รักที่ไม่เคยขอเป็นเจ้าของ ตอนที่ 1 [ แต่งจากเค้าโครงจริงของข้าพเจ้าเอง ]
รักที่ไม่เคยขอเป็นเจ้าของบทที่ 1 : บ้านที่มีคนเพิ่มขึ้นหนึ่งคนมีคนเคยถามผมว่า..."ชีวิตที่มีความสุขที่สุดเป็นแบบไหน"
เมื่อก่อนผมตอบไม่ได้
แต่ทุกวันนี้ ถ้าถามอีกครั้ง ผมคงตอบว่า...
"ชีวิตธรรมดาที่มีใครสักคนกลับบ้านมาพร้อมกัน"
...
ผมอายุสามสิบเก้าปี
ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังหนึ่งชานเมือง ท่ามกลางทุ่งนาและต้นไม้ใหญ่ที่ปลูกไว้ตั้งแต่สมัยพ่อยังมีชีวิต
บ้านหลังนี้ไม่เคยมีเสียงดัง
ไม่มีเด็กวิ่งเล่น
ไม่มีคนเปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้
มีเพียงเสียงนาฬิกา เสียงลม และเสียงนกในตอนเช้า
ผมเคยคิดว่า ความเงียบคือเพื่อนที่ดีที่สุด
จนกระทั่งวันหนึ่ง มีคนเข้ามาเพิ่มอีกหนึ่งคน
เขาไม่ได้เป็นญาติ
ไม่ได้เป็นลูกหลาน
เป็นเพียงชายหนุ่มที่กำลังเริ่มต้นชีวิต และต้องย้ายมาอยู่ที่นี่เพื่อเรียนต่อและช่วยงานไปพร้อมกัน
วันแรกที่เจอกัน เขามีกระเป๋าเดินทางเพียงใบเดียว
เสื้อยืดสีขาว
กางเกงบอลสีขาว
รองเท้าผ้าใบคู่เก่าที่ผ่านการใช้งานมานาน
เขายกมือไหว้แล้วพูดเบา ๆ
"สวัสดีครับ"
ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
"ยินดีต้อนรับ บ้านหลังนี้อาจไม่ใหญ่ แต่หวังว่านายจะอยู่สบาย"
เขาพยักหน้า
"ครับ"
จากนั้น...ก็เงียบ
ผมหัวเราะเบา ๆ ในใจ
เด็กคนนี้พูดน้อยกว่าที่คิดเสียอีก
ผมพาเขาเดินดูบ้านทีละห้อง
"ห้องนี้เป็นห้องของนาย ถ้าขาดอะไร บอกได้เลย"
เขามองไปรอบ ๆ ก่อนวางกระเป๋าลงช้า ๆ
"ขอบคุณครับ"
"หิวไหม"
"นิดหน่อยครับ"
"งั้นลงมากินข้าวกัน"
ระหว่างนั่งกินข้าว ผมพยายามชวนคุยหลายเรื่อง
"เรียนสายอะไร"
"ช่างครับ"
"ชอบไหม"
"ชอบครับ"
"ชอบเพราะอะไร"
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ
"ผมชอบทำอะไรที่ได้ลงมือทำ"
ผมพยักหน้า
คำตอบสั้น ๆ แต่จริงใจ
นั่นเป็นความประทับใจแรกที่ผมมีต่อเขา
ผมยังไม่รู้เลยว่า คนพูดน้อยคนนี้ จะค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรในทุกวัน
เช้าทำงานด้วยกัน
เย็นกลับบ้านด้วยกัน
ค่ำสวดมนต์ด้วยกัน
และใช้ชีวิตเรียบง่ายไปพร้อมกัน
ตอนนั้นไม่มีใครรู้ว่า...
การใช้ชีวิตธรรมดา ๆ จะสอนบทเรียนที่สำคัญที่สุดให้กับเราทั้งสองคน
สนุกมากครับ ขอบคุนนะ ขอบคุณครับ ติดตาม ขอบคุนคับ
หน้า:
[1]