น้าเขยทหารอากาศเสียพนันบอลกับสาวเสียบ ตอนที่19
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย zebu เมื่อ 2026-6-30 23:30“หลับเถอะ…บี...พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน” น้าอ๊อดกระซิบ
บีพยักหน้าแผ่ว “ครับ… น้า… ฝันดี…ครับ”
................................................
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านผ้าม่านบางของคอนโด
บีตื่นก่อน บียังซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของน้าอ๊อด ใบหน้าของเขาดูผ่อนคลายแต่ก็มีความกังวลเล็กน้อย
น้าอ๊อดตื่นตามมา มือลูบหัวบีเบาๆ อย่างเป็นนิสัย ธันวาและภาณุนอนอีกห้องก็ตื่นนอนลุกขึ้นอาบน้ำ
หลังอาบน้ำและกินข้าวเช้าเรียบร้อย
ทุกคนมานั่งล้อมวงกันบนโซฟาเหมือนเมื่อวาน แต่บรรยากาศวันนี้ดูจริงจังและละเอียดยิ่งขึ้น
ธันวาเป็นคนเริ่มพูดก่อน ธันวานั่งตัวตรง มองทุกคนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรับผิดชอบ
“เรามาคุยรายละเอียดเงื่อนไขกันให้ชัดเจนอีกครั้งดีกว่า” ธันวาพูดเสียงนุ่มแต่หนักแน่น
“ยอดหนี้ทั้งหมดประมาณแปดแสนห้าหมื่นบาท เราตกลงกันว่าจะใช้การชดใช้แบบนี้แทนการผ่อนเงินปกติ”
บีได้ยินยอดเงินก็ตกใจ แต่ยังนั่งเงียบ น้าอ๊อดมือยังกุมมือบีไว้แน่น ใบหน้าแสดงถึงความละอายและความรู้สึกผิดที่ยังไม่หาย
บีพูดขึ้นก่อน “ผมยืนยันครับ ผมอยากเข้าร่วมด้วย”
ธันวาพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้น… เงื่อนไขหลักคือ เดือนละ 2-3 ครั้ง
บีเข้าร่วมด้วยครั้งละประมาณเจ็ดพันถึงหนึ่งหมื่นบาทขึ้นอยู่กับสถานการณ์
และถ้าพี่อ๊อดมีเงินทยอยผ่อนส่งคืนได้บางส่วนการจะลดต้นลดดอก
ภายในสี่ปีเศษ หนี้ก็จะหมดพอดีกับเวลาที่บีน่าจะเรียนจบ”
ภาณุเสริม
“และเราจะกระจายช่วงเวลาให้เหมาะสม โดยเฉพาะช่วงที่ภรรยาของพี่อ๊อดไปทำงานต่างจังหวัด”
ธันวาหันไปมองบีโดยตรง
“แต่มีเงื่อนไขสำคัญจากพี่ บี… ช่วงใกล้สอบกลางภาคและปลายภาคของบี
ห้ามเข้าร่วมเด็ดขาด พี่ไม่อยากให้ผลการเรียนของบีเสียหาย เพราะพี่เป็นอาจารย์ที่สอนบีด้วย”
บีพยักหน้า “ครับ… ผมเข้าใจ”
ธันวาต่อ “และเรื่องความลับ…สำคัญที่สุด ความสัมพันธ์นี้ต้องเป็นความลับอย่างสิ้นเชิง
พี่อ๊อดเป็นนายทหารอากาศ ยศนาวาอากาศเอก ถ้าเรื่องรั่วไหลอาจกระทบอาชีพและครอบครัวได้ทันที”
น้าอ๊อดพยักหน้า “ใช่…กูยอมรับไม่ได้ถ้าภรรยาและคนที่ทำงานรู้”
ภาณุ เป็นลูกชายของนักการเมืองท้องถิ่นที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงในพื้นที่กองทัพและเขตที่มิ้นท์หากินอยู่
และเป็นนักธุรกิจถ้าเรื่องนี้เปิดเผย อาจส่งผลต่อชื่อเสียงครอบครัวและแวดวงธุรกิจของภาณุได้
ธันวามองทุกคน “ส่วนผม… เป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยของบี”ธันวายิ้มบางๆ
