พี่ปรุงจืดข้างห้องปรุงจัดกว่าที่ผมคิด ตอนที่2 ปากพล่อยจนได้แก้ผ้าโชว์
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Niarthit เมื่อ 2026-6-23 20:24เสียงนกหวีดยาวหมดเวลาการแข่งขันฟุตบอลโลกแมตช์หยุดโลกดังทะลุผ่านลำโพงระบบรอบทิศทางของห้องพักหมายเลข 697 สกอร์บอร์ดจำลองบนหน้าจอทีวีความละเอียดสูงขนาด 65 นิ้วนิ่งสนิท บ่งบอกความพ่ายแพ้ของทีมที่เจ้าของห้องลงขันพนันไว้กับกลุ่มเพื่อนสนิทอย่างไม่มีทางกู้คืน บรรยากาศภายในห้องชุดหรูใจกลางเมืองหลวงที่เคยอบอวลไปด้วยเสียงเชียร์ดุดันพลันเงียบกริบลงไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงโห่ฮิ้วล้อเลียนและเสียงทุบโต๊ะเสียงดัง ปัง! จากกลุ่มเพื่อนคณะวิศวกรรมศาสตร์ปีหนึ่งอีก 4 คนที่นั่งล้อมวงกันอยู่บนพรมเนื้อหนา“ไอ้ดล! มึงแพ้แล้ว! ทำตามสัญญาเลยมึง!”‘ตั้ม’ เพื่อนสนิทร่างหนาตะโกนขึ้นพร้อมกับชี้หน้าเจ้าของห้องพักด้วยความสะใจ ขณะที่เพื่อนอีกสามคนพากันหัวเราะร่าลั่นห้อง กลิ่นของเบียร์กระป๋องที่ซดกันไปกว่าสองลัง คราบน้ำมันจากพิซซ่าหน้าซีฟู้ด และเศษไก่ทอดหาดใหญ่เกลื่อนกลาดอยู่บนโต๊ะกลาง บ่งบอกถึงปาร์ตี้ดวลแข้งที่ลากยาวมาจนถึงเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัดดล นักศึกษาเฟรชชี่ปีหนึ่งและนักฟุตบอลรูปหล่อประจำมหาวิทยาลัย นั่งนิ่งสนิทอยู่บนโซฟาหนังแท้ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายตามสไตล์หนุ่มตี๋บัดนี้ถอดสี ผิวขาวจัดของเขาเริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความร้อนรนและแอลกอฮอล์ที่สูบฉีด ลมหายใจอุ่นร้อนสะดุดขาดห้วงไปจังหวะหนึ่งเมื่อนึกถึงข้อตกลงลูกผู้ชายที่เขาลั่นวาจาไว้ก่อนเกมจะเริ่ม“เห้ย... พวกมึง ขำ ๆ ป่ะวะ คืนนี้แม่งดึกมากแล้วนะเว้ย ผนังห้องข้าง ๆ แม่งยิ่งบางอยู่ วันก่อนไอ้พี่แว่นห้อง 696 เพิ่งเดินมาขู่จะแจ้งนิติบุคคลกูอยู่เลย ถ้ากูทำตอนนี้มีหวังโดนไล่ออกจากคอนโดแน่”ดลพยายามใช้น้ำเสียงทุ้มต่ำและมาดกวน ๆ แสร้งทำเป็นยกเรื่องพี่หมอข้างห้องมาอ้างเพื่อเอาตัวรอด ทว่ากล้ามเนื้อหน้าท้องแน่นตึงของเขาเริ่มเกร็งตัวจนขึ้นเป็นลอนชัดเจนใต้เสื้อยืดกีฬาเนื้อบางเบาด้วยความหวั่นใจ ปลายเท้าหนาในสภาพเปลือยเปล่าจิกเกร็งลงกับพื้นพรมโดยไม่รู้ตัวส่อแววหวาดหวั่น“อย่ามาเนียนไอ้เสือดล! มึงเป็นนักบอลทีมคณะ มึงบอกว่าถ้าทีมมึงแพ้ มึงจะแก้ผ้าวิ่งไปกลับตรงโถงทางเดินคอนโดนี่! สัญญาต้องเป็นสัญญาเว้ย มึงจะมาปอดแหกตอนจบเกมไม่ได้!”