เวธัส: เทพบุตรกามวิปริต ผู้พิชิตร่องแม่และหลงไหลในเนื้อย่น 30-33 ครอบครัวที่อบอุ่นและเสียวกับแม่เล็กๆ
บทที่ 30: การกลับคืนสู่โลกสองใบแสงแดดของช่วงสายวันอาทิตย์สาดส่องลงมาอย่างเต็มที่ อากาศเริ่มร้อนอบอ้าว แต่สำหรับเวธัสแล้ว เขากลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับมันเลย โลกภายในของเขายังคงอบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งความทรงจำที่เพิ่งผ่านพ้นมาหมาดๆ เขากำลังเดินอยู่บนถนนที่คุ้นเคยในซอยบ้านของตัวเอง ทุกอย่างดูเหมือนเดิม... ต้นไม้... บ้านเรือน... เสียงเด็กๆ ที่วิ่งเล่นกัน... แต่ตัวเขาเองนั้น... ได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิงทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน... เขายังคงรู้สึกได้ถึงความเมื่อยล้าที่หลงเหลืออยู่ตามมัดกล้ามเนื้อ... โดยเฉพาะบริเวณสะโพกและแผ่นหลัง มันคือเครื่องยืนยันถึงสมรภูมิรักอันดุเดือดและยาวนานที่เขาเพิ่งไปพิชิตมา เขารู้สึกได้ถึงความ "ว่างเปล่า" ที่แสนพึงพอใจอยู่ภายในร่างกาย... ความรู้สึกของคนที่ถูกรีดเค้นจนหมดสิ้น... แต่ในขณะเดียวกันก็ได้รับการเติมเต็มอย่างสมบูรณ์แบบ...ในหัวของเขายังคงฉายภาพซ้ำไปซ้ำมา... ภาพของเรือนร่างที่สง่างามภายใต้ร่างของเขา... สัมผัสของผิวหนังที่นุ่มหยุ่น... รสชาติของ "คุณหญิง"... และความรู้สึกของการถูกโอบรัดจากโพรงสวาทที่ฟิตแน่นจนแทบคลั่ง... เขาเปรียบเทียบความรู้สึกนั้นกับประสบการณ์ครั้งแรกกับป้านวล... มันช่างแตกต่าง... แต่ก็ยอดเยี่ยมไปคนละแบบ...ป้านวลคือไวน์แดงพื้นบ้านที่รสชาติจัดจ้าน ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยพลัง... ส่วนคุณหญิงวิภาคือไวน์ชั้นเลิศที่ถูกบ่มเพาะมาอย่างดี... รสชาติลุ่มลึก นุ่มนวล แต่ก็แฝงไปด้วยความซับซ้อนที่น่าค้นหา...และเขาก็ได้ลิ้มลองมันทั้งสองรสชาติแล้ว...ความคิดนั้นทำให้เลือดในกายของเขาอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง... ลำควยที่เคยอ่อนปวกเปียกไปแล้วเริ่มมีปฏิกิริยาขึ้นมาเล็กน้อย... มันไม่ได้แข็งขืน... แต่เป็นการพองตัวขึ้นอย่างผ่อนคลาย... เป็นสภาพ "ตุง" ที่บ่งบอกถึงความพึงพอใจและสุขภาพทางเพศที่ยอดเยี่ยม...ในที่สุด... เขาก็มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้านของตัวเอง...เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ... สวมหน้ากากของ "ลูกชายที่แสนดี" กลับเข้าไปอีกครั้ง... แล้วเปิดประตูเข้าไป...กลิ่นแรกที่ปะทะเข้ากับจมูกของเขาคือกลิ่นแกงเขียวหวานไก่... ฝีมือแม่ของเขา... ที่เขาจำได้แม่นยำ... มันคือกลิ่นของ "บ้าน"... กลิ่นของความปลอดภัย... และกลิ่นของความปกติสุข... มันช่างแตกต่างจากกลิ่นคาวสวาทที่คละคลุ้งอยู่ในห้องนอนของใครบางคนเมื่อครู่นี้อย่างสิ้นเชิง..."กลับมาแล้วครับ!" เขาตะโกนบอกเข้าไปในบ้านเสียงทีวีที่เปิดอยู่ดังมาจากห้องนั่งเล่น..."อ้าว! ตาเวธ! กลับมาแล้วเหรอลูก!"เสียงที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยของ คุณดวงใจ แม่ของเขาดังขึ้นเป็นคนแรก ร่างท้วมเล็กน้อยของหญิงวัยกลางคนในชุดอยู่บ้านสบายๆ เดินออกมาจากห้องนั่งเล่นเพื่อมาต้อนรับเขา คุณดวงใจคือศูนย์รวมจิตใจของบ้าน... คือผู้หญิงที่มองโลกในแง่ดีและรักลูกชายคนนี้ยิ่งกว่าชีวิต... ในสายตาของเธอ... เวธัสคือเด็กดี... คือความภาคภูมิใจ... คือลูกชายที่สมบูรณ์แบบ... เธอไม่มีวันจินตนาการถึงโลกอีกใบที่ลูกชายของเธอได้ไปเหยียบย่างมา..."