ธันวาสรุป “ดังนั้น เวลาเจอกันข้างนอก…แต่ละคนไม่จำเป็นต้องทักทายหรือยิ้มให้กัน
แสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน เพื่อความปลอดภัยของทุกคน”
ห้องเงียบไปชั่วขณะ ทุกคนต่างมีอารมณ์ซับซ้อน
น้าอ๊อดมองบีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความรู้สึกผิด “บี… กูยังกังวลเรื่องมึงมากที่สุด”
บีบีบมือน้าแน่นขึ้น “ผมโอเคครับน้า… ผมอยากทำเพื่อน้า”
ธันวายิ้มอบอุ่น “เราจะดูแลกันและกันให้ดีที่สุด… ไม่ใช่แค่เรื่องชดใช้หนี้ แต่เป็นเรื่องของคนสี่คนที่เริ่มผูกพันกันแล้ว”
ภาณุพยักหน้า “ใช่… เราจะทำให้มันสมดุลที่สุด”
หลังจากคุยกันจนชัดเจน ทุกคนต่างนั่งกอดกันหลวมๆ บนโซฟา ความสัมพันธ์ที่เคยเริ่มจากหนี้สิน
ค่อยๆ กลายเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้งและอบอุ่นมากขึ้น
บีซุกตัวเข้ากับอกน้าอ๊อด กระซิบว่า “ผมยินดี…จริงๆ ครับ”
น้าอ๊อดกอดบีแน่นขึ้น “ขอบใจมึงมาก…”
ความรู้สึกของทุกคนในตอนนี้… คือการยอมรับและการห่วงใยกันและกัน ภายใต้เงื่อนไขที่ทั้งซับซ้อนและจำเป็น
หลังการพูดคุยเรื่องเงื่อนไขและความลับเสร็จสิ้นไปได้สักพัก
บรรยากาศยังคงอบอุ่นแต่เริ่มมีความกังวลเล็กน้อยผสมอยู่
บีนั่งซุกตัวพิงอกน้าอ๊อด มือยังกุมมือที่น้าไว้หลวมๆ ธันวาและภาณุนั่งคุยเรื่องรายละเอียดเพิ่มเติมเบาๆ
เสียงมือถือของน้าอ๊อดที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้น
น้าอ๊อดชะงัก มองหน้าจอแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “สาว…”
ทุกคนเงียบกริบทันที บีตัวแข็งทื่อ ธันวาและภาณุมองหน้ากันอย่างรวดเร็ว
น้าอ๊อดสูดหายใจลึก กดรับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้นุ่มนวลและปกติที่สุด
“อ๊ะ… สาว… เสร็จงานแล้วเหรอ?” น้าอ๊อดพูดเสียงนุ่ม
เสียงน้าสาวดังออกมาจากลำโพงเบาๆ
“ค่ะ พี่อ๊อด… งานเสร็จเร็วกว่าที่คิด บ่ายโมงน่าจะบินถึงกรุงเทพ แล้วตรงกลับบ้านเลย พี่อ๊อดอยู่บ้านใช่ไหมคะ?”
น้าอ๊อดกลืนน้ำลาย “อืม… อยู่บ้านครับ พี่เพิ่งตื่นไม่นาน… บีก็อยู่ด้วย”
บีที่นั่งข้างๆ ตัวสั่นเล็กน้อย มือที่กุมมือน้าอ๊อดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความกังวลพุ่งขึ้นมาทันที
น้าสาวหัวเราะเบาๆ ทางสาย “ดีจังเลยค่ะ คิดถึงทั้งคู่มาก ฉันซื้อของฝากมาด้วยนะคะ บ่ายนี้เจอกันที่บ้าน”
น้าอ๊อดพยายามรักษาน้ำเสียงปกติ “ได้ครับ… พี่จะเตรียมข้าวเที่ยงไว้รอ เดินทางปลอดภัยนะ”
พอวางสาย น้าอ๊อดถอนหายใจยาว ใบหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย
“สาวเสร็จงานเร็ว… บ่ายโมงกว่าจะถึงบ้าน” น้าอ๊อดพูดเสียงแหบพร่า มองทุกคนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
บีหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนก “แล้ว… เราจะทำยังไงดีครับ? ผมต้องรีบกลับบ้านก่อนไหม?”
