🛖 โปนเซียง ตำนานกามารมณ์ บนที่ราบสูง // (21) พิธีตัดกรรมสายเลือด 🔥🔥🔥
-----------------------------------------------------------------------------------------------คำแนะนำก่อนดื่มด่ำความเสียว
1. เรื่องราวทั้งหมดถูกรังสรรค์ขึ้นเพื่อความบันเทิงระดับพรีเมียม ตัวละครและชื่อที่ปรากฏเป็นเพียงสิ่งสมมติเพื่อปลุกเร้าอารมณ์เท่านั้น2. รูปภาพประกอบมีไว้เพื่อเพิ่มดีกรีความฮอตและอรรถรสในการรับชม ไม่ใช่บุคคลหรือสถานที่จริง3. หากมีการใช้ถ้อยคำที่รุนแรง เร้าใจ หรือมีการสะกดผิดเพี้ยนไปบ้าง ต้องขออภัย เพราะเราเน้นถ่ายทอด "ความรู้สึก" ให้ถึงพริกถึงขิงที่สุด4. ทุกฉากรักในเรื่องมีการป้องกันอย่างรัดกุมเสมอ เพราะความฟินที่สมบูรณ์แบบ ต้องมาคู่กับความปลอดภัยและสุขอนามัยที่ดี5. คอมเมนต์บอกกันได้เลยนะครับ ยิ่งคอมเมนต์เกิน 50 เมนต์ แล้วตอนใหม่ๆ แกะกล่องจะรีบมาเสิร์ฟให้ฟินต่อเนื่องแบบไม่ต้องรอนานครับ
-----------------------------------------------------------------------------------------------
🛖 โปนเซียง ตำนานกามารมณ์ บนที่ราบสูง // (21) พิธีตัดกรรมสายเลือด 🔥🔥🔥
ยามสายของหลายวันถัดมา เมื่อเหม่าเริ่มหายดีจากคืนวิปโยคนั่น เหม่าในชุดผ้าโสร่งสีมอซอเดินลัดเลาะมาตามคันนาที่แห้งกรอบจนเป็นรอยแตก เพื่อมุ่งหน้าไปยังเรือนไม้ใต้ถุนสูงหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท้ายหมู่บ้าน ที่นั่นคือบ้านของ ลุงหมาย พี่ชายแท้ๆ ของพ่อ (ทิดหมาน) ซึ่งเป็นบุคคลสำคัญที่เหม่าเชื่อว่าคือกุญแจดอกสุดท้ายในการ ‘ตัดกรรม’ ตามคำชี้แนะที่ได้รับจากนิมิตฝันเมื่อหลายคืนก่อน
เมื่อมาถึงใต้ถุนเรือน กลิ่นไม้เก่าผสมกับกลิ่นดินโคลนจางๆ ลอยปะทะจมูก ลุงหมายในวัย 50 ปียังคงไว้ซึ่งความองอาจของชายฉกรรจ์ที่ผ่านการกรำงานหนักมาทั้งชีวิต แม้กาลเวลาจะล่วงเลยมาครึ่งศตวรรษ แต่สรีระของชายผู้นี้กลับดูแข็งแกร่งกว่าวัยหนุ่มหลายคน ร่างกายของลุงหมายหนาแน่นบึกบึน แผงอกกว้างประดับด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดตึงที่เกิดจากการจับจอบจับเสียมมานับสิบปี ผิวหนังสีคร้ามแดดเข้มจัดมีรอยแผลเป็นจากคมมีดพร้าตามประสาคนทำไร่ทำสวนเป็นเครื่องหมายยืนยันความแข็งกร้าว ขณะนี้เขากำลังก้มๆ เงยๆ อยู่กับการลับมีดพร้าเล่มโตบนหินลับมีด เสียงคมเหล็กสีกับหินดังครืดคราดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผ้ารัดเอวหรือโสร่งตาตารางผืนเก่าขมวดปมแน่นไว้ที่สะโพกหนา เผยให้เห็นเส้นเลือดที่ปูดโปนตามต้นแขนและหัวไหล่ในทุกครั้งที่ออกแรงขยับตัว
เหม่าก้าวขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดด้วยความระมัดระวัง เขาเหลือบมองไปรอบบริเวณ พบเพียงความเงียบงันที่น่าประหลาดใจ เมียและลูกๆ ของลุงหมายคงจะพากันสะพายตะกร้าเข้าป่าลึกเพื่อหาของป่าตั้งแต่เช้ามืดตามวิสัยชาวบ้าน นี่คือโอกาสทองที่เหม่าเฝ้ารอคอย หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่สับสนระหว่างความเกรงใจในฐานะหลาน กับความมุ่งมั่นที่จะลบล้างอาถรรพ์หนี้เลือดที่สืบทอดกันมา
“ลุงหมาย... ข้าเอาผลไม้สวนพ่อมาฝากจ๊ะ”
เหม่าเอ่ยทักทายพลางวางตะกร้าลงข้างๆ จะว่าไปมันก็นานแล้วนะที่เหม่าไม่ได้มาอยู่กับลุงหมานสองต่อสองแบบนี้ เพราะปกติจะเจอกันตอนอยู่วัดซะมากกว่า ลุงหมายเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองหลานชาย
“มีเรื่องอะไรก็พูดมาตรงๆ ไอ้เหม่า อย่ามาทำเป็นมีลับลมคมใน คนอย่างข้าไม่ชอบอ้อมค้อม”“ลุงดูเครียดๆ นะช่วงนี้... ข้าเห็นพ่อบ่นว่าลุงทำงานหนักจนนอนไม่หลับ ข้าเลยไปปรึกษาหมอครามมา เรื่องศาสตร์การบำบัดที่ข้ากำลังศึกษาอยู่”
เหม่าขยับเข้าไปใกล้ ทรุดตัวนั่งลงบนพื้นไม้ใกล้กับแคร่ ลุงหมายแค่นหัวเราะในลำคอ แกพูดเหมือนรู้ว่าเหม่าต้องการอะไร แต่เหม่าก็ไม่ลดละความตั้งใจ เหม่าพยายามรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด เหม่ารู้ว่าเรื่องแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ หรอก ที่คนเราจะทำอะไรแบบนี้ โดยเฉพาะกับคนใกล้ตัว
“ศาสตร์บำบัด เรื่องเย็ดเรื่องเอานั่นน่ะรึ เอ็งอย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อกับข้าเลย ข้าเป็นลุงเอ็งนะเว้ย ไม่ใช่คนนอกที่จะมาหลอกให้ทำอะไรบ้าๆ แบบนั้น”“ลุงหมาย... ข้าไม่ได้บอกให้ลุงทำอะไรผิดศีลธรรม หมอครามบอกว่า ความเครียดที่สะสมในร่างคนวัยลุง มันทำให้เลือดลมเดินไม่สะดวก ถ้าลุงยอมให้ข้าช่วย... ข้ามีวิธีที่ทำให้ลุงผ่อนคลายโดยไม่ต้องใช้กำลังอะไรมาก”
ลุงหมายวางมีดพร้าลงบนแคร่เสียงดังปัง แววตาดุดันจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเหม่า เหม่าฝืนยิ้ม พลางขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นเหงื่อจางๆ จากกายที่กำยำของลุง นาทีนั้นจะบอกว่ามันชวนให้เหม่าแอบคิดเกินเลยกับลุงของตัวเองก็คงจะไม่แปลก
“เอ็งจะมาบำบัดข้าเนี่ยนะ ไอ้เหม่า เอ็งอย่าลืมนะว่าข้าคือลุงเอ็ง ข้าเห็นเอ็งมาตั้งแต่ตีนเท่าฝา ใครเขาก็รู้ว่าหน้าที่พวกนี้มันเรื่องของโปนเซียง ไม่ใช่เรื่องที่หลานจะมาทำกับลุงแท้ๆ”
เหม่าฝืนยิ้ม พลางขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นเหงื่อจางๆ จากกายที่กำยำของลุง เมื่อก่อนเมห่าไม่เคยคิดจะมาหลงไหลอะไรในตัวของคนในครอบครัวตัวเองเลย จนเขาก้าวเข้ามาสู่โลกของโปน แค่ได้กลิ่นของผู้ชาย มันกลับกระตุ้นอะไรบางอย่างในจิตใจของเขาให้โลดแล่นไปมา
“ข้าไม่ได้ทำในนามโปนเซียง แต่ข้าทำในนามหลานที่ห่วงลุง... พ่อบอกว่าลุงมีปัญหาเรื่องปวดเมื่อยตามตัวบ่อยๆ การบำบัดที่ข้าจะทำให้ มันจะช่วยคลายกล้ามเนื้อที่แข็งตึงของลุงให้ผ่อนคลายขึ้น ข้าแค่อยากให้ลุงลองเปิดใจดูหน่อย”
“ข้าอยู่ของข้ามาได้ 50 ปีโดยไม่มีใครมาบำบัดอะไรทั้งนั้น” ลุงหมายตวาดเสียงต่ำ “ข้ามีเมีย มีลูกที่ดูแลข้าอยู่ เรื่องแบบนี้เอ็งไปหาทำให้คนอื่นเถอะ อย่ามาเสียเวลากับข้าเลย”
เหม่ายังไม่ลดละ เขาหยิบขวดเล็กๆ ที่แอบซ่อนไว้ออกมา บรรยากาศใต้ถุนเรือนเริ่มกดดันขึ้น ลุงหมายมองขวดในมือเหม่าสลับกับใบหน้าของหลานชาย ความกระหายน้ำจากการทำงานหนักทำให้เขารู้สึกคอแห้งผากอย่างรุนแรง ความเป็นลุงที่พยายามวางมาดเข้มเริ่มสั่นคลอนภายใต้แรงกดดันจากคำหว่านล้อมที่ดูเหมือนจะหวังดีเกินเหตุของหลานชาย
“ลุง... ถ้าข้าไม่เป็นห่วง ข้าไม่กล้ามาขอทำแบบนี้หรอก ข้าแค่เตรียมสมุนไพรผ่อนคลายมาเผื่อลุงด้วย... ถือว่าหลานชายคนนี้ขอนะ แค่ลองดูสักครั้ง ถ้าลุงไม่สบายใจ ข้าจะหยุดทันที”
