ค๊อกจ๊อกซอย พงศาวดารแห่งชนเผ่า "ลำ" สืบสาย ตอนที่ 10 - พิธีกรรมเปลี่ยนทิศ “รับ” แทน “รุก”
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย agogoboy เมื่อ 2026-8-3 00:04ค๊อกจ๊อกซอย พงศาวดารแห่งชนเผ่า "ลำ" สืบสาย ตอนที่ 10 - พิธีกรรมเปลี่ยนทิศ “รับ” แทน “รุก”
อ่านตอนอื่นๆได้ที่ลิ้งค์ข้างล่างนี้นะครับhttps://www.g4guys.com/thread-194067-1-1.html: ตอนที่ 0 - ก่อนพิธีกรรมแรกจะเริ่มhttps://www.g4guys.com/thread-194419-1-1.html: ตอนที่ 1 - ป่า "ดูด" วิญญาณhttps://www.g4guys.com/thread-194748-1-1.html: ตอนที่ 2 - "น้ำแรก" แห่งลำhttps://www.g4guys.com/thread-195235-1-1.html: ตอนที่ 3 - พิธีปลุก "ขน"https://www.g4guys.com/thread-195753-1-1.html: ตอนที่ 4 - ”ลงแขก”https://www.g4guys.com/thread-196489-1-1.html: ตอนที่ 5 - สลับ "รู" รับhttps://www.g4guys.com/thread-198210-1-1.html: ตอนที่ 6 - "เงี่ยน" งำhttps://www.g4guys.com/thread-199512-1-1.html: ตอนที่ 7 - วิปปะ”โยก”https://www.g4guys.com/thread-201737-1-1.html: ตอนที่ 8 - สายเลือด "ร่าน"https://www.g4guys.com/thread-203069-1-1.html: ตอนที่ 9 - เบาะแส เมื่อ ดอกเห็ด ”บาน”
รุ่งโหย่งของวันก่อนพิธีกรรมเพียงหนึ่งวันณ บ้านผู้ปกครองทิศใต้ ของชนเผ่า ค๊อกจ๊อกซอย ยังคงปกคลุมด้วยความเงียบสงบของยามเช้า แสงแดดอ่อนๆสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้ไผ่ ทำเอาเรือนไม้เก่าแก่ดูอบอุ่นยิ่งขึ้น
มูเยี๊ยะลูกชายคนเดียวของบ้าน ลุกขึ้นจากที่นอนได้อย่างคล่องแคล่วกว่าวันก่อนมาก เนื่องจากได้ สมุนไพรบำรุงที่ พ่อมูซอยิ ที่ไปขอเจียดมาจาก ผู้เยียวยา แถมยังแนะนำให้เช็ดตัวเด็กหนุ่มบ่อยๆ และให้ดื่มน้ำเยอะๆ เพื่อระบายความร้อน ทำให้ร่างกายที่เคยร้อนผ่าวราวถูกไฟลนบัดนี้กลับเย็นลงเหลือเพียงความอุ่นแผ่วเบาเขาเดินออกจากห้องนอนด้วยก้าวเท้าที่มั่นคงขึ้น แม้ยังต้องยื่นมือหาที่จับเพื่อประคองตัวตามผนังเรือนเป็นระยะ
“มูเยี๊ยะ เอ็งเดินได้คล่องแคล่วแบบนี้ พรุ่งนี้ก็น่าจะวิ่งได้แล้วสิ” มูซอยิ ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงโล่งอกเมื่อเห็นลูกชายเดินออกมานั่งกินสำรับโหย่งกับครอบครัวได้เกือบเหมือนปกติ