ธันวาพูดขึ้นอย่างรวดเร็วแต่สงบ “ใช่… บีควรกลับบ้านก่อนเลย ทำตัวปกติ อย่าให้มีพิรุธ”
ภาณุมองนาฬิกา “ตอนนี้ยังเช้า เรายังมีเวลาอีกหลายชั่วโมง ทุกคนแยกย้ายกันดีกว่า”
น้าอ๊อดหันไปกอดบีแน่นขึ้น “บี… กูขอโทษที่ทำให้มึงต้องเจอเรื่องแบบนี้”
บีซุกหน้าแนบอกน้า “ไม่เป็นไรครับ… ผมเข้าใจ… เราต้องระวังมากขึ้น”
ธันวายิ้มให้กำลังใจ “ทุกคนต้องรักษาความลับให้ดี… นี่คือสิ่งที่เราตกลงกันไว้”
ภาณุลุกขึ้น “ผมกับธันวาจะออกก่อน บีกับพี่อ๊อดค่อยกลับบ้านทีหลัง”
....... “พี่อ๊อด… ระวังตัวนะครับ” ........... ภาณุพูดด้วยเสียงนุ่มและเป็นห่วง
บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากอบอุ่นกลายเป็นตึงเครียดอย่างรวดเร็ว
แต่ทุกคนยังคงกอดกันหลวมๆ ก่อนจะแยกย้าย
13:45 น. รถแท็กซี่คันหนึ่งจอดหน้าบ้าน น้าสาวเดินลงจากรถด้วยรอยยิ้มสดใส
แต่ในดวงตาก็ยังมีความเหนื่อยล้าและความคิดถึงที่สะสมมานาน
น้าสาวรีบกอดน้าอ๊อดแน่นทันทีที่เห็น “พี่อ๊อด… คิดถึงจังเลยค่ะ” น้ำเสียงของน้าสาวสั่นเล็กน้อย
“รอบก่อนพี่หายไปหลายวัน ฉันโทรหาไม่ติดเลย เป็นห่วงมาก คิดว่าพี่ติดงานด่วนหรือเกิดอะไรขึ้น”
น้าอ๊อดกอดภรรยาแน่นตอบ อ้อมกอดอบอุ่นและแน่นแฟ้นเหมือนคนที่รู้สึกผิดและคิดถึงจริงๆ
“ขอโทษนะ… งานราชการด่วนจริงๆ ไม่มีเวลาโทรกลับเลย”
น้าสาวซุกหน้าที่อกสามี น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงความเป็นห่วง
“ฉันเป็นห่วงพี่มากเลยค่ะ… กลัวพี่เหนื่อย กลัวพี่ไม่สบายตัวคนเดียว… คราวนี้ฉันจะอยู่บ้านนานๆ เลยนะคะ จะดูแลพี่ให้ดี”
น้าอ๊อดรู้สึกเหมือนมีดแทงใจ ความรู้สึกผิดท่วมท้น น้าอ๊อดเป็นผู้ชายที่รักภรรยาอย่างลึกซึ้งจริงใจ
แต่ช่วงที่ผ่านมากลับต้องหลบไปที่คอนโดภาณุ ใช้ชีวิตแบบลับๆ กับบี ธันวา และภาณุ
“ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกัน…” น้าอ๊อดกระซิบเสียงแหบพร่า จูบหน้าผากน้าสาวซ้ำๆ
“รอบก่อนที่หายไป… งานและสถานการณ์มันหนักมากจริงๆ แต่ตอนนี้ทุกอย่างดีขึ้นแล้ว”
ในใจของน้าอ๊อดตอนนี้เต็มไปด้วยความขัดแย้ง
น้าอ๊อดรักน้าสาวมากที่สุด เธอคือผู้หญิงที่เขาเลือกแต่งงานและตั้งใจจะดูแลไปตลอดชีวิต
แต่ความสัมพันธ์ลับกับบีและอีก 2 คนกลับทำให้เขารู้สึกอบอุ่นและเข้าใจในอีกมุมหนึ่งที่เขาไม่เคยคาดคิด
