น้าเขยทหารอากาศเสียพนันบอลกับสาวเสียบ ตอนที่25 (ดราม่า)
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย zebu เมื่อ 2026-8-11 14:54“อย่าบอกบี…” จากนั้นประตูก็ปิดลงเบาๆ เหลือเพียงภาณุและธันวาในห้อง
ความเงียบกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยความเข้าใจที่ยังพูดไม่หมด
........................................................
หลังจากน้าอ๊อดเดินออกจากห้องไปแล้ว
ความเงียบปกคลุม ภาณุกับธันวายังคงนั่งพักอยู่บนโซฟา
ทั้งคู่เงียบกันไปพักใหญ่ เหงื่อยังไม่ทันแห้งสนิทบนผิวกาย
ลมหายใจค่อยๆ กลับมาเป็นจังหวะ ธันวาเอนตัวพิงพนักโซฟา มองภาณุข้างๆ
ดวงตามีประกายอะไรบางอย่างที่อ่านไม่ออก ความเสียวที่เพิ่งผ่านไปยังค้างอยู่ในร่างกาย
ทำให้บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ยังอุ่นและตึงเครียดเล็กน้อย
“ภาณุ…” ธันวาเรียกเสียงทุ้ม
ภาณุหันมามองธันวาไม่พูดอะไรต่อ
แต่เลื่อนตัวเข้ามาใกล้ แล้วกดตัวภาณุลงนอนบนโซฟาอย่างรวดเร็ว
สองมือจับข้อมือภาณุยกขึ้นเหนือหัว กดไว้กับพนักโซฟา
ใบหน้าเข้าใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ กระทบกัน
ภาณุตกใจจนตัวแข็ง “ธันวา… มึงจะทำอะไร...”
ธันวาก้มลงใกล้กว่าเดิม ดวงตาจ้องเขม็ง
“ขอเย็ด…” ธันวาพูดตรงๆ เสียงต่ำ “ขอเย็ดรูมึง”
ภาณุดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าแดงขึ้นเล็กน้อยจากความตกใจและความเสียวที่ยังค้างคา
“ไม่” ภาณุตอบทันที เสียงเข้ม
ธันวายังไม่ถอย มือที่กดข้อมือแน่นขึ้นเล็กน้อย
“เมื่อกี้มึงยอมให้พี่อ๊อด… ทำไมให้กูไม่ได้”
ภาณุพยายามบิดตัว
ร่างกายยังอ่อนแรงจากเมื่อสักครู่ แต่ภาณุก็ยังพยายามดันกลับ
“เพราะมันไม่เหมือนกัน”
ธันวายังกดมือไว้ ดวงตาจ้องไม่ปล่อย
“กูอยากได้” เสียงของธันวาต่ำและจริงจัง
ภาณุใช้แรงชันเข่าพลิกตัวกลับอย่างรวดเร็ว
ธันวาชะงักไปเมื่อถูกพลิกจนตัวเองนอนหงายแทน
ภาณุคร่อมอยู่ด้านบน มองลงมาด้วยสายตาที่นิ่งและจริงจัง
ลมหายใจของทั้งคู่ยังถี่
“พอ” ภาณุพูดเสียงเรียบ
ธันวานิ่งไป
ภาณุถอนหายใจเบาๆ สายตาไม่หลบ
“เราใกล้ชิดกันขนาดไหนก็ได้… แต่เรื่องการให้กูเป็นฝ่ายรับ กูให้ได้แค่คนเดียว”
ความเงียบทอดยาว
ธันวามองขึ้นไปบนใบหน้าของภาณุ ดวงตาค่อยๆ อ่อนลง
ความอยากยังมีอยู่ แต่ธันวาก็เริ่มเข้าใจน้ำเสียงนั้น
“รู้แล้ว” ธันวาพูดเสียงต่ำ
ภาณุถอยออกมานั่งข้างๆ อีกครั้ง
ทั้งคู่นั่งพักอยู่ด้วยกันต่อ
ไม่มีใครพูดอะไรเพิ่ม
แต่บรรยากาศค่อยๆ คลายลง
เหลือเพียงความเงียบและความใกล้ชิดที่ยังคงอยู่เล็กน้อย
ธันวายังคงนอนหงายอยู่บนโซฟา หลังจากถูกภาณุพลิกกลับ
มือทั้งสองข้างวางราบกับพื้น ดวงตามองขึ้นไปที่เพดาน
ธันวาไม่ได้พูดอะไร
แต่ในใจกลับวุ่นวายกว่าที่แสดงออก
เมื่อกี้… ธันวารู้สึกถึงความอยากจริงๆ
ไม่ใช่แค่ความเงี่ยนที่เหลือจากตอนที่เย็ดน้าอ๊อด
แต่เป็นความอยากที่ได้เห็นภาณุยอมแพ้ในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
และเมื่อถูกปฏิเสธ ความอยากนั้นก็ยังไม่หายไปง่ายๆ
ธันวาถอนหายใจยาว แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง
หันไปมองภาณุที่นั่งอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย
ภาณุก้มหน้าเล็กน้อย มือวางบนเข่า
นิ้วค่อยๆ เกาผิวเบาๆ โดยไม่รู้ตัว
ในใจของภาณุยังคงหนักอึ้ง เพิ่งปฏิเสธธันวาอย่างชัดเจน
คนที่อยู่ด้วยกันมานาน คนที่รู้ใจมากกว่าใคร
แต่ถึงอย่างนั้น…ก็ยังไม่สามารถพูดความลับในใจออกไปได้
ภาพของคืนนั้นเมื่อหลายปีก่อนยังติดอยู่ในหัว
ภาพของชายในชุดเครื่องแบบที่เดินเข้ามาในจังหวะที่เขากำลังจะพัง
และประโยคสั้นๆ ที่ฝังลึกจนถึงทุกวันนี้
ภาณุรู้ดีว่าธันวาคือคนที่เขาไว้ใจได้
แต่ความลับนี้…มันติดอยู่ในอกจนกลายเป็นอะไรบางอย่างที่พูดออกไปไม่ได้ง่ายๆ
แม้แต่กับคนที่มากกว่ารู้ใจ ธันวามองภาณุเงียบๆ
ธันวารู้สึกได้ถึงกำแพงบางอย่างที่ภาณุกำลังสร้างขึ้น
ไม่หนา แต่ก็ไม่ได้บางจนสามารถทะลุผ่านได้ในตอนนี้
“ไม่เป็นไร” ธันวาพูดเสียงทุ้มในที่สุด
“กูไม่ได้โกรธ” ภาณุเงยหน้าขึ้น มองกลับไป
สายตายังมีความซับซ้อนปนอยู่
“ขอบคุณ” ภาณุตอบเสียงแผ่ว
ทั้งคู่นั่งเงียบกันต่อ
ไม่มีใครพูดอะไรเพิ่ม
แต่ในใจของทั้งสองคนต่างก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยังไม่ได้ถูกพูดออกมา
ธันวายังคงเก็บความอยากและความสงสัยไว้
ส่วนภาณุ…ยังคงเก็บความลับนั้นไว้กับตัวเองต่อไป
แม้จะนั่งอยู่ข้างคนที่ใกล้ชิดที่สุดก็ตาม
อีกด้านหนึ่ง นาฬิกาบนคอนโซลรถบอกเวลาตีสองเศษ
น้าอ๊อดขับรถด้วยความเร็วที่ไม่เร็วเกินไป
มือจับพวงมาลัยแน่น ดวงตายังจดจ่อกับถนนข้างหน้า
แต่ในใจกลับวุ่นวาย ภาพของภาณุและธันวายังติดอยู่ในหัว
สัมผัส ความร้อน เสียงคราง และคำพูดที่เพิ่งผ่านไป
น้าอ๊อดส่ายหัวเบาๆ พยายามปัดความคิดเหล่านั้นออกไป
แต่ก็ไม่สำเร็จ
เมื่อน้าอ๊อดขับระถึงหน้าบ้าน ไฟชั้นล่างยังเปิดอยู่
น้าอ๊อดจอดรถเงียบๆ แล้วดับเครื่อง
นั่งนิ่งอยู่ในรถอีกพักใหญ่ มือวางบนพวงมาลัย ถอนหายใจยาว
จากนั้นจึงค่อยๆ เปิดประตูลงจากรถ
ประตูบ้านยังไม่ล็อก น้าอ๊อดก้าวเข้าไปในบ้านเบาๆ
ในห้องรับแขก บี นั่งงีบหลับอยู่บนโซฟา ศีรษะพิงพนัก มือยังกำโทรศัพท์ไว้หลวมๆ
ใบหน้าของบีดูอ่อนล้าและเป็นกังวล
น้าอ๊อดยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองภาพตรงหน้า
ความผิดในใจพุ่งขึ้นมาทันที
น้าอ๊อดค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ แล้วนั่งลงบนขอบโซฟาเบาๆ
“บี…” เขาเรียกเสียงแผ่ว
บีขยับตัว ม่านตาเปิดขึ้นช้าๆ
เมื่อเห็นน้าอ๊อด ดวงตาของบีสว่างขึ้นทันที
“น้า…” บีพูดเสียงแหบ “กลับมาแล้ว…”
น้าอ๊อดพยักหน้า
“อืม… ธุระเสร็จแล้ว”
บีเงยตัวขึ้น นั่งตรง แล้วยิ้มบางๆ แม้จะยังมีแววความเป็นห่วง
“ผมรออยู่… ไม่คิดว่าน้าจะกลับดึก”
น้าอ๊อดยื่นมือไปลูบหัวบีเบาๆ
“ไม่เป็นไร… นอนได้แล้ว”
บีพยักหน้า แล้วยืนขึ้น
“ผม… ไปนอนก่อนนะครับ”
“อืม”
บีเดินเข้าห้องช้า ๆ
น้าอ๊อดยังคงนั่งอยู่บนโซฟา มองตามหลังบีจนหายไป
จากนั้นเขาเอนตัวพิงพนักโซฟา มือปิดหน้า
ความเงียบของบ้านในตอนดึกทำให้ความรู้สึกผิดและความสับสนชัดเจนขึ้นอีกครั้ง
น้าอ๊อดรู้ว่าตัวเองเพิ่งโกหกบี
และก็รู้ว่าคืนนี้… ปล่อยตัวไปไกลกว่าที่เคย
ความเงียบของบ้านในตอนดึกทำให้ทุกอย่างในหัวดังขึ้นชัดเจน