เป็นไงบ้างลูก ไปค้างบ้านเพื่อนสนุกไหม?" เธอถามพลางเดินเข้ามากอดเขาเบาๆอ้อมกอดของแม่... มันช่างอบอุ่นและบริสุทธิ์... แตกต่างจากอ้อมกอดที่ร้อนแรงและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาของหญิงสูงวัยสองคนที่เขาเพิ่งจากมา..."สนุกดีครับแม่... ว่าแต่... ทำอะไรกินครับวันนี้ หอมเชียว" เขาแกล้งทำเป็นเปลี่ยนเรื่อง... พลางสูดจมูกฟุดฟิด..."แกงเขียวหวานของโปรดลูกนั่นแหละ... ไปๆ อาบน้ำอาบท่าก่อนไป เดี๋ยวจะได้มากินข้าวพร้อมกัน"เวธัสพยักหน้ารับ... ขณะที่เขากำลังจะเดินขึ้นบันได... เสียงที่ติดจะประชดประชันเล็กน้อยก็ดังขึ้นมาจากโซฟาในห้องนั่งเล่น..."นึกว่าไปติดใจสาวที่ไหนซะอีก... ถึงเพิ่งจะกลับเอาป่านนี้... คุณเดือนมหาวิทยาลัย"เจ้าของเสียงคือ วาวา พี่สาวคนเดียวของเขา... หญิงสาววัยทำงานอายุยี่สิบปลายๆ ที่ยังคงอาศัยอยู่ที่บ้าน... วาวาคือคนที่ทันโลก... ทันคน... และเป็นคนที่มักจะมองน้องชายตัวเองด้วยสายตาที่รู้ทันอยู่เสมอ... เธอนอนเหยียดยาวเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟา... ส่งสายตาจับผิดมาที่เขา..."พูดมากน่าเจ๊... คนยิ่งเหนื่อยๆ อยู่" เวธัสตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ..."เหนื่อย? ไปทำอะไรมาถึงเหนื่อยยะ?" เธอถามต่ออย่างไม่ยอมแพ้ "แค่ไปนอนเล่นเกมบ้านเพื่อนเนี่ยนะ?""ก็เล่นกันทั้งคืนน่ะสิ... ไม่ได้นอนเลย" เขาโกหกหน้าตาย... แต่ในใจกลับนึกไปถึง "การเล่นเกม" อีกรูปแบบหนึ่งที่เขาได้เล่นมาทั้งคืนจริงๆ..."เหรออออ..." วาวาลากเสียงยาว... "แล้วทำไมหน้าตาดูอิ่มเอิบจังเลยล่ะ... เหมือนแมวได้กินปลาย่าง"คำพูดของพี่สาวทำให้เวธัสใจหายวาบ... หรือว่าเธอจะรู้อะไร? ... ไม่สิ... เป็นไปไม่ได้... เธอแค่พูดไปตามประสาเท่านั้น...เขาไม่ได้ตอบอะไร... แต่รีบเดินหนีขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตัวเองทันที...เมื่อเดินผ่านห้องนั่งเล่น... เขาก็เห็นร่างของพ่อ... คุณวิรัช... ที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนเก้าอี้หวายตัวโปรด... คุณวิรัชเป็นข้าราชการบำนาญ... เป็นคนเงียบขรึมและไม่ค่อยแสดงออก... แต่เวธัสก็รู้ดีว่าพ่อรักและภูมิใจในตัวเขามากแค่ไหน..."กลับมาแล้วเหรอ" พ่อทักขึ้นมาสั้นๆ... โดยไม่ได้ละสายตาจากหนังสือพิมพ์..."ครับพ่อ" เขาตอบกลับ...เพียงแค่นั้น... บทสนทนาระหว่างพ่อลูกก็จบลง... มันเป็นแบบนี้เสมอ...ในที่สุด... เขาก็มาถึงที่หลบภัยของเขา... ห้องนอนส่วนตัว...ทันทีที่เขาปิดประตูลง... หน้ากากทั้งหมดที่เขาสวมอยู่ก็ถูกถอดออก...ฟุบ...เขาทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงนอนที่คุ้นเคย... กลิ่นผ้าปูที่นอนที่สะอาดสะอ้าน... ความนุ่มของฟูก... มันคือความสบายที่เขาโหยหา...เขานอนหลับตาลง... ปล่อยให้ร่างกายและจิตใจได้พักผ่อนอย่างแท้จริง...โลกสองใบของเขา... มันช่างแตกต่างกันอย่างสุดขั้ว...โลกใบหนึ่ง... คือโลกของครอบครัวที่อบอุ่น... โลกที่เขาคือความหวังและความภาคภูมิใจ... โลกที่ทุกอย่างดูปกติสุขและสวยงาม...