อสังหาป่าเดียวกัน ตอนที่ 5 ( 20 08 69 )
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย กอทอฒอ เมื่อ 2026-9-15 17:57{:7_361:}กระเทยเฒ่าเล่าเรื่องเสียว{:7_361:}{:7_363:}คิดถึง...ขออนุญาตกลับมางานเขียนอีกรอบนะค่ะ{:7_363:}
{:7_362:}อสังหาป่าเดียวกัน{:7_362:}https://www.g4guys.com/data/attachment/album/202608/19/145237y00amzwcl3dswicd.jpg
ตอนที่ 5 : โด่งพ่อลูกอ่อนต่อจากตอนที่แล้ว
บรรยากาศหัวค่ำยามเย็น ภายในโถงกว้าง พื้นเทปูนขัดมันวาวณร้านป้าเขียวเซ็นเตอร์ พลันเงียบสงบลงราวกับละออง
ฝุ่นผงที่ตกตะกอน...เมื่อคลื่นผู้ชายเคลื่อนตัวลงไป
แสงไฟส้มสลัวจากเพดานส่องกระทบโต๊ะไม้ทรงยาว
ที่บัดนี้เหลือเพียงหนุ่มใหญ่ร่างใหญ่กับสาวเทียมอวบอั๋น
ปรีชากับป้าเขียวนั่งฝั่งตรงข้ามกัน ไร้ซึ่งเงาของเด็กหนุ่มรากหญ้า
ที่วุ่นวายทั้งยี่สิบชีวิต เสียงเพลงจากตู้คาราโอเกะหยอดเหรียญ
และเสียงโห่ร้องปรบมือ แว่วดังมาจากซุ้มไม้ไผ่ โครงสังกะสีเก่า ใต้ร่มเงามืดต้นมะขามยักษ์เบื้องล่าง
สลับกับเสียงจิ้งหรีดเรไรที่ประสานเสียงร้องแข่งสู้เสียงแผ่วเบาระริกอยู่ริมรั้ว บริเวณลานดินลูกรังอัดแน่น
กลิ่นไอเบียร์เย็นฉ่ำ ในแก้วใสมีหยดน้ำเกาะรอบทิศ รสชาติขมซ่า
ที่ปลายลิ้น ระคนไปพร้อมกับกลิ่นควันไก่ย่างอบอวลแผ่วเบา...
ป้าเขียวในชุดผ้ากันเปื้อนเปียกชื้นเหงื่อ ยกฝ่ามือหยาบกร้าน
อันผ่านงานหนักมาครึ่งชีวิตขึ้นถูไถกันไปมา
นัยน์ตาคู่โตสั่นระริก ยามทอดมองแผ่นหลังกำยำของโด่ง
ที่กำลังก้าวลงบันไดปูนไปหาเพื่อนข้างล่าง
"เฮียปรีชาคะ..."
น้ำเสียงป้าเขียวพร่าแห้ง แผ่วเบาจนเกือบกลืนหายไปกับ
เสียงสายลมแล้งชนบท
"เรื่องไอ้โด่งเมื่อตอนเย็น... ที่อ่างเก็บน้ำ”
“ป้าได้ยินแล้ว เด็กๆมันสงสารเพื่อนเลยมาเล่าให้ฟัง"
“เราจะช่วยไอ้โด่งกันอย่างไรค่ะ พวกกระเทยเจ้าถิ่นมันคิดไม่ดีแน่ๆ”
หยาดน้ำใสเริ่มก่อตัวระวิงคลอเบ้าตาของกะเทยรุ่นใหญ่
ก่อนที่ฝ่ามือสั่นระริกจะยกขึ้นแตะอกเบาๆ
"ป้าไม่สบายใจเลยค่ะเฮีย... สงสารมัน มันเป็นเด็กดีจริงๆนะค่ะ”
“แล้วป้าก็กังวลใจ จนใจป้าแทบจะร่วงไปอยู่ที่ส้นเท้าแล้ว…”
“แก๊งกะเทยเจ้าถิ่นพวกนั้นมันมีอิทธิพลมาก เพื่อนฝูงมาก”
“ไม่ได้แค่นักเลงกินผู้ชายธรรมดานะคะ หัวหน้ามันเป็นแก๊งปล่อยเงินกู้”
“พวกมันร้ายกาจอาฆาตแรงมาก … โธ่ๆๆๆ ไอ้โด่งมาหาเรื่องจนได้”
“ป้าแทบไม่อยากนึกภาพเลยว่า ไอ้โด่งมันจะถุกพวกนั้น ประจานให้อาย ถูกย่ำยี รังแก ถูกเอาคืนอะไรอีกบ้างค่ะเฮีย..."
*ครืดดดดดดด...*
ปรีชาชะงักดึงมือที่กำลังหมุนแก้วเบียร์ นัยน์ตาคมกริบไหวระริก
อกข้างซ้ายกระตุกวูบพร้อมความรู้สึกเจ็บแปลบที่แล่นพุ่งเข้าหากลางใจ...
เขารู้สึกว่า ลมหายใจอุ่นอุ่น มันสะดุดกึกเหมือหยุดหายใจ
ความเย็นวาบขุมหนึ่งแล่นปร๊าดจากโคนต้นคอลงไปตลอดแนวสันหลัง
หนุ่มใหญ่เมืองหลวงผู้ผ่านโลกและปัญหาธุรกิจมานับครั้งไม่ถ้วน
พลันตระหนักรู้ถึงอันตรายแล้วสัญชาตญาณปกป้องก็ลุกโชนขึ้นในอกอย่างฉับพลัน...
เขารู้ตัวเองแล้วว่าเขาเป็นห่วงโด่งมากๆ เขาคงตกหลุมรัก
เด็กหนุ่มหน้าไทยคมคายคนนี้เข้าแล้วอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ความรู้สึกปรารถนาที่จะเป็นเกราะป้องกันภัยให้โด่ง
ก่อตัวเป็นกำแพงหนาแน่นหนาจนหัวใจของเขาร้อนรุ่ม
ปรีชานิ่งฟัง ปล่อยให้ความเงียบที่มีความหมายทำงาน
ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ่มนุ่ม
"โด่งเขา... เป็นคนยังไงกันครับป้า?"
ป้าเขียวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ซับหยาดน้ำตาที่วึมขอบตา
ด้วยหางผ้ากันเปื้อน ก่อนจะพ่นลมหายใจยาวๆ
นางเริ่มถ่ายทอดความทรงจำอันเจ็บปวด
"ไอ้โด่งมันเป็นเด็กดีมากๆค่ะเฮีย... เรียนเก่ง หัวไว”
“ชอบเรื่องคอมพิวเตอร์ เรื่องไฟฟ้าเป็นชีวิตจิตใจ”
“ตอนมันจบ ม.3 มันสอบแข่งขัน เข้าวิลัยเทคนิคได้เป็นอันดับ 1”
“และเป็นตัวแทนเยาวชนรับทุนการศึกษาของ อบต.ที่สนับสนุน”
“มันสามารถเรียนฟรีได้จนจบ ปวช. สาขาคอมพิวเตอร์ธุรกิจแบบที่มันอยากเรียน”
“มันคือความภาคภูมิใจของโรงเรียน ของคุณครู และของครอบครัว”
“รวมถึงคนทั้งหมู่บ้าน ทั้งตำบลก็ชื่นชมมันมาก ”
“ใครๆ ก็คิดว่าไอ้เด็กคนนี้มีอนาคตไกล แน่นอน..."