บียืนมองจากระยะไม่ไกล ใจสั่นไหวอย่างรุนแรง
บีรู้สึกหึงหวงจนเจ็บอก… แต่ในขณะเดียวกันก็เข้าใจดีว่าน้าอ๊อดคือสามีที่รักภรรยาอย่างแท้จริง
การที่น้าสาวพูดถึงความเป็นห่วงและความคิดถึง ทำให้บีรู้สึกถึงความจริงที่โหดร้าย
------------- เขาเป็นเพียง “ส่วนลับ” ในชีวิตของน้าเท่านั้น ----------------
บีน้ำตาคลอ แต่พยายามกลั้นไว้ มือกำแน่น
น้าสาวหันมามองบีด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “บี… น้าสาวคิดถึงหลานชายเหมือนกันนะจ๊ะ มาหาน้าสาวสิ”
บีก้าวเข้าไปกอดน้าสาวเบาๆ “คิดถึงครับน้าสาว… ดีใจที่น้าสาวกลับมาแล้ว”
น้าอ๊อดช่วยน้าสาวยกของขึ้นห้องนอนชั้นบน บ้านกลับมาดูอบอุ่นและปกติเหมือนเดิม
แต่ในใจของน้าอ๊อด เขายังคงรู้สึกผิดอย่างหนัก เขาจูบน้าสาวอย่างอ่อนโยนและรักใคร่
ค่ำคืนนั้น…
หลังกินข้าวเย็นเสร็จ น้าอ๊อดช่วยน้าสาวเก็บของและขึ้นห้องนอนชั้นบนด้วยกัน
ในห้องนอนที่อบอุ่นด้วยแสงไฟสีเหลืองนวล น้าอ๊อดดึงน้าสาวมากอดแน่นจากด้านหลัง
จูบต้นคอเธอช้าๆ ด้วยความคิดถึงที่สะสมมานาน “คิดถึงเธอมากเลยนะ…”
น้าอ๊อดกระซิบเสียงแหบพร่า มือลูบไล้แผ่นหลังภรรยาอย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม
“รอบก่อนที่ผมหายไป… มันหนักจริงๆ” น้าสาวหันมากอดคอสามีแน่น น้ำตาคลอ
“ฉันก็คิดถึงพี่อ๊อดมากค่ะ… เป็นห่วงตลอดเลย กลัวพี่เหนื่อย กลัวพี่ไม่สบายตัวคนเดียว”
น้าอ๊อดจูบน้าสาวลึกซึ้งและอ่อนโยน ลิ้นพันกันอย่างช้าๆ ด้วยความรักที่แท้จริงของชายผู้รักภรรยา
เขาถอดเสื้อผ้าเธอช้าๆ มือสัมผัสทุกส่วนของร่างกายภรรยาอย่างทะนุถนอม
“คืนนี้… ฉันอยากให้เธอรู้ว่าฉันรักเธอแค่ไหน” น้าอ๊อดกระซิบ
กอดน้าสาวแน่นก่อนจะพาเธอลงนอนบนเตียง
ทั้งคู่รักกันอย่างอบอุ่น ลึกซึ้ง และเต็มเปี่ยมไปด้วยความคิดถึง
น้าอ๊อดเป็นฝ่ายรุกอย่างอ่อนโยนแต่เร่าร้อนในแบบที่เขาเคยทำกับภรรยาเสมอมา
ส่วนบีที่นอนอยู่คนเดียวในห้องชั้นล่าง…
เขานอนมองเพดานด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง ค่ำคืนนี้ยาวนานอย่างเหลือเชื่อ
เสียงหัวเราะเบาๆ และเสียงคราง เสียว เป็นระยะของทั้งคู่จากชั้นบน แม้จะเบามาก
แต่ยังพอได้ยินรางๆ ทำให้อกของบีอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
บีกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลเงียบๆ ลงหมอน
“น้า… รักน้าสาวจริงๆ…” เขาพึมพำกับตัวเอง “ฉันรู้… แต่ทำไม… มันเจ็บขนาดนี้”
เขานึกถึงอ้อมกอดของน้าอ๊อดเมื่อคืนก่อน กลิ่นตัว ไออุ่นจากอกกว้างของน้า…
และน้าอ๊อดกำลังกอดและรักน้าสาวอยู่ข้างบนตอนนี้
ความหึงหวง ความเศร้า และความเข้าใจที่ว่าเขาเป็นเพียง “ส่วนลับ” ทำให้บีรู้สึกโดดเดี่ยวและว่างเปล่า
ช่างเป็นค่ำคืน…ที่ยาวนานที่สุดคืนหนึ่งในชีวิตของบี
เช้าวันถัดไป…
บีตื่นแต่เช้ามืด เตรียมตัวเงียบๆ แล้วเขียนโน้ตสั้นๆ ไว้บนโต๊ะ
“น้าครับ....บีไปมหาวิทยาลัย มีกิจกรรมแต่เช้า กลับเย็นๆ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ...บี”
เขาวางโน้ตเสร็จก็รีบออกจากบ้านก่อนที่น้าสาวจะตื่น เพื่อให้ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันแบบ 2 ต่อ 2 อย่างเต็มที่
ขณะเดินออกจากซอย บีหันกลับไปมองบ้านอีกครั้ง ความรู้สึกเจ็บปวดและเข้าใจยังคงค้างอยู่ในใจ
“ฉันจะพยายาม… ให้ดีที่สุด” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินจากไป
ในบ้าน น้าอ๊อดตื่นขึ้นมากอดน้าสาวแน่นยิ้มๆ ยังไม่รู้เลยว่าบีได้ออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้า เพื่อให้พื้นที่ส่วนตัวกับเขาและภรรยา
บีไม่รู้จะไปไหน ได้แต่นั่งรถเมล์ไปคอนโดภาณุแต่ยังเช้าไม่กล้ารบกวนจึงเดินไปที่สวนสาธารณะใกล้
บีนั่งลงบนม้านั่งหินตัวหนึ่งใต้ต้นไม้ มองดูคนวิ่งออกกำลังกายและเด็กๆ เล่นกันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
ใจของเขาหนักอึ้ง ค่ำคืนที่ผ่านมา… เสียงหัวเราะเบาๆ และความอบอุ่นของน้าอ๊อดกับน้าสาวที่เขาได้ยินรางๆ
ยังติดอยู่ในหัวไม่หาย ความหึงหวง ความเศร้า และความรู้สึกว่า “ตัวเองเป็นแค่ส่วนลับ” ทำให้บีรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก
เขานั่งก้มหน้ามองพื้น น้ำตาคลอเบาๆ “น้า… ผมเข้าใจนะ… แต่มันเจ็บ…”
ขณะที่บีกำลังใจลอยอยู่นั้น เสียงฝีเท้าวิ่งเบาๆ ดังใกล้เข้ามา
“บี....?”
บีเงยหน้าขึ้น เห็นธันวาในชุดกีฬาวิ่งเหงื่อไหลย้อย ยืนมองเขาด้วยความประหลาดใจ
“อาจารย์ธันวา…” บีพยายามยิ้ม แต่ยิ้มไม่ออก
ธันวานั่งลงข้างๆ ทันที มือลูบไหล่บีเบาๆ “เป็นอะไรเหรอ? ทำไมมาอยู่ที่นี่แต่เช้าแบบนี้?”