ส่วนโลกอีกใบ... คือโลกแห่งความลับ... โลกที่เขาคืออสูรร้ายผู้กระหายในรสชาติที่ต้องห้าม... โลกที่เต็มไปด้วยความเสี่ยง... ความตื่นเต้น... และสัญชาตญาณดิบ...และเขาก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ในโลกทั้งสองใบนี้... ไปพร้อมๆ กัน...ความคิดนั้น... ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกผิด... หรือสับสน...ตรงกันข้าม... มันกลับทำให้เขารู้สึก... "สมบูรณ์"...บทที่ 31: สายตาของนักล่าในวันธรรมดาหลังจากที่ได้นอนพักเอาแรงไปงีบใหญ่... เวธัสก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายอย่างจริงจัง...เขายืนอยู่ใต้ฝักบัว... ปล่อยให้สายน้ำอุ่นๆ ไหลรินรดร่างกายที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน... เขาใช้สบู่ฟอกไปทั่วทั้งตัว... พยายามจะล้างกลิ่นกายของ "คนอื่น" ที่ยังคงติดอยู่ตามผิวหนังของเขาออกไปให้หมดสิ้น...เมื่อเขาก้มลงทำความสะอาดช่วงล่างของตัวเอง... เขาก็สังเกตเห็นร่องรอยจางๆ... รอยเล็บ... ที่อยู่บนแผ่นหลังและบั้นท้ายของเขา... มันคือหลักฐาน... คือลายเซ็น... ที่คุณหญิงวิภาได้ฝากทิ้งไว้...เขายกยิ้มที่มุมปาก... มันคือรอยแผลแห่งเกียรติยศ...หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยในชุดอยู่บ้านสบายๆ แล้ว... เขาก็เดินลงไปสมทบกับครอบครัวที่โต๊ะอาหาร...มื้อกลางวันของวันอาทิตย์... คือช่วงเวลาที่สมาชิกทุกคนในบ้านจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน..."กินเยอะๆ เลยนะลูก... ดูสิ... ผอมลงไปรึเปล่าเรา" คุณดวงใจตักแกงเขียวหวานใส่จานข้าวให้เขาพูนๆ..."ผอมที่ไหนกันแม่... ตัวจะใหญ่อย่างกับควายอยู่แล้ว" วาวาพูดแขวะ "กินเยอะๆ น่ะดีแล้ว... จะได้มีแรงไปทำเรื่อง... ไม่ดีไม่งาม""วาวา! พูดอะไรกับน้องแบบนั้น!" แม่หันไปดุพี่สาว..."ก็มันจริงนี่แม่... ดูตามันสิ... ขอบตาคล้ำเชียว... เมื่อคืนไม่ได้นอนจริงๆ ด้วย... แต่ไม่ได้นอนเพราะเล่นเกม... หรือเพราะเล่นอย่างอื่น... ก็ไม่รู้นะ" เธอยังคงไม่ยอมหยุด...เวธัสได้แต่ส่ายหัวอย่างระอา... เขารู้ดีว่าพี่สาวของเขาแค่พูดหยอกไปอย่างนั้นเอง... แต่คำพูดของเธอมันก็จี้ใจดำเขาอย่างจัง..."แล้วเรื่องเรียนเป็นยังไงบ้างล่ะเรา" คุณวิรัชถามขึ้นมาบ้าง... เป็นการเปลี่ยนเรื่องไปในตัว..."ก็ดีครับพ่อ... ไม่มีปัญหาอะไร" เขาตอบ...บทสนทนาบนโต๊ะอาหารดำเนินไปอย่างปกติสุข... พูดคุยกันเรื่องดินฟ้าอากาศ... การเมือง... และเรื่องสัพเพเหระทั่วไป...เวธัสพยายามมีส่วนร่วมในบทสนทนา... แต่ในใจของเขานั้น... กำลังล่องลอยไปที่อื่น...ในขณะที่แม่ของเขากำลังก้มลงตักข้าว... เขาเผลอมองไปที่หลังมือของท่าน... เขามองเห็นริ้วรอย... และเส้นเลือดที่ปูดนูนขึ้นมาตามวัย... ภาพนั้น... ทำให้เขาเผลอคิดไปถึงมือของป้านวล... และคุณหญิงวิภา...ความคิดที่วิปริตแล่นผ่านเข้ามาในหัวของเขาเพียงชั่ววูบ... "ถ้าเป็นแม่... จะรู้สึกยังไงนะ?"...เขารีบสลัดความคิดนั้นทิ้งไปทันที... นี่มันเกินเส้นไปแล้ว... ครอบครัวคือพื้นที่ปลอดภัย... คือสิ่งเดียวที่เขาจะไม่มีวันล่วงละเมิด...แต่ถึงกระนั้น... เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า... "ฟิลเตอร์" ในการมองโลกของเขา... มันได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างถาวร...หลังจากที่กินข้าวเสร็จ... แม่ของเขาก็ไหว้วานให้เขาไปซื้อของที่ตลาดสดหน้าปากซอย..."เวธลูก... เดี๋ยวตอนบ่ายๆ ไปซื้อกะทิกับผักให้แม่หน่อยนะ... แม่จะทำขนม""ได้ครับแม่" เขารับคำอย่างว่าง่าย...มันคือโอกาส... ที่เขาจะได้กลับออกไปสู่ "โลกภายนอก" อีกครั้ง...ตลาดสดหน้าปากซอย... คือสถานที่ที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา... และ... "เป้าหมาย"...เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่สบายกว่าเดิม... เสื้อยืดสีเทาธรรมดา... กับกางเกงขาสั้นสีดำ... แล้วขี่มอเตอร์ไซค์คู่ใจของเขาออกจากบ้านไป...ทันทีที่เขามาถึงตลาด... ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเขาก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น...เสียงจอแจของผู้คนและแม่ค้า... กลิ่นคาวของเนื้อสด... กลิ่นหอมของดอกไม้... และกลิ่นเครื่องเทศที่ปะปนกัน... มันคือฉากหลังที่สมบูรณ์แบบ... สำหรับการ "ล่า"...แน่นอนว่า... เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะจู่โจมใคร... เขายังคงอยู่ในช่วง "พักฟื้น"...แต่เขามาที่นี่... เพื่อ "สังเกตการณ์"...สายตาของเขา... ที่บัดนี้เฉียบคมราวนกเหยี่ยว... กวาดมองไปทั่วทั้งตลาด...เขาไม่ได้สนใจกลุ่มเด็กสาวนักศึกษาที่เดินจับกลุ่มหัวเราะคิกคักกันอยู่...แต่สายตาของเขา... กลับไปจับจ้องอยู่ที่......ป้าเจ้าของร้านขายผัก... รูปร่างท้วม... ที่กำลังก้มๆ เงยๆ จัดของ... เผยให้เห็นร่องอกที่อวบอ้วนภายใต้เสื้อคอกระเช้า......คุณนายร่างเล็กที่มาเดินตลาดกับคนใช้... อายุอานามน่าจะห้าสิบปลายๆ... แต่งตัวดี... แต่แววตากลับดูเศร้าสร้อยและว้าเหว่......หรือแม้กระทั่งยายแก่ผมขาวโพลน... ที่นั่งหลังค่อมขายหมากพลูอยู่เงียบๆ ที่มุมหนึ่งของตลาด... ผิวหนังที่เหี่ยวย่นของท่าน... มันช่างดูน่าสัมผัสในสายตาของเขา...เขากำลัง "คัดเลือก"... เขากำลัง "ประเมิน"...ในหัวของเขากำลังจินตนาการไปต่างๆ นานา... ถ้าเป็นป้าร้านผัก... รูหีของแกคงจะหลวม... แต่ก็น่าจะเต็มไปด้วยน้ำเงี่ยน... ถ้าเป็นคุณนายคนนั้น... ภายในของเธอคงจะยังฟิตอยู่... เพราะไม่ค่อยได้ใช้งาน... ส่วนยายขายหมากพลู... เขาไม่กล้าจินตนาการต่อ...หลังจากที่ซื้อของให้แม่จนครบแล้ว... เขาก็ขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้าน...ระหว่างทาง... เขาผ่านสวนสาธารณะเล็กๆ ที่อยู่ท้ายซอย...และเขาก็เห็นภาพหนึ่ง... ที่ทำให้เขาต้องชะลอรถ...บนม้านั่งตัวหนึ่ง... มีหญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่เพียงลำพัง... อายุของเธอน่าจะใกล้เคียงกับป้านวล... ราวๆ เจ็ดสิบปี... เธอนั่งเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย... แววตาของเธอดูเศร้า... และเต็มไปด้วยความเหงา...ในจังหวะนั้นเอง... เธอก็หันมา...สายตาของพวกเขาสบกัน... เพียงชั่ววินาที...หญิงชราคนนั้นรีบหลบสายตาของเขาทันที... ใบหน้าที่เหี่ยวย่นของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ... ราวกับเด็กสาวที่ถูกจับได้ว่าแอบมองคนที่ชอบ...มันคือปฏิกิริยาเล็กๆ... ที่อาจจะไม่มีความหมายอะไรเลยสำหรับคนอื่น...