เงาของหัวใจใต้เครื่องแบบ ตอนที่2
ดึกมากแล้วโรงพักที่เคยเต็มไปด้วยเสียงวิทยุสื่อสารเสียงโทรศัพท์ และเสียงฝีเท้าของตำรวจที่เดินไปมาตอนนี้กลับเงียบสงบผิดปกติไฟในโถงหลักปิดไปเกือบหมด เหลือเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟบางดวงเมธัชนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานแฟ้มคดีเปิดอยู่ตรงหน้า แต่เขาแทบไม่ได้อ่านมัน สมาธิของเขาไม่ได้อยู่กับงาน แต่ไปอยู่ที่คนอีกคนหนึ่ง ก้องภพวันนี้ทั้งคู่ต้องอยู่เวรดึกเพื่อนตำรวจคนอื่นออกไปตรวจพื้นที่กันหมดเหลือเพียงเขากับก้องภพในอาคารเงียบ ๆแห่งนี้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากปลายทางเดิน เมธัชไม่ต้องเงยหน้าก็รู้ว่าเป็นใครเขาจำจังหวะการเดินนั้นได้ดี ก้องภพหยุดอยู่ข้างโต๊ะ “ยังไม่กลับอีกเหรอ”เสียงทุ้มต่ำถามเมธัชยิ้มเล็กน้อย“ยังมีเอกสารต้องดูอีกนิดครับ”เขาเงยหน้าขึ้นแล้วสายตาของทั้งสองก็สบกันในความเงียบของโรงพักตอนกลางคืนสายตานั้นดูชัดเจนกว่าปกติก้องภพไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ยังยืนอยู่ตรงนั้น ใกล้พอที่เมธัชจะรู้สึกถึงความอบอุ่นจากร่างสูงใหญ่หัวใจของเมธัชเริ่มเต้นแรงเขาพยายามทำตัวเป็นปกติแต่ยิ่งเงียบ ยิ่งรู้สึกถึงการมีอยู่ของอีกฝ่ายก้องภพค่อย ๆ เดินอ้อมโต๊ะมายืนอยู่ข้างเขาใกล้มาก ใกล้จนเมธัชรู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเสื้อเครื่องแบบ เมธัชเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคมของก้องภพกำลังมองเขาอยู่ลึกและนิ่งเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง“เมธัช…”เสียงของก้องภพต่ำกว่าปกติเพียงได้ยินชื่อของตัวเองจากปากคนคนนี้หัวใจของเมธัชก็เต้นแรงขึ้นทันที“ครับ”ก้องภพเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดเบาๆ “ฉันพยายามไม่คิดถึงมัน”เมธัชรู้ทันทีว่าเขาหมายถึงอะไรจูบในคืนนั้น ความทรงจำที่เมธัชไม่เคยลืมแม้แต่วินาทีเดียวก้องภพถอนหายใจเบาๆ“แต่ฉันทำไม่ได้”คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเมธัชสั่นอย่างแรงเขาไม่ทันได้ตอบอะไร ก้องภพก็ยกมือขึ้นแตะเบา ๆ ที่แก้มของเขา สัมผัสนั้นอ่อนโยนอย่างคาดไม่ถึงเมธัชนิ่งไป โลกทั้งใบเหมือนเงียบลง ก้องภพมองเขาอีกครั้ง เหมือนกำลังถามโดยไม่ต้องใช้คำพูดเมธัชไม่ได้ถอย เขาเพียงมองตอบด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักที่เก็บไว้มานาน วินาทีนั้นก้องภพจึงโน้มตัวลงช้า ๆ ริมฝีปากของเขาแตะลงบนริมฝีปากของเมธัชอีกครั้งจูบครั้งนี้ต่างจากครั้งแรกมันไม่ใช่เพียงความสับสนแต่มันมีความตั้งใจอยู่ในนั้นสำหรับเมธัช หัวใจของเขาเหมือนหยุดเต้นไปชั่วครู่ความสุขที่เขาไม่เคยกล้าฝัน กำลังเกิดขึ้นจริงเขารู้สึกถึงความอบอุ่นจากชายที่เขารักมานานความรู้สึกนั้นทำให้ดวงตาของเขาปิดลงช้าๆช่วงเวลาสั้น ๆแต่มีค่ามากกว่าทุกสิ่งเมื่อก้องภพผละออก ทั้งสองยังอยู่ใกล้กันมากเมธัชมองเขาสายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนก้องภพเองก็เหมือนกำลังประหลาดใจกับความรู้สึกของตัวเองแต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ถอยหนีเขาพูดเพียงเบา ๆ “ดูเหมือนฉันจะเริ่มติดมันแล้ว”เมธัชหัวเราะเบาๆ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความสุขที่ซ่อนมานาน “ผมก็ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินประโยคนี้จากคุณ”ก้องภพยิ้มบาง ๆในโรงพักที่มืดและเงียบไม่มีใครเห็นว่าภายใต้เครื่องแบบตำรวจที่เคร่งขรึมหัวใจของชายสองคนกำลังใกล้กันมากขึ้นทุกทีหลังจากคืนที่โรงพักความสัมพันธ์ระหว่างก้องภพกับเมธัชก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนมันไม่ได้ถูกพูดออกมาตรงๆไม่มีคำว่า“คบกัน”ไม่มีคำสัญญาใด