เงาของหัวใจใต้เครื่องแบบ ตอนที่3
วันหนึ่งในโรงพยาบาลตำรวจมีพยาบาลคนใหม่ย้ายเข้ามาประจำการ ชื่อของเธอคือ อารยาตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอเดินเข้ามาในอาคารหลายคนก็หันมามองเธอมีใบหน้าสวยหวานผมยาวสีน้ำตาลเข้ม รอยยิ้มอ่อนโยนที่ดูอบอุ่นแต่สิ่งที่ทำให้หลายคนสะดุดใจคือเธอมีบางอย่างที่คล้ายกับใครบางคนคล้ายกับไอรินเมธัชรู้สึกได้ทันทีโดยเฉพาะเมื่อเขาเห็นก้องภพยืนคุยกับเธอครั้งแรกสายตาของก้องภพหยุดอยู่ที่ใบหน้าของอารยานานกว่าปกติเหมือนกำลังนึกถึงใครอีกคนหนึ่งช่วงแรกมันดูเหมือนไม่มีอะไรก้องภพเพียงแค่ไปโรงพยาบาลบ่อยขึ้นบางครั้งก็แค่แวะไปคุยกับอารยาแต่วันเวลาผ่านไปเมธัชเริ่มสังเกตบางอย่างก้องภพกลับบ้านช้าขึ้นการไปว่ายน้ำด้วยกันเริ่มน้อยลงแม้แต่การอยู่เวรดึกด้วยกันก้องภพก็ขอเปลี่ยนเวรบ่อยขึ้นทุกอย่างดูเหมือนเรื่องเล็ก ๆแต่เมื่อรวมกันมันทำให้เมธัชรู้สึกถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไปคืนหนึ่ง เขาเดินผ่านโถงโรงพยาบาลแล้วเห็นภาพหนึ่งก้องภพกำลังยืนคุยกับอารยาทั้งสองหัวเราะเบาๆ รอยยิ้มของก้องภพดูผ่อนคลายเหมือนที่เมธัชเคยเห็นในอดีตตอนที่เขายืนอยู่ข้าง ๆ ก้องภพเมธัชหยุดเดิน หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบแน่นไม่นานข่าวก็เริ่มแพร่ไปในโรงพัก“ผู้หมวดก้องภพกำลังคบกับพยาบาลคนใหม่”หลายคนพูดถึงเรื่องนี้อย่างสนุกสนานเพราะทั้งสองดูเหมาะสมกันมากตำรวจหนุ่มรูปหล่อกับพยาบาลสาวสวยเป็นภาพที่ใคร ๆ ก็มองว่าสมบูรณ์แบบเมธัชนั่งฟังเงียบๆมือของเขากำแก้วกาแฟแน่นเล็กน้อยแต่ใบหน้ายังคงเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเขารู้ดี ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ถาม ไม่มีสิทธิ์โกรธและไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากก้องภพเพราะความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่เคยมีชื่อเรียกคืนนั้น เมธัชนั่งอยู่คนเดียวในห้องความเงียบรอบตัวทำให้ความคิดต่างๆ ชัดเจนขึ้นภาพในความทรงจำค่อยๆ ผุดขึ้นมา คืนที่ระเบียงบ้านจูบแรก คืนเงียบในโรงพักสัมผัสใต้น้ำในสระว่ายน้ำ ทุกอย่างยังชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานเมธัชยกมือแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆเขาจำความรู้สึกนั้นได้ดีความอบอุ่น ความอ่อนโยน จากผู้ชายที่เขารักมานานแต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับกลายเป็นเพียงความทรงจำน้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอย่างเงียบๆ เมธัชหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง“ก็ดีแล้วนี่…”เขาพึมพำ“แบบนี้แหละที่ควรจะเป็น”ก้องภพควรมีชีวิตแบบนั้นชีวิตที่สังคมยอมรับมีครอบครัว มีผู้หญิงดี ๆ อยู่ข้างกายไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ต้องซ่อนอยู่ในเงามืดแม้หัวใจของเขาจะเจ็บแค่ไหนเมธัชก็รู้ดีว่าเขาต้องปล่อยก้องภพไปแต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่คือเขาจะไม่มีวันลืมจูบเหล่านั้น สัมผัสเหล่านั้นและช่วงเวลาสั้น ๆที่เขาเคยเป็นคนที่ก้องภพเลือกแม้เพียงชั่วคราวหลังจากข่าวเรื่องก้องภพกับอารยาเริ่มแพร่ไปทั่วโรงพักหลายคนต่างพูดถึงพวกเขาเหมือนเป็นคู่ที่เหมาะสมกันตำรวจหนุ่มผู้เงียบขรึมกับพยาบาลสาวสวยที่เพิ่งย้ายมาทุกอย่างดูลงตัว อย่างน้อยก็ในสายตาของคนอื่นแต่สำหรับเมธัชทุกครั้งที่เห็นทั้งสองยืนคุยกันหัวใจของเขาจะหนักขึ้นอย่างบอกไม่ถูกเขาพยายามบอกตัวเองว่ามันไม่ใช่เรื่องของเขาก้องภพมีสิทธิ์เลือกชีวิตของตัวเองแต่ความรู้สึกบางอย่างในใจกลับไม่ยอมสงบมันคือ ความหึงความรู้สึกที่เขาไม่เคยอยากยอมรับวันหนึ่งเมธัชเดินเข้าไปที่โรงพยาบาลตำรวจอารยากำลังจัดเอกสารอยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาลเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นเธอยิ้มให้ทันที “มาหาคุณก้องภพเหรอคะ”เมธัชส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะยิ้มตอบ “เปล่าครับวันนี้ผมมาหาคุณ”อารยาดูแปลกใจเล็กน้อยเมธัชไม่ใช่คนที่เข้ามาคุยเล่นกับใครง่าย ๆเขามักดูสุภาพและเงียบขรึมแต่วันนี้เขาดูต่างออกไป“ถ้าวันไหนคุณว่าง…”เมธัชพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ“ผมอยากชวนคุณไปกินกาแฟ”อารยามองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบาๆ“คุณตำรวจนี่กล้าดีนะคะ”เมธัชยักไหล่นิดๆ“ผมแค่ไม่อยากพลาดโอกาส”คำพูดนั้นทำให้อารยายิ้มเธอไม่ได้ตอบตกลงทันทีแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธวันต่อมาก้องภพเดินเข้ามาที่โรงพยาบาลและเห็นภาพหนึ่งเมธัชกำลังยืนคุยกับอารยาทั้งสองดูสนิทสนมกว่าปกติอารยาหัวเราะกับบางอย่างที่เมธัชพูดภาพนั้นทำให้ก้องภพหยุดเดินไปชั่วครู่เขาไม่รู้ว่าทำไมแต่ในอกของเขากลับรู้สึกแปลกๆความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างถูกดึงออกไปเมื่อเมธัชหันมาเห็นเขาเมธัชเพียงพยักหน้าให้เหมือนปกติ“ผู้หมวด”ก้องภพตอบกลับสั้นๆแต่สายตาของเขากลับมองทั้งสองนานกว่าปกติหลังจากนั้นเมธัชเริ่มแวะไปที่โรงพยาบาลบ่อยขึ้นบางครั้งก็เอากาแฟไปฝากอารยาบางครั้งก็ชวนเธอคุยเรื่องเล็กๆ น้อย ๆ ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติเหมือนผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจีบผู้หญิงเพื่อนตำรวจหลายคนเริ่มแซว“เฮ้เมธัช จะจีบพยาบาลคนสวยเหรอ”เมธัชหัวเราะเบา