แต่สำหรับเวธัส...มันคือ "สัญญาณ"...มันคือประกายไฟ... ที่พร้อมจะถูกจุดให้ลุกโชน...เขายกยิ้มที่มุมปาก...การล่าครั้งต่อไป... ดูเหมือนว่าจะได้เป้าหมายแล้ว... บทที่ 32: ประกายไฟต้องห้ามเวธัสขี่มอเตอร์ไซค์กลับเข้าบ้านด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน... ในมือของเขาคือถุงกับข้าวที่คุณแม่สั่ง... แต่ในหัวของเขานั้น... คือภาพของหญิงชราแปลกหน้าที่นั่งอยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะ... แววตาที่ว้าเหว่... และปฏิกิริยาที่เขินอายเมื่อสบตากับเขา...มันคือ "สัญญาณ"...เขารู้สึกได้ถึงมัน... สัญชาตญาณของนักล่าในตัวเขากำลังส่งเสียงร้องคำราม... มันบอกเขาว่าผู้หญิงคนนั้น... คือประตูบานต่อไป...ความคิดนั้นทำให้เลือดในกายของเขาอุ่นซ่าน... ลำควยที่สงบนิ่งอยู่ในกางเกงเริ่มพองตัวขึ้นเล็กน้อย... เป็นการเตรียมพร้อม... เป็นการขานรับต่อ зов แห่งพงไพร...เมื่อเขาเดินเข้าครัว... ก็พบว่าคุณดวงใจกำลังเตรียมส่วนผสมสำหรับทำขนมอย่างขะมักเขม้น... กลิ่นหอมหวานของน้ำกะทิที่เคี่ยวกับน้ำตาลปี๊บลอยอบอวลไปทั่ว... มันคือกลิ่นของ "บ้าน"... กลิ่นของความอบอุ่นและปลอดภัย..."มาแล้วเหรอลูก... เร็วทันใจจริงๆ" คุณดวงใจหันมายิ้มให้... รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักอันบริสุทธิ์..."ได้ของมาครบเลยครับแม่" เขาวางถุงกับข้าวลงบนโต๊ะ... แล้วยืนดูแม่ของเขาทำขนมต่อ...เขายืนพิงเคาน์เตอร์ครัว... มองดูแผ่นหลังที่คุ้นเคย... มองดูมือที่เหี่ยวย่นไปตามวัยแต่ก็ยังคงคล่องแคล่วของแม่... มือคู่ที่เคยป้อนข้าวป้อนน้ำ... มือคู่ที่เคยโอบกอดปลอบประโลมเขาในยามที่ร้องไห้...มันคือภาพที่แสนจะธรรมดา... คือภาพของลูกชายที่ยืนดูแม่ทำอาหารในวันหยุดสุดสัปดาห์...แต่ในใจของเวธัส... "ฟิลเตอร์" ที่บิดเบี้ยวของเขา... กำลังทำงาน...เขาเผลอเปรียบเทียบ... แผ่นหลังของแม่... กับแผ่นหลังของคุณหญิงวิภา... บั้นท้ายของแม่... กับบั้นท้ายของป้านวล... เขากำลังประเมิน... กำลังวิเคราะห์... โดยไม่รู้ตัว..."เวธลูก..." เสียงของแม่ปลุกเขาจากภวังค์ "...ช่วยหยิบถาดให้แม่หน่อยได้ไหมลูก... มันอยู่บนชั้นบนสุดนั่นน่ะ... แม่เอื้อมไม่ถึง"คุณดวงใจชี้ไปยังตู้เก็บของที่แขวนอยู่บนผนัง... ถาดสแตนเลสใบใหญ่วางอยู่บนชั้นที่สูงที่สุด..."ได้ครับแม่" เขารับคำอย่างว่าง่าย...เขาเดินเข้าไปด้านหลังของแม่... ซึ่งกำลังยืนหันหน้าเข้าหาตู้อยู่...พื้นที่ในครัวนั้นค่อนข้างคับแคบ... และเพื่อที่จะเอื้อมหยิบของบนชั้นสูงสุดได้... เขาจำเป็นต้องเข้าไปประชิดตัวเธอ...เขาเหยียดแขนที่แข็งแรงของเขาขึ้นสุดแขน... กล้ามเนื้อแขนและแผ่นหลังนูนขึ้นเป็นสัน... ร่างกายท่อนบนของเขาอยู่เหนือศีรษะของแม่...และในวินาทีนั้นเอง... มันก็เกิดขึ้น...เพราะความสูงที่แตกต่างกัน... และตำแหน่งที่ยืนชิดกันจนแทบจะไม่มีช่องว่าง...เป้ากางเกงของเขา... ที่มีลำควยในสภาพกึ่งอ่อนกึ่งแข็งบรรจุอยู่ภายใน... ได้กดแนบลงไปบนบั้นท้ายที่อวบอิ่มและนุ่มนิ่มของแม่... อย่างพอดิบพอดี...มันคือการสัมผัสโดยบังเอิญ... คืออุบัติเหตุที่เกิดจากสภาพแวดล้อมที่จำกัด..."