“พ่อๆ แม่ๆ คนอื่นๆก็มักจะบอกลูกว่า ให้เป็นเด็กดีเอาพี่โด่งตัวอย่าง”
ปรีชายิ้มขมขื่นเมื่อได้ฟังเรื่องราวดีๆของคนที่เขารัก หัวใจมันพองบวม
จนต้องระยายลมออกมายาวๆ
รอยยิ้มตื่นเต้นในแววตาที่เล่าเรื่องอดีตของโด่ง ดวงตาของป้าเขียว
พลันมืดมนวูบดับลงแบบทันที
นัยน์ตาฉายความคับแค้น ขุ่นเคืองและสงสารจับใจ ก่อนจะเล่าต่อว่า
"แต่ชีวิตมันอาภัพเพราะมันเป็นเด็กหน้าตาดี หล่อเข้ม ร่างใหญ่…”
“มันเลยไปเตะตา ต้องใจพวกแก๊งกะเทยขายข้าวในวิลัยเข้า”
“พวกนั้นกระสันต์อยาก อยากล่อไอ้โด่งตั้งแต่วันแรกที่มันไปมอบตัว”
“ไอ้โด่งเรียนเก่ง หล่อ มาดผู้นำ ได้รับเลือกให้เป็นประธานรุ่น”
“พวกกระเทยทั้งรุ่นพี่ คุณครู แม่ค้าโรงอาหาร กระเทยนอกโรงเรียนต่างอยากได้"
“ค้นหาสารพัดวิธี หลอกล่อมันเอาไปทำผัว เปย์พามันไปกิน ไปดื่ม ไปเมา”“สุดท้าย ก็ถูกมอมเหล้า จนมันเมามายไม่ได้สติ…”
“จับพลัดจับพลูมันไปทำผู้หญิงต่างหมู่บ้านตั้งท้องค่ะ…”
“หมดอนาคตถูกให้ออกจากการเรียนแบบผิดหวัง เสียใจ”
ป้าเขาหยุดพ่นลมหายใจที่อึดอัด มันจุกแน่นในออกเกินทนไหว เช่นเดียวกันกับปรีชา
“แต่เฮียรู้ไหมคะ คนทั้งตำบลเชื่อใจ เข้าใจ และเห็นใจไอ้โด่งนะ”
“ไม่มีใครว่า มีแต่คนเห็นใจสงสารมัน เพราะเขารู้กันทั่วไปหมด!”
“ว่าสาวคนนั้นร่านพอตัว ร้องหาผู้ชายไปทั่ว แล้วมันก็เป็นเด็กเสี่ยมีตังค์ด้วยค่ะ”
“ไอ้โด่งมันไม่ทันคน และไม่มีทางไปข่มขืนหรือรังแกใครก่อนแน่ๆ”
“มีแต่ฝ่ายหญิงนั้นนั่นแหละค่ะ ที่มาข่มขืนและจ้องจับไอ้โด่งเป็นผัว!"
ป้าเขียวหยุดนิดนึง แล้วพ่นลมหายใจอีกหลายรอบ
เพื่อเรื่องเล่ามันหนักอกจริงๆ
ฝ่ามือของปรีชาชุ่มเหงื่อกำแน่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
ภาพความผิดหวังรุนแรง ก่อเป็นความระทมทุกข์หนักหนาสาหัส
ให้กับเด็กหนุ่มอย่างแน่นอน ภาพปะติดปะต่อค่อยๆ แจ่มชัดขึ้นในหัวของเขา
มันคงเป็นความรู้สึกหนักอึ้ง เกินกว่าที่เด็กคนนึงจะรับไหวจริงๆ
“โถ โถ โด่งผู้น่าสงสารของเฮีย” ฟู่ๆๆๆๆๆ ปรีชาพ่นลมหายใจยาวถี่ๆ
ป้าเขียวเอ่ยเสียงสั่นเล่าต่ออย่างเป็นลำดับ
"ความคาดหวังระดับตำบลพังทลายลงในพริบตา…”
“พ่อแม่มันอับอายขายขี้หน้าและสงสารลูกมาก”
“และพ่อมันผิดหวังเสียใจมากจนขาดสติ"
"ทุบตีไอ้โด่งจนกระอักเลือด ซมไข้ป่วยหลายวันเลย”
“ภาพไอ้โด่งนอนร้องให้จมกองเลือดยังติดตาป้าอยู่เลย”
ป้าเขียวเริ่มสะอื้นเบาๆแล้ว น้ำตาเริ่มไหลเป็นสายอาบสองแก้ม
ปรีชาหยิบทิซซู่ยื่นให้ พร้อมกับซับน้ำตาซึมของตัวเอง
“พ่อแม่มันอับอายหนักจนแทบไม่ออกจากบ้านเจอหน้าผู้คน”
“แต่ไอ้โด่ง... มันเป็นลูกผู้ชายตัวจริงค่ะเฮีย”
“มันยืดอกรับผิดชอบทุกอย่าง ยอมออกจากวิลัย”
“มันย้ายไปอยู่บ้านเมีย ทำงานหนักทุกอย่าง... ไถนา ทำไร่”
“แบกปูน รับจ้างก่อสร้าง เทถนน ตากแดดตากฝนไม่หวั่น”
“ขอแค่ได้เงินเตรียมไว้คลอดลูก หาซื้อนม ซื้อแพมเพิสเตรียมไว้พร้อมเลย”"ใครบอกให้ซื้อ ให้หาอะไร มันจัดการได้ทุกอย่าง"
“มันเคยบอกกับป้าว่ามันรักลูก สงสารลูกมัน ส่วนเมียมันนะหรือ…”
“มันบอกตรงๆ ว่าไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เพราะคืนนั้นมันเมามาก”
“มันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไปทำเขาท้องได้ยังไง"
ปรีชานึกมองภาพเล่าของป้าเขียว สายตาคมเข้มสะท้อนความตื้นตันและเห็นใจในหัวใจวัยสิบเจ็ดอันแข็งแกร่งของโด่ง เขาฟังป้าเขียวอย่างตั้งใจ
"ตอนมันอยู่บ้านเมีย... มันทำงานหนักจนร่างผอมเกรอะกรัง”
“ผอมจนแทบไม่เหลือสภาพคน มาดหล่อๆ เข้มๆ หายหมด”
“ในขณะที่เมียมัน... นั่งไถโทรศัพท์เล่นทั้งวัน”
“ไม่จับงานบ้านงานเรือน ไม่ทำอะไรเลยค่ะ ที่ได้ยินมา”
“ดีตรงที่พ่อตากับแม่ยายรักไอ้โด่งมาก รักยิ่งกว่าลูกสาวตัวเองเสียอีก”
“เพราะเห็นความดี ความขยันขันแข็งและความซื่อสัตย์ของมัน…”
“ไอ้โด่งหาเงินเลี้ยงทั้งบ้านเลยนะค่ะ ใครจ้างอะไรไปหมดขอให้ได้เงิน”
“ป่วยไม่สบายก้ไป จนกระทั่งเมียมันคลอดลูก....คลอดได้ไม่กี่วัน..."
