ที่ชอบที่ชอบ | ในความมืด | ตอนที่ 4 รอยยิ้มมังกร
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย RAWRARE เมื่อ 2026-9-22 23:06ตอนที่ 4 รอยยิ้มมังกรต่อจากตอนที่แล้ว ตอนที่ 1 ตอนที่ 2 ตอนที่ 3
หลังเลิกเรียน รันเดินตามผมออกจากอาคารเรียนด้วยท่าทางที่ดูดีใจผิดปกติ
แก้มมันแดงก่ำเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกาย รอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว ๆ และมันเอาแขนพาดบ่าผมแน่นกว่าปกติ เหมือนจะกลั้นความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่
“คืนนี้กูมีเดทอีกแล้วว่ะ” มันพูดเสียงดังและร่าเริงผิดหูผมหันไปมองมันอย่างหมั่นไส้ “คนไหนอีก”
“เดี๋ยวไปเจอก็รู้เอง”
เสียงมันมีเลศนัยเล็กน้อย แต่ผมไม่ได้คิดอะไรมาก แค่พยักหน้าแล้วเดินตามมันไปที่จุดจอดรถหน้าคณะ รถสีดำคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ตรงนั้น
พอประตูฝั่งคนขับเปิดออก… ผมแทบหยุดหายใจ
วิน
แฟนใหม่ที่รันพูดถึงหลายต่อหลายครั้ง คือชายคนเดียวกับที่กระแทกผมจนน้ำกามไหลเยิ้มในห้องมืดคืนนั้น เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนพับ ผมเซ็ตเรียบร้อย ดูสุภาพและหล่อแบบคนละโลกกับภาพเปลือยเปล่าในความมืด
แต่สายตาที่มองมาหาผมยังคงเป็นสายตาเดิม
วินดูตกใจเล็กน้อยเช่นกัน ก่อนจะรวบรวมสติแล้วยิ้มทักทาย
“วิน นี่ไอ้ตั้มเพื่อนรัน จำกันได้เปล่า” รันหันหน้าถามทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงร่าเริง
“เออ… จำได้” มีหรือที่ผมจะลืม ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ
วินพยักหน้าช้า ๆ “สวัสดีครับ… ตั้ม”
เพียงคำว่า “ตั้ม” ที่หลุดจากปากเขา ทำให้หัวใจผมกระตุกแรง
รันพูดโดยที่ยังไม่ทันสังเกตอะไรผิดปกติ “พวกกูจะไปดูหนังกัน มึงไปด้วยกันสิ”
แต่ก่อนที่ผมจะตอบอะไร วินก็สวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนุ่ม ๆ แต่ชัดเจน
“อาจจะแวะซาวน่าด้วยนะ ไปด้วยกันไหมครับ”
ประโยคเชื้อเชิญนั้นทำให้ผมยืนนิ่งไปเลย ผมมองตาเขาชั่วขณะ วินยังคงยิ้มอยู่ แต่รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มสุภาพธรรมดา มันเป็นรอยยิ้มที่มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ เหมือนเขากำลังทดสอบอะไรสักอย่าง
เหมือนเขารู้ดีว่าคำว่า “ซาวน่า” จะสั่นสะเทือนอะไรในตัวผม
“ไปกันเถอะ… ไม่อยากเป็นก้างขวางคอ” ผมกลืนน้ำลายแล้วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้
รันหัวเราะ “จริงด้วย มันไม่ชอบซาวน่าหรอก รอบที่แล้วรันลากมันไปเองแหละ”
วินยังคงยิ้ม เขามองผมตรง ๆ อีกครั้ง แล้วพูดเบา ๆ เกือบเป็นเสียงกระซิบที่พอให้ผมได้ยิน
“งั้นเหรอครับ… น่าเสียดาย”
ประโยคสั้น ๆ นั้นหนักกว่าที่ควรจะเป็น ผมยืนดูทั้งคู่ขึ้นรถ วินยังหันมามองผมผ่านกระจกข้างอีกครั้งก่อนขับรถออกไป รอยยิ้มมุมปากของเขายังติดอยู่บนใบหน้า
รถคันนั้นหายไปในสายตาแล้ว แต่ผมยังยืนนิ่งอยู่ตรงจุดจอดรถ ลมเย็นพัดผ่านตัว ทำให้ผมรู้สึกโหวง ๆ ตรงกลางอก ในหัวผมวนเวียนแต่ภาพวินในคืนนั้น
ภาพที่เขากระแทกผมจนตัวสั่น
ภาพที่เขากระซิบข้างหูว่า “กับมึง… กูจะเย็ดสด ๆ แล้วแตกคารูมึงเลย”
ภาพที่เขายิ้มแล้วเดินหายเข้าไปในความมืด แล้ววันนี้เขายิ้มให้ผมแบบนั้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นยิ้มในแสงแดดจ้าที่ชัดเจน
วินต้องรู้อยู่แล้วว่าคนที่เขาจับเย็ดสดคืนนั้นคือผม และเขากำลังยิ้มให้ผมต่อหน้ารันอย่างไม่สะทกสะท้าน ความกลัวค่อย ๆ แผ่ขยายในอก
กลัวว่าสักวันรันจะรู้กลัวว่าความลับในความมืดจะถูกฉีกออกมาในแสงสว่างกลัวว่าตัวเองกำลังทรยศเพื่อนที่ไว้ใจมากที่สุดโดยที่มันไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย
ความรู้สึกผิดกัดกินทีละนิด แต่ในขณะเดียวกัน ความสับสนทางใจก็วนเวียนไม่หยุด
ทำไมแค่รอยยิ้มของวินถึงทำให้ผมยืนนิ่งจนขาแข็งทำไมแค่ประโยคสั้น ๆ ถึงทำให้หัวใจเต้นจนเจ็บอก
ความมืดเคยเป็นที่ปลอดภัยที่สุดของผม ที่นั่นผมสามารถเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงได้โดยไม่ต้องกลัวสายตาใคร แต่ตอนนี้วินกำลังสุ่มเสี่ยงนำพาเรื่องในความมืดนั้นออกมาทีละนิด ความคิดที่ว่ารันอาจจะรู้เรื่องลับเหล่านั้น ทำให้มือผมกำขอบกระเป๋าแน่น
ผมไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่
---------------------------------------------------------------------------ตอนที่ 5 ในความสว่าง
รอยยิ้มนี้ของวินน่าจะมีอะไรต่อแน่เลยครับ สนุกมากครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ{:5_137:} มาต่อเร็วๆ รอๆ อย่าเพิ่งจบครับมีต่อไหม รอตอนต่อไปเลย สนุกครับ สงสารตั๊มเลย ขอบคุณครับ ขอบคุณค่ะ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]