มูเยี๊ยะยิ้มอ่อนๆ นั่งลงข้างๆพ่อของตน “ดีขึ้นมากแล้วพ่อ… ตัวก็ไม่ร้อนดั่งไฟแล้ว แต่ยังรู้สึกไม่ค่อยมีแรงเท่าไหร่”
“มาๆกินข้าวสุกให้เยอะๆ วันนี้ เดี๋ยวแรงเอ็งก็จะกลับมาเอง” มูซอยิ หันไปสั่งเมียที่นั่งอยู่ข้างๆ“แม่มึง ตักข้าวให้ลูกมันเยอะๆ เลย มันคงเบื่อข้าวต้มเต็มแก่แล้ว”
แม่ของมูเยี๊ยะยิ้มอบอุ่น ตักข้าวสวยๆ ใส่ชามลูกชาย “กินเยอะๆ นะลูก วันนี้แม่จะเช็ดตัวให้อีกซักสองสามรอบ”
มูซอยิเอื้อมมือมาวางที่หน้าผากและซอกคอของลูกชาย “เออ… จริงด้วย ตัวไม่ร้อนแล้ว คำแนะนำของผู้เยียวยามันได้ผลจริงๆ”
“ก็น่าจะเพราะสมุนไพรที่พ่อไปขอเจียดมาด้วยแหละ”แม่ของมูเยี๊ยะ ตอบพลางรอยยิ้มที่มุมปาก เผยความโล่งอกที่ลูกชายฟื้นตัว
มูซอยิพยักหน้า แต่สีหน้าครุ่นคิด “มันน่าแปลกประหลาดนัก… พวกเอ็งป่วยพร้อมกันทั้งสี่คนแถมยังป่วยก่อนวันพิธีกรรมแค่สามวันเหมือนมีใครจงใจไม่อยากให้พิธีกรรมคัดเลือกผู้นำชนเผ่าถูกจัดขึ้น”
มูเยี๊ยะขมวดคิ้ว “ใครจะไปทำอะไรแบบนั้นล่ะพ่อ? ถ้าไม่มีการเลือกผู้นำคนใหม่ภัยพิบัติก็ไม่จางหายไป ไม่เห็นมีใครได้ประโยชน์อะไรเลย”
“เออว่ะ…เอ็งพูดอีกก็ถูกอีก” มูซอยิ ถอนหายใจ “ถ้าพิธีกรรมถูกเลื่อนออกไปก็ไม่เห็นมีใครได้ประโยชน์อะไรจริงๆ” สามคนพ่อแม่ลูกกำลังพูดคุยกันอย่างอบอุ่นทันใดนั้นเสียงตะโกนดังลั่นจากด้านหน้าบ้านก็ดังขึ้น
“ลุงมูซอยิ!! ลุงมูซอยิ!! มูเยี๊ยะ ฟื้นหรือยัง!”
มูซอยิเดินออกไปดู ก็พบ อาทู เด็กหนุ่มร่างกำยำยืนอยู่หน้าบ้าน พร้อมกับ อาเก๋อตู้ผู้เป็นพ่อ และแม่ของเขา
"เย็งวะ อาทูเอ็งหายดีแล้วรึ ถึงขนาดเดินมาบ้านข้าได้แล้วเลย แล้วเป็นไงมาไงล่ะ อาเก๋อตู้กะ แม่มัน" มูซอยิเอ่ยทักทาย ครอบครัวผู้ปกครองทิศตะวันตก ที่มาเยือนกันถึงหน้าบ้านตั้งแต่รุ่งโหย่ง
“ข้า ลูก พ่ออาเก๋อตู้แข็งแรงดั่งเสาหิน ใช่มั้ยพ่อ” อาทู เบ่งกล้ามให้ดู แล้วหัวเราะเสียงดัง
“ถุย!ไอ้ลูกหมา… เดินยังไม่ตรงทางเลย ก็ร่ำร้องจะมาหา มูเยี๊ยะ เสียให้ได้” อาเก๋อตู้พูดพลางยิ้ม แต่สายตากลับแฝงความห่วงใย
“เข้ามาในบ้านก่อนเถอะ…มูเยี๊ยะ ก็ฟื้นตัวดีขึ้นมากแล้ว กำลังนั่งกินสำรับกับแม่มันอยู่ข้างใน”
ภายในกระท่อมที่อบอุ่นด้วยกลิ่นข้าวสุกและสำรับเช้าสองเด็กหนุ่มได้เจอกันอีกครั้งหลังจากป่วยไข้