ป้าเขียวเค่นหัวเราะในความสมเพชในเรื่องราวของเมียไอ้โด่ง
"ได้ข่าวว่าเมียมันหนีตามเสี่ยไปพัทยา...ทิ้งลูกได้ลงคอ”...เฮ้อออ
“ไอ้โด่งมันเลยหอบลูกชายตัวน้อยกลับมาอยู่บ้านพ่อแม่ตัวเอง”
“มันค่อยๆ ฟื้นตัว กลับมามีเนื้อมีหนัง มีชีวิตชีวาเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาอีก”
“ก็ตอนกลับมาอยู่ที่บ้านพ่อแม่มันนี่แหละค่ะเฮีย..."
เสียงของป้าเขียวพลันแผ่วอ่อยลง นัยน์ตาสีจางสอดประสาน
กับสายตาคมกริบของปรีชาด้วยความสั่นคลอน กิริยาละล้าละลัง
กระตุกขึ้นยามที่จะเอ่ยประโยคถัดไปอย่างไม่แน่ใจว่าจะพูดดีมั้ย
"ไอ้โด่งมันรักลูกมันมาก... พยายามหาเงินทุกวิถีทาง”
“เพื่อให้ลูกได้กินอิ่ม อยู่ดี...และไม่ให้เป็นภาระพ่อแม่”
“ส่วนเรื่องที่มันไปคบกระเทย ผอ. ป้าเข้าใจมันนะค่ะ”
ป้าเขียวมองหน้าของปรีชาเพื่อดูปฏิกิริยาบางอย่าง
แต่ไม่ปรากฏอะไรบนใบหน้าอันหล่อเหลานั้น
“มันยอมไปกู้เงินดอกเบี้ยสูง สุดท้ายก็ตกเป็นเหยื่อกลายเป็นของเล่นของกระเทย”“ส่วนกะเทย ผอ. คนนั้นซึ่งป้าก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่ามันเริ่มคบกันได้อย่างไร"
"แต่ที่ได้ยินมา กระเทย ผอ. หมดเงินกับมันก็ไม่น้อยเลยนะค่ะ"
"ที่ทราบมา กระเทย ผอ.คบมันเป็นผัว แล้วก็รักไอ้โด่งมาก รักลูกชายมันด้วย"
"คบกันเหมือนครอบครัว พ่อ แม่ ลูก เลยค่ะ ไอ้โด่งเลี้ยงลูกมาได้เป็นปี ส่วนหนึ่งก็ ผอ.เปย์ ค่ะ"
"แล้วเสียงล่ำลือ ก็ว่า ไอ้โด่งมันรัก ผอ. ด้วยค่ะเฮีย"
"อุ๊ยย!!!"ป้าเขียวได้สติ นึกโทษตัวเองว่าไม่น่าพูดคำนี้เลย
นางหดคอลง นั่งงอตัวทำท่าตบปากตัวเองเบาๆ
ความเงียบทับถมลงมาอีกครั้ง... ป้าเขียวเม้มริมฝีปากแน่น ก้มหน้าหลบสายตาด้วยความกลัวว่าความจริงอันด่างพร้อยของโด่ง จะทำให้หนุ่มใหญ่เมืองหลวงผู้สูงส่งอย่างปรีชาเกิดความสะอิดสะเอียน รังเกียจ จนถอยห่างจากเด็กหนุ่มพ่อลูกอ่อนคนนี้
ที่น่าสงสารอย่างโด่ง ป้าเขียวเซ็นเตอร์รู้สึกพลาดไปแล้ว
{:7_361:}
คลื่นดนตรีคาราโอเกะยังแว่วหวานผสมเสียงหัวเราะเฮฮา
สถานบันเทิงชนบทของกลุ่มเด็กหนุ่มรากหญ้า เบื้องล่างที่สนุกครึกครื้น สังสรรค์ ดื่มกินแบบไม่อั้นใต้ร่มเงา ต้นมะขามใหญ่ครึ้มดำ
เสียงความรื่นเริงยังคงลอยโชยมาตามสายลมแล้งยามค่ำดาวเต็มท้องฟ้า
ทว่ามวลอากาศที่อึดอัดบนโถงกว้างกลับทับถมอัดแน่นยิ่งกว่า เป็นความสงบที่น่ากลัว
ป้าเขียวที่เพิ่งเล่าปูมหลังอันบาดลึกของโด่งจบลงด้วยความเศร้า
ฝ่ามือกำเศษทิซซู่เปียกชุ่ม เนื้อตัวสั่นระริกไหวสั่น ทั้งเศร้าทั้งกลัว
*ตึก... ตึก... ตึก...*
เสียงจังหวะก้าวเท้า ฝีเท้าหนักแน่นทว่าผ่อนคลายดังขึ้น
ตรงหัวบันไดปูนห้าขั้น... **เข้ม** เด็กหนุ่มร่างเพรียวแน่นใน
เสื้อยืดซีดปานกลางและกางเกงยีนทรงดิบ เป้าตุงเป็นลำ
ก้าวขึ้นมาจากซุ้มคาราโอเกะ ด้วยเป็นห่วงในตัวนายทุนใหญ่เมืองหลวง
เด็กหนุ่มตั้งใจจะขึ้นมาดู และขอบคุณปรีชาเป็นการส่วนตัว
สำหรับความสุขของค่ำคืนนี้ ทว่าพอก้าวขาพ้นขั้นบันไดสุดท้าย
หูของเขากลับสะดุดเข้ากับเรื่องราวแผลเก่าของเพื่อนรักอย่างโด่งพอดี
เข้มหยุดชะงัก หนุ่มน้อยวางมาดสุขุม แกล้งทำเป็นเดินผ่านโต๊ะไม้ทรงยาว
ตรงไปยังตู้แช่เครื่องดื่มกระจกใส ฝ่ามือหนาเปิดบานประตูออก
ควันความเย็นลอยฟูฟ่องปะทะผิวกายอุ่นจนขนลุกเข้มเอื้อมมือไปหยิบ
เบียร์กระป๋องเย็นเจี๊ยบขึ้นมา ถือโอกาสชำเลืองสายตาคมกริบ
ผ่านกระจกสะท้อน สอดส่องปฏิกิริยาบนใบหน้าอันเพียบพร้อมของปรีชา
เข้มวิเคราะห์จากสิ่งที่ได้ยินและได้เห็น พออนุมานได้ว่า ปรีชากำลัง
เก็บข้อมูลไอ้โด่งเพื่อหาทางช่วยมันแน่ๆ รอยยิ้มบาง ถูกวาดลงที่
มุมปากชัด แสดงสีหน้าภูมิใจที่ไอ้โด่งเพื่อนมันอาจมีทางรอดแล้ว