ๆแต่ทั้งสองต่างรู้ดีว่าหัวใจของพวกเขาเริ่มผูกพันกันมากกว่าคำว่าเพื่อนแล้วสิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่ความรู้สึกแต่คือ การซ่อนมันในโรงพักทั้งสองยังต้องทำตัวเหมือนเดิมทำงานคู่กันเหมือนเพื่อนสนิทพูดคุยกันตามปกติรักษาระยะห่างต่อหน้าคนอื่น แต่บางครั้ง สายตาที่มองกันเพียงเสี้ยววินาทีกลับมีความหมายมากกว่าคำพูดใดๆเย็นวันหนึ่งหลังเลิกงานทั้งสองไปที่สระว่ายน้ำของสนามตำรวจที่นี่เป็นสถานที่ที่ก้องภพชอบมาออกกำลังกายช่วงค่ำคนเริ่มน้อยแสงไฟจากขอบสระสะท้อนกับผิวน้ำเป็นประกายก้องภพกระโดดลงน้ำก่อนร่างสูงใหญ่เคลื่อนตัวในน้ำอย่างคล่องแคล่วเมธัชยืนมองอยู่ครู่หนึ่งเขามองแผ่นหลังของก้องภพที่กำลังว่ายอยู่ภาพนั้นทำให้หัวใจของเขาอ่อนลงทุกครั้งก่อนที่เขาจะลงน้ำตามน้ำเย็นโอบล้อมร่างกายทันที เมธัชว่ายเข้าไปใกล้ก้องภพทั้งสองหยุดพักที่ขอบสระระยะห่างเพียงไม่กี่สิบเซนติเมตรน้ำหยดจากเส้นผมของก้องภพลงมาที่ใบหน้าเขามองเมธัช สายตานั้นนิ่ง“นายมองฉันแบบนั้นอีกแล้ว”ก้องภพพูดเบา ๆ เมธัชหัวเราะนิดๆ“ผมมองแบบไหน”ก้องภพไม่ตอบทันทีเขาเพียงยกมือขึ้นจับข้อมือเมธัชไว้ใต้น้ำ จนเมธัชได้จับโดนส่วนสำคัญที่มันช่างอบอุ่นแข็งแกร่ง สัมผัสนั้นทำให้หัวใจของเมธัชเต้นแรงแทบจะทะลุไม่มีใครรอบสระมีเพียงเสียงน้ำกระเพื่อมเบาๆใต้น้ำมือของเมธัชยังคงจับของเขาไว้เมธัชรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมลึกลงไปในความรู้สึกที่ห้ามไม่ได้ไม่ใช่น้ำแต่เป็นความรักที่มีต่อผู้ชายตรงหน้าก้องภพดึงเขาเข้ามาใกล้เล็กน้อยจนระยะห่างแทบหายไป“บางครั้ง…”ก้องภพพูดเสียงต่ำ“…ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากอยู่ใกล้นายแบบนี้” เมธัชมองเขา สายตาอ่อนโยน“ผมก็ไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้เหมือนกันครับ”ก้องภพยิ้มบาง ๆก่อนจะปล่อยมือเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน คืนหนึ่งในโรงพักไฟในโถงหลักปิดไปเกือบหมดมีเพียงไฟทางเดินที่ส่องสลัวเมธัชกำลังเดินผ่านทางเดินด้านหลังแต่เมื่อเขาเลี้ยวมุมจู่ ๆมือหนึ่งก็จับข้อมือเขาแล้วดึงเข้ามาในมุมที่มืดกว่าเดิมเมธัชสะดุ้งเล็กน้อยแต่เมื่อเห็นว่าเป็นก้องภพหัวใจของเขากลับเต้นแรงขึ้นทันที“คุณทำผมตกใจนะครับ”เขาพูดเบาๆก้องภพยืนอยู่ใกล้มากใกล้จนเมธัชได้ยินลมหายใจของเขา“ฉันเห็นนายเดินผ่าน”ก้องภพพูด“เลย…”เขาหยุดคำพูดไว้เหมือนกำลังคิดว่าจะพูดอะไรดีเมธัชมองเขาสายตาเต็มไปด้วยความเข้าใจในความเงียบของทางเดินก้องภพจึงค่อยๆ โน้มตัวลงจูบเมธัชอีกครั้งจูบสั้น ๆแต่เต็มไปด้วยความคิดถึงสำหรับเมธัช ช่วงเวลานั้นเหมือนโลกหยุดหมุนเขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีความสุขได้มากขนาดนี้ผู้ชายที่เขารักมานานกำลังยืนอยู่ตรงหน้า ใกล้พอที่จะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นเมื่อจูบจบลง ก้องภพยังคงยืนใกล้สายตาของเขาดูจริงจังกว่าปกติ“เราต้องระวัง”เขาพูดเบาๆ“ถ้าใครเห็น…”เมธัชพยักหน้า“ผมรู้ครับ”แต่ถึงอย่างนั้นหัวใจของเขากลับเต็มไปด้วยความสุขเพราะอย่างน้อยความรักของเขาไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไปก้องภพยกมือแตะไหล่เขาเบา ๆก่อนจะพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้หัวใจของเมธัชอุ่นขึ้นทันที“แต่ถึงต้องระวัง…”“…ฉันก็ยังอยากอยู่ใกล้นาย”ในโรงพักที่เงียบงันไม่มีใครรู้ว่าภายใต้เครื่องแบบตำรวจที่เคร่งขรึมความสัมพันธ์ลับของชายสองคนกำลังลึกซึ้งขึ้นทุกวัน
ยิ่งอ่านยิ่งฟินคนบ้าไรไม่รู้55555 สนุกมากครับ ดีครับ ขอบคุณ อบคุณคับ อบคุณคับ ขอบคุณครับ ขอบคุนครับ {:5_119:} ขอบคุนครับ สนุกมากเลยครับ {:5_146:}{:5_146:}{:5_146:} สนุกมากเลยครับ ขอบคุณค่ะ ยิ่งอ่านยิ่งชอบ น่ารัก และอบอุ่นดีครับ ดี
หน้า:
[1]