บรรยากาศใต้ถุนเรือนเริ่มกดดันขึ้น ลุงหมายมองขวดในมือเหม่าสลับกับใบหน้าของหลานชาย ความกระหายน้ำจากการทำงานหนักทำให้เขารู้สึกคอแห้งผากอย่างรุนแรง ความเป็นลุงที่พยายามวางมาดเข้มเริ่มสั่นคลอนภายใต้แรงกดดันจากคำหว่านล้อมที่ดูเหมือนจะหวังดีเกินเหตุของหลานชาย
“แค่ลอง” ลุงหมายถามย้ำ น้ำเสียงเริ่มอ่อนลงแต่ยังคงแฝงความระแวง “เอ็งแน่ใจนะว่าแค่บำบัดกล้ามเนื้อ”
เหม่าประสานสายตาอย่างมั่นคง “ใช่ครับลุง... แค่บำบัดกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดของลุง... ให้ลุงได้มีความสุขและผ่อนคลายบ้าง ก็แค่นั้นเอง”
ลุงหมายถอนหายใจยาว แผงอกหนากระเพื่อมอย่างแรง เขาจ้องมองหลานชายด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะยื่นมือออกไปรับขวดสมุนไพรนั้นจากมือเหม่า เสียงน้ำในขันกระทบพื้นไม้กระดานดังแผ่วเบา ลุงหมายวางขันน้ำเปล่าลงข้างตัว แววตาของเขายังคงมีความระแวงเจือจาง แต่เพียงไม่กี่อึดใจ ความเงียบงันใต้ถุนเรือนก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่เปลี่ยนจังหวะไปอย่างสิ้นเชิง
เหม่านั่งนิ่งอยู่ห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน สังเกตการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับลุงของเขาอย่างจดจ่อ ผิวหนังสีคร้ามแดดของลุงหมายที่เคยเป็นสีน้ำตาลเข้มเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับถูกย่างด้วยไฟ เส้นเลือดที่ต้นคอและขมับเริ่มปูดโปนขึ้นมาราวกับรากไม้ที่พยายามชอนไชออกจากผิวหนัง ลุงหมายยกมือขึ้นกุมขมับ พยายามสะกดกลั้นอาการวิงเวียนที่ตีรวนขึ้นมาเป็นระลอก
“ไอ้เหม่า... น้ำ... น้ำนี่มันน้ำอะไรกัน”
**** Hidden Message *****
กว่าบทรักอันยาวนานจะสิ้นสุดลง แสงอาทิตย์ก็เริ่มอ่อนแสงลงจนเกือบจะเข้าสู่ยามเย็น เหม่าพยุงร่างกายที่อ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ลุกขึ้นแต่งกายด้วยความทุลักทุเล ขาของเขาสั่นระริกจนต้องเกาะเสาเรือนไว้ เขาหันไปมองลุงหมายที่นอนหอบอยู่บนแคร่ด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเดินออกจากใต้ถุนเรือนไปในยามที่ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทอง
เขาก้าวผ่านคันนาไปอย่างช้าๆ ความเจ็บปวดที่ระบมไปทั้งตัวเปรียบเสมือนรอยแผลที่ยืนยันถึงพันธกิจที่สำเร็จลุล่วง เหม่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขารู้ดีว่าแผนการที่วางไว้ได้ก้าวข้ามผ่านอุปสรรคที่ยากที่สุดไปแล้ว และตอนนี้เขาก็พร้อมที่จะมุ่งหน้าไปหาโทน
เพื่อก้าวเดินต่อไปในแผนการขั้นหน้าตามที่ตั้งใจไว้
.
.
.
.
.โปรดติดตามตอนต่อไป
อยากอ่านตอนอื่น/เรื่องอื่นเพิ่มเติม จิ้ม --> สารบัญงานเขียน ของ DJpark
มีคนขอพ่อทิดหมานมาเยอะมาก เอาพี่ชายพิดหมานไปก่อนนะครับ เดี๋ยวอนาคตพ่อกลับมาแน่ แต่ต้องไปตามเส้นเรื่องก่อน ใกล้ถึงจุดไคลแมกซ์ละครับ
ขอบคุณ ขอบคุณครับ รอทิดหมานนะครับ 😀😀😀 หน้าติดตาม {:5_146:}{:5_146:}{:5_146:} ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ รอนะครับ {:5_136:} ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ อ่านแล้วสนุกมากๆทั้งเสียว จนต้อง ควักควยออกมาชักว่าว เงี่ยนสุดๆครับ ขอบคุณมากครับ อ่านแล้วสนุกมากๆทั้งเสียว จนต้อง ควักควยออกมาชักว่าว เงี่ยนสุดๆครับ
ลุงโดนหลานหลอกเย็ดละ ตามแผน ติดตามต่อไป
ต่อ ชอบเรื่องนี้มากๆ