“เออ! มึงถอดเลยดล! พวกกูไม่ยอมให้มึงเบี้ยวแน่ ไม่งั้นพรุ่งนี้กูเอาเรื่องนี้ไปประจานในไลน์กลุ่มคณะแน่ว่าไอ้ดลวิศวะปีหนึ่งแม่งปอดชิบหาย!”เสียงกดดันและคำขู่จากฝูงเพื่อนสนิทบีบคั้นจนดลหมดทางหนี ความเงียบภายในห้องพักสุดหรูถูกตัดสลับกับเสียงหัวเราะเยาะของเพื่อน ๆ หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นรัวกระหน่ำชนแผงอก เส้นเลือดตรงขมับปูดโปนเต้นตุบ ๆ ตามจังหวะชีพจรที่พุ่งสูงด้วยความตื่นเต้นและความอับอายที่กำลังจะเกิดขึ้น“เออ ๆ! ทำก็ทำวะ! พวกมึงแม่งใจร้ายฉิบหาย”ดลสบถออกมาด้วยน้ำเสียงเฮี้ยว ๆ แต่แฝงไปด้วยความสั่นเครือเล็กน้อย เด็กหนุ่มขยับกายลุกขึ้นยืนขยับตัวอยู่กลางห้อง ท่ามกลางสายตาสี่คู่ที่จับจ้องราวกำลังจะรุมทึ้งเนื้อชิ้นโต ดลสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จนแผงอกกว้างขยายตัวขึ้น ขอบข่ายของความมั่นใจเริ่มทลายลงเมื่อมือหนาเอื้อมไปจับที่ชายเสื้อยืดกีฬาเนื้อบางเบาของตนเองฝ่ามือของดลจับเนื้อผ้าชื้นเหงื่อจาง ๆ แล้วค่อย ๆ รูดรั้งเสื้อขึ้นผ่านหน้าท้อง ลอนซิกแพ็กที่เรียงตัวสวยงามคมชัดโผล่พ้นขอบกางเกงทีละลอน กล้ามเนื้อท้องแบนราบเกร็งแน่นจนเห็นเส้นเลือดฝอยจาง ๆ ร่างกายของนักกีฬาฟุตบอลหนุ่มสะท้านเบา ๆ เมื่อเนื้อผ้าเสียดสีผ่านยอดอกสีเข้มจนมันชูชันตอบรับสัมผัสอากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศ เสื้อยืดถูกถอดสะบัดลงพื้น เผยให้เห็นแผงอกขาวเนียนดุดัน ลาดไหล่กว้าง และกล้ามแขนเป็นมัดสวยงามที่มีเส้นเลือดปูดโปนพาดผ่าน“โอโห ดูมันเกร็งซิกแพ็กดิ แหม...หุ่นเสียวจริงนะมึง สมเป็นดาวเด่นทีมบอลคณะ แต่แค่นี้ไม่พอเว้ย กางเกงด้วย!”ดลกัดฟันกรอด ใบหน้าหล่อตี๋แดงเถือกไปจนถึงใบหู ลมหายใจเริ่มหอบกระชั้น มือหนาสั่นเทาเลื่อนลงไปเกี่ยวขอบกางเกงขาสั้นกีฬาผ้าเนื้อรื่น เขาออกแรงรูดรั้งมันลงไปตามสะโพกสอบ กางเกงเลื่อนผ่านต้นขาแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการวิ่งในสนาม สะดุดเล็กน้อยที่ข้อเท้าก่อนที่ดลจะเตะมันออกไป ตอนนี้ร่างกายของเด็กหนุ่มวิศวะเหลือเพียงบ็อกเซอร์ผ้าฝ้ายสีเทาเข้มเพียงตัวเดียวที่รัดตึงอยู่บนสะโพกสอบเนื้อผ้าของบ็อกเซอร์ช่วงกึ่งกลางลำตัวนูนตุงดันเนื้อผ้าออกมาอย่างเห็นได้ชัด ปฏิกิริยาทางสรีรวิทยาของเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่ตื่นตัวจากความตื่นเต้นและแรงกดดันทำให้ร่างกายเกิดการตอบสนองโดยไม่ตั้งใจ สมองสั่งให้สงบ แต่หัวใจที่เต้นรัวทำให้เลือดลมสูบฉีดไปทั่วร่าง“อย่ามาทำเนียนเหลือบ็อกเซอร์เว้ยดล! สัญญาก็คือแก้ผ้าหมดเว้ย มึงถอดบ็อกเซอร์ออกด้วยเลย อย่าให้พวกกูต้องเดินไปกระชากออกเอง!”