” ประพันธ์เอ่ยถามพรานจงที่นั่งขรึมอยู่
“ไปอีกสามสิบกิโล แล้วต้องเดินเท้าเข้าไปอีกสิบกิโลจะถึงดงโขมด” พรานจงตอบคำถามยักษ์ พรางจับยาสูบขึ้นมาสูบ
“นี่พวกเอ็งไม่กลัวเลยหรอวะ จะไปดงโขมดทั้งที” พรานจงเห็นท่าทีของยักษ์ ในหัวก็นึกถึงเรื่องอสุจิลงอาคมที่ได้แอบยินยักษ์กับประพันธ์พูดกันเมื่อคืน
“พวกข้าไม่กลัวหรอก ให้ตายยังไงข้าจะไปที่ดงโขมดให้ได้” ยักษ์ตอบด้วยเสียงแข็ง พรานจงเห็นท่าทางขึงขังของยักษ์แล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ
“เอ็งไม่รู้หรอว่า ที่ดงโขมดน่ะ เป็นที่อยู่ของอีปอบชุดดำที่สิงสู่และกัดกินชาวบ้านมาหลายสิบปี” พรานจงพูดไปหัวเราะไป
“ถ้าเป็นอีผีนั่นล่ะก็ ถ้าพวกข้าเจอจะฆ่ามันให้ตายกับมือข้า” ยักษ์ยิ่งโมโห พรางเหวี่ยงยาสูบในมือออกไปนอกรถ
“หึ เอ็งก็รู้นี่ แล้วทำไมยังอยากไปที่ดงโขมดอีก” พรานจงมองหน้าถามยักษ์
“อีปอบชุดดำนั่น มันมาเข้าสิงสู่พวกน้องๆของผม ไล่ทำร้ายและกัดกินชาวบ้านไปทั่ว ชาวบ้านนับสิบต้องตายเพราะมัน” ยักษ์กระแทกกำปั้นใส่รถด้วยความไม่พอใจ น้ำตาเริ่มหลังออกมาคลอเบ้าจนตาแดงก่ำ
“ถ้าอย่างนั้น เอ็งกับข้าก็มีเป้าหมายเดียวกัน ก็คือตามหาอีปอบชุดดำนั่น” พรานจงพูดขัด ยักษ์หันมามองอย่างมีความหวังเมื่อได้ยินพรานจงพูด
“มันก็มาทำร้ายคนในครอบครัวพรานเหมือนกันรึ” ประพันธ์หันมาถามพรานจงบ้าง
“เรื่องมันยาว… แต่ถ้าพวกเอ็งอยากฟัง ข้าก็จะเล่าให้ฟัง” พรานจงพูดแล้วเล่าเรื่องราวต่อ
ย้อนกลับไปในสมัยอดีตในช่วงของสงครามเย็น ประเทศไทยถูกกดดันจากสหรัฐอเมริกาอย่างหนักให้ส่งทหารเถื่อนเข้าไปทำสงครามปราบลัทธิคอมมิวนีสต์ในพื้นที่ประเทศลาวในปัจจุบัน
นายพวงเป็นชาวบ้านที่ถูกเกณฑ์เข้ามาในกองพันทหารเถื่อนไร้สัญชาติ ท่ามกลางแนวรบที่ถูกสาดกระสุนจากฝ่ายคอมมิวนีสต์ลาวอย่างระห่ำ นายพวงหนุ่มหล่อที่กรำศึกทั้งวันทั้งคืนมาหลายวันโดยไม่ได้พักผ่อนได้ล้มตัวลงไปในเขตของศัตรู
นายพวงตื่นขึ้นมาจากพะวง พบว่าตนอยู่ในค่ายของศัตรู แขนและขาถูกพวกมันพันธนาการไว้
ศัตรูพยายามรีดความลับจากนายพวงให้ได้มากที่สุด ด้วยการทรมานวิธีต่างๆ นายพวงถูกเปลื้องเสื้อผ้าจนเปลือยเปล่าแล้วนำน้ำเกลือมาราดใส่ร่างที่มีแผล ทำให้เกิดความรู้สึกแสบทรมานอย่างมาก
แม้ว่านายพวงจะบอกความลับไปจนหมดสิ้น แต่นั่นก็ยังไม่สาแก่ใจกับพวกมัน มันจับนายพวงและเชลยคนอื่นๆไปขังไว้ในห้องขัง ปล่อยให้อดน้ำอดอาหาร
ตกดึก ทหารคอมมิวนีสต์กลุ่มหนึ่งเดินมาพร้อมกระติกน้ำ นายพวงมองขวดน้ำสายตาละห้อย มันโยนขวดน้ำเข้ามาในห้องขัง นายพวงใช้แรงที่มีไปหยิบมาเปิดดื่มและพบว่ามันเป็นเหล้าขาวอย่างแรงจึงบ้วนทิ้ง
“ฮ่าๆ… นั่นน่ะมันเหล้าขาว น้ำจริงอยู่นี่โว้ย… ถ้ามึงอยากกินมึงกินเหล้าในขวดนั้นให้หมด แล้วทำตามที่พวกกูสั่ง” นายพวงไม่มีทางเลือกต้องทำตามที่พวกนั้นสั่ง เขากินเหล้าเข้าไปจนเมาแอ๋
เมื่อพวกทหารคอมมิวนีสต์เห็นสภาพไ้ทางสู้ของนายพวงจึงถอดกางเกงของตนออก นายพวงได้แต่มองดุ้นแข็งของพวกนั้นอย่างไม่มีแรง น่าแปลกใจที่ดุ้นของนายพวงก็แข็งขึ้นเช่นเดียวกัน “ไอ้โง่นี่ กินยาปลุกเซ็กส์ที่เราใส่ไปในเหล้าจนหมดแล้ว ดูสิ.. ดุ้นมันเริ่มแข็งแล้ว.. พวกเราลุย”
