Beneath the Neon Thong (การค้นพบตัวตนใต้แสงนีออน) บทที่ 3 เดิมพัน
หากใครยังไม่ได้อ่านตอนก่อนหน้านี้ ติดตามได้ทางนี้ครับบทที่ 1 ช่องว่างหลังจบการศึกษา https://www.g4guys.com/thread-207499-1-1.htmlบทที่ 2 ผู้โชคดีโต๊ะสี่สิบสาม https://www.g4guys.com/thread-207558-1-1.html
ปันยื่นมือมาให้ บูมจับมือนั้นแล้วลุกขึ้น ส่วนคิวเดินขนาบอีกด้านโดยเว้นระยะให้เขาเป็นคนก้าวเอง เสียงตะโกน “สี่สิบสาม” ดังเป็นจังหวะรอบห้อง ระหว่างเดินผ่านโต๊ะ เขารู้สึกถึงสายตาที่ไล่ตามจนแผ่นหลังร้อนวาบ ทั้งที่เครื่องปรับอากาศเย็นจนขนแขนลุก
พอขึ้นเวที แสงสีขาวก็สาดใส่จนเขามองแทบไม่เห็นคนข้างล่าง เหลือเพียงเงาดำหลายสิบเงาและประกายจากแก้วเครื่องดื่ม
พิธีกรเข้ามายืนข้าง ๆ “ขอเสียงให้ผู้กล้าโต๊ะสี่สิบสามหน่อยครับ!”
เสียงเชียร์กระแทกเข้าหาเขา บูมเผลอยิ้มทั้งที่หัวใจแทบหลุดออกจากอก
“ชื่ออะไรครับคนเก่ง” พิธีกรถาม
“บูมครับ” บูมตอบ
“บูมเฉย ๆ หรือบูมสนั่นครับคืนนี้” พิธีกรแซว
คนดูหัวเราะ บูมยกมือเกาหลังคอ “ยังไม่ทราบครับ”
คำตอบซื่อตรงทำให้เสียงหัวเราะดังขึ้นกว่าเดิม พิธีกรตบบ่าเขาเบา ๆ
“ดีครับ เราชอบคนพูดความจริง ก่อนเริ่ม ผมถามให้ชัดอีกครั้ง คุณบูมอายุเกินยี่สิบ ยินยอมขึ้นมาเล่นเกม และทราบว่าหยุดได้ทุกเมื่อ ถูกต้องไหมครับ” พิธีกรถาม
“ถูกต้องครับ” บูมยืนยัน
“โอเค วงล้ออยู่ทางโน้นครับ” พิธีกรบอก
เป้ากลมหมุนช้า ๆ อยู่ปลายเวที แบ่งเป็นช่องสีแดง น้ำเงิน ดำ และทอง พิธีกรส่งลูกดอกให้
“โยนหนึ่งครั้ง สีที่โดนจะเป็นโจทย์ ถ้าทำสำเร็จได้รางวัลใหญ่ ถ้าไม่สำเร็จได้รางวัลปลอบใจ ไม่มีใครกลับบ้านมือเปล่าครับ พร้อมไหม” พิธีกรอธิบาย
บูมสูดลมหายใจ “พร้อมครับ”
เขาเหวี่ยงแขน ลูกดอกพุ่งไปปักตรงช่องทองท่ามกลางเสียงฮือ
พิธีกรเบิกตากว้างเกินจริง “โอ้โฮ คืนแรกก็เอาทองเลยนะครับ! รู้ไหมว่าสีทองแปลว่าอะไร”
บูมส่ายหน้า
“แปลว่าคุณต้องเจอกับนายแบบตัวท็อปของเราในบททดสอบหน้าตาย กติกาง่าย ๆ เขาจะใช้วิธีของเขาทำให้คุณหลุดสีหน้า ถ้าคุณนิ่งได้จนจบ คุณชนะ ถ้ายิ้ม หัวเราะ หรือคราง—คุณแพ้ครับ” พิธีกรอธิบาย
เสียงโห่แซวดังขึ้น บูมเม้มปาก พิธีกรยกมือให้ห้องเงียบ
“โจทย์สีทองเริ่มที่การถอดเสื้อและใช้วิปครีมบนช่วงอกและหน้าท้อง ถ้าจะทำเกินกว่านั้น ต้องตกลงกันใหม่เป็นขั้น ๆ คุณบูมรับโจทย์แรกไหมครับ” พิธีกรถามต่อ
บูมรู้สึกว่าทุกสายตากำลังรอ แต่สิ่งที่ทำให้เขายกมือจับชายเสื้อไม่ใช่เสียงเชียร์ เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าตัวเองจะรู้สึกอย่างไรเมื่อไม่มีผ้าปิดบังครึ่งบน
“รับครับ” บูมตอบ
เขาดึงเสื้อยืดข้ามศีรษะ ส่งให้พนักงานที่ยืนรออยู่ข้างเวที แสงร้อนตกกระทบร่างลีนได้สัดส่วน ผิวสีน้ำตาลอ่อน และแนวกล้ามเรียบบนหน้าอกกับหน้าท้อง สร้อยเงินเส้นบางที่เขาใส่ติดตัวนอนอยู่บนกระดูกไหปลาร้า เสียงเชียร์ดังขึ้นทันที บูมเกร็งโดยสัญชาตญาณ ก่อนค่อย ๆ ปล่อยไหล่ลง
ความรู้สึกประหลาดแล่นผ่านผิวหนัง ราวกับสายตาทุกคู่มีน้ำหนักจริง ๆ
“และคู่แข่งของคุณคืนนี้…” พิธีกรลากเสียง “เรียวครับ!”