นัยน์ตาคู่คมภายใต้คิ้วดกดำของปรีชาจ้องประสานกลับมาทันควัน... ไร้เสียงเอื้อนเอ่ย ไร้กิริยาโวยวาย
ทว่ารังสีผู้นำอันทรงอำนาจและนุ่มลึกที่สาดสะท้อนผ่านดวงตาของหนุ่มใหญ่เมืองหลวง กลับสื่อความหมายอันหนักแน่นที่ไร้ข้อสงสัย...ว่า **'เข้มมานั่งลง... แล้วเล่าเรื่องทั้งหมด'**
เข้มดึงกระป๋องเบียร์ออกมา ถอนหายใจยาวแผ่วๆ
ก่อนจะก้าวตรงเข้ามาถอดเก้าอี้ไม้ข้างๆ ปรีชา
แล้วทอดกายลงนั่ง ฝ่ามือหนาออกแรงงัดห่วงกระป๋องดัง *ฉึก!*
ควันความเย็นฉ่ำและกลิ่นขมซ่าของฟองเบียร์พุ่งโชยปะทะจมูกทรงสวย
เข้มเอ่ยเสียงพร่าต่ำในลำคอ นัยน์ตาจ้องมองฟองเบียร์
ที่ตอนนี้เอ่อท่วมขอบกระป๋อง
"ผมไม่มีเจตนาขายเพื่อนนะครับ แต่อยากเล่าให้เฮียรู้"
"จะได้หาทางฉุดไอ้โด่งออกจากขุมนกเสียที"
"อะแฮ่ม อะแฮ่ม" เข้มกระแอมท่าทางทะเล้นกวน
"อีแนนมันอยากได้ไอ้โด่ง นมสั่นมาตั้งแต่ ม.2 แล้วครับเฮีย…”
“เจอกันตอนงานกีฬากลุ่มนักเรียน มันเป็นเด็กเสี่ยมีเงิน”
“กลุ่มมันวันๆเทียวขับมอเตอร์ไซค์เล่นวนเวียนมาหา มาจีบแต่ไอ้โด่ง”
“มาถึงบ้านทุกวี่ทุกวัน ถ้าไอ้โด่งจะเอาก็ได้แล้ว แต่ไอ้โด่งมันไม่เล่นด้วยแม้แต่นิดเดียว…”
“มันอยากเรียนหนังสือ มันอยากทำงานดีๆ มีเงินเยอะๆ”
“มันอยากหาเงินมาสร้างบ้านใหม่ให้พ่อแม่มันอยู่อย่างสบาย…”
“มันรักพ่อแม่มันยิ่งกว่าชีวิตตัวเองอีกนะเฮีย"
ปรีชานั่งฟังนิ่ง ร่างสูงในเชิ้ตแบรนด์หรูกระดกเบียร์ลงคอรสชาติขมขื่น
นัยน์ตาทอดประกายลึกล้ำยามรับฟังเรื่องราวของเด็กหนุ่มรากหญ้าผู้มีความทะเยอทะยานอันบริสุทธิ์
"จนกระทั่งมันไปเรียน ปวช. ในเมือง...นั่นหล่ะ"
เข้มซดเบียร์เล่าต่อ น้ำเสียงเริ่มฉายแววเคืองแค้น
"พวกกะเทยขายกับข้าวในวิทยาลัยเห็นไอ้โด่งหล่อคมเข้มก็หลงเสน่ห์”
“ประเคนข้าวปลาอาหารให้มันกินฟรีทุกวันจนสนิทไว้ใจกัน…”
“วันเกิดยัยกะเทยนั่น พากันไปกินเลี้ยงร้านหมูกะทะ”
“แล้วพากันไปต่อที่ผับในเมืองไปกันเป็นกลุ่มหลายคน…”
“อีแนนไปเที่ยวกับเพื่อนกลุ่มเด็กเสี่ยเหมือนกัน”
“พอเห็นไอ้โด่งเริ่มเมาได้ที่ก็ยิ้มหวานเพราะมันอยากได้มานานแล้ว”
“อีแนนเลยยัดเงินก้อนใหญ่จ้างกะเทยให้ช่วยมอมเหล้าไอ้โด่งซ้ำๆ!”
“สุดท้าย... ไอ้โด่งก็เสร็จมัน คืนนั้นมันเล่าว่าสติแทบไม่มี”
“ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไปตกเป็นเหยื่อเขาได้ยังไง..."
เข้มหยุดชะงัก ถอนหายใจครู่ใหญ่ รอยยิ้มอบอุ่นเล็กๆ
ปรากฏขึ้นตรงมุมปากยามนึกถึงสิ่งมีชีวิตตัวน้อย
"แต่ก็นั่นแหละครับ... เฮีย**'ไอ้อิคคิว'** ลูกชายของมันก็เกิดมา”“เด็กอะไรก็ไม่รู้น่ารักน่าเอ็นดูมากนะเฮีย”
“ไอ้โด่งมันประคบประหงมเลี้ยงลูกดียิ่งกว่าลูกเศรษฐี”
“กินนมอย่างดีเสื้อผ้าอย่างดีสะอาดเหมือนลูกคนรวย”
“มันไม่เคยปล่อยให้ลูกต้องหิว ต้องลำบากเลยสักวัน..."
เข้มเริ่มหันหน้ามองปรีชาตรงๆ นัยน์ตาคมเข้มเพ่งพิศโครงหน้า
มันสมบูรณ์แบบ เครื่องหน้าคมกริบ และรังสีความอบอุ่นสง่างาม
ของหนุ่มใหญ่ตรงหน้า...มันทาบทับละม้ายคล้ายกับใบหน้าของ
“ไอ้อิคคิวน้อย” ก่อนที่เด็กหนุ่มจะหลุดพูดสิ่งที่แวบเข้ามาในหัว
แสดงความคิดออกมาตรงๆ
"เอาจริงนะเฮีย... ผมเพ่งมองหน้าเฮียชัดๆ แล้ว”
“ผมว่าลูกไอ้โด่งแม่งหน้าเหมือนเฮียปรีเลยว่ะ…จริง"เข้มแสดงสีหน้าจริงจัง ตื่นเต้นและประหลาดใจ
ปรีชาชะงักกึก แก้วเบียร์ในมือหยุดนิ่งกลางอากาศ
อกข้างซ้ายเต้นระทึกขึ้นมาอย่างพิศวง... พิจารณาคำพูดอันไร้การเสแสร้ง
ของเข้ม ขยี้หัวใจเขาให้สั่นคลอนอย่างหนัก
หนุ่มใหญ่ดึงสติกลับมา คิดว่าเข้มออกนอกเรื่องไปแล้ว จึงปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบเพื่อถามเข้าประเด็นสำคัญที่ยังติดค้างในอก
"แล้ว... ไปพลาดท่ารู้จักกับพวกกะเทย ผอ. นั่นได้ยังไง?"
