รักที่ไม่เคยขอเป็นเจ้าของ (เค้าโครงอิงจากเรื่องจริง)
รักที่ไม่เคยขอเป็นเจ้าของตอนที่ 1เด็กหนุ่มที่ไม่ค่อยพูดผมไม่รู้ว่าตัวเองเริ่มรักเขาตั้งแต่เมื่อไหร่
บางทีอาจเป็นวันแรกที่เขาเดินเข้ามาในบ้านหลังนี้
หรืออาจเป็นวันที่เห็นเด็กหนุ่มเงียบ ๆ คนนั้นนั่งกินข้าวอยู่คนเดียวโดยไม่คุยกับใคร
หรือบางที...
อาจเป็นเพราะผมมองเห็นเขาทุกวัน
จนวันหนึ่งหัวใจมันเลือกไปเอง
โดยไม่เคยถามเหตุผลจากเจ้าของเลย
...
ภูเข้ามาทำงานกับผมตอนอายุสิบแปดปี
เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวคล้ำแดดนิด ๆ หน้าตาคมเข้มตามแบบคนต่างจังหวัด
นิสัยเงียบ
เงียบมากเสียจนคนที่เพิ่งรู้จักมักคิดว่าเขาหยิ่ง
แต่ความจริงแล้วไม่ใช่
เขาแค่เป็นคนไม่ชอบพูด
และไม่ค่อยรู้ว่าจะพูดอะไร
ผมเองตอนแรกก็เข้าใจผิดเหมือนกัน
หลายครั้งที่ถามอะไร
คำตอบที่ได้กลับมามีแค่
"ครับ"
"อืม"
"ไม่รู้"
หรือไม่ก็เพียงพยักหน้า
จนบางครั้งผมอดขำไม่ได้
เพราะไม่รู้จะชวนคุยต่ออย่างไร
...
ชีวิตของเราวนอยู่แบบเดิมทุกวัน
เช้าตื่นมาทำงาน
เที่ยงกินข้าว
เย็นเก็บงาน
ค่ำสวดมนต์
แล้วแยกย้ายกันพักผ่อน
ทุกอย่างเรียบง่าย
เรียบง่ายเสียจนบางครั้งผมรู้สึกว่าชีวิตคงเป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ
โดยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
แต่ชีวิตคนเรา
มักเปลี่ยนในวันที่เราไม่ทันระวังตัวเสมอ
...
สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมแปลกใจเกี่ยวกับภูคือ
เขาแทบไม่คุยกับใครเลย
ไม่ใช่แค่ในชีวิตจริง
แม้แต่ในโทรศัพท์ก็เหมือนกัน
โทรศัพท์ของเขาเงียบกว่าของคนทั่วไป
ไม่มีเสียงแจ้งเตือน
ไม่มีเสียงโทรเข้า
ไม่มีข้อความเด้งขึ้นมา
บางครั้งผมส่งข้อความไปตอนเช้า
ตกเย็นยังไม่ได้รับคำตอบ
แต่พอเดินสวนกันในบ้าน
เขากลับทักเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"อ่านข้อความแล้วใช่ไหม"
ผมเคยถาม
"อ่านแล้ว"
"แล้วทำไมไม่ตอบ"
เขาคิดอยู่พักหนึ่ง
ก่อนตอบหน้าตาเฉย
"ไม่รู้จะตอบอะไร"
ผมหัวเราะออกมา
ส่วนเขาก็กลับไปทำงานต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
...
ยิ่งอยู่ด้วยกันนานเท่าไร
ผมยิ่งรู้ว่าเขาเป็นแบบนี้กับทุกคน
เพื่อนก็ไม่ค่อยตอบ
ญาติก็ไม่ค่อยตอบ
คนรู้จักก็ไม่ค่อยตอบ
ราวกับโลกทั้งใบของเขา
ไม่จำเป็นต้องสื่อสารมากมาย
แค่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ก็พอแล้ว
...