บีกัดริมฝีปาก ก่อนจะเล่าให้ธันวาฟังอย่างช้าๆ ถึงเหตุการณ์ที่น้าสาวกลับมา
ความคิดถึงของน้าสาว และภาพที่น้าอ๊อดกอดจูบน้าสาวอย่างอบอุ่น
ธันวาฟังเงียบๆ มือยังลูบหลังบีเป็นจังหวะปลอบประโลม
“บี… ฟังพี่นะ” ธันวาพูดเสียงนุ่มแต่หนักแน่น
“น้าอ๊อดเป็นชายแท้ และรักภรรยาจริงๆ มันเป็นเรื่องปกติที่เขาจะแสดงความรักกับน้าสาวแบบนั้น
แต่สิ่งที่น้าอ๊อดมีกับบี… มันก็เป็นความรู้สึกที่จริงใจเหมือนกัน”
บีเงยหน้ามองธันวา “แล้วผมล่ะครับ… ผมคืออะไรในใจน้า?”
ธันวายิ้มอบอุ่น “บีคือคนที่เขาห่วงใยและผูกพันมากคนหนึ่ง
บี… ความสัมพันธ์ของบีมันซับซ้อน แต่ไม่ใช่เรื่องผิดที่บีจะรู้สึกแบบนี้”
ธันวาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ส่วนเรื่องคืนก่อน… ที่พี่เย็ดบีจนตูดฉีก… พี่ขอโทษจริงๆ พี่เผลอไปหน่อย พี่ควรจะเบากว่านั้น”
บีหน้าแดงก่ำ “ไม่เป็นไรครับ… มันเสียว… แต่ก็เจ็บจริงๆ”
ธันวายิ้มเศร้าเล็กน้อย “ครั้งหน้าพี่จะระวังมากกว่านี้ สัญญาเลย”
ทั้งสองคนนั่งคุยกันอยู่นาน ธันวาพยายามปลอบประโลมและให้คำแนะนำบีด้วยความเป็นห่วง
“วันนี้พี่ว่างทั้งวัน… ไปเที่ยวด้วยกันไหม? พี่ไม่อยากให้บีอยู่คนเดียวแบบนี้”
บีลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้า
“ครับ… ขอบคุณมากเลยครับ”
วันนั้นสำหรับบี… เป็นวันที่ยาวนาน แต่ก็อบอุ่นขึ้นเพราะมีธันวาอยู่ข้างๆ
เพื่อนๆ อ่านแล้วรู้สึกอย่างไง บอกกันได้นะครับ
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้น ชื่อบุคคลเป็นชื่อสมมุติ ผิดพลาดประการใดขอโทษล่วงหน้าด้วยนะครับ
โมเม้นธันวา บีน่าจะมาละ รอนะครับ ขอบคุณครับ สงสารบีคับแต่ยังมีธันวายุน้อออยากให้มีต่อพิเศษคู่นี้คับ จะลุ้นขึ้นป่าวน้ออ ขอบคุนคับ พรุ่งนี้จะมาจองที่ตั้งแต่ห้าโมง ภาพสวยมากครับ ขอบคุณครับ รอครับ เรือธันวากับบีมาแล้ววว ขอบคุณ ลงตอนที่ 19 ให้อ่านกันแล้ว ตามสัญญากำลังจะพิมพ์ตอนที่ 20 ให้อ่านต่อเนื่องกัน
ไม่อยากให้อ่านยาวๆ กลัวเบื่อครับ .... ผมกำลังคิดว่าจะยกเรื่องนี้ไปห้องเรื่องเล่าหลายตอนอยู่
คิดเห็นอย่างไร ช่วงบอกหน่อยกันนะครับ ขอบคุณครับ เรือธันวาบีแล่นออกจากฝั่งแล้วว zebu ตอบกลับเมื่อ 2026-6-30 15:25
ลงตอนที่ 19 ให้อ่านกันแล้ว ตามสัญญากำลังจะพิมพ์ตอนที ...
เอาไว้ห้องปกติ เนี่ยแหละครับ ทุกคนเคยชินแล้ว ขอบคุณครับ เหมือนชีวิตจริงของใครหนือเปล่าบียังเด็ก เข้าใจอะไรยากอย฿แล้ว แยกออกแบบนี้ก้ดี มันจะได้ไม่เจ็บหนักตอนท้าย ขอบคุณมากๆนะครับ ขอบคุณครับ