เข้มขมวดคิ้วแน่น สีหน้ากลับมาเคร่งเครียดอีกครั้ง นัยน์ตาสดใสพลันหม่นแสงลง
"ตอนไอ้อิคคิวอายุได้กี่เดือนจำไม่ได้... จู่ๆ มันก็ป่วยหนัก”
“อาการเป็นไข้ ท้องเสียถ่ายจนตัวเกร็ง ตัวร้อนแดงปี๋…”
"ไอ้โด่งมันตกใจแทบบ้า มันไม่อยากพาลูกไปนอนแออัด
รอคิวโรงพยาบาลอำเภอ...""มันเลยพาลูกเข้าโรงบาลรวมแพทย์และนั่นแหละครับ" "มันเลยต้องวิ่งไปกู้เงินด่วนจากนามบัตรที่เขาโปรยทิ้งไว้ตามทาง"
"กู้ไปกู้มาจนไปถึงมือยัยกะเทย ผอ. นั่นที่เป็นเจ้าแม่เงินกู้รายใหญ่"
"กู้ไปกู้มาก็จ่ายไม่ไหว เลยต้องใช้ตัวจ่ายดอกแทน""เฮ้ออออ รันทด"
ฝ่ามือหนาของเข้มกำกระป๋องเบียร์แน่นจนเนื้ออลูมิเนียมบุบเบี้ยว *กร๊อบ!*
"ผมไม่ได้ขายเพื่อนนะเฮีย มันมาระบายกับผมทุกอย่าง"
"ผมอยากให้เฮียรู้ อยากให้เฮียช่วยมัน เพราะผมก็ไม่รู้จะช่วยเพื่อนยังไง""มันโดนสารพัดเลยครับเฮีย... ยัย ผอ. มันมันบังคับทุกอย่าง"
"แถมถ่ายคลิปมันเอาไว้ประกันด้วย แต่มันก็ยอมเพื่อไอ้อิคคิว""เพราะถ้าเกี่ยวกับเรื่องลูก มันขอเพิ่มหนี้ ผอ.ก็ให้เพิ่มตลอด"
"ไอ้โด่งว่า ผอ. ก็รักลูกมันเหมือนลูก อยากใช้ชีวิตกันแบบครอบครัว"
“ไม่มีเงินจ่ายดอกก็ไม่เป็นไรจ่ายด้วยไอ้นี่”
เข้มถ่างขาออกกว้างแล้วชี้ลงที่หว่างขา ที่เห็นเป็นลำเขื่องพาดนิ่ง โชว์หัวหยักปูดโปน น่าฟัด น่าอม
"แต่เอาจริงถ้าไม่มี ผอ.ช่วย ไอ้อิคคิวก็ไม่รอดครับเฮีย กินเก่ง"
"กินแต่ของดีๆ ราคาแพง กินของถูกก็ท้องเสียขี้ไหล หอบเข้าโรงพยาบาล"
"จนเขาแซวไอ้โด่งได้เมียเป็น ผอ. มาช่วยเลี้ยงลูก 555"
เข้มแค่นเสียงหัวเราะอย่างขื่นขม ประชดประชัน
"แต่มีสิ่งที่มันรับไม่ได้คือ ผอ. เอามันไปรับแขก" "รับแขก เพื่อนๆ คนรวยของพวกมัน ชงเหล้า เอาใจ สุดท้ายจะล่อตูดมัน""มีครั้งนึงมันตัดใจออกจาก ผอ. แต่ต้องหาเงินจ่ายดอกเอง"
"มันเลยอาศัยความหล่อ จำใจต้องขายน้ำจ่ายดอก"
"แต่ไม่รอดครับต้องกลับไปตกนรกกับ ผอ. ตามเคยเพื่อ ไอ้อิคคิว"
"ตอนนี้ไอ้โด่งมันขยะแยงตัวเอง เริ่มรับไม่ได้กับสิ่งที่ตัวเองทำ"
"มันกลัวลูกมันโตแล้วรู้ว่าพ่อเป็นแบบนี้แล้วจะรู้สึกอย่างไร"
"แต่มันก็มืดแปดด้าน ไม่รู้จะหาเงินที่ไหนมาพอเพื่อเลี้ยงลูก""ยิ่งโตยิ่งกินเยอะยิ่งใช้เงินมาก ถ้าหากไม่มีเงินหมุนจาก ผอ..."
"ผมว่าไอ้โด่งก็จะลำบากเหมือนกันนะ"
"และตอนนี้มันปรับทุกข์กับผมทุกวัน วันละ 3 ขวด"
"ผมรู้ว่ามันสับสนและทรมานใจจนแทบจะบ้าตายแล้ว...ครับเฮีย"
เข้มขยับกายเข้ามาใกล้ปรีชาจนแนบติด รังสีความจริงใจ
และความจงรักภักดีแผ่ออกมาจากเรือนร่างกำยำของเด็กหนุ่มรากหญ้า
"จนกระทั่ง... มันได้มาเจอเฮียปรีนี่แหละครับ"
“เฮียปรีทั้งหล่อ ทั้งดี มีเมตตา รวยสายเปย์ น่าจะช่วยชีวิตมันได้”
5555 อันนนี้ผมว่าเองนะครับเฮีย
นัยน์ตาของเข้มวาววับด้วยกระแสแห่งความหวัง
"จากวันนี้จนมาถึงวันนี้…วันที่เจอกับเฮียปรี”
“ผมเห็นไอ้โด่งมันเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างเหลือเชื่อ”“มันกล้าเชิดหน้าไม่แยแส มันกล้าขัดใจ มันไม่สนใจ”
“มันไม่แคร์ ผอ. ไม่กลัวกะเทยหมาเห่าพวกนั้นเลย…”
"ว่าแต่เฮียไปกระซิบอะไรกับไอ้โด่งที่อ่างเก็บน้ำครับ"
"ทุกคนอยากรู้จริงๆ เพราะไอ้โด่งมันเปลี่ยนไปเป็นคนละคนจริงๆนะเฮีย"
"ข้างมันเล่าเรื่องชีวิตมันเป็นเรื่องตลกไปเลย"
"มันภูมิใจที่มันมี อิคคิว และเฮียปรีต่อให้มีอะไรมามันก็จะลุย"
"เรื่องคลิปมันก็บอกว่ามันพลาดไปแล้ว ถ้าถูกประจานก็คงทำอะไรไม่ได้"
"มันใช่เหรอเฮีย ไอ้โด่งมันกำลังหลอกตัวเองหรือเปล่าหรือมันกำลังบ้า"
"หรือผมกันแน่ที่กำลังบ้า 555"
เข้มได้ถามในสิ่งที่ทุกคนคาใจ จากเหตุการณ์ที่อ่างเก็บน้ำ
แต่ได้รับคำตอบเป็นรอยยิ้มสุขุมที่เงียบเงียบสนิท
ความเงียบที่หนักอึ้งถูกทิ้งตัวลงมากระแทกกลางโถงปูน
เสียงจิ้งหรีดด้านนอกยังดังกังวานประสานกับความเงียบที่มีความหมายระหว่างสองหนุ่มต่างวัยที่สบประสานสายตากันด้วยความเคารพและเข้าใจในมิติอันลึกล้ำ
เข้มไม่ได้คำตอบอะไร จึงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของปรีชา พิศมองความรู้สึกปรารถนาอันหนักแน่น ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความสุขุม ก่อนที่เด็กหนุ่มจะแพ้ภัยความเงียบ จึงเอ่ยประโยคหมัดฮุก
กระชากหัวใจนายทุนใหญ่ตรงๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เว้าวอน และยอมจำนนหมดทั้งใจ ยอมแลกทั้งยอมรับกับคำตอบ
ที่จะได้รับ เพราะจริงๆแล้วปรีชาเพิ่งมาใหม่ สะอาดเหมือนผ้าสีขาว
แต่ไอ้โด่งเพื่อนเก่า ชีวิตมันกลับดำสนิทเป็นปลาหมึกซะอย่างนั้น
เสียงเหมือนไม่ได้เปล่งออกมาจากปากแต่ถูกสะท้อนออกมาจากใจ
"เฮียปรี... เฮียช่วยรักและช่วยไอ้โด่งมันได้ไหมครับ?