ม่านเปิดออก ชายวัยยี่สิบแปดร่างลีนเดินออกมาด้วยท่าทีสบายราวกับเวทีเป็นห้องนั่งเล่นของตัวเอง ใบหน้ากรามคมรับกับผมดำที่ปล่อยยุ่งอย่างตั้งใจ เขาสวมแมนกินี่สีชมพูไฟฟ้า ชุดชิ้นเดียวเว้าสูงซึ่งมีผ้าเพียงพอสำหรับปิดส่วนจำเป็น ก่อนทอดสายเส้นเล็กขึ้นตามลำตัว เนื้อตัวมันวาวจากน้ำมัน และรอยสักเรขาคณิตสีดำเลื้อยจากซี่โครงซ้ายขึ้นไปถึงหน้าอก
เรียวรับกระป๋องวิปครีมจากพนักงานแล้วเดินมาหยุดตรงหน้า ดวงตาเขาคม แต่รอยยิ้มกลับขี้เล่น
“ไหวไหมครับ” เรียวถามเบา ๆ โดยไม่ใช้ไมโครโฟน
“คิดว่าไหวครับ” บูมตอบ
“ถ้าไม่ไหว บอกผมนะ อย่าฝืนเพราะคนดู” เรียวย้ำ
บูมชะงักเล็กน้อยก่อนพยักหน้า “ครับ”
เรียวย่อตัวลง ฉีดครีมเป็นเส้นวนบนหน้าท้องของบูม ความเย็นทำให้กล้ามเนื้อหดเกร็ง เขาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกครั้ง คล้ายถามโดยไม่ใช้คำ บูมพยักหน้า
ลิ้นอุ่นแตะลงตรงขอบล่างของครีมแล้วลากขึ้นช้า ๆ ความต่างระหว่างความเย็นกับความร้อนทำให้บูมสูดลมหายใจแรง มือกำแน่นอยู่ข้างลำตัว เสียงคนดูรอบห้องค่อย ๆ กลายเป็นเสียงเดียวกัน
เรียวไม่ได้รีบ เขาไล่เก็บครีมตามร่องกล้ามเนื้อ วนลิ้นรอบสะดือ แล้วใช้มือแตะสะโพกบูมเพียงเพื่อประคอง ดวงตาคมเหลือบขึ้นมาดูสีหน้าตลอดเวลา
“เก่งนี่” เรียวกระซิบ “หน้านิ่งกว่าที่คิด”
บูมกัดกระพุ้งแก้มตัวเอง พยายามไม่ตอบ
เรียวลากลิ้นขึ้นกลางอกจนถึงกระดูกไหปลาร้า แล้วถอนตัวออกพร้อมเช็ดมุมปากด้วยนิ้ว
เสียงปรบมือดังสนั่น พิธีกรเดินกลับเข้ามา “ยังไม่หลุดครับ! คุณบูมของเราเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย”
บูมหอบหายใจ มองเรียวที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า ความกลัวก่อนหน้านี้กลายเป็นความคึกคักที่แล่นอยู่ใต้ผิว เขาไม่อยากให้ฉากนี้จบเร็วเกินไป
“แค่นี้เองเหรอครับ” บูมถาม
เรียวเลิกคิ้ว เสียงคนดูระเบิดทันที
“อ้าว” เรียวหัวเราะ “ท้ากันเองนะครับ ผมไม่ได้เริ่ม”
“ก็ถามเฉย ๆ ครับ” บูมตอบ แต่รอยยิ้มที่หลุดออกมาฟ้องทุกอย่าง
พิธีกรชี้หน้าเขา “ยิ้มแล้วนะครับ แต่ผมจะยังไม่นับ เพราะนี่เป็นช่วงเจรจาต่อรอง”
เรียวขอไมค์มาถือ “งั้นผมเสนอแบบนี้ คุณถอดกางเกงยีนส์ เหลือกางเกงในตัวเดียว ผมเพิ่มครีมอีกสามจุด ถ้าคุณรักษาหน้านิ่งได้ คุณชนะ แต่ถ้าหลุด คุณต้องอยู่ในชุดชั้นในจนร้านปิด และเดินทักทายแขกตามโต๊ะหนึ่งรอบ”