ๆ“ก็ลองดูครับ”แต่ไม่มีใครรู้ว่าทุกครั้งที่เขาทำแบบนั้นสายตาของเขามักจะมองไปที่ก้องภพเสมอเหมือนกำลังรอดูปฏิกิริยาและในที่สุดวันหนึ่งก้องภพก็เดินเข้ามาหาเขาสีหน้าดูนิ่งกว่าปกติ“นายสนิทกับอารยาตั้งแต่เมื่อไหร่”น้ำเสียงของเขาฟังดูเรียบแต่เมธัชรู้ทันทีว่ามันมีบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้นเมธัชยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบเหมือนไม่มีอะไร“ไม่นานหรอกครับ”เขาหยุดเล็กน้อยก่อนพูดต่อ“เธอก็น่ารักดี”ประโยคนั้นทำให้ก้องภพนิ่งไปสายตาคมของเขามองเมธัชตรงๆเป็นสายตาที่เมธัชคุ้นเคยดีสายตาที่เหมือนกำลังหึงและในวินาทีนั้นเมธัชก็รู้ว่าเกมของเขาเริ่มได้ผลแล้วช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาอารยากับเมธัชสนิทกันมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัดมันเริ่มจากการคุยเล่นสั้นๆจากนั้นกลายเป็นการกินกาแฟด้วยกัน
บางวันเมธัชก็เดินไปส่งเธอถึงลานจอดรถ อารยาหัวเราะบ่อยขึ้นเมื่ออยู่กับเขาเธอชอบความสุภาพของเมธัชชอบการเอาใจใส่เล็ก ๆ น้อย ๆ
และชอบที่เขาเป็นคนคุยสนุกโดยไม่พยายามทำตัวโดดเด่นหลายครั้งที่เธอเริ่มรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ต่างจากตำรวจคนอื่น ๆและทุกวันความรู้สึกของเธอก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้นแต่คนที่สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้นชัดที่สุดคือ ก้องภพหลายครั้งที่เขาเดินเข้าไปในโรงพยาบาลและเห็นอารยาหัวเราะกับเมธัชสายตาที่เธอมองเมธัชมันไม่ใช่สายตาธรรมดาอีกต่อไปมันเป็นสายตาของผู้หญิงที่กำลังเริ่มตกหลุมรักทุกครั้งที่เห็นภาพนั้นความรู้สึกบางอย่างในอกของก้องภพจะร้อนขึ้นทันทีเขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะรู้สึกแบบนี้แต่ยิ่งเห็นเมธัชกับอารยาใกล้กันความหงุดหงิดในใจก็ยิ่งชัดเจนจนบางครั้งเขาต้องหันหลังเดินออกไปก่อนที่ใครจะสังเกตเห็นสีหน้าของเขาคืนนั้นฝนตกหนักก้องภพนั่งอยู่ในร้านเหล้าเล็ก ๆ ใกล้โรงพักแก้วเหล้าถูกยกขึ้นแล้ววางลงหลายครั้งเขาไม่ใช่คนดื่มหนักแต่คืนนี้เขาไม่อยากคิดอะไรภาพของเมธัชกับอารยาหัวเราะด้วยกันยังคงติดอยู่ในหัวยิ่งพยายามลืมมันกลับยิ่งชัด เมื่อออกจากร้านฝนยังคงตกพรำ ๆก้องภพเดินกลับไปที่โรงพักและเมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปเขาก็เห็นใครบางคนกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะเมธัชกำลังตรวจเอกสารเงียบๆเมธัชเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตู“ผู้หมวด…?”เขาสังเกตเห็นทันทีว่าก้องภพดูไม่ปกติกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยมาก้องภพเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่หน้าโต๊ะสายตาของเขาเข้มและจริงจัง“เราต้องคุยกัน”เมธัชค่อย ๆวางปากกาลง“เรื่องอะไรครับ”ก้องภพเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังรวบรวมความคิดก่อนจะพูดออกมาตรงๆ“นายจะเอายังไงกันแน่”คำถามนั้นทำให้เมธัชนิ่งไป“อะไรครับ”ก้องภพขมวดคิ้วเล็กน้อยเสียงของเขาเริ่มเข้มขึ้น“นายไปสนิทกับอารยาทำไม”เมธัชมองเขาพยายามรักษาสีหน้าให้ปกติ“ก็แค่คุยกันครับ”ก้องภพหัวเราะสั้นๆแต่เสียงนั้นไม่ได้มีความขำเลย“แค่คุย?”เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าวจนระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือน้อยมาก“ทุกคนในโรงพยาบาลเห็นว่านายจีบเธอ”เมธัชเงียบก้องภพมองเขา สายตานั้นเหมือนกำลังค้นหาคำตอบบางอย่างสุดท้ายเขาพูดคำถามที่อยู่ในใจออกมาตรงๆ“นายชอบใครกันแน่”“…ชอบฉัน”เขาหยุดหายใจสั้น ๆก่อนพูดต่อ“หรือชอบอารยา”ความเงียบตกลงมาทันทีเสียงฝนด้านนอกยังคงดังเบาๆเมธัชมองเขาหัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบได้ยินคำถามนี้คือสิ่งที่เขาอยากได้ยินมานานแต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นคำถามที่อันตรายที่สุดเพราะถ้าเขาตอบผิดทุกอย่างอาจพังลงทันทีเมธัชยิ้มบาง ๆเหมือนพยายามปิดบังความรู้สึกก่อนจะถามกลับเบาๆ“แล้วคุณล่ะครับ”ก้องภพขมวดคิ้ว“หมายความว่าไง”เมธัชมองตรงเข้าไปในดวงตาของเขาแล้วถามคำถามเดียวกัน“คุณชอบใครกันแน่”เขาหยุดเล็กน้อยก่อนพูดช้าๆ“ผม…หรืออารยา”คำถามนั้นทำให้ก้องภพนิ่งไปทันทีเหมือนคำตอบบางอย่างกำลังรออยู่ตรงหน้าของเขาในโรงพักยามค่ำเสียงฝนด้านนอกยังคงตกเบาๆไฟในโถงทางเดินเหลือเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟไม่กี่ดวงก้องภพกับเมธัชยังคงยืนอยู่ตรงนั้นหลังจากคำถามที่ทั้งสองโยนใส่กันความเงียบหนักอึ้งปกคลุมทั่วห้องสายตาของก้องภพยังคงมองเมธัชเหมือนกำลังค้นหาคำตอบบางอย่างแต่เมื่อเห็นสีหน้าที่นิ่งเกินไปของเมธัชความหงุดหงิดในใจของเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้น“ตอบฉันสิ”ก้องภพพูดเสียงต่ำ“นายชอบใคร”เมธัชสูดลมหายใจลึกก่อนจะพูดช้า ๆ“ถ้าผมบอกว่า…”เขาหยุดเล็กน้อย“…ผมชอบคุณ” คำพูดนั้นทำให้ก้องภพนิ่งไปแต่เมธัชยังพูดต่อ“แล้วคุณล่ะ” สายตาของเขาจริงจังขึ้น“คุณเลือกใคร”ประโยคนั้นเหมือนจุดไฟบางอย่างในใจของก้องภพภาพของเมธัชกับอารยาที่หัวเราะด้วยกัน
ภาพที่เขาเห็นหลายครั้งในโรงพยาบาล ความหึงที่เขาพยายามปฏิเสธในที่สุดมันก็ปะทุขึ้นก้องภพก้าวเข้ามาใกล้ทันที ก่อนที่เมธัชจะทันตั้งตัวมือใหญ่ของเขาก็คว้าคอเสื้อเมธัชไว้เบาๆแล้วดึงเข้ามาใกล้ริมฝีปากของก้องภพประกบลงบนริมฝีปากของเมธัชจูบที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเต็มไปด้วยความหึงความสับสน และความรู้สึกที่เก็บไว้นานเมธัชนิ่งไปชั่วขณะหัวใจเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจนี่ไม่ใช่จูบแรกของพวกเขา แต่ครั้งนี้มันต่างออกไปมันเหมือนคำตอบที่ก้องภพไม่สามารถพูดออกมาได้เมื่อก้องภพผละออกทั้งสองยังคงยืนใกล้กันมากลมหายใจยังคงสั่นเล็กน้อย“ฉันเกลียดที่เห็นนายอยู่กับเธอ”ก้องภพพูดเสียงต่ำ“มันทำให้ฉันหงุดหงิด”เมธัชมองเขาก่อนจะยิ้มเศร้าๆ“คุณคิดว่าผมทำไปเพื่ออะไรล่ะครับ”ก้องภพขมวดคิ้ว