นั่นแหละลูก... อันนั้นแหละ... ขอบใจมากจ้ะ" คุณดวงใจพูดขึ้น... โดยไม่ได้มีทีท่ารู้สึกรู้สาอะไรกับการสัมผัสนั้นเลยแม้แต่น้อย... สำหรับเธอ... มันก็แค่ลูกชายที่ตัวสูงใหญ่กำลังช่วยหยิบของให้เท่านั้น...แต่สำหรับเวธัส...วินาทีที่เป้ากางเกงของเขาสัมผัสได้ถึงเนื้อนิ่มๆ ที่คุ้นเคยนั้น...ราวกับมีสายฟ้าแรงสูงฟาดลงมากลางร่างของเขา!ความรู้สึกที่แล่นผ่านเข้ามา... มันช่างแตกต่าง... แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา...มันไม่ใช่ความรู้สึกนุ่มหยุ่นที่ร่วงโรยของป้านวล... และไม่ใช่ความรู้สึกนุ่มนิ่มที่ยังคงความกระชับของคุณหญิงวิภา...แต่มันคือความรู้สึกที่ "คุ้นเคย"... คือเนื้อหนังมังสาที่อุ้มชูเขามาตั้งแต่เกิด... คือร่างกายของผู้หญิงที่ให้กำเนิดเขา...ความคิดนั้น... คือประกายไฟต้องห้าม...และประกายไฟนั้น... ก็ได้จุดชนวนระเบิดปรมาณูลูกใหญ่ที่สุด... ในร่างกายของเขา...ลำควยของเขา... ที่ก่อนหน้านี้อยู่ในสภาพแค่ตุงนูนธรรมดา... บัดนี้มันกลับตอบสนองต่อสัมผัสต้องห้ามนั้น... อย่างรวดเร็ว... และรุนแรง... อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...เขารู้สึกได้ถึงเลือดที่สูบฉีดเข้าไปในแกนกลางของร่างกายอย่างบ้าคลั่ง... มันพองตัว... ขยายขนาด... และแข็งขืนขึ้นมาอย่างเต็มพิกัด... ในเวลาเพียงเสี้ยววินาที...ความแข็งแกร่งของมัน... ดันเป้ากางเกงจนตึงเปรี๊ยะ... และบดเบียดเข้ากับบั้นท้ายของแม่... อย่างโจ่งแจ้ง..."!!!"สมองของเวธัสขาวโพลน... หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ...นี่มันเหี้ยอะไรกันวะเนี่ย?! นี่มันแม่กูนะเว้ย!ความรู้สึกผิดบาป... ความรู้สึกขยะแขยงตัวเอง... มันถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง...แต่ในขณะเดียวกัน... เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า...เขากำลัง "เงี่ยน"...เงี่ยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต...ความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่างในตอนนี้... มันรุนแรงกว่าตอนที่เขาเย็ดกับป้านวล... และรุนแรงกว่าตอนที่เขาเย็ดกับคุณหญิงวิภา... เป็นร้อยเท่าพันเท่า...เพราะมันคือความเสียวซ่านที่เกิดจาก "การละเมิด"... การละเมิดข้อห้ามที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของมนุษยชาติ...ภาพในหัวของเขาตัดสลับไปมา... ภาพของเขากำลังกระแทกควยเข้าไปในรูหีที่เหี่ยวย่นของป้านวล... ภาพของเขากำลังฉีดน้ำควยเข้าไปในร่างกายของคุณหญิงวิภา... แต่ภาพเหล่านั้น... กลับดูจืดชืดไปในทันที... เมื่อเทียบกับจินตนาการอันน่าสยดสยองที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวของเขาในตอนนี้..."ถ้า... ถ้าได้เย็ดหีของแม่... มันจะรู้สึกยังไงวะ?"ความคิดนั้น... ทำให้ลำควยของเขากระตุกตุบๆ...เขารีบหยิบถาดลงมาจากชั้นวาง... แล้วรีบผละตัวออกจากร่างของแม่ในทันที... ราวกับว่าร่างกายของท่านเป็นของร้อน..."อ่ะ... นี่ครับแม่" เขาพูดเสียงสั่น... พยายามจะไม่สบตา..."ขอบใจมากลูก" คุณดวงใจรับถาดไป... โดยไม่ได้สังเกตเห็นถึงความผิดปกติของลูกชายเลยแม้แต่น้อย... "เอ้า! แล้วเราจะรีบไปไหนน่ะ... ไม่รอกินขนมก่อนเหรอ?"เธอถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเขากำลังจะวิ่งหนีออกจากครัว..."ผม... ผมปวดท้องน่ะแม่! ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน!"เขาตะโกนตอบกลับไป... แล้วรีบวิ่งหนีขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเองทันที... ทิ้งให้แม่ของเขายืนงงอยู่เพียงลำพัง...ปัง!เขากระแทกประตูห้องนอนปิดดังลั่น... แล้วทรุดตัวลงพิงบานประตู... หอบหายใจอย่างหนักหน่วง...เขาก้มลงมองเป้ากางเกงของตัวเอง...ลำควยของเขายังคงแข็งขืนเต็มที่... มันปูดนูนออกมาจนน่าเกลียดน่ากลัว... ดิ้นตุบๆ อยู่ในกางเกง... ราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตที่กระหายเลือด...เขายกมือขึ้นตบหน้าตัวเองอย่างแรง..."ไอ้เหี้ยเวธ! มึงคิดเหี้ยอะไรของมึงวะเนี่ย!"เขาขยะแขยงตัวเอง... เขาสมเพชตัวเอง...แต่ในขณะเดียวกัน... เขาก็ปฏิเสธหยาดน้ำเงี่ยนใสๆ ที่เริ่มซึมออกมาจากปลายหัวควยของเขาไม่ได้...เขาได้ค้นพบความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเกี่ยวกับตัวเองแล้ว...ความปรารถนาของเขา... มันไม่ได้หยุดอยู่แค่ "หญิงชรา" อีกต่อไปแล้ว...แต่มันคือ... "การละเมิดข้อห้าม"...และในวันนี้... เขาก็ได้ค้นพบแล้วว่า... ข้อห้ามที่ยิ่งใหญ่ที่สุด... ก็คือสิ่งที่ทำให้เขาเกิดอารมณ์ได้รุนแรงที่สุดเช่นกัน...บทที่ 33: ปณิธานของนักล่าเวธัสใช้เวลาอยู่ในห้องนอนของตัวเองนานเกือบชั่วโมง... เขาเดินวนไปวนมา... เหมือนหนูติดจั่น...ในหัวของเขายังคงสับสนวุ่นวาย... ภาพเหตุการณ์ในครัวเมื่อครู่... มันยังคงฉายซ้ำไปซ้ำมา... ไม่หยุด...สัมผัสของบั้นท้ายที่นุ่มนิ่มของแม่... ความรู้สึกผิดบาปที่แล่นไปทั่วร่าง... และการแข็งตัวอย่างรุนแรงของลำควย... ทุกอย่างมันยังคงชัดเจน... ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา...เขาทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียง... ยกมือขึ้นกุมขมับ..."กูเป็นเหี้ยอะไรไปวะเนี่ย?" เขาพึมพำกับตัวเองในตอนแรก... เขาคิดว่าเขาแค่มีรสนิยมที่แตกต่าง... เขาแค่ชอบผู้หญิงที่อายุมากกว่า... มันเป็นแค่ความชอบส่วนตัว... ไม่ได้เดือดร้อนใคร...เขาเริ่มต้นจากป้านวล... มันคือการทดลอง... คือการเปิดโลกใบใหม่...จากนั้นก็มาต่อที่คุณหญิงวิภา... มันคือการตอกย้ำ... คือการยืนยันว่า... นี่แหละคือทางของเขา...เขาสนุก... เขามีความสุข... เขารู้สึกว่าตัวเองได้เติมเต็ม...แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับแม่ในวันนี้... มันได้เปลี่ยนทุกอย่างไป...มันไม่ใช่แค่เรื่องของ "อายุ" อีกต่อไปแล้ว...ถ้ามันเป็นแค่เรื่องของอายุ... ทำไมเขาถึงไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับอาจารย์ที่มหาวิทยาลัย? หรือกับคุณป้าคนอื่นๆ ที่เขาเคยเจอ?ทำไมมันต้องมาเกิดขึ้นกับ "แม่" ของตัวเอง?คำตอบ... มันค่อยๆ ชัดเจนขึ้นมาในหัวของเขา... ชัดเจนจนน่ากลัว...เพราะแม่... คือ "ข้อห้าม" ที่สูงสุด...ความสัมพันธ์ระหว่างแม่กับลูก... คือสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์... คือสิ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้วว่าห้ามล่วงละเมิด...และการได้ "เฉียด" เข้าไปใกล้การละเมิดข้อห้ามนั้น... แม้จะเป็นเพียงอุบัติเหตุ... มันกลับสร้างความตื่นเต้น... สร้างความเสียวซ่าน... ให้กับเขา... ได้รุนแรงกว่าการ "เย็ด" จริงๆ เสียอีก...