⚠️ คำเตือน เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง ที่ไม่ได้มีเจตนาบิดเบือนหรือส่งเสริมความเชื่อในทางที่ผิด
เหตุการณ์และบุคคลไม่ได้มีตัวตนจริง เรื่องนี้เป็นแนว Taboo มีเหตุการณ์เกี่ยวกับพระ
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน งดดราม่าครับ
.................................................................................................................................................................................
ตีสามครึ่ง...เวลาที่ความมืดพยายามจะยื้อยุดแสงสว่างของวันใหม่เอาไว้ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ความร้อนรุ่มจากสัมผัสของไอ้กล้าเมื่อคืนยังคงกรุ่นอยู่ในกายแต่มันถูกทับซ้อนด้วยความตั้งใจอันแรงกล้า
ผมจัดแจงห่มจีวรให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนจะก้าวออกจากกุฏิเพื่อไปดักรอท่านเจ้าอาวาสที่ศาลาไม้
ความเงียบของวัดป่าช่วยให้ใจผมสงบขึ้นเล็กน้อยผมเห็นท่านเจ้าอาวาสเดินออกมาจากกุฏิเพื่อเตรียมทำวัตรเช้า
ผมไม่รอช้ารีบคลานเข้าไปกราบแทบเท้าท่านด้วยหัวใจที่เต้นรัว
"หลวงพ่อครับ...ผมมีเรื่องสำคัญจะกราบเรียน"
ผมตัดสินใจระบายความอึดอัดที่กัดกินใจออกมาผมอธิบายถึงความผิดพลาดและกิเลสที่ผมไม่อาจก้าวข้ามได้
แม้จะไม่ได้ลงรายละเอียดลึกซึ้งถึงบทรักริมกำแพงวัดแต่แววตาสั่นระริกและท่าทางที่ยอมรับความพ่ายแพ้ต่อโลกีย์ของผม
มันชัดเจนเกินกว่าจะปิดบังได้
"ผมกระทำความผิดหนักหนาเหลือเกินครับหลวงพ่อจิตใจของผมไม่อาจยอมรับตัวเองในฐานะนักบวชได้อีกต่อไปแล้ว
ผมไม่อยากให้ผ้าเหลืองต้องมัวหมองเพราะคนอย่างผม"
ท่านเจ้าอาวาสหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งท่านมองสบตาผมด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยเมตตาและร่องรอยของการอาวุโส
ที่มองเห็นโลกมานับไม่ถ้วนท่านไม่ได้ดุด่า ไม่ได้แสดงอาการรังเกียจเหมือนท่านจะมองเห็นเจตจำนงที่แท้จริง
ในดวงตาของผมมานานแล้ว
"เอาไว้ก่อนนะหลวงพี่ผมเข้าใจความอึดอัดใจของท่าน" ท่านเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น
"หลังบิณฑบาตฉันเช้าเรียบร้อยแล้ว ผมจะจัดการให้...ตอนนี้ขอให้มีสติอยู่ในเพศสมณะให้ตั้งมั่นไว้ก่อนนะ"
คำพูดของท่านเหมือนน้ำเย็นที่รดลงบนกองไฟที่สุมอยู่ในอกผมกราบท่านอีกครั้งด้วยความตื้นตันใจ
แม้จะเป็นเพียงไม่กี่ชั่วโมงสุดท้ายที่ผมจะอยู่ใต้ร่มกาสาวพัสตร์แต่มันคือช่วงเวลาที่ผมจะจดจำไว้ว่า
ครั้งหนึ่งผมเคยพยายาม...แต่สุดท้ายหัวใจของผมมันเลือกทางเดินอื่น
.
.
.
หลังจากที่ลาสึกออกมาความรู้สึก "เบา" มันไม่ใช่แค่ร่างกายที่ไร้ผ้าเหลืองแต่มันคือใจที่ไม่มีพันธนาการ ผมพาไอ้กล้าติดรถกลับมาที่บ้านท่ามกลางสายตาขี้สงสัยของพ่อกับแม่
"นี่ใครน่ะลูก? แล้วทำไมหนีบกลับมาด้วย?"
"ไอ้กล้าครับแม่เด็กที่วัด มันคอยดูแลผมตอนบวช เห็นมันขยันแต่ตอนนี้ไม่มีงานทำ
ผมเลยชวนมาช่วยดูแลสวนส้มหลังบ้านเราให้มันนอนที่กระท่อมท้ายสวนนั่นแหละครับ"
ผมตอบปัดไปแบบเนียนๆไอ้กล้ารีบยกมือไหว้ ก้มหน้าก้มตาทำเป็นเด็กวัดผู้เรียบร้อยแต่อย่าให้ใครเผลอเชียว...
สายตาที่มันแอบชำเลืองมองผมตอนเดินเข้าบ้านมันคือสายตาของเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อชัดๆ
คืนแรกในฐานะฆราวาสเต็มตัวผมแอบย่องออกจากบ้านใหญ่ตอนดึกสงัด มุ่งหน้าไปยังกระท่อมท้ายสวนที่ไอ้กล้านอนอยู่
แสงจันทร์รำไรส่องให้เห็นเงาคนร่างหนาที่นั่งรออยู่ตรงระเบียงไม้
หลงพี่ใจเด็ดมาก
ผ้าเหลืองกับเด็กหนุ่ม มันก็เลือกไม่ยากนะคับ 55555 ขอบคุณครับ สนุกมากครับ จบแล้ววว {:5_120:}{:5_146:}{:5_146:}{:5_120:} น่าสนใจครับ จบแบบแฮปปี้สุดๆ ดีจังครับ ขอบคุณครับ เด็กหื่นได้ใจจริงๆ ชอบมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ไม่คิดว่าตอนแถมตอนี้ อ่านไปใจฟูไปยิ้มมมไปคับอิจฉาจังน้อ บทรักเนี้ยะทำเอาผมเมื่อยมืออีกแล้วคับบบผม5555
เป็นอีกตอนที่ขอบคุนอย่างแรงคับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