[21 วันก่อนรักคนที่ 9] บทนำ
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Untoneo เมื่อ 2026-9-18 16:5721 วันก่อนรักคนที่ 9
บทนำ
ลูกค้าคนแรก
ผมไม่เคยเชื่อเรื่องรักแรกพบ
อย่างน้อยก็จนกระทั่งวันที่ได้เจอเขา
วันนั้นผมมาถึงร้านก่อนเวลานัดเกือบยี่สิบนาทีตามนิสัย คนทำงานฟรีแลนซ์อย่างผมมีอย่างหนึ่งที่เสียไม่ได้คือเวลา เพราะต่อให้ลูกค้าจะมาสายแค่ไหน ผมก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองควรใช้เวลาของอีกฝ่ายเป็นข้ออ้างในการมาสายตาม
ผมจอดรถริมถนน หยิบแฟ้มแบบกับแท็บเล็ตลงจากรถ แล้วเงยหน้ามองอาคารพาณิชย์สองคูหาตรงหน้าร้านอาหารเก่า เก่าจริง ๆ
ป้ายไม้ด้านหน้าซีดจนแทบอ่านชื่อร้านไม่ออก สีผนังหลุดเป็นบางจุด กระจกบานใหญ่มีคราบฝุ่นเกาะอยู่ตามขอบ ส่วนประตูไม้ด้านหน้าก็มีรอยขีดข่วนจากการใช้งานมานานหลายปีแต่ผมชอบมัน
พื้นที่แบบนี้มีอะไรให้ทำเยอะถ้าเจ้าของร้านไม่คิดจะรื้อทุกอย่างทิ้งเสียก่อน
ผมเปิดไฟล์ภาพที่ลูกค้าส่งมาเทียบกับสถานที่จริงอีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้หน้าร้าน
“ถ้าเปลี่ยนกระจกตรงนี้เป็นกระจกใสเต็มบาน…” ผมพึมพำกับตัวเอง“แล้วเปิดพื้นที่ตรงหน้าร้านให้รับแสงช่วงเย็น น่าจะดี”
ผมกำลังจดอะไรบางอย่างลงแท็บเล็ต เสียงรถคันหนึ่งก็มาจอดไม่ไกลจากตัวร้าน ผมไม่ได้สนใจในตอนแรก จนกระทั่งได้ยินเสียงประตูรถปิด
“คุณบาสใช่ไหมครับ”
ผมหันกลับไปและลืมสิ่งที่กำลังจะพูดกับตัวเองไปชั่วขณะ ผู้ชายคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาหาเขาสูงประมาณร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ไหล่กว้าง ลำตัวแน่นแบบคนที่ดูแลตัวเอง แต่ไม่ได้มีกล้ามจนเกินพอดี แขนที่โผล่พ้นแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับขึ้นถึงข้อศอกดูแข็งแรงอย่างคนที่คุ้นเคยกับการทำงานมากกว่าการนั่งอยู่ในออฟฟิศทั้งวัน กางเกงสแล็กสีเข้ม รองเท้าหนังเรียบ ๆ แต่งตัวไม่เยอะแต่ดูดี
ผิวของเขาเป็นสีแทนสุขภาพดี ใบหน้าคม คิ้วเข้ม ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม และมีเคราบาง ๆ ตามแนวกราม ผู้ชายวัยสี่สิบต้น ๆ ที่ไม่จำเป็นต้องพยายามทำให้ตัวเองดูหนุ่ม เพราะเขาดูดีในแบบของตัวเองอยู่แล้ว
“ครับ” ผมตอบช้ากว่าปกติไปนิด
เขายิ้ม “ธามครับ”
มือใหญ่ยื่นมาตรงหน้า ผมมองมือเขาอยู่เสี้ยววินาทีก่อนยื่นมือไปจับ
อุ่น นี่เป็นสิ่งแรกที่ผมคิด มือของเขาอุ่นกว่าที่คิด
“บาสครับ”
“ขอโทษทีนะครับ รถติด” เค้าแก้ตัวพลางยิ้ม
“ไม่เป็นไรครับ ผมก็เพิ่งมาถึง” ผมตอบพลางยิ้มคืนให้เขา
โกหก ผมมาถึงก่อนเกือบยี่สิบนาที แต่ไม่จำเป็นต้องบอกลูกค้า
“งั้นเราเข้าไปดูข้างในกันไหมครับ” ธามไขประตูร้านแล้วเปิดให้ผมเดินเข้าไปก่อน สุภาพดี ผมชอบอย่างน้อยก็ได้หนึ่งคะแนนตั้งแต่ยังไม่เริ่มงาน
กลิ่นไม้เก่าและกลิ่นอาหารที่ซึมอยู่ตามผนังมาหลายปีลอยเข้าจมูกทันทีที่ก้าวเข้าไป
ผมกวาดตามองรอบร้านอย่างอัตโนมัติ
...