เขากำลังเสพติด... ไม่ใช่แค่เซ็กส์...แต่เขากำลังเสพติด "การทำลายกฎ"...ยิ่งกฎข้อไหนศักดิ์สิทธิ์มากเท่าไหร่... การได้เข้าใกล้การทำลายมัน... ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกมีอำนาจ... รู้สึกตื่นเต้น... มากขึ้นเท่านั้น...นี่คือความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเกี่ยวกับตัวตนของเขา...แล้วเขาจะทำอย่างไรต่อไป?เขาจะปล่อยให้ความคิดที่สกปรกโสมมนี้กัดกินจิตใจของเขาต่อไปเรื่อยๆ หรือ? เขาจะมองหน้าแม่ของตัวเองได้อย่างไร? เขาจะใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไปได้อย่างไร?ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว... "หรือว่า... กูควรจะลองดูสักครั้ง?"ไม่!เขาสะบัดหัวอย่างแรง... ไล่ความคิดที่ชั่วร้ายที่สุดนั้นออกไป...ไม่ได้! จะเป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด!เขาอาจจะเป็นไอ้โรคจิต... เขาอาจจะรสนิยมวิปริต... แต่เขาก็ยังคงมีความเป็น "ลูก" หลงเหลืออยู่...เขาจะไม่ยอมทำลายครอบครัว... เขาจะไม่ยอมทำลายผู้หญิงที่รักเขาที่สุดในโลก... ด้วยความเงี่ยนโง่ๆ ของตัวเองเด็ดขาด...แต่แล้ว... เขาจะจัดการกับความรู้สึกนี้ได้อย่างไร?ความปรารถนาที่มืดดำนี้... มันได้ถูกจุดขึ้นมาแล้ว... และมันก็ต้องการที่ลง...และในวินาทีนั้นเอง... ภาพของหญิงชราที่สวนสาธารณะก็แวบกลับเข้ามาในหัวของเขาอีกครั้ง...แววตาที่ว้าเหว่... ท่าทางที่โดดเดี่ยว... และปฏิกิริยาที่เขินอาย...ใช่แล้ว...นั่นคือทางออก...เขาจะต้องหา "ที่ลง" ให้กับความปรารถนาที่บิดเบี้ยวนี้...เขาจะต้อง "ล่า"...การล่า... คือสิ่งเดียวที่จะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของเขาออกจาก "เป้าหมายต้องห้าม" ที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดได้...เขาจะต้องหาหญิงชราคนอื่น... คนที่เป็นคนแปลกหน้า... คนที่ไม่มีความผูกพัน... คนที่เขาสามารถ "ใช้" เป็นเครื่องระบายอารมณ์ได้อย่างเต็มที่... โดยไม่ต้องรู้สึกผิดบาปเท่ากับการคิดอกุศลกับแม่ของตัวเอง...หญิงชราที่สวนสาธารณะคนนั้น... คือเป้าหมายที่สมบูรณ์แบบ...ความคิดของเขาเปลี่ยนจากความสับสนวุ่นวาย... กลายเป็นการวางแผน...เขาจะต้องกลับไปที่สวนสาธารณะนั่นอีกครั้ง... ในวันพรุ่งนี้... ในช่วงเวลาเดิม...เขาจะต้องไปดูว่า... เธอยังอยู่ที่นั่นรึเปล่า...ถ้าอยู่... เขาจะทำอย่างไรต่อ?เขาจะเข้าไปทัก... จะเข้าไปคุย... จะเริ่มต้น "เกม" บทใหม่นี้อย่างไร?ความคิดเกี่ยวกับการล่าครั้งใหม่... มันค่อยๆ กลบความรู้สึกผิดบาปที่มีต่อแม่ลงไป... และแทนที่มันด้วยความตื่นเต้นระลอกใหม่...ลำควยของเขาที่อ่อนตัวลงไปแล้ว... เริ่มกลับมาแข็งตัวขึ้นอีกครั้ง...แต่ครั้งนี้... มันคือการแข็งตัวของ "นักล่า"... ที่ได้กำหนดเป้าหมาย... และพร้อมที่จะออกปฏิบัติการแล้ว...เขาลุกขึ้นยืน... เดินไปที่หน้าต่าง... มองออกไปยังทิศทางของสวนสาธารณะแห่งนั้น...แววตาของเขาเปลี่ยนไป...จากความสับสน... กลายเป็นความมุ่งมั่น...สนุกมากครับ ขอบคุณครับ {:5_136:}{:5_136:} ขอพะคุน สนุกมากครับ เจ๋ง ชอบครับ อยากให้เขียนแนวแม่ลูกอีก มีต่ออีกไหมคับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]