เวลาผ่านไปหลายเดือน
ผมเริ่มชินกับการมีเด็กหนุ่มคนนี้อยู่ใกล้ ๆ
เช้าเจอหน้า
กลางวันเจอหน้า
เย็นเจอหน้า
ค่ำก็ยังเจอหน้า
บางวันเราแทบไม่ได้คุยอะไรกันมาก
แต่แปลกที่ผมกลับรู้สึกสบายใจ
เหมือนบ้านหลังนี้มีชีวิตชีวามากขึ้น
โดยที่ผมไม่รู้ตัว
...
คืนหนึ่งหลังสวดมนต์เสร็จ
ผมกำลังเก็บหนังสือบทสวดเข้าชั้น
เสียงลมพัดผ่านต้นไม้หน้าบ้านเบา ๆ
อากาศเย็นกว่าปกติเล็กน้อย
ภูเดินผ่านหน้าห้องผมไป
"ไปนอนแล้วเหรอ"
ผมถาม
"ครับ"
เขาตอบสั้น ๆ
ก่อนเดินขึ้นบันไดไป
ผมก็ไม่ได้คิดอะไร
ยังคงจัดของต่อ
...
ผ่านไปประมาณสิบนาที
ขณะที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง
ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูเบา ๆ
ก๊อก...
ก๊อก...
ผมหันไปมอง
ก่อนจะเห็นเด็กหนุ่มคนเดิมยืนอยู่หน้าห้อง
ในมือถือหมอนใบเล็กติดมาด้วย
"มีอะไร"
ผมหัวเราะ
ภูยักไหล่
แล้วตอบตามสไตล์ของตัวเอง
"ไม่มีอะไรทำ"
"แล้วถือหมอนมาทำไม"
"ไม่รู้"
"ห้องตัวเองไม่มีให้นอนหรือไง"
"มี"
"แล้วมาทำไม"
เขาคิดอยู่พักหนึ่ง
ก่อนตอบคำเดิม
"ไม่รู้"
...
สุดท้ายเขาก็เดินเข้ามา
วางหมอนไว้ข้างเตียง
แล้วนอนลงบนพื้น
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเงียบ ๆ
เหมือนเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก
ส่วนผมนั่งมองภาพนั้นแล้วอดยิ้มไม่ได้
เด็กคนนี้แปลกจริง ๆ
...
เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง
เราสองคนแทบไม่ได้คุยอะไรกัน
ต่างคนต่างอยู่กับโทรศัพท์ของตัวเอง
บางครั้งผมเงยหน้าขึ้น
ก็เห็นเขายังนอนอยู่ตรงเดิม
เงียบ ๆ
สบาย ๆ
เหมือนแมวตัวหนึ่งที่เลือกมานอนในมุมที่ตัวเองรู้สึกปลอดภัย
...
ก่อนเที่ยงคืน
ภูจึงลุกขึ้นนั่ง
เก็บหมอน
แล้วบอกสั้น ๆ
"ไปนอนแล้ว"
"อืม"
ผมตอบ
เขาเดินออกจากห้อง
ปิดประตูเบา ๆ
แล้วหายไปในความเงียบของค่ำคืน
...
แต่คืนนั้น
ผมกลับรู้สึกว่าห้องของตัวเองเงียบกว่าทุกวัน
ทั้งที่ก่อนหน้านั้น
ผมก็อยู่คนเดียวมาตลอด
ผมยังไม่รู้เลยว่า
คืนธรรมดาคืนนั้น
จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด
และผมยิ่งไม่รู้เลยว่า
เด็กหนุ่มที่พูดวันละไม่กี่ประโยคคนนั้น
กำลังค่อย ๆ เดินเข้ามาอยู่ในหัวใจของผม
ทีละน้อย
ทีละนิด
จนไม่มีวันเดินออกไปได้อีก
สนุกมากครับ น่าติดตามมากเลย
หน้า:
[1]