“สงสารมันหน่อยนะเฮีย...ให้ผมทำอะไรก็ยอมยอมหมดใจ"
จากเด็กหนุ่มท่าทางทะเล้น เฮอา แต่สีหน้ากลับฉายแววจริงจัง
แสดงความรู้สึกออกมาอย่างไม่แสแสร้ง
{:7_361:}
“ให้ผมทำอะไรก็ยอม” ดังก้องกระแทกใจปรีชา สะท้อนกลับไปกลับมา
เหมือนเสียงตะโกนดังก้องในหุบเขา
สิ้นคำถามเว้าวอนจากปากของเข้มที่ทิ้งไว้กลางโถงปูน... มวลอากาศรอบกายพลันทรุดตัวลงสู่ความดิ่งนิ่งเงียบอีกครั้ง
ปรีชานิ่งงันไปชั่วครู่ ร่างสูงสง่าในชุดเชิ้ตแบรนด์หรูเอนหลังพิงเก้าอี้ไม้ แสงไฟส้มสลัวบนเพดานสาดกระทบเสี้ยวหน้าคมคาย ทอประกายออร่า
คมเข้มดั่งเทพบุตรเดินดิน
หนุ่มใหญ่ละเลียดความเงียบ ทิ้งจังหวะสุขุม ครุ่นคิด นัยน์ตาคู่คมกลมกลึงทอดมองลึกลงไปในดวงตาสุกใสของเด็กหนุ่มตรงหน้า... ก่อนที่ริมฝีปากหยักได้รูปจะค่อยๆ ขยับเอื้อนเอ่ยคำพูดที่กลั่นกรองออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
"เข้ม...เฮียจะไม่รักใครเพราะความสงสารหรอกนะ"
น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ทว่าทรงพลังแผ่กังวานไปทั่วโถงปูนที่เงียบสงบ ปรีชากระตุกรอยยิ้มละมุน สายตาที่ทอดมองทั้งเข้มและป้าเขียวมันเต็มไปด้วยรังสีแห่งผู้นำอันอบอุ่น มีเมตตา
"เฮียจะรักคนที่รักเฮีย…""และเฮียจะปกป้องดูแลคนรักของเฮียให้ถึงที่สุด""เฮียจะไม่สนใจอดีตของเขาว่าจะเป็นมายังไง""เฮียจะใช้ปัจจุบันเป็นตัวกำหนด... ว่าอนาคตเราจะรักกันยังไง"
ถ้อยคำบริสุทธิ์ที่ไร้ซึ่งการแสแสร้งหรือเหยียดหยาม ไร้การวางตนเป็นผู้สูงส่งเป็นนายทุนใหญ่ผู้แจกทานรักให้กับผู้ที่หิวโหย ทว่าเปี่ยมไปด้วยการมอบ 'ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์' แปลงสิ่งที่มีเหนื่อกว่าเป็นโอกาสให้กับคนขาด...ไม่มี
ฉับพลัน คำพูดเปลี่ยนทัศนคติและความรู้สึกในใจของเด็กหนุ่มรากหญ้าไปจนหมดสิ้น! เข้มจ้องมองใบหน้าอันเพียบพร้อมของปรีชาอย่างลึกซึ้งด้วยอาการเคลิบเคลิ้ม
หัวใจดวงดิบซ่านที่เคยเก็บกดอัดอั้น พลันพองโตและเต้นระทึกมีกำลังขึ้นมาด้วยความซาบซึ้งใจจนขอบตาร้อนผ่าว
รอยยิ้มบริสุทธิ์ผุดขึ้นตรงมุมปากของเด็กหนุ่มตัวท็อปอย่างไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้อีกแล้ว มีอะไรก็พูดออกไปตรงๆ
"เฮียปรีครับผม... ผมก็รักเฮียนะ"
เข้มโพล่งประโยคนั้นออกมาตรงๆ ไร้ซึ่งความเก้อเขิน ร่างกายกำยำแน่นเกร็งของเด็กหนุ่มขยับลุกขึ้นจากเก้าอี้
ร่างหนุ่มน้อยก้าวเข้าหาเรือนร่างสูงใหญ่ของปรีชาแล้วโถมตัวเข้าโอบกอด แทรกหัวพาดเข้าตรงซอกคอ โอบกอดไว้แน่น!
สองแขนหนาหยาบกร้านโอบรัดรอบแผ่นหลังกว้างของนายทุนใหญ่ประหนึ่งว่าคนตรงหน้านี้ช่างล้ำค่า
และกลัวว่าจะเลือนหายไป...
จมูกคมโด่งเป็นสันของเด็กหนุ่มซุกเข้าหาซอกคอหอมกรุ่น สูดกลิ่นน้ำหอมระดับพรีเมียมเฉพาะตัวของปรีชาที่ผสมผสานเข้ากับกลิ่นไอเหงื่ออุ่นจัดของกายสู้ลมแดดมาทั้งวันความหอมอบอุ่นจากอ้อมแขนที่ปรีชาโอบกอดตอบ... บดขยี้ความเปราะบางในใจเข้มจนหมดสิ้น
ปรีชาลูบแล้วตบแผ่นหลังแน่นตึงของเด็กหนุ่มเบาๆ ด้วยความเอ็นดู เข้มนั่งคร่อมตักโอบกอดปรีชาแน่น แล้วค่อยๆ ผละตัวออกจากอ้อมกอดนั้นอยากฝืนใจ เพื่อมองว่านี่ใช่ความจริงหรือเปล่า
นัยน์ตาคมเข้มสั่นระริกยามจ้องประสานสายตากับปรีชา เด็กหนุ่มรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เอ่ยขอด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า กล้าๆ กลัวๆ ยามที่ไม่รู้ว่าหนุ่มใหญ่เมืองหลวงจะปฏิเสธหรือไม่
"ผม... ผมขอหอมเฮียปรีหน่อยได้ไหมครับ?"
ปรีชาไม่ได้เอ่ยคำตอบเป็นถ้อยคำใดๆ... ทว่าฝ่ามือหนานุ่มอุ่นจัดทั้งสองข้างกลับยกขึ้นประคองกรอบหน้าคมเข้มของเข้มไว้เบาๆ
หนุ่มใหญ่โน้มใบหน้าเข้าหา จุมพิตนุ่มนวลหนักแน่น
กดลงกลางหน้าผากกว้าง แล้วสูดลมละเลียดเข้าเต็มปอด สูดดมกลิ่นฝุ่นกลิ่นแดดบนผิวเนื้อหนุ่มวัยสิบหกของเข้มอย่างไม่รังเกียจ
ก่อนจะเอียงใบหน้าประทับริมฝีปากลงบนแก้มซ้ายและขวาของเด็กหนุ่มตรงหน้าตามลำดับ...เป็นสัมผัสแนบชิดแน่นหนัก ไร้ซึ่งความเขินอาย ไร้ซึ่งการเสแสร้ง!