“เห้ย! ขอเหลือบ็อกเซอร์เหอะวะ แค่นี้กูก็อายจะแย่แล้ว!” ดลโวยวาย เสียงสั่นเครือ สายตาเว้าวอนเพื่อน ๆ ราวกับลูกหมาตัวโตที่กำลังจนมุม“ไม่มีข้อต่อรอง ถอด!”เมื่อไร้ทางเลือก ดลจำต้องใช้นิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้างเกี่ยวขอบบ็อกเซอร์ผ้าฝ้ายลงช้า ๆ แรงดีดตัวของขอบยางยืดขูดผ่านผิวสะโพกขาวจัดจนขึ้นเป็นรอยปื้นแดงจาง ๆ กางเกงชั้นในถูกรูดรั้งลงไปกองที่ข้อเท้า ทันทีที่ร่มผ้าชิ้นสุดท้ายพ้นจากกาย ร่างกายเปลือยเปล่าล่อนจ้อนของเด็กหนุ่มก็สัมผัสกับอากาศเย็นจัดของห้องอย่างสมบูรณ์ ดลรีบทรุดตัวลงเล็กน้อย นำมือทั้งสองข้างมากุมปิดประสานกันไว้ที่เป้ากางเกงเพื่อปกปิดสิ่งสงวนทันที ร่างกายของเขาสั่นระริกด้วยความอับอายอย่างขีดสุด กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งจนแข็งทื่อ ปลายเท้าจิกแน่นกับพื้นห้อง“ดีมาก! เปิดประตูให้มันออกไปวิ่งเลยพวกมึง!” ตั้มเพื่อนคนหนึ่งของดลพูดขึ้นประตูห้อง 697 ถูกดึงเปิดออกทันที แสงไฟสีเหลืองนวลอันอบอุ่นและเงียบสงบของโถงทางเดินคอนโดมิเนียมหรูสาดส่องเข้ามา ดลสูดลมหายใจลึก กัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือดเพื่อสะกดกั้นความรู้สึกทั้งหมด สองมือกุมเป้าแน่น ก่อนจะก้าวเท้าเปลือยเปล่าออกไปเผชิญความเสี่ยงในพื้นที่กึ่งสาธารณะภายนอกทันทีที่ก้าวพ้นประตู ลมเย็นจากระบบปรับอากาศส่วนกลางของคอนโดพัดผ่านร่างเปลือยเปล่า ผิวเนื้อขาวจัดของดลลุกซู่ด้วยความหนาวสะท้าน เด็กหนุ่มรีบสับฝีเท้าวิ่งกระสับกระส่ายไปตามทางเดินยาวสี่เหลี่ยมของชั้น วิ่งตรงไปยังหัวมุมทางเดินอีกฝั่งหนึ่งแล้วรีบหมุนตัววิ่งกลับมาทันที ใจของเขาเต้นรัวกระแทกซี่โครงจนเจ็บระบม สายตาคอยระแวดระวังประตูห้องอื่น ๆ ตลอดเวลาด้วยความผวาว่าจะถูกจับได้ ความกลัวและความอับอายผสมปนเปจนเหงื่อชื้นเริ่มไหลซึมตามไรผมทั้งที่อากาศเย็นจัดทว่า เมื่อดลวิ่งกลับมาถึงหน้าห้องหมายเลข 697 ของตนเองด้วยความโล่งใจ เขากลับต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่าบานประตูไม้หนาหนักบัดนี้ถูกปิดสนิทลงแล้วปัง ปัง ปัง!ดลใช้ท่อนแขนแกร่งและฝ่ามือทุบลงบนประตูห้องเสียงดังลั่น ท่าทางของเขาเริ่มลนลานอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายที่เปลือยล่อนจ้อนบิดเร้าด้วยความกระวนกระวาย สองมือยังคงพยายามกุมเป้าไว้แน่น“เห้ย! พวกมึงเปิดประตูสิเว้ย! เล่นเชี่ยอะไรเนี่ย! เปิดประตูให้กู!”