ติว "รัก" นักเลง ตอนที่ 3 อุบัติเหตุ
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย พรรนิกา เมื่อ 2026-3-14 19:02ตอนที่ 3
อุบัติเหตุ
ทั้งสองเดินออกมาจากช่องแคบด้านหลังโรงยิม พื้นที่บริเวณนั้นกลับมาเงียบเหมือนเดิมแล้ว เหลือเพียงสายลมยามเย็นที่ผัดผ่านกองเศษไม่เศษเหล็กที่วางระเกะระกะอยู่แถวนั้น
ภีมถอนหายใจออกมาแรง ๆ เหมือนตัวเองเพิ่งหลุดพ้นจากเรื่องเสี่ยงตายมาไม่นาน ก่อนจะหันไปมองหน้าเจ้าตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด และในทันทีที่สบโอกาศ
"นี่นาย"
คิรินที่กำลังเดินนำหน้าอยู่ถึงกับชะงัก ภีมรีบเดินตามเขาไปอย่างลุกลน
"เรื่องทั้งหมดเมื่อกี้น่ะ"
น้ำเสียงของภีมแข็งกร้าวขึ้นเรื่อย ๆ
"มันเป็นเพราะนายทั้งนั้นเลยนะ!"
ก่อนที่อีกฝ่ายจะหันมามอง สายตาคมคู่นั้นยังคงดูนิ่งเฉยเหมือนเดิม
"ฉันแค่ผ่านมาเฉย ๆ"
ภีมเริ่มร่ายยาว ปากบางขยับพูดไม่ยอมหยุดเพื่อหวังจะสั่งสอนคนตรงหน้า และต้องการให้ยอมขอโทษเขาแต่โดยดี
"แล้วอยู่ดี ๆ ก็โดนลากให้หนี โดนพวกนั้นไล่จะฆ่า แล้วต้องไปแอบในซอกแคบบ