โต๊ะไม้เก่าวางไม่เป็นระยะ เคาน์เตอร์หน้าร้านกินพื้นที่มากเกินไป ผนังด้านหนึ่งทึบจนทำให้ร้านดูแคบ และไฟเพดานที่ใช้ในปัจจุบันก็ขาวจัดจนทำให้อาหารไม่น่ากินเท่าที่ควร
ผมหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา “พี่ธามตั้งใจจะเปลี่ยนคอนเซ็ปต์ทั้งหมดเลยไหมครับ”
“ยังไม่ถึงกับทั้งหมดครับ” ธามพูดขณะเดินตามเข้ามา “ผมอยากให้มันยังเป็นร้านเดิมอยู่”
“แต่ดูใหม่ขึ้น?” ผมเลือกคำตอบที่น่าจะเป็นไปได้
“ครับ”
ผมหันไปมองเขา “อยากให้คนเก่าจำร้านได้ แต่คนใหม่เข้ามาแล้วไม่รู้สึกว่าร้านเก่าเกินไป”
“ประมาณนั้นครับ”
ผมพยักหน้า “ทำได้ครับ”
“มั่นใจจัง” เค้าตอบ
“ผมรับงานออกแบบนะครับ ไม่ได้รับงานบอกลูกค้าว่าทำไม่ได้” ธามหัวเราะเหมือนจะถูกใจกับคำตอบผม เสียงทุ้มกว่าที่ผมคิด
“จริงด้วย” ผมเดินไปทางด้านใน “พี่อยากเก็บโต๊ะพวกนี้ไว้ไหมครับ”
“บางตัวครับ เป็นโต๊ะเก่าของพ่อผม”
ผมหยุดมือ “อ๋อ”
“ทิ้งไม่ลงครับ” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยตอนพูดถึงพ่อ
ผมไม่ได้ถามต่อเพราะบางเรื่องไม่ควรถามลูกค้าตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน “งั้นผมจะออกแบบโดยให้โต๊ะพวกนี้เป็นส่วนหนึ่งของร้านใหม่ครับ”
ธามมองหน้าผม “คุณเข้าใจที่ผมต้องการเร็วกว่าที่คิดนะครับ”
“งานผมครับ” ผมยิ้ม “แล้วก็พี่พูดชัดด้วย”
“ผมพูดชัดเหรอ”
“ครับ”
“งั้นถ้าผมบอกว่าชอบแบบคุณมาก จะถือว่าพูดชัดเกินไปไหมครับ”
ผมเงียบ ธามก็เงียบ เรามองหน้ากันอยู่สองวินาที ก่อนที่เขาจะยิ้ม “ล้อเล่นครับ”
“อ๋อ…” ผมหันกลับไปมองผนังทันที
บาส มึงหน้าแดงหรือเปล่าวะ อย่า อย่ามาเป็นแบบนี้ตั้งแต่วันแรกดิ
“คุณบาส”
“ครับ?”
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
“เปล่าครับ”
“หน้าแดงนะ”
ผมหันกลับไปมองเขา “อากาศร้อนครับ”
ธามมองไปรอบร้าน “แอร์ยังไม่เปิดเลย”
“นั่นแหละครับ ร้อนมาก” เขาหัวเราะอีกครั้งผมเริ่มรู้สึกแล้วว่า ลูกค้าคนนี้น่าจะทำงานด้วยยากไม่ใช่เพราะเรื่องงาน แต่เพราะผมอาจเสียสมาธิทุกครั้งที่เขายิ้ม
...
เราใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเดินดูพื้นที่
ธามเป็นลูกค้าที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร แต่ไม่ได้พยายามทำตัวเป็นนักออกแบบเสียเองเขาปล่อยให้ผมเสนอความคิดเห็นเต็มที่ และที่สำคัญคือเขาฟัง ฟังจริง ๆ ไม่ใช่แค่รอให้ผมพูดจบ
“ตรงนี้ผมอยากทำเป็นที่นั่งเดี่ยวครับ” ผมชี้ไปที่มุมด้านใน
“ทำไมครับ”
“เพราะพี่บอกว่าอยากให้คนที่มากินคนเดียวไม่รู้สึกแปลก” ธามมองพื้นที่ตรงนั้น
“จำได้ด้วยเหรอครับ”
“ผมจำรายละเอียดของงานได้หมดครับ”
“ทุกอย่างเลย?”