รสสัมผัสจากผิวกายอุ่นนุ่มของปรีชาและความหอมหวานชื้นเหงื่อ
ของเข้ม ผสมอารมณ์รักพุ่งกระแทกเข้าสู่ประสาทสัมผัสของทั้งคู่อย่างจัง!
แต่ลึกๆไม่อาจจะบดบังความต้องการแบ่งเบาทุกข์ของโด่งได้เลย
*ขลุกขลิก...* ท่อนเอ็นสองท่อนเริ่มขยายตัวเบียดเสียดกัน
ในร่มผ้าบาง แท่งทั้งสองลำโหยหาการสัมผัสที่ลึกซึ้งกว่านี้
อารมณ์รุ่มร้อนที่ซ่อนอยู่ใต้ความสุขุมของปรีชาพลันตื่นตัวแข็งกร้าว... ท่อนเนื้อลำใหญ่เบื้องล่างใต้กางเกงสแล็กเนื้อดีเริ่มขยับไหวพองดันเนื้อผ้าขึ้นมาอย่างทรงพลัง กระทุ้งเข้าเป้าของเข้มอย่างจัง
จนเด็กหนุ่มสัมผัสได้และแข็งตอบไม่แพ้กัน
เข้มเองก็นิ่งงัน ตัวเกร็งแข็ง ไม่กล้าแม้แต่จะขยับกาย... ความรู้สึกหอมหวานซาบซ่าน ซึมลึกที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิต ชวนให้รู้สึกราวกับว่าสุขที่เกิดขึ้นการได้กอดคนรักจริงๆตรงหน้า
นี้คือความฝันอันงดงามหรือความจริงกันแน่
เป็นความหวานอันละมุนละไมจากการสัมผัสนี้... คือสิ่งที่ปรีชาใช้แทนคำพูดทั้งหมดที่อยากบอกเข้ม...มันตอบทุกคำถาม
ว่าเข้มคือหนุ่มน้อยคนแรกที่มอบพลังใจและทำให้เขาปรารถนาที่จะปักหลักอยู่ ณ ดินแดนชนบทแห่งนี้อย่างยิ่งใหญ่ส่วนโด่ง... ก็คืออีกหนึ่งกำลังใจอันล้ำค่า ที่ต่อให้เขาต้องตายอยู่ที่นี่ เขาก็ยินดีปรีดาอย่างหมดหัวใจ
ป้าเขียวที่นั่งมองภาพประทับใจตรงหน้า ถึงกับเอามือทาบอก บิดกาย เรือนร่างอวบม้วนตัวไปมาด้วยความเคลิบเคลิ้มฟินจัดจนแก้มแดงก่ำ... แต่แล้วความฟินก็ต้องสะดุดกึก เมื่อปรีชาผินใบหน้าหล่อเหลามาส่งรอยยิ้มหวานจับใจให้เธอ
"ป้าเขียว... รักผมด้วยใช่ไหมครับ?"
"วี้ดว้ายย(มองเห็นชั้นด้วย)... รักค่ะ! รักตั้งแต่แรกเห็นแล้วค่ะเฮีย!"
ป้าเขียวโพล่งออกมาตรงๆตามความรู้สึกจริงๆ เสียงพร่ามาพร้อมกับ
หยาดน้ำตาเม็ดโตเริ่มคลอเบ้า นางสัมผัสได้ถึงกระแสความรักอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากเทพบุตรที่อยู่ตรงหน้า
หนุ่มใหญ่ผู้กำลังจะยื่นมือเข้ามาฉุดดึงเธอให้หลุดพ้นเหมือนกัน
ช่วยร้านค้าเล็กๆ แห่งนี้ให้พ้นจากนรกหนี้สินรายวันและพันธะเงินกู้
ปรีชายื่นมือหนาไปกุมฝ่ามือหยาบกร้านของป้าเขียวแล้วออกแรงบีบเบาๆ
"ป้าเขียวรักผมรักและดูแลเด็กๆของผม... ผมก็ต้องดูแลป้าให้ดี”“ต่อไปนี้มีอะไร ติดขัดตรงไหน ให้บอกผมตรงๆ”
“ผมยินดีช่วยแบบไม่มีเงื่อนไข บอกได้เลยนะครับป้า"
กระแสความเชื่อมั่นและรังสีแห่งความจริงใจถูกฉีดพุ่งเข้ากลางอก ทำเอาป้าเขียวปล่อยโฮออกมาแบบไม่ตั้งตัว น้ำตาไหลพรูราวกับเขื่อนแตก!
ภายใต้รอยยิ้มและจริตเฮฮา... ป้าเขียวต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้ง ค่าใช่จ่ายเลี้ยงดูลูกสาวกะเทยน้อย ที่มารับจ้างหาเงินเงินเดือนที่ต้องจ่ายเต็ม ไม่มีหัก ไม่เคยเลทแม้แต่เดือนเดียว ความจุกแน่นในอกหลั่งไหลออกมาเป็นน้ำตาแห่งความศรัทธาเป็นสัญญาความภักดีที่มีต่อปรีชาอย่างสยบ และสมยอม
ขณะเดียวกัน เข้มก็ซบหน้ากอดปรีชาแน่น ทั้งตัวลงบนตัก เขาโอบกอดไว้แน่นประหนึ่งเด็กน้อยกอดผู้เป็นพ่อแม่แรกพบ... ความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้คือสิ่งที่เข้มไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต พ่อแม่หนีหายจากไปตั้งแต่จำความได้
ปู่ที่เลี้ยงดูมาก็ไม่เคยแสดงความรักด้วยการกอด...แบบนี้ยามนี้ หัวใจของเด็กหนุ่มรากหญ้าถูกเติมเต็ม มันพองโต
เต็มไปด้วยความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ทำไมห้ามควยไม่ไห้แข็ง…ไม่ได้
บรรยากาศความฟินที่ฟุ้งกระจายเต็มโถงลานกกว้างถูกแตะเบรก
หยุดชะงักเมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้น
"เฮียครับ..."
ปรีชาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นนัยน์ตาสุกใสแพรวพราวของโด่ง
"ผมว่า... เฮียไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีไหมครับ? “เฮียลุยลมแดด เหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะครับ” “เดี๋ยวผมพาเฮียไปอาบน้ำ ดูที่พักที่บ้านสวนรีสอร์ทนะครับ"
โด่งค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาปรีชาอย่างไกล้ชิดเด็กหนุ่มหน้าไทยคมคายยืนหยุดนิ่งตรงหน้า นัยน์ตาคู่คมทอดมองภาพความอบอุ่นด้วยรอยยิ้มกว้าง
โด่งลูบหลังเข้มอย่างแผ่วเบา รู้สึกสงสารเพื่อนรุ่นน้องเหมือนกันที่ไม่มีพ่อแม่ เขาดีใจที่เฮียปรีรักและเมตตาเข้ม
เด็กหนุ่มรากหญ้าสัมผัสได้ถึงมวลอากาศบริสุทธิ์แห่งความรักและความปลอดภัยที่กำลังเปล่งรัศมีโอบล้อมพวกเขาในโถงปูนแห่งนี้
"ดีเหมือนกันโด่ง... เฮียก็เหนียวตัวมาก อยากอาบน้ำที่สุดเลย”
“อาบให้สบายตัวขึ้นแล้วมาสนุกันต่อเอาให้สุดเหวี่ยงเลยดี ดี"
ปรีชายิ้มรับ ก่อนจะก้มลงมองเด็กหนุ่มบนตักที่ยังไม่ยอมปล่อยมือ
คลายอ้อมกอดจากตัวเขา
"เด็กน้อย... เลิกกอดเฮียได้แล้วตัวหนักขนาดนี้ไม่สงสารเฮียหรือไง”“พอก่อนๆ ไม่เป็นไรเดี๋ยวเฮียจะให้กอดอีกหลายๆปีเลยก็ได้"
ปรีชาพูดไปหัวเราะไป ขำไปอย่างมีความสุข
"แหม... เฮียปรีตัวหอมนี่คร้าบบบ ผมอยากกอดแบบนี้นานๆ" เข้มทำหน้าทะเล้นใส่ ฉายแววความหล่อน่ารักแบบเด็กๆ
*ครืนนนมมม!*555
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเสียงขำเอ็นดูดังประสานขึ้นพร้อมกันดังก้องในโถงปูน กับท่าทางเด็กน้อยขี้อ้อนที่ลืมตัวว่าเป็นหนุ่มตัวท็อปแล้ว
"เอางี้...เอางี้..."
ปรีชาหัวเราะในลำคอ สายตาฉายแววเย้าหยอก
"ให้เฮียไปอาบน้ำให้ตัวหอมกว่านี้ก่อน…”“แล้วเดี๋ยวจะกลับให้หอมทั้งคืนเลย ดีไหม?” “แต่ตอนนี้ เข้มต้องช่วยดูแลเพื่อนๆ แทนเฮียก่อนนะ"
เข้มเด้งตัวลุกออกจากตักของปรีชาทันควัน! โน้มตัวลงหอมแก้มหนุ่มใหญ่สองฟอดใหญ่ๆติดกัน *ฟอด! ฟอด!* “รักเฮียจังเลย”
"ได้ครับ! ไปเดี๋ยวนี้เลยครับ!"
เด็กหนุ่มส่งยิ้มทะเล้นให้ปรีชา ผินหน้าไปยิ้มให้โด่งและป้าเขียว ก่อนจะเดินไปหยิบเบียร์ แล้วออกวิ่งสับเท้าลงบันไดปูน มุ่งตรงไปยังซุ้มคาราโอเกะใต้ต้นมะขามเบื้องล่างด้วยหัวใจที่พองโต
"ดีเหมือนกันค่ะเฮีย... งั้นป้าก็ขอตัวไปแต่งสวยก่อนค่ะ”“คืนนี้จะสนุกให้ลืมทุกข์ลืมยากกันไปเลย!"
ป้าเขียวยกมือซับน้ำตา ยิ้มร่าด้วยความสุขใจ ก่อนจะหันไปสั่งเด็กหนุ่มหน้าไทยคมคายว่า
"โด่ง... พาเฮียปรีไปอาบน้ำที่รีสอร์ทนะลูก” “แล้วค่อยกลับมาสนุกกันต่อเอาให้สว่างคาตาไปเลยดีไหมค่ะ? 555
"ได้ครับป้า... ผมจะดูแลเฮียเป็นอย่างดี ไม่ต้องห่วงครับ"โด่งรับคำเสียงนุ่มหนักแน่น...
โด่งก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าปรีชา ยืนแทรกตัวเข้าหว่างขา
จุดเดียวกันที่เข้มเพิ่งออกไป
นัยน์ตาคู่คมสุกใสทอดประสานเข้ากับสายตาคมกริบของหนุ่มใหญ่เมืองหลวง…ไร้ซึ่งถ้อยคำเอื้อนเอ่ย แต่เข้าใจกันทุกคำ
ทว่าประกายตาที่สบประสานกัน กลับฉายแววความกระสันอยาก ความปรารถนาอันเร่าร้อน และเคมีอันเข้มข้นที่กำลังลุกโชน
ความรู้สึกที่สะสมมาตั้งแต่อ่างเก็บน้ำ บัดนี้พร้อมแล้วที่จะถูกปลดปล่อยและพาคนทั้งคู่ทะยานเข้าสู่บทรักอันลึกซึ้งท่ามกลางสายลมแล้งยามค่ำคืน…
ปรีชาดึงตัวโด่งในท่ายืนมาโอบกอด แนบหูที่อกซ้ายฟังเสียงเต้น
ของหัวใจ ที่ตอนนี้มันเต้นจังหวะเดียว เต้นจังหวะอื่นไม่ได้เลย จังหวะเดียวนั้นคือ จังหวะฉันรักเเธอ
ลำควยโด่งแข็งชี้โด่ตั้งลำเต็มที่ กระทุ้งยอดอกปรีชาที่กำลังนั่งกอดเขาแน่น ความอบอุ่นสองกาย แผ่ซ่านชำระความเหน็บหนาวใจมลายสิ้น ทั้งร่างกายจิตใจของโด่งนับแต่นี้ มันเป็นของปรีชาหมดแล้วทั้งหัวใจ
{:7_360:}ซัพพอร์ตเหล้าขาวให้ยายกรึ๊บเติมพลังสมอง{:7_360:}
ตามอัธยาศัยนะค่ะ เท่าใหร่ก็ได้ค่ะ ของมันจำเป็น 5555สนับสนุนกันอย่างเต็มใจอยู่กันไปยาวๆนะค่ะ และโปรดติดตามตอนที่ 6 ผู้ชายคนนี้เป็นของเฮียนะ
มาดูลีลาเริงรักของสองหนุ่มที่เก็บความอัดอั้นมานานว่าเขาจะปลดปล่อยอารมณ์รัก
ได้เร่าร้อนขนาดใหน ขออภัยที่ลากยาวมาจนถึงตอนที่ 6 นะค่ะ จู่ๆมาเจอกันแล้วเอากันเลย
โดยไม่ประสานผ่านเรื่องราวชีววิตกันและกันมาก่อน ยายว่าไม่ฟินค่ะ แล้วผู้อ่านคิดว่าอย่างไรค่ะ
ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป
{:7_376:}พูดคุยให้กำลังใจติดต่อกันใหม่...อินบ๊อกได้เลยคร้าา{:7_376:}ขอบคุณที่ชื่นชอบสนับสนุนและติดตามผลงานค่ะhttps://www.g4guys.com/data/attachment/album/202608/19/182444mjgfjsseq9ezdefn.jpgชอบกันมั้ยค่ะ หนุกมาก น่าติดตาม สนุกมากครับ ขอบคุณครับ สนุกม๊าก สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ตามๆ ขอบคุณค้าบ ชอบมากครับ{:5_125:}{:5_120:}{:5_146:} ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ สนุกๆ เสียวมากๆ สนุก สนุกมากครับ อ่านแล้วมาเจอภาพประกอบชอบมากเลยครับ สนุกดี แต่ตอนนี้จะได้อ่านฉากเสียวไม๊ ชอบมาก ขอบคุณคับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]
2