เสียงหัวเราะคิกคักขบขันดังรอดออกมาจากภายในห้องพักผ่านช่องแมวช่องประตูอย่างจงใจ“ฮ่า ๆ ๆ สะใจชิบหาย! มึงอยู่ข้างนอกไปก่อนสักสิบนาทีนะไอ้ดล ถือว่าเป็นการลงโทษที่มึงทำอิดออดคิดจะเบี้ยวสัญญา!”“ไอ้ตั้ม! ไอ้แบงค์! เปิดประตู! กูไหว้ล่ะพวกมึง เปิดประตูให้กูเถอะ!”ดลกระซิบอ้อนวอนเสียงสั่นระรัว ใบหน้าหล่อเนียนแดงก่ำจนแทบจะร้องไห้ มาดกวน ๆ ที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงสภาพหมาเด็กจอมซ่าที่กำลังถูกดัดหลังจนไร้ทางสู้ เขาทุบประตูอีกครั้งแต่ข้างในกลับเงียบเสียงไป แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินแกรก...ทันใดนั้น เสียงคล้ายกลอนประตูจากห้องพักฝั่งตรงข้ามหรือห้องใกล้เคียงกำลังจะถูกหมุนเปิดออก ดลสะดุ้งสุดตัว ร่างกายกระตุกถี่ด้วยความตื่นตระหนก ความคิดแล่นพล่านด้วยความกลัวว่าจะถูกคนอื่นมาเห็นสภาพล่อนจ้อนอุจาดตาเช่นนี้ เด็กหนุ่มรีบกวาดสายตาเลิ่กลั่ก ก่อนจะเหลือบไปเห็นป้ายไฟสีเขียวดวงเล็ก ๆ ที่ระบุว่าเป็น ‘ห้องทิ้งขยะประจำชั้น’ ซึ่งอยู่ถัดไปไม่ไกล ดลไม่รอช้า รีบซอยเท้าเปลือยเปล่าพาร่างที่สั่นระริกพุ่งตัวเปิดประตูเข้าไปหลบซ่อนตัวในห้องทิ้งขยะแคบ ๆ นั้นทันทีด้วยความลนลานภายในห้องทิ้งขยะมีขนาดแคบและมืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีสลัวส่องประกายจากช่องระบายอากาศ อากาศภายในค่อนข้างอับและมีกลิ่นจาง ๆ ของถุงขยะ ดลยืนพิงแผ่นหลังเปลือยเปล่าเข้ากับผนังปูนเย็นเยียบ ร่างกายของเขาเกร็งแน่นจนกล้ามเนื้อทุกส่วนขึ้นเป็นมัดชัดเจน ลมหายใจหอบถี่สะท้านทรวงอก กลิ่นเหงื่ออ่อน ๆ จากการวิ่งและรสเบียร์ที่ยังค้างอยู่ในลำคอทำให้เขารู้สึกเหนียวเหนอะหนะไม่สบายตัวใต้ร่มผ้าที่ไม่มีอยู่เลยสักชิ้น สองมือกุมปิดจุดสงวนไว้แน่น ปลายเท้าหนาจิกเกร็งกับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบหวั่นใจว่าจะมีคนเข้ามาแต่แล้ว...ความกลัวสูงสุดของเขาก็กลายเป็นจริงแกรก...พรึบประตูห้องทิ้งขยะถูกผลักเข้ามาจากภายนอก แสงไฟจากโถงทางเดินสาดเข้ามาวูบหนึ่ง เผยให้เห็นร่างโปร่งของใครบางคนที่เดินถือถุงขยะสีดำขนาดกลางเข้ามาในห้อง ดลเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า ร่างกายทื่อเป็นหิน ลมหายใจสะดุดหยุดกึกทันทีคนตรงหน้าคือ ‘ภพ’ พี่หมอข้างห้องหมายเลข 696 คนเดิมนั่นเอง คืนนี้ภพอยู่ในชุดลำลองเสื้อยืดคอกลมสีขาวสะอาดและกางเกงขาสั้นผ้าเนื้อดี