“ครับ”
เขาหันมามองผม “งั้นผมต้องระวังเวลาพูดกับคุณแล้วสิ”
“ทำไมครับ”
“เดี๋ยวคุณจำหมด”
ผมหัวเราะพลางตอบเขา “ก็พี่เป็นลูกค้านี่ครับ”
“แล้วถ้าไม่ใช่ลูกค้าล่ะ” ผมหันไปหาเขาแต่ธามกลับหันไปมองแบบร้านเหมือนไม่ได้พูดอะไร
ผมมองเขาอยู่พักหนึ่งคนอะไรชอบโยนคำพูดแปลก ๆ แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
...
ช่วงเย็นเราไปนั่งคุยเรื่องงบประมาณกันที่ร้านกาแฟใกล้ ๆ ผมเปิดโน้ตบุ๊กให้เขาดูภาพร่างแรก ธามนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“ถ้าเป็นโทนนี้ พี่โอเคไหมครับ”
“โอเคครับ”
“ไม้เข้มขึ้นนิดหนึ่ง แล้วใช้ไฟวอร์ม”
“ผมชอบครับ”
“ด้านหน้าจะเปิดกระจกเพิ่ม”
“เอาตามที่คุณเห็นว่าเหมาะเลยครับ”
ผมเลิกคิ้ว “เชื่อใจผมขนาดนั้นเลย?”
“ครับ”
“เพิ่งเจอกันเองนะ”
“ผมดูคนเป็นครับ”
ผมมองเขา “แล้วดูผมว่าเป็นคนยังไง” ธามไม่ตอบทันที
เขาวางแก้วกาแฟลง “เป็นคนที่ตั้งใจกับงาน”
“แค่นั้น?”
“แล้วก็…” เขาเว้นจังหวะ “ชอบแกล้งลูกค้า”
ผมหัวเราะ “ผมไม่ได้แกล้ง”
“เหรอครับ”
“จริงครับ” ผมยืนยัน
“งั้นเมื่อเช้าที่บอกว่าต้องดูลูกค้าหล่อก่อนถึงจะคิดราคาแพงขึ้น…”
ผมชะงัก เขาจำได้ “พี่จำด้วย?”
“ผมจำรายละเอียดเก่งเหมือนกันครับ”
ผมยิ้ม “แล้วสรุปผมคิดราคาแพงได้ไหม”
ธามยิ้มกลับ “ต้องรอดูผลงานก่อนครับ”
“โห” ผมสั่งเสียงยียวน
“แต่ถ้าผลงานดี ผมเพิ่มให้ได้”
“แล้วถ้าผลงานดีมากล่ะครับ”
“ก็เพิ่มมากครับ” เค้ากวนผมกลับ
“พูดง่ายจัง”
“ผมพูดจริงครับ”
ผมหลบตาลงมองหน้าจอ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ผมเริ่มสนุกกับการคุยกับผู้ชายคนนี้มากกว่าคุยเรื่องงานเสียแล้ว
...
สามทุ่มกว่า เราจึงแยกย้ายกัน ธามเดินมาส่งผมถึงรถ “ขอบคุณสำหรับวันนี้นะครับ” ผมเอ่ยขอบคุณเค้าออกไป
“ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ”
“ยังไม่ได้เซ็นสัญญาเลยนะครับ”
“แต่ผมคิดว่าคุณจะรับงาน”
“มั่นใจจัง”
“ครับ” ผมหยิบกุญแจรถขึ้นมา “ถ้าผมไม่รับล่ะ”
ธามมองผม “ผมก็คงต้องหาวิธีทำให้คุณเปลี่ยนใจ”
หัวใจผมกระตุก “นี่พี่กำลังจีบผมหรือเปล่าครับ” ผมลองถามหยั่งเชิงเค้า
ธามหัวเราะเบา ๆ “ถ้าจีบจริง คุณคงรู้ครับ”
“แล้วนี่...ไม่จริง?” เขามองผมอยู่ครู่หนึ่ง
“ยังครับ” คำตอบง่าย ๆ แต่กลับทำให้ผมอยากรู้ขึ้นมาว่า ถ้าวันหนึ่งมัน จริง ขึ้นมาจะเป็นยังไง
“ขับรถดี ๆ นะครับ บาส” ผมเงยหน้าขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อผมเฉย ๆ ไม่มีคำว่าคุณ
ผมยิ้ม “พี่ก็เหมือนกันครับ”
“ถึงบ้านแล้วบอกผมด้วย”
“ทำไมครับ” ผมถามกลับ
“ดึกแล้ว” เค้าตอบ
“เป็นห่วงเหรอครับ”
ธามยิ้ม “ครับ” แล้วเขาก็เดินกลับเข้าไปในร้าน ทิ้งให้ผมยืนอยู่ข้างรถพร้อมหัวใจที่เต้นเร็วกว่าปกติ