“โฮ่… อาทูเอ็งเดินได้ขนาดนี้เลยหรือว่ะ ข้าเดินยังต้องหาที่จับอยู่เลย” มูเยี๊ยะเอ่ยชมเพื่อนรักด้วยรอยยิ้มกว้าง
“ข้าก็แค่พอเดินได้แต่ยังไม่คล่องแคล่วเหมือนเดิม เอ็งก็กินข้าวให้เยอะๆ นะ ร่างกายจะได้ฟื้นตัวไวๆ” อาทูตอบพลางนั่งลงข้างเพื่อนเกลอ
“ข้าว่าอาการเราดีขึ้นรวดเร็วกันขนาดนี้น่าจะกลับมามีกำลังพอที่จะเข้าร่วมพิธีกรรมคัดเลือกในคืนวันพรุ่งก็ได้นะ” มูเยี๊ยะเอ่ยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง
“ข้าก็เห็นอย่างนั้นแล…พ่อข้า และ ลุงมูซอยิ ไม่ต้องห่วงนะครับเราทั้งสองคนหายดีพอเข้าร่วมพิธีกรรมได้แน่ๆ” อาทู หันไปพูดกับพ่อของตนพร้อมเบ่งกล้ามให้ดูอีกครั้ง
“เออ…พวกเอ็งก็อย่าทำเก่งไป… เต้นแร้งเต้นกามากไป ระวังไข้จะกลับซะเปล่าๆ” มูซอยิ ปรามลูกชายแต่ในใจกลับโล่งอกไม่น้อย หันไปหา อาเก๋อตู้ ที่พยักหน้ารับอย่างคลายกังวลเช่นกัน
ระหว่างที่ทุกคนกำลังหัวเราะกันอย่างครึกครื้นมูซอยิ ลอบใช้สายตาสำรวจ อาทู ที่หล่อเหลาและกำยำเหมือน อาเก๋อตู้ผู้เป็นพ่อ ที่ตอนกลางคืนจะแปลงร่างเป็นชู้รัก ลักลอบเสพสังวาสกันที่ป่าทิศเหนือแล้วแอบคิดในใจว่า เด็กหนุ่มคนนี้จะมีควยใหญ่ราวสากยักษ์เหมือนพ่อหรือไม่ ซึ่งในอีกไม่กี่วันเค้าก็จะได้รู้คำตอบจากการร่วมเข้าพิธีกรรมคัดเลือกของเด็กหนุ่ม และได้เห็นมันด้วยสองตาเป็นแน่แท้อยู่แล้ว
แต่ความคิดสัปดนของ มูซอยิยังไม่หยุดอยู่แค่นั้น เค้ายังจินตนาการ ไปถึงควยม้าของ ซอเพ็งที่เป็นยอดชายในฝันของใครหลายคน รวมถึงตนเองด้วย และก็ยังมีควยหัวบานในตำนานของผู้ปกครองทิศตะวันออกซึ่งทั้งหมดนั้น เค้าแทบอดทนรอไม่ไหวที่ก็จะได้เห็นมันในพิธีกรรมคัดเลือกในคืนวันพรุ่ง
แต่ในระหว่างที่ มูซอยิกำลังคิดสัปดนอยู่นั้น มีสายตาสองคู่ที่ลอบแอบจ้องมองกันอยู่เนืองๆ แบบสื่อความนัยที่ไม่ทันมีใครได้สังเกตเห็น...
**** Hidden Message *****
ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณค่ะ ขอบคุณที่ไม่ทอดทิ้งประชาชนค่ะ ขอบคุณ กำลังสนุกคับ สนุกครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ มาแล้วๆ รออยุ่เลยครับขอบพระคุณมากๆอ่านทีไรเยิ้มตลอดเลยครับ ชอบมากครับ สุดยอดวรรณกรรมตำนานของชนเผ่าโบราณ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ รออยู่เลยครับ ขอขอบคุณ เย่ๆ กลับมาแล้ย ตื่นเต้น