ใบหน้าหล่อเนิร์ดนิ่งสนิทและยังคงสวมแว่นสายตากรอบเหลี่ยมบางอยู่เช่นเคย แววตาหลังเลนส์แว่นฉายแววราบเรียบ ก่อนจะชะงักกึกไปเมื่อสายตาปะทะเข้ากับสิ่งมีชีวิตเปลือยเปล่าที่ยืนเบียดตัวอยู่มุมห้องภพหยุดนิ่งไปสามวินาที ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศส่วนกลางทำงาน ภพทิ้งถุงขยะลงถังช้า ๆ โดยไม่ละสายตาไปจากร่างของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง จากนั้น ดวงตาคมหลังเลนส์แว่นก็ค่อย ๆ ปรับโฟกัส กวาดสายตาสำรวจเรือนร่างเปลือยเปล่าของดลอย่างละเอียดถี่ถ้วนตั้งแต่องศาหัวจรดเท้าสายตาของนักศึกษาแพทย์ปีสองไล่ตั้งแต่นมสีเข้มที่สั่นระริกตามจังหวะหายใจ แผงอกขาวเนียนที่ขึ้นปื้นแดงจากความอับอาย ลอนซิกแพ็กแบนแน่นแกร่งที่เกร็งจนแข็งทื่อเหมือนรูปสลัก ไล่ต่ำลงมาตามแนวเส้นขนอ่อนกลางหน้าท้องจนถึงมือหนาทั้งสองข้างของดลที่กำลังกุมประสานกันแน่นปิดบังพวงเนื้อส่วนสำคัญไว้ ดลอายจนใบหน้าหล่อตี๋แดงก่ำลามลงมาถึงลำคอและแผ่นอก เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดซึมเต็มผิวเนื้อขาวจัด ร่างกายสั่นสะท้านจากความอับอายอันป่าเถื่อนที่ร่างกายตอบสนองเองโดยไม่ตั้งใจภพยกมือขึ้นดันกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย น้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าแฝงกระแสล้อเลียนเยาะเย้ยอย่างชัดเจน“อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็น้องห้อง 697 นี่เอง ไหนวันก่อนยังทำมาดกวน ๆ แซวพี่เรื่องเจลหล่อลื่นอยู่เลย ชี้หน้าหาว่าพี่หื่นบ้างล่ะ แอบทำอะไรในห้องบ้างล่ะ... แล้วทำไมคืนนี้ตัวเองถึงได้มาทำอนาจาร แก้ผ้าล่อนจ้อนกุมเป้าอยู่ในห้องทิ้งขยะแบบนี้ล่ะครับ? รสนิยมแปลกดีนะเราอะ”คำพูดตอกย้ำความอับอายและสายตาคุกคามที่จ้องมองมาอย่างพิจารณาราวกับมองวัตถุสิ่งของ ทำเอาดลแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี กล้ามเนื้อหน้าท้องของเด็กหนุ่มเกร็งตัวแน่นจนแทบเป็นตะคริว ความมั่นใจและมาดเฮี้ยว ๆ แตกสลายไม่เหลือชิ้นดี ตอนนี้สภาวะจำยอมบังคับให้เขาต้องละทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อเอาตัวรอด“พี่...พี่ช่วยผมหน่อยดิพี่...พวกเพื่อนเวรของผมแม่งแกล้งล็อกห้องหนีผมอ่ะพี่ ตอนนี้ผมเข้าห้องไม่ได้ พี่ช่วยพาผมไปหลบในห้องพี่ก่อนได้ไหมพี่ ขอร้องล่ะ...”