ผมไม่เคยเชื่อเรื่องรักแรกพบ แต่คืนนั้น ระหว่างขับรถกลับบ้าน ผมกลับคิดถึงผู้ชายคนหนึ่งซ้ำ ๆ ทั้งที่เพิ่งเจอกันไม่กี่ชั่วโมง และสิ่งที่น่าขำที่สุดคือ ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นคนแบบไหนเวลารักใคร ผมรู้แค่ว่าผมอยากรู้จักเขามากกว่านี้
โทรศัพท์สั่นตอนติดไฟแดงข้อความหนึ่งข้อความปรากฏบนหน้าจอ
ธาม: ถึงบ้านแล้วบอกผมด้วยนะครับ
ผมมองมันอยู่สองวินาที ก่อนจะพิมพ์ตอบ
บาส: *ครับพี่ธาม :) *
ผมยังไม่รู้เลยว่า การตอบข้อความสั้น ๆ นั้นจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องวุ่นวายที่สุดในชีวิตเพราะอีกไม่กี่วันหลังจากนั้น ผมจะได้รู้ว่าความรักของผมไม่เคยอยู่ได้นานเกิน ยี่สิบเอ็ดวัน และครั้งนี้…
ผมกำลังจะรักผู้ชายที่ผมไม่อยากเสียไปที่สุด โดยไม่รู้เลยว่าถ้าอยากรักษาเขาเอาไว้ ผมอาจต้องยอมทำเรื่องบ้าที่สุดในชีวิต-ว่างเว้น-
เขียน
-----------------------------------------------------------
สวัสดีครับ ว่างเว้น นักเล่ามือใหม่ เรื่องนี้ชื่อ「21 วันก่อนรักคนที่ 9」
**เรื่องย่อ**
บาส นักออกแบบฟรีแลนซ์หนุ่มที่ทั้งชีวิตไม่เคยคบใครได้นานเกิน 21 วัน เขาเคยคิดว่าตัวเองแค่เบื่อง่าย จนกระทั่งเจอ “ธาม” เจ้าของร้านอาหารที่กำลังจะรีโนเวต และรู้สึกครั้งแรกในชีวิตว่า… อยากเก็บคนนี้ไว้ให้ได้นานกว่านั้นแต่คำสาปจากชาติก่อนทำให้เขาไม่มีสิทธิ์เลือก ทางเดียวที่จะได้รักกับธามอย่างอิสระ คือต้องมีเพศสัมพันธ์กับผู้ชายอีก 8 คน ภายในเวลาที่เหลือน้อยนิด ก่อนที่ธามจะกลายเป็น “คนที่ 9” บทนำตอนนี้ยังเป็นเพียงการปูทาง ยังไม่มีฉากเสียว ขออภัยนักอ่านทุกท่านที่คาดหวังความเร่าร้อนตั้งแต่ต้น ตอนต่อๆไปรับประกันว่าความเสียวจะค่อย ๆ เพิ่มขึ้นทุกตอนแน่นอนครับ ใครผ่านไปเจอ ช่วยคอมเมนต์ ติชม หรือแนะนำอะไรก็ได้ครับมือใหม่ยังต้องการคำแนะนำอยู่นะค้าบบบแล้วมาเจอกันตอนหน้าครับ
นักอ่านทุกท่านสามารถติดตามข่าวสารเรื่องใหม่ก่อนใครได้ที่ X : คีรัน_Kiran. หรือ @_KiranWrites
ถ้าชอบแนวไหน อยากอ่านแนวไหนก็คอมเม้นไว้ที่หน้าโปรไฟล์ได้เลย
สุดท้ายถ้าอยากสนับสนุนค่ากาแฟนักเล่าเรื่อง สามารถทำได้ที่ ลิ้งก์หน้าโปรไฟล์ได้เลยครับ สัญญาว่าจะออกตอนใหม่ไวๆเลย
นี่แค่บทนำนะเนี่ย ปูเรื่องมาได้ดีมากครับ ชวนให้ติดตามมากกกกกกกก ติดตาม น่าติดตาม ครับ น่าติดตามครับ น่าสนุก ชวนให้ติดตามมากกกกกกกก เรื่องน่าอ่านครับ เรื่องราวน่าสนใจดีครับ เป็นกำลังใจและคอยติดตามนะครับ รอ บทนำก็น่าสนใจละครับ ขอบคุณครับ เปิดมา เรื่องดูน่ารักดีนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากๆครับ น่าติดตามครับ ข อ บ คุ ณ ค รั บ ขอบคุณครับ สนุก ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]
2