เมธัชจึงพูดความจริงออกมา“ผมไม่ได้จีบอารยาจริงๆ หรอก” เขาหัวเราะเบา ๆ“…ผมแค่ประชด”คำตอบนั้นทำให้ก้องภพนิ่งไปเมธัชมองเขาตรง ๆ สายตาเต็มไปด้วยความจริงใจ“ผมอยากรู้ว่าคุณจะรู้สึกอะไรบ้าง”เขาหยุดเล็กน้อยก่อนพูดเบาๆ“ตอนที่เห็นผมอยู่กับคนอื่น”ความเงียบตกลงมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่หนักเหมือนก่อนก้องภพถอนหายใจยาวเหมือนเพิ่งยอมรับอะไรบางอย่างกับตัวเอง“งั้นนายก็ได้คำตอบแล้ว”เขาพูดเบา ๆแต่ในมุมของทางเดินมีใครบางคนยืนอยู่เงียบ ๆอารยาเธอไม่ได้เห็นทุกอย่างแต่เธอเห็นช่วงเวลาหนึ่ง ช่วงที่ก้องภพกับเมธัชยืนใกล้กันเกินไปใกล้เกินกว่าที่เพื่อนจะเป็นเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ถอยกลับโดยไม่ส่งเสียงรอยยิ้มบาง ๆปรากฏบนใบหน้าของเธอ เหมือนคนที่เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างวันต่อมา อารยาพบเมธัชที่โรงพยาบาลเธอยิ้มให้เหมือนเคยแต่สายตาของเธอดูเข้าใจมากขึ้น“คุณเมธัช”เธอพูดเบาๆ“ขอบคุณสำหรับกาแฟหลายวันที่ผ่านมา”เมธัชยิ้ม “ยินดีครับ”อารยามองเขาครู่หนึ่งก่อนจะพูดอย่างอ่อนโยน“แต่ฉันคิดว่าคนที่คุณควรดูแลจริงๆ…”เธอหยุดเล็กน้อยก่อนยิ้ม“…ไม่ใช่ฉัน”เมธัชนิ่งไปแต่ก็พอเข้าใจความหมายอารยาไม่ได้พูดอะไรอีก เธอเพียงเดินจากไปอย่างสงบ เย็นวันนั้นก้องภพยืนอยู่ที่ระเบียงบ้านเมธัชเดินออกมายืนข้าง ๆลมเย็นพัดผ่านเบาๆทั้งสองเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ก้องภพจะพูดขึ้น“นายยังคิดจะจีบอารยาอีกไหม”เมธัชหัวเราะ“ไม่แล้วครับ”เขาหันไปมองก้องภพ“ผมได้คำตอบที่อยากรู้แล้ว”ก้องภพมองเขาก่อนจะยิ้มบางๆรอยยิ้มที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นภายใต้ท้องฟ้ายามเย็นความสัมพันธ์ของพวกเขาอาจยังต้องซ่อนจากโลกภายนอกแต่สำหรับหัวใจของทั้งสองมันชัดเจนแล้วว่าใครกันแน่คือคนที่พวกเขาเลือกเวลาผ่านไปหลายเดือนชีวิตในโรงพักยังคงดำเนินไปเหมือนเดิมเสียงวิทยุสื่อสาร เสียงฝีเท้าของตำรวจ
และเอกสารคดีที่ไม่มีวันหมด ก้องภพยังคงเป็นนายตำรวจที่ทุกคนเคารพเงียบขรึม จริงจังกับงานและยังคงเป็นคนที่ใครๆ มองว่าน่าเกรงขามเหมือนเดิมส่วนเมธัช ก็ยังคงทำงานเคียงข้างเขาเหมือนเพื่อนสนิทที่อยู่ด้วยกันมานานในสายตาของคนอื่นทุกอย่างดูปกติไม่มีใครรู้ว่าภายใต้ความเงียบของทั้งสองคนมีความสัมพันธ์บางอย่างที่ลึกกว่านั้นวันหนึ่งมีข่าวหนึ่งแพร่ไปทั่วโรงพัก“พยาบาลอารยาจะแต่งงาน”ตำรวจหลายคนเริ่มซุบซิบกันทันทีเพราะอารยาเป็นคนที่ใครๆ ก็รู้จักทั้งสวย ทั้งอัธยาศัยดีหลายคนยังแปลกใจ ว่าเจ้าบ่าวคือใครจนกระทั่งมีคนพูดขึ้น“ดาบวิชัยไง”เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีดาบวิชัย ตำรวจรุ่นพี่ที่ชอบแซวคนอื่นอยู่เสมอกลายเป็นเจ้าบ่าวแบบที่หลายคนคาดไม่ถึงวันงานแต่งจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายเพื่อนตำรวจหลายคนมาร่วมแสดงความยินดีเสียงหัวเราะและการหยอกล้อดังไปทั่วงานเมธัชยืนอยู่ข้างก้องภพทั้งสองมองไปที่เวทีอารยาในชุดเจ้าสาวดูสวยและสง่างามส่วนดาบวิชัยก็ยืนยิ้มกว้างอย่างมีความสุขเมื่อพิธีจบลงอารยาเดินเข้ามาหาพวกเขา“ขอบคุณที่มานะคะ”เธอยิ้มอย่างอบอุ่นเมธัชยิ้มตอบ“ยินดีด้วยครับ”ก้องภพพยักหน้าเล็กน้อย“ขอให้มีความสุข”อารยามองทั้งสองคนก่อนจะหัวเราะเบาๆ“สองคนนี้ยังเหมือนเดิมเลยนะคะ”ดาบวิชัยที่ยืนข้างๆ ก็พูดแซวทันที“สองคนนี้สนิทกันเกินเพื่อนตั้งนานแล้วล่ะ”คำพูดนั้นทำให้เมธัชหัวเราะส่วนก้องภพเพียงส่ายหัวเล็กน้อยเหมือนเคยก่อนที่อารยาจะเดินกลับไปหาแขกคนอื่นเธอหันมาพูดกับเมธัชเบาๆ“ฉันดีใจนะคะ”เมธัชมองเธอ“เรื่องอะไรครับ”อารยายิ้มอย่างรู้ทัน“ที่คุณไม่ต้องแกล้งจีบฉันอีกแล้ว”เมธัชชะงักไปนิด ก่อนจะหัวเราะเบา ๆอารยาหันไปมองก้องภพแล้วพูดอีกประโยคหนึ่ง“ดูแลกันดีๆ นะคะ” เธอไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติมแต่ทั้งสองคนเข้าใจความหมายทันทีคืนนั้นหลังกลับจากงานแต่งก้องภพกับเมธัชนั่งอยู่ที่ระเบียงบ้านเหมือนหลายครั้งที่ผ่านมาลมเย็นพัดผ่านเบาๆ เสียงลูกชายตัวเล็กของก้องภพหลับอยู่ในห้องด้านในเมธัชยิ้มเล็กน้อย“ดาบวิชัยนี่เก่งเหมือนกันนะครับ”ก้องภพหัวเราะเบาๆ“ใช่”ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่ก้องภพจะพูดขึ้น“นายยังคิดจะจีบพยาบาลอีกไหม”เมธัชยิ้ม “ไม่แล้วครับ”เขาหันไปมองก้องภพก่อนพูดเบา ๆ“คนที่ผมอยากอยู่ด้วย…”เมธัชหยุดเล็กน้อย“…ก็อยู่ตรงนี้แล้ว”ก้องภพไม่ได้ตอบอะไรเขาเพียงยิ้มบางๆแต่ครั้งนี้รอยยิ้มนั้นชัดเจนกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำความรักของพวกเขาอาจยังต้องเงียบงันแต่สำหรับหัวใจของทั้งสองคนมันชัดเจนมาตลอดว่าพวกเขาเลือกกันและกันจบบริบูรณ์
เฮ้ออลุ้นแทบตาย55555นึกว่าน้ำตาจิไหลแต่ทีไหนได้กลับตื้นตันใจใจฟู หรือว่าเราอินเกินไปหรือคนเขียนแชบเกินไป บอกทีเหอะคับ555555 เป็นกำลังให้สม่ำเสมอคับ ขอบคุนคับ กำลังสนุกเลย ตอนแรกนึกว่าจะหักมุม สุดท้ายก็จบลงด้วยดี แฮปปี้ เสียดายไม่มีฉากปี้กัน แต่แบบนี้ก็ชอบครับ ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ดีครับ ขอบคุณ สุดยอดครับ สนุกมากมาย ขอบคุณมากๆครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ ถึงไม่มีฉากเลิฟซีนใดๆ แต่เนื้อหาและพล็อตเรื่องสนุกมาก ลุ้นไปด้วยเลย น่าจะมีตอนพิเศษ ออกมาบ้างก็ดีน้าาาาา {:5_119:} {:5_146:}{:5_146:}{:5_146:} ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ เสียวดีครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ เป็นเรื่องราวที่ดีมาก ๆ แม้จะไม่มีเลิฟซีนเลย แต่อบอุ่น น่ารักมาก ๆ
หน้า:
[1]
2