หลังจากนั้นนายพวงก็ตกเป็นทาสกามของทหารคอมมิวนีสต์นับร้อยในค่าย พวกมันที่คร่ำเครียดจากการทำสงครามกระทำกับนายพวงด้วยความดิบเถื่อน นายพวกถูกกระแทกท่อนเอ็นเข้ามาพร้อมกันสองท่อนจนเป็นเรื่องธรรมดา ในแต่ละรอบเขาจะถูกทรมานด้วยท่าทางพิศดารต่างๆมากมาย
จากทหารเถื่อนผู้เข้มแข็ง กลายเป็นทาสที่เสพติดกามในไม่ช้า แม้ว่านายพวกจะอยู่ได้ด้วยยาปลุกเซ็กส์ที่ศัตรูเอาให้กินทุกวัน
แต่เมื่อไม่ได้รับน้ำและสารอาหารอย่างเพียงพอ นายพวงก็ค่อยๆผอมแห้ง และอ่อนแรงมากขึ้น จนกระทั่งคืนหนึ่ง นายพวงต้องพ่ายแพ้อีกครั้ง เขาสลบลงในห้องขังทาสกาม
“ธี ทานา สะกาตะนา ธี ทานา สะกาตานา นัมมา ทา นา ยา ตะ ยา…” เสียงสวดพรึมพรำดังขึ้นจากทั่วทุกทิศ นายพวงตื่นขึ้นมาในค่ายของศัตรู
นายพวงร่างผอมบางมองไปรอบข้างก็พบว่าศัตรูทุกคนต่างหลับไหลไปกันหมด ไม่นานปีศาจปอบชุดดำก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหน้า
“ฮ่า… เอ็งเห็นข้าแล้วรึ” ปอบชุดดำเอ่ยถามนายพวง นายพวงมองไปที่หน้าตาดำสนิดของมันแล้วก็หลบหน้า
“ยะ…อย่าทำอะไรข้าอีกเลย ปล่อยข้าไปเถอะ” นายพวงประนมมือขึ้นเหนือหัวอ้อนวอนปีศาจชุดดำอย่างหวาดกลัว
“ฮ่า… เอ็งอยากรอดมากใช่มั้ย” มันหัวเราะยานๆออกมาแล้วพูดต่อ “ถ้าเอ็งอยากจะรอด ข้าจะช่วยเอ็งทุกอย่าง”
นายพวงสังเกตเห็นร้อยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่ก็หมดหนทางที่จะรอดชีวิตจากค่ายนรกแห่งนี้ “แค่เอ็งรับข้อเสนอของข้า… เอ็งก็จะรอดไปจากที่นี่ ไม่ใช่แค่นั้น เอ็งจะอยู่ยงคงกระพันธ์ ฟันแทงไม่เข้า มีทรัพย์สินเงินทองมากมายจนใช้ไม่หมด” ผีชุดดำพูดต่อ
“อะไรก็ช่างเถอะ ขอแค่ข้ารอดจากตรงนี้ ช่วยข้าด้วย ข้าทรมานเหลือเกิน” นายพวงร้องไห้โฮ น้ำตาไหลออกมาเป็นสายเลือด ผีชุดดำเคลื่อนตัวเข้ามาไกล้แล้วจับหน้าของนายพวงเงยขึ้น
“ฮ่าๆ… ถ้าเอ็งรับข้อเสนอได้ เอ็งจะได้ทุกอย่างตามที่ข้าพูด… ขอแค่..” ผีชุดดำเชยคางของนายพวงขึ้น นายพวงไม่กล้าสบตากับมันแม้จะสนใจข้อเสนอก็ตาม “ขอแค่อะไรล่ะ” นายพวงถามกลับ
“ขอแค่เอ็งกินลิ้นของข้าเข้าไป… ฮ่าๆ” มันแลบลิ้นยาวของมันออกมา มือข้างหนึ่งบีบปากของนายพวงอ้าออก แล้วสอดลิ้นเข้าไปในปาก
“รับสิ… แค่กินมันเข้าไป ฮ๊า….” นายพวงคาบลิ้นน่าสะอิดสะเอียนของมันไว้อย่างกล้าๆกลัว ก่อนจะค่อยๆออกแรงกัดทีละน้อย จนกระทั่งลิ้นของปีศาจชุดดำขาดออก
“ฮ่าๆๆ… รับไปสิ… ฮ่าๆๆๆ” ปีศาจชุดดำหัวเราะลั่น นายพวงกลืนลิ้นของมันเข้าไปอย่างพะอืดพะอม
“ตั้งแต่นี้ ครึ่งนึงของกูะเป็นส่วนหนึ่งของมึง มึงจะต้องหาของสดของคาวมากินเพื่อเลี้ยงกู ฮ๊าๆๆๆ…” ผีชุดดำค่อยๆอันตรทานหายไป ทิ้งนายพวงไว้ในค่ายของศัตรู
นายพวงลุกขึ้นด้วยกำลังวังชาที่เพิ่มขึ้นมากกว่าเก่า แล้วค่อยๆเดินจากค่ายของศัตรูไป...
“นับตั้งแต่นั้น นายพวงก็มีเชื้อปอบชุดดำ…” พรานจงเล่าจนจบ
สนุกมากครับ ขอบคุณครับ รอตอนต่อไป ขอบคุณครับ รอๆๆคับ ขอบคุณครับ ต่อๆๆ ดีมากกกกก
หน้า:
[1]