ดลเอ่ยปากอ้อนวอน เสียงทุ้มต่ำบัดนี้สั่นเครือและเบาหวิวเหมือนลูกหมาตกน้ำ ใบหน้าหล่อบิดเบี้ยวด้วยความอัปยศภพกอดอก มองดูสภาพเปลือยเปล่าของรุ่นน้องด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทไม่แพ้กัน“หืม? ขอร้องงั้นเหรอ? แต่น้ำเสียงกับท่าทางมันดูไม่ค่อยจริงใจเท่าไหร่นะดล วันก่อนยังปากดีขู่พี่อยู่เลยไม่ใช่เหรอครับ”“ผมขอร้องล่ะพี่! ผมยอมพี่ทุกอย่างเลย พาผมเข้าห้องเถอะ ถ้านิติบุคคลเดินมาตรวจเจอผมสภาพนี้กูตายแน่พี่!”ดลลนลานรีบปล่อยมือขวาออกชั่วคราว ยกขึ้นมาทำท่าไหว้ปลก ๆ ไปทางพี่หมอข้างห้อง ทว่ามือซ้ายยังคงกุมปิดส่วนกลางลำตัวไว้แน่นหนา ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ นั้นดูน่าตลกขบขันในสายตาของภพเป็นอย่างมาก“ไหว้คนอายุมากกว่า เขาไม่ไหว้กันมือเดียวแบบนี้หรอกนะดล มันดูไม่มีสัมมาคารวะเลย... ไหว้คนอายุมากกว่า ควรไหว้สองมือสวย ๆ สิครับ”คำสั่งเรียบนิ่งของภพทำให้ดลถึงกับหยุดกึก กัดฟันกรอดจนกรามขึ้นนูน เส้นเลือดตรงขมับและลำคอปูดเต้นตุบ ๆ ด้วยความโกรธปนขัดใจ“นี่พี่...! พี่จะแกล้งผมรึไงวะ! ถ้าผมเอาสองมือขึ้นมาไหว้... ผมก็ต้องปล่อยมืออกจาก...”ภพทำท่าจะหมุนตัวเดินเปิดประตูออกจากห้องทิ้งขยะ“งั้นก็ตามใจครับ ชักช้าพี่ไปนอนละนะ ปล่อยให้น้องดลวิศวะปีหนึ่งยืนแก้ผ้าโชว์หุ่นเสียวให้แม่บ้านคอนโดดูตอนเช้าแล้วกัน”“ก็ได้ ๆ! เออ! ยอมแล้วพี่! ยอมแล้ว!” ดลตะโกนเรียกเสียงสั่นเครืออย่างลนลาน สุดท้ายเด็กหนุ่มต้องยอมพ่ายแพ้ต่อสถานการณ์อย่างราบคาบ ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างที่เคยประสานกุมเป้าไว้ค่อย ๆ ผละแยกออกจากกันอย่างจำยอม เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นพนมไหว้เหนืออกอย่างสวยงามตามคำสั่ง ลมหายใจของดลสะดุดขาดห้วง ใบหน้าหล่อหนีบตารู้สึกราวกับเวลาถูกยืดออกไปชั่วกัปชั่วกัลป์ทันทีที่สองมือผละออก สรีรวิทยาเบื้องล่างของเด็กหนุ่มวิศวกรดาวเด่นทีมบอลก็ถูกเปิดเผยต่อสายตาของนักศึกษาแพทย์อย่างสมบูรณ์แบบไร้สิ่งกีดขวาง ลำควยขนาดใหญ่ยักษ์ยาวถึง 7 นิ้ว แม้ในยามที่อยู่ในสภาพอ่อนตัวและหดสั้นจากความเย็นและความตื่นตระหนก ทว่าเนื้อแกนกลับดูหนาและมีเส้นเลือดฝอยโอบล้อมรอบอย่างน่าเกรงขาม หัวควยทรงเห็ดสีเข้มบานหนาพาดตัวอยู่เหนือพวงไข่ใบโตสองใบที่แขวนตัวเด่นหรา ผิวเนื้อบริเวณพวงไข่หดตัวแน่นตอบรับอากาศเย็นจัดจนเห็นรอยย่นชัดเจน มีน้ำเงี่ยนใส ๆ ซึมเยิ้มออกมาเล็กน้อยตรงปลายยอดตามธรรมชาติของร่างกายวัยรุ่นที่ตื่นตัวอย่างรุนแรงภพจับจ้องภาพสรีระตรงหน้าเนิ่นนาน ดวงตาคู่คมหลังเลนส์แว่นฉายแววพึงพอใจอย่างลึกล้ำ มุมปากหยักลึกยกยิ้มกริ่มอย่างผู้ควบคุมเกมอย่างเบ็ดเสร็จ“หึ... ของดีเหมือนกันนะเราน่ะ สมกับที่เป็นนักกีฬาคณะ... ป่ะ เข้าห้องพี่สิ”ภพเปิดประตูห้องทิ้งขยะและเดินนำออกไป ดลรีบเอามือกุมเป้าอีกครั้งแล้วซอยเท้าวิ่งก้มหน้าก้มตาตามแผ่นหลังโปร่งของพี่หมอเข้าสู่ห้องพักหมายเลข 696 อย่างรวดเร็ว ประตูห้องหนาหนักปิดล็อกเสียงดัง แกรก สัญญาณแห่งความปลอดภัยจากพื้นที่ภายนอกทำให้ดลลอบถอนหายใจยาว ทว่าความตึงเครียดภายในกลับพุ่งสูงขึ้นทันทีเมื่อพบว่าบรรยากาศภายในห้อง 696 นั้นช่างแตกต่างจากห้องของเขาอย่างสิ้นเชิงห้องของภพเงียบสงบ สะอาดสะอ้าน ทุกอย่างจัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อย บนโต๊ะทำงานมีตำราแพทย์เล่มหนาภาษาอังกฤษกางทิ้งไว้ พร้อมกับโคมไฟอ่านหนังสือที่ส่องแสงสีสว่างจ้า ดลยืนตัวสั่นระริกอยู่ตรงโถงทางเข้าห้อง ผิวเนื้อขาวจัดของเขาตัดกับพรมสีเข้มของห้องอย่างชัดเจน“พี่... พี่ภพ ผมขอเสื้อผ้าใส่หน่อยดิพี่ เสื้อยืดกับกางเกงเลหรือกางเกงนอนตัวไหนก็ได้ ผมหนาวจะตายอยู่แล้วเนี่ย” ดลเอ่ยปากขอเสียงอ่อย สายตาเหลือบมองหาผ้าเช็ดตัวหรืออะไรก็ได้มาปกปิดร่างกายภพเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ช้า ๆ แขนโปร่งกอดอก พลางเอนหลังพิงพนักพิง สายตาหลังเลนส์แว่นยังคงจับจ้องมองสำรวจสรีระเปลือยล่อนจ้อนของหมาเด็กจอมซ่าอย่างไม่ลดละ น้ำเสียงทุ้มเรียบเอ่ยขึ้นด้วยวาทกรรมที่ดูนิ่งสงบ“จะมาขอเสื้อผ้าใส่ฟรี ๆ งั้นเหรอดล? นี่มันห้องของพี่นะ คืนนี้น้องดลขัดจังหวะการอ่านหนังสือสอบบล็อกสรีรวิทยาของพี่ แถมยังเคยทำเสียงดังรบกวนพี่ตั้งหลายครั้ง...ถ้าคิดจะมาอยู่ห้องพี่ พี่ไม่ให้อยู่ฟรี ๆ หรอกนะครับ”ใบหน้าหล่อตี๋ของดลเลิ่กลั่กด้วยความระแวง“แล้ว... แล้วพี่จะให้ผมทำไรอะพี่? เงินค่าเบียร์ค่าอะไรผมโอนให้พี่ได้นะ แต่อย่าแกล้งผมแบบนี้เลย”ภพใช้นิ้วเคาะโต๊ะ ยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ไม่อยากได้เงินครับ... พอดีพี่กำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบอนาโตมี เรื่องระบบกล้ามเนื้อและอวัยวะสืบพันธุ์ชายอยู่พอดีเลย แต่ดูในตำราภาพมันไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ แล้วหุ่นของน้องดลเนี่ย...ทั้งซิกแพ็ก กล้ามอก แผงไหล่ รวมถึง...ส่วนนั้น...มันค่อนข้างสมบูรณ์แบบตามหลักสรีรวิทยามากเลยล่ะ พี่เลยอยากใช้ร่างกายเปลือย ๆ ของเราเป็นแบบยืนให้พี่ศึกษาอนาโตมีหน่อยน่ะครับ”คำขอแกมบังคับของนักศึกษาแพทย์ทำเอาดลถึงกับโวยวายลั่น เสียงทุ้มกวนหลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจ กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งกระตุกถี่“เห้ย! เอาจริงดิพี่! จะให้ผมยืนแก้ผ้าล่อนจ้อนให้พี่นั่งจ้องนั่งศึกษาเนี่ยนะ! บ้าไปแล้วพี่! ไม่เอาเว้ย!”ภพเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาเยือกเย็นไร้ความปรานี“อือ... ก็ตามใจครับ ถ้าไม่ยอมทำตามเงื่อนไข พี่ก็คงต้องรบกวนให้น้องดลเปิดประตูเดินแก้ผ้าล่อนจ้อนกุมเป้ากลับออกไปวิ่งเล่นตรงโถงทางเดินข้างนอกเหมือนเดิม เลือกเอาเองแล้วกันนะ ระหว่างยืนเป็นแบบอนาโตมีให้พี่ดูเงียบ ๆ ในห้องนี้ หรือจะออกไปเสี่ยงดวงกับนิติบุคคลข้างนอก... พี่ให้เวลาตัดสินใจสามวินาที”ดลอ้าปากค้าง สมองของเด็กหนุ่มวิศวะเฟรชชี่ปีหนึ่งตื้อตันไปหมด ร่างกายเปลือยเปล่าที่ไร้อาภรณ์ปกปิดสั่นสะท้านด้วยความจำยอมอย่างที่สุด สายตาคมขบคิดสลับระหว่างความอับอายในห้องปิดกับความพินาศทางสังคมภายนอก สุดท้าย กล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาเกร็งแน่นจนขึ้นเป็นลอนเด่นชัด ลมหายใจหอบถี่พ่นออกมาทางจมูก เด็กหนุ่มค่อย ๆ ลบลดมือทั้งสองข้างที่กุมเป้าออกทิ้งลงข้างลำตัว เผยเรือนร่างแกร่งและควย 7 นิ้วพร้อมพวงไข่ใบโตเด่นหราต่อหน้าพี่หมอข้างห้องอีกครั้งอย่างจำนน“เออ...! ยอมแล้วพี่... จะดูจะศึกษาเหี้ยอะไรก็เชิญเลย!”ดลสบถคำหยาบออกมาเบา ๆ ด้วยความเจ็บใจ ทิ้งหลักฐานทางกายภาพและความอับอายไว้เต็มห้อง รอยยิ้มกริ่มของผู้ชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของภพอย่างเด่นชัด ค่ำคืนการดวลแข้งของดลบัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นบทเรียนอนาโตมีนอกตำราที่เขาจะไม่มีวันลืมเลือนไปชั่วชีวิต
ฝากติดตามต่อด้วยนะครับถ้าชอบฝากคอมเมนต์เป็นกำลังใจด้วยนะครับ อาจจะไม่ค่อยได้ตอบ แต่มาอ่านตลอดครับเรื่องนี้ที่จริงผมลงทางรี้ดอะไร้ท์ครับ ในนั้นชื่อเรื่องว่า พี่ปรุงจืดข้างห้องปรุงจัดกว่าที่ผมคิด PWP แต่ผมนำตอนฟรี2ตอน มาลงในนี้ด้วย ถ้าชอบฝากตามต่อด้วยนะครับ ยังมีตอนฟรีในนั้นอีก2ตอน ที่เหลือตอนละ3เหรียญครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุนครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากเลยครับชอบมาก ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ รอตอนต่อไปครับ ขอบคุณครับ มาต่อบ่อยๆ นะครับ สนุก ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ เงี่ยนครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากๆนะครับสนุกมาก
หน้า:
[1]
2