เขาหยุดแล้วพูดชัดขึ้น “ของทั้งหมดฝากไว้ที่ห้องเก็บของ ขอคืนเมื่อไรก็ได้ ต่อให้แพ้แล้วเปลี่ยนใจก็ขอคืนได้ ไม่มีใครบังคับให้อยู่ต่อ ตกลงไหมครับ”
นี่เป็นโอกาสถอนตัวที่ง่ายมาก แค่พูดว่าไม่ บูมก็ใส่เสื้อ กลับไปนั่งที่โต๊ะ และไม่มีใครตำหนิเขา
แต่พอคิดถึงการเดินผ่านผู้ชายทั้งห้องโดยเหลือเพียงกางเกงใน หัวใจก็กลับเต้นแรงขึ้น
“ตกลงครับ” บูมตอบ
เขาปลดกระดุม รูดซิป แล้วดันกางเกงยีนส์ลง ข้างใต้เป็นบ็อกเซอร์บรีฟสีแดงสดที่แนบลำตัวเกินกว่าจะซ่อนปฏิกิริยาของเขา เสียงโห่ดังขึ้น บูมหน้าแดงแต่ไม่ได้ใช้มือปิด
เรียวฉีดครีมลงบนหัวนมทั้งสองข้างทีละจุด ก่อนใช้ลิ้นเก็บช้า ๆ บูมกัดฟันจนกรามขึ้นสัน แต่เมื่อเรียวดูดหัวนมด้านขวาเบา ๆ ลมหายใจก็สะดุดจนเกิดเสียงอื้อสั้น ๆ ในลำคอ เขารีบเม้มปากไว้ได้ทันก่อนมันจะกลายเป็นเสียงครางเต็มเสียง
พิธีกรยกนิ้วขึ้นเตือน “เกือบแล้วครับ! รอบนี้ผมยังไม่นับ แต่ถ้าหลุดชัดกว่านี้ถือว่าแพ้ทันทีนะครับ!”
“ยังเหลืออีกจุด” เรียวว่า ดวงตาเป็นประกาย
เรียวคุกเข่าลงตรงหน้า กระป๋องวิปครีมอยู่ในมือ แต่เขายังไม่กดหัวฉีด
“คุณโอเคที่จะถอดกางเกงในออก ให้ผมฉีดวิปครีมตรงด้านหน้าที่ผ้าปิดอยู่ แล้วใช้ปากเลียครีมออกไหมครับ” เรียวเงยหน้าถาม “ขอบเขตที่ผมถามตอนนี้จบแค่ตอนครีมหมดนะครับ ถ้าไม่อยากถอดหรือไม่อยากให้ผมใช้ปาก เราหยุดตรงนี้ได้”
เสียงคนดูตะโกนเชียร์ แต่เรียวไม่ละสายตาจากเขา มืออีกข้างยังอยู่ข้างตัว ไม่ได้เอื้อมมาจับขอบผ้าหรือเร่งให้เขาตัดสินใจ
บูมรู้ว่าคำตอบนี้เป็นของตัวเอง
“โอเคครับ ไปต่อ” บูมยืนยัน
เรียวพยักหน้า แต่ยังไม่ขยับ “อีกเรื่องหนึ่ง คุณอนุญาตให้แขกถ่ายภาพช่วงนี้เพื่อเก็บไว้ดูส่วนตัวไหมครับ ภาพห้ามเผยแพร่ ห้ามส่งต่อ และห้ามนำไปใช้เชิงพาณิชย์ ถ้าไม่อนุญาต เราก็เล่นต่อได้โดยไม่เปิดไฟรูปกล้อง”
บูมเหลือบมองไฟเหนือเวทีที่ยังดับอยู่ ก่อนหันกลับมาสบตาเรียว
“ผมอนุญาตให้ถ่ายเพื่อเก็บไว้ดูส่วนตัวครับ” บูมตอบ
“ถ้าเปลี่ยนใจ บอกผมได้ทันทีนะครับ” เรียวบอก
เมื่อบูมพยักหน้ารับ เรียวจึงหันไปส่งสัญญาณยืนยันเรื่องการถ่ายภาพให้พิธีกร อีกฝ่ายพยักหน้าตอบ แต่ไฟรูปกล้องยังคงดับอยู่
บูมสอดนิ้วเข้าใต้ขอบกางเกงในสีแดง สูดลมหายใจ แล้วค่อย ๆ เลื่อนขอบผ้าลงด้วยมือของตัวเอง
สนุกมากครับ สนุก ขอบคุณมากๆครับ สนุก ข อ บ คุ ณ ค รั บ สนุกมากครับ น่าไปบ้างจัง
หน้า:
[1]