ภรรยา…ภาพของสาวคนรักผุดขึ้นมาเป็นภาพแรก
รอยยิ้ม
เสียงหัวเราะ
และคำพูดที่มักบอกเขาว่า “พี่อ๊อดดูแลตัวเองด้วยนะคะ”
ความผิดต่อเธอหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก
ผมรักเธอ รักจริงๆ
แต่คืนนี้กลับไปปล่อยตัวกับผู้ชายสองคน
แล้วกลับมานั่งอยู่ในบ้านหลังเดียวกับลูกหลานที่เธอฝากไว้
มือของน้าอ๊อดยกขึ้นมาถูหน้าผากเบาๆ
เหงื่อเย็นซึมออกมา
แล้วก็มีบี…หลานชายที่เคยอุ้ม
เคยสอนทำการบ้าน
เคยสัญญาว่าจะดูแลแทนแม่
แต่ตอนนี้ความรู้สึกที่มีต่อบีกลับซับซ้อนเกินกว่าคำว่าหลาน
ผมรักบี
รักแบบที่ทำให้ตัวเองกลัว
กลัวว่าตัวเองกำลังมองบีในทางที่ไม่ควร
ความสับสนในตัวเองยิ่งทวีคูณ
เคยยึดติดกับภาพของ “ชายชาติทหาร”
ชายแท้ที่แข็งแกร่ง ที่ต้องเป็นฝ่ายปกป้อง
ที่ต้องไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายตัวเองและครอบครัว
แต่แล้วมิ้นท์ก็ปรากฏขึ้น
สาวสองที่มีควย และทำให้ตัวเขาเองหมดสภาพอย่างน่าอับอาย
ภาพนั้นยังฝังลึก
ความเจ็บ ความอับอาย และความเสียวที่ปนเปกันจนควบคุมไม่ได้
ทำให้กำแพงที่เคยสร้างไว้พังทลายลงทีละน้อย
ความเร้าร้อนที่คอนโด…
ภาพของภาณุที่นอนหงาย ขายกสูง ใบหน้าแดงก่ำขณะที่ตัวเองค่อยๆ ดันควยเข้าไป
ยังติดอยู่ในตา ความแน่น ความร้อน และเสียงครางของภาณุ
ทำให้เสียวจนแทบขาดใจ
แล้วก็ธันวา…ที่เย็ดอย่างหนักหน่วงแต่อบอุ่น
จนร่างกายสั่นสะท้านและปล่อยตัวไปโดยสิ้นเชิง
น้าอ๊อดก้มหน้าลง
มือกำเข่าแน่น
ทุกอย่างพรั่งพรูเข้ามาพร้อมกัน
ความผิดต่อภรรยา
ความรักที่ซับซ้อนต่อบี
ความอับอายจากมิ้นท์
ความเสียวกับภาณุและธันวา
และความสับสนว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่
ตั้วเขาเองไม่ใช่ชายแท้ที่เคยคิดอีกต่อไป
แต่ก็ยังไม่สามารถยอมรับตัวเองได้อย่างเต็มที่
คืนนี้…
ทุกอย่างกำลังพังทลายลงต่อหน้าและทำได้เพียงนั่งนิ่ง
ปล่อยให้อารมณ์และความรู้สึกทั้งหมดกัดกินต่อไปในความเงียบของบ้านหลังนี้
ทุกอย่างวนเวียนจนทำให้ร่างกายและจิตใจอ่อนแรงลงพร้อมกัน
ในที่สุดศีรษะของเขาก็ค่อยๆ เอนลงพิงพนักโซฟา
หลับตา แล้วเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลียโดยไม่รู้ตัว
แสงแรกของเช้าวันอาทิตย์ค่อยๆ ลอดผ่านม่านเข้ามา
บีตื่นแต่เช้า นั่งอยู่บนขอบเตียงพักหนึ่ง ดวงตายังมีแววกังวลจากเมื่อคืน
จากนั้นก็ลุกขึ้นแต่งตัวเงียบๆ
ตั้งใจจะลงไปเตรียมอาหารเช้าให้น้าอ๊อด
เพราะเมื่อวานน้ากลับมาดึกและดูอ่อนเพลียมาก
เมื่อเปิดประตูห้องชั้นล่าง บีชะงักไปกับภาพตรงหน้า
น้าอ๊อดยังคงนอนหลับอยู่บนโซฟา
ร่างกายเกร็งเล็กน้อยแม้ในยามหลับ
คิ้วขมวดเบาๆ
และมือข้างหนึ่งยังวางคว่ำอยู่บนหน้าท้อง
บียืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง
สายตาจับจ้องใบหน้าของน้าอ๊อด ถอนหายใจเบาๆ
แล้วเดินไปหยิบผ้าห่มจากห้องนอน
ค่อยๆ คลี่ออก แล้ววางทับลงบนร่างของน้าอ๊อดอย่างแผ่วเบาที่สุด
มือของบีสัมผัสไหล่ของน้าอ๊อดผ่านผ้าห่มเพียงเสี้ยววินาที
อุ่นและคุ้นเคย
บีชะงักไป
แล้วยกมือกลับมา
บียืนมองอีกครั้ง ก่อนจะก้มลงช้าๆ
จูบริมฝีปากของน้าอ๊อดเบาที่สุด
เหมือนกลัวว่าจะรบกวนการหลับ
แล้วกระซิบเสียงแผ่วใกล้ๆ
“ผมเป็นห่วงและรักน้ามากเลยนะครับ”
จากนั้นบีก็หันหลัง เปิดประตูบ้านเบาๆ
แล้วเดินออกไปซื้ออาหารเช้าที่ร้านหน้าปากซอย
เมื่อกลับถึงบ้าน บีตั้งอาหารเช้าใส่จานอย่างเบามือ
วางบนโต๊ะรับแขกทีละอย่าง ระวังไม่ให้ออกเสียงดัง
จากนั้นเขาหยิบกระดาษโน้ตมาเขียนข้อความสั้น ๆ
“ผมออกไปอ่านหนังสือติวเตรียมสอบบ้านเพื่อน”
วางโน้ตไว้ข้างจานข้าว
แล้วมองไปทางโซฟาอีกครั้ง
น้าอ๊อดยังหลับอยู่
ผ้าห่มยังคลุมร่างเขาอย่างเรียบร้อย
บีถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินออกจากบ้าน
ปิดประตูเบาที่สุด ปล่อยให้น้าอ๊อดได้นอนต่อ
พร้อมอาหารเช้าที่เตรียมไว้ด้วยความห่วงใย
ช่วงสายของวัน แสงแดดสายค่อยๆ ส่องผ่านม่านเข้ามาในห้องรับแขก
น้าอ๊อดขยับตัวเล็กน้อยบนโซฟา คิ้วขมวดก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ร่างกายยังหนักและแข็งทื่อจากการนอนในท่าที่ไม่คุ้นเคย
พยายามลุกขึ้นนั่ง แล้วชะงักไปเมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักเบาๆ ที่คลุมอยู่บนตัว
ผ้าห่ม…
น้าอ๊อดเงยหน้ามองลงไป
ผ้าห่มผืนที่เคยพับไว้ในห้องบี ถูกคลี่ออกอย่างเรียบร้อย คลุมตั้งแต่อกลงไปถึงขา
น้าอ๊อดยกมือขึ้นแตะผ้าห่มเบา ๆ
นิ้วสัมผัสถึงความนุ่มและความอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่เล็กน้อย
กลิ่นจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มที่บีชอบใช้ อบอวลขึ้นมาเมื่อเขายกผ้าเข้าใกล้
น้าอ๊อดนั่งนิ่ง
มือยังจับขอบผ้าห่มไว้
ภาพเมื่อคืนค่อยๆ ผุดขึ้นมา
ภาพของภาณุและธันวา
ความร้อน ความเสียว และการปล่อยตัวที่คอนโด
แล้วยังมีภาพของบีที่นั่งหลับรอเขาอยู่บนโซฟา
น้าอ๊อดกลับบ้านตอนตีสอง
บอกบีว่าธุระเสร็จแล้ว
ทั้งที่ความจริงคือเขาเพิ่งออกจากห้องนอนของภาณุ
น้าอ๊อดถอนหายใจยาว
นิ้วที่จับผ้าห่มค่อยๆ กำแน่นขึ้น
“บี…”
เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปาก
ความผิดค่อยๆ กัดกินจากอกขึ้นมา
บีห่วงเขา
ยังห่มผ้าให้
ยังเตรียมอาหารเช้าไว้
ทั้งที่ตัวเองเพิ่งโกหกและทำสิ่งที่ไม่อาจบอกใครได้
น้าอ๊อดก้มหน้าลง
หน้าผากแตะกับขอบผ้าห่มเบา ๆ
นั่งนิ่งอยู่นาน
จนสายตาเหลือบไปเห็นโต๊ะรับแขก
มีจานอาหารวางเรียงกันอย่างเรียบร้อย
และมีกระดาษโน้ตวางอยู่ข้าง ๆ
เขายืนขึ้นช้า ๆ
เดินไปหยิบโน้ตขึ้นมาอ่าน
“ผมออกไปอ่านหนังสือติวเตรียมสอบบ้านเพื่อน”
ลายมือของบี
เรียบง่ายและคุ้นเคย
น้าอ๊อดนิ่ง
มือที่ถือโน้ตสั่นเล็กน้อย
ความอบอุ่นและความผิดผสมปนเปกันจนทำให้หน้าอกแน่น
น้าอ๊อดวางโน้ตลงช้าๆ
น้าอ๊อดนั่งกินอาหารเช้าที่บีเตรียมไว้ช้าๆ
รสชาติคุ้นเคย แต่เขากลับกินได้ไม่กี่คำ
ความผิดยังวนเวียนอยู่ในอก
หลังจากเก็บจานเสร็จ เขาเดินเข้าห้องน้ำ
เปิดฝักบัว น้ำอุ่นไหลลงมาชะล้างร่างกาย
ขณะที่มือลูบไปตามแผ่นหลังและสะโพก
น้าอ๊อดก็ชะงัก
มีรอยแดง หลายจุด
รอยที่ถูกจับแน่น
รอยนิ้วที่ถูกจับกดจากเมื่อคืน
น้าอ๊อดยืนนิ่งอยู่ใต้สายน้ำ
สายตาจับจ้องรอยเหล่านั้น
ภาพของธันวาที่กระแทกจากด้านหลัง
และภาพของภาณุที่ถูกตัวเองกดลงบนเตียง
ผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน
น้าอ๊อดยกมือขึ้นเช็ดหน้าเบาๆ
ลมหายใจสั่นเล็กน้อย
“กู… ช่างเลินเล่อ”
เสียงพึมพำดังขึ้นในห้องน้ำ
หลังจากอาบน้ำเสร็จ น้าอ๊อดสวมเสื้อยืดแขนยาวกับกางเกงขายาว
แม้จะอากาศร้อน แต่ก็จงใจปิดรอยเหล่านั้นไว้ให้มิด
ช่วงเที่ยง โทรศัพท์ดังขึ้น
ชื่อสาว...ภรรยาปรากฏบนหน้าจอ
น้าอ๊อดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะรับสาย
“ค่ะ… พี่อ๊อด” เสียงของภรรยาดังขึ้นจากสาย
“เย็นนี้สาวกลับถึงบ้านแล้วนะคะ งานเสร็จเร็วกว่าที่คิด”
น้าอ๊อดชะงัก
มือที่ถือโทรศัพท์กำแน่นขึ้นเล็กน้อย
“อ๋อ… กลับวันนี้เลยเหรอ”
“ค่ะ สาวคิดถึงพี่” ภรรยาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“พี่เป็นยังไงบ้างคะช่วงนี้ ดูจากสายตาตอนคุยวิดีโอเหมือนพี่มีอะไรคิดเยอะ”
น้าอ๊อดเงียบไปครู่หนึ่ง
“ไม่มีอะไร… งานยุ่งนิดหน่อย”
ภรรยาหัวเราะเบาๆ แต่แววสงสัยแฝงอยู่ในน้ำเสียง
“พี่แน่ใจนะคะ ช่วงนี้พี่พูดน้อยลง แล้วก็ดูเหม่อๆ บ่อยๆ เหมือนทำอะไรผิดมา”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของน้าอ๊อดบีบแน่น
น้าอ๊อดฝืนยิ้มออกมา
“คิดไปเองน่ะ… แค่เหนื่อย”
ภรรยาเงียบไปชั่วขณะ
“งั้นเย็นนี้เดี๋ยวสาวดูเองนะคะ ว่าพี่เป็นอะไร”
สายก็ตัดลง
น้าอ๊อดวางโทรศัพท์ลงช้า ๆ
แล้วนั่งลงบนเก้าอี้
มือยกขึ้นมาถูหน้าผาก
รอยแดงบนร่างกายยังคงแผดเผาอยู่ใต้เสื้อ
และความผิดก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเมื่อรู้ว่าอีกไม่กี่ชั่วโมง
ภรรยาจะกลับถึงบ้าน
ตอนเย็น เสียงรถจอดหน้าบ้าน
น้าอ๊อดที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นเงยหน้าขึ้นทันที
ร่างเกร็งเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
ประตูเปิดออก
น้าสาวเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าเดินทางใบเล็ก
ใบหน้ายังมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่รอยยิ้มยังคงอยู่
“พี่อ๊อด…”
เสียงเรียกเบาๆ ที่คุ้นเคย
น้าอ๊อดลุกขึ้น
เดินเข้าไปช่วยถือกระเป๋า
“กลับมาแล้ว”
“เหนื่อยไหม”
น้าสาวยิ้ม
“นิดหน่อยค่ะ”
“คิดถึงบ้าน”
เธอเอียงคอเล็กน้อย มองใบหน้าสามี
สายตานั้นอ่อนโยน แต่มีอะไรบางอย่างที่สำคัญกว่าความเหนื่อย
“พี่ผอมลงนะ”
“นอนหลับพอไหมช่วงที่สาวไม่อยู่”
น้าอ๊อดตอบด้วยรอยยิ้มที่ฝืนเล็กน้อย
“ก็พอ ”
“งานเยอะนิดหน่อย”
น้าสาวยังคงมองน้าอ๊อด
แล้วก้าวเข้าไปใกล้
มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะเบาๆ ที่ต้นคอของสามี
นิ้วสัมผัสกับผิวหนัง
แล้วชะงักไปชั่วขณะ
“นี่… อะไรคะ”
เสียงของเธอเบาลง
“รอยอะไรคะตรงนี้”
น้าอ๊อดตัวแข็ง
“รอย… อาจจะโดนอะไรตอนเล่นกีฬา”
“หรือตอนย้ายของ”
น้าสาวไม่ได้ตอบทันที
นิ้วของเธอเลื่อนไปอีกนิด
พบรอยแดงจางๆ อีกจุดใต้ขอบเสื้อ
สายตาของเธอค่อยๆ เปลี่ยนจากความเป็นห่วง
กลายเป็นความสงสัยที่พยายามกลบด้วยความนุ่มนวล
“พี่อ๊อด”
“ช่วงที่สาวไม่อยู่… มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า”
“พี่ดูแปลกๆ”
“ไม่ใช่แค่ผอม”
“แต่เหมือนมีอะไรอยู่ในใจ”
น้าอ๊อดบังคับตัวเองให้ยิ้ม
“คิดไปเองน่าจะ...”
“งานมันเครียด”
น้าสาวจ้องเขา
รอยยิ้มยังอยู่บนใบหน้า แต่ดวงตาไม่ได้ยิ้มตาม
“พี่โกหกสาว...ไม่เก่งนะคะ”
“สาวรู้จักพี่ดี”
“ถ้าพี่ไม่พร้อมจะพูด สาวไม่เร่ง”
“แต่… สาวเป็นห่วง...จริงๆ”
บรรยากาศในห้องเริ่มตึง
น้าอ๊อดรู้สึกถึงเหงื่อที่ซึมออกมาที่ฝ่ามือ
ในใจสับสนวุ่นวาย
ส่วนหนึ่งยังรักผู้หญิงตรงหน้าสุดหัวใจ
อยากโอบกอดและบอกว่าไม่มีอะไร
แต่อีกส่วนหนึ่งกลับสั่นคลอนอย่างบอกไม่ถูก
ความใกล้ชิดกับบีในช่วงที่ผ่านมา
ทำให้รู้สึกถึงช่องว่างบางอย่างที่ภรรยาเติมเต็มไม่ได้ทั้งหมดอีกต่อไป
และก็เกลียดตัวเองที่รู้สึกแบบนั้น
ทันใดนั้น เสียงประตูหน้าบ้านเปิดอีกครั้ง
บี เดินเข้ามา
เห็นทั้งคู่ยืนอยู่กลางห้อง
บีรับรู้ถึงบรรยากาศผิดปกติได้ทันที
“ครับ… น้าสาวกลับมาแล้วเหรอครับ”
บี พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติที่สุด
น้าสาวหันไปมอง
รอยยิ้มกลับมาบางส่วน
“บี… กลับมาพอดีเลย”
“ช่วงที่น้าสาวไม่อยู่ เป็นยังไงบ้าง”
บี วางกระเป๋าลง
แล้วตอบอย่างระมัดระวัง
“ก็ปกติครับ”
“น้าอ๊อดยุ่งกับงานค่อนข้างมาก”
“บางวันกลับดึก บางวันเอาเอกสารมาทำต่อที่บ้าน”
“ผมช่วยพิมพ์บ้าง จัดเอกสารบ้างครับ”
น้าอ๊อดแอบโล่งใจขึ้นเล็กน้อย
แต่ยังไม่กล้าหายใจเต็มที่
น้าสาวมองไปมาระหว่างสามีกับบี
แล้วยิ้มบาง ๆ
“งั้นเหรอ”
“ขอบคุณนะบี ที่ช่วยดูแล”
น้าสาวหันกลับมามองน้าอ๊อดอีกครั้ง
คราวนี้สายตาอ่อนลง แต่ยังไม่หายสงสัย
“งั้น… เดี๋ยวอาบน้ำก่อน”
“เย็นนี้ทำอะไรกินกันดี”
น้าอ๊อดพยักหน้า
“อะไรก็ได้”
เมื่อน้าสาวเดินขึ้นบันไดไป
บี กับน้าอ๊อดสบตากันเพียงเสี้ยววินาที
ไม่มีใครพูดอะไร
แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าค่ำคืนนี้ยังไม่จบง่าย ๆ
หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ น้าสาวเก็บของเล็กน้อยบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นยืน
“สาวขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะคะ” น้าสาวพูดเสียงนุ่ม
แล้วเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนชั้นสอง
บีเริ่มเก็บจานไปล้างที่อ่างล้างจาน
น้าอ๊อดยืนดูอยู่พักหนึ่ง แล้วเดินเข้าไปช่วย
ทั้งคู่ยืนข้างกันเงียบ ๆ
น้ำไหลผ่านจานและมือ
“น้า…” บีพูดเสียงแผ่ว “วันนี้… น้าสาวดูเป็นห่วงน้ามาก”
น้าอ๊อดพยักหน้าเบาๆ
“อืม”
บีเงียบไปครู่หนึ่ง
“ผม… ช่วยพูดไปเมื่อกี้ เพราะเห็นน้าเครียด”
น้าอ๊อดหันมามองบีสั้น ๆ
“ขอบคุณ”
คำพูดนั้นสั้น แต่เต็มไปด้วยน้ำหนัก
บีพยักหน้า แล้วกลับไปล้างจานต่อ
น้าอ๊อดช่วยเช็ดจานเงียบๆ จนเสร็จ
จากนั้นน้าอ๊อดเดินขึ้นบันไดช้าๆ
ห้องนอนชั้นสองเปิดไฟไว้อ่อนๆ
น้าสาวเพิ่งอาบน้ำเสร็จ นั่งอยู่บนขอบเตียง เช็ดผมด้วยผ้าขนหนู
เมื่อเห็นน้าอ๊อดเข้ามา น้าสาวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“อาบน้ำยังคะ”
“ยัง” น้าอ๊อดตอบ
น้าอ๊อดเดินไปหยิบเสื้อผ้า แล้วเข้าห้องน้ำ
เมื่อออกมา ภรรยาได้นอนเอนหลังพิงหมอนแล้ว
น้าอ๊อดนอนลงด้านข้าง
ทั้งคู่เงียบกันไปพักใหญ่
น้าสาวหันมามองในความมืดมัว
“พี่อ๊อด…” เธอเรียกเสียงแผ่ว
“ช่วงนี้พี่คิดอะไรอยู่เยอะจริงๆ ใช่ไหมคะ”
น้าอ๊อดลืมตาขึ้น มองไปที่เพดาน
“นิดหน่อย”
น้าสาวเลื่อนตัวเข้าใกล้ มือวางเบาๆ บนอก
“สาวเป็นห่วงนะคะ”
“ถึงพี่จะไม่พูด… แต่สาวรู้สึกได้”
นิ้วของสาวลูบเบาๆ ผ่านผ้าเสื้อ
“สาวคิดถึงพี่”
น้าอ๊อดเงียบไปชั่วขณะ
แล้วค่อยๆ วางมือทับมือของภรรยา
“พี่ก็คิดถึง”
คำพูดนั้นจริงใจ
แต่ในใจของน้าอ๊อด
ความสงสัยของภรรยาและความผิดของตัวเองยังวนเวียนไม่หาย
น้าสาวขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม
หน้าผากแตะกับไหล่ของน้าอ๊อดเบา ๆ
“คืนนี้… อยู่ด้วยกันแบบนี้นะคะ”
น้าอ๊อดพยักหน้าในความมืด
มือที่วางทับมือของภรรยายังไม่ขยับ
ทั้งคู่ต่างก็คิดถึงกัน
แล้วค่อยๆ ก้มลงจูบปากเบาๆ
จูบนั้นแผ่วและช้า
ริมฝีปากสัมผัสกันนุ่มนวล เหมือนกำลังทักทายหลังจากห่างกันมานาน
น้าสาวจูบกลับ มือเลื่อนขึ้นไปกอดคอน้าอ๊อดเบาๆ
“คิดถึงนะคะ…” น้าสาวพูดกระซิบหลังจูบ
น้าอ๊อดจูบลึกขึ้นเล็กน้อย มือลูบหลังช้าๆ
ความคิดถึงที่ถูกเก็บไว้ค่อยๆ ผุดขึ้นมา
ทั้งคู่ถอดเสื้อผ้าให้กันอย่างแผ่วเบา
ไม่รีบร้อน
สัมผัสของผิวหนังที่แนบชิดกันทำให้ความอบอุ่นแผ่ซ่าน
น้าอ๊อดค่อยๆ เลื่อนตัวขึ้นคร่อม แล้วสอดเข้าไปช้าๆ
“อ๊ะ…” ภรรยาครางแผ่วเมื่อถูกเติมเต็ม
น้าอ๊อดเริ่มเคลื่อนไหวช้าๆ และลึก
จังหวะสม่ำเสมอ เหมือนกำลังระบายความคิดถึงที่ค้างคา
ภรรยากอดหลังเขาไว้ หายใจร้อนรุ่มรดต้นคอ
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างนุ่มนวล
จนกระทั่งภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของน้าอ๊อดโดยไม่ทันตั้งตัว
ภาพของภาณุที่นอนหงาย
รูที่ฟิตและแน่น
การบีบรัดที่ร้อนผ่าวตอนที่ตัวเองค่อยๆ ดันเข้าไปจนมิด
ภาพนั้นชัดเจนจนทำให้ร่างของเขาสะดุ้ง
และในจังหวะนั้น เขาเผลอกระแทกแรงขึ้นโดยไม่ตั้งใจ
“อ๊าาา…!” ภรรยาร้องเสียงดังกว่าปกติ เล็บจิกหลังเขาเบาๆ
น้าอ๊อดชะงักทันที
ลมหายใจสั่น
“เจ็บไหม…” น้าอ๊อดถามเสียงแหบ
น้าสาวหายใจหอบ แล้วส่ายหน้าเล็กน้อย
“ไม่… แค่… แรงไปนิดค่ะ”
แล้วยิ้มบางๆ ในความมืด
แม้จะยังมีแววสงสัยหลงเหลืออยู่ในสายตา
แต่ตอนนี้ความใกล้ชิดกลับทำให้เธอยอมปล่อยวางชั่วคราว
น้าอ๊อดก้มลงจูบหน้าผากเบา ๆ
แล้วกลับมาเคลื่อนไหวช้าลงอีกครั้ง
พยายามไล่ภาพนั้นออกจากหัว
แต่ความเสียวและความผิดยังปนเปกันอยู่ในอก
ด้านล่าง ห้องของบีที่เงียบสงบ
บีนอนหงายอยู่บนเตียง มองเพดานในความมืด
บีได้ยินเสียงจากชั้นบนเบาๆ
แล้วก็พลิกตัวหันหน้าเข้าผนัง
หลับตา พยายามไม่คิดอะไรเพิ่ม
.................................................
เพื่อนๆ อ่านแล้วรู้สึกอย่างไง บอกกันได้นะครับ
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้น ชื่อบุคคลเป็นชื่อสมมุติ ผิดพลาดประการใดขอโทษล่วงหน้าด้วยนะครับ
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย zebu เมื่อ 2026-8-11 20:25
เนื้อเรื่องตอนที่ 25 เป็นดราม่าที่แอบเสียวเล็กๆ น้อยๆ ตามท่าน FC ขอไว้
และผมขอแยกดราม่าที่หนักหน่วงไปตอนที่ 26 นะครับ...มันบีบหัวใจบีและน้าอ๊อดมาก
ลองอ่านดูนะครับ คิดเห็นอย่างไรบอกกันได้ครับ และจะเอาไปปรับปรุงในตอนต่อๆ ไป ขอบคุณครับ {:5_137:}{:5_137:}{:5_137:} สนุกมากครับ รอนะครับ เอ้อ เป็นตาเศร้าเนาะ ขอบคุณครับ "กูอยากได้"แมนมากครูตอนนี้ขออยู่ทีมครู ขอให้ได้ ขอบคุณครับ เยี่ยมครับ เซ้นผู้หญิงเขาแรง ขอบคุณครับ ขอขอบคุณมากๆนะครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ เดาไปเรื่อย
ธันวาเคยชอบภานุ. เลยยอมให้ภานุเย็ด ซึ่งจริงๆธันวาเป็นรุกแท้ แต่ด้วยคว่มรักเลยยอมแต่ภานุก็ไม่เคยเห็นค่าธันวา ธันวาเป็นแค่ได้เพียง FWB ซึ่งธันวาก็รู้จนมาเจอบี ธันวาสงสารจึงให้การช่วยเหลือ และเกิดเป็นความสัมพันธ์ที่มากขึ้น เมื่อมาเห็นว่าภานุโดนอ๊อดเอา ก็เกิดปมในใจว่าที่ผ่านมาคืออะไร และท้ายสุดก็ตัดใจจากภานุได้ ส่วนภานุที่คาดหวังความรักจากอ๊อดก็ไม่ได้เพราะอ๊อดเป็นชายแท้ และเบลเยียม
คิดไปเรื่อยเปื่อยนะ. ถ้าจบแบบภานุก็เสร็จมินท์เพราะเสียใจเรื่องอ๊อดจะหักมุมไปไหม Phol_th ตอบกลับเมื่อ 2026-8-15 22:26
เดาไปเรื่อย
ธันวาเคยชอบภานุ. เลยยอมให้ภานุเย็ด ซึ่ง ...
ใช่ครับ ธันวาเคยชอบภาณุและเป็นเพื่อนกันมานานแล้ว และพัฒนาเป็นคนรู้ใจแบบลับๆ ที่ Open Relationship และเมื่อรุกกับรุกเจอกันก็ต้องก็ต้องมีคนนึงยอมเป็นฝ่ายรับครับ ความรักที่เป็นด้านมืดซึ่งกันและกันที่ด้วยฐานะการงานไม่สามารถเปิดเผยได้
และด้วยที่ภาณุเป็นลูกชายนักการเมืองท้องถิ่นที่มีอิทธิพลในพื้นที่ มิ้นต์ไม่กล้ายุ่งกับน้าอ๊อดอีกก็เพราะภาณุออกหน้า และถ้าภาณุไม่ยอมก็คงไม่มีใครเย็ดเขาได้ครับ
ภาณุเขาไม่ได้ชอบน้าอ๊อดจากที่เห็นครั้งแรกแล้วหลงเลยหลอกครับ มันยังมีความลับที่ไม่ได้เปิดเผยอยู่ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีใครกล้าช่วยน้าอ๊อดได้มากมายขนาดนี้ ปลดหนี้ให้หลายแสน ดูแลในวันที่หมดสภาพที่คอนโด ยอมทิ้งศักดิ์ศรีเป็นรับให้เฉพาะน้าอ๊อด อย่างไรรอติดตามเนื้อเรื่องตอนต่อไปๆ นะครับ มันกำลังจะโดนเฉลยเร็วๆนี้ และมิ้นต์กำลังจะกลับมา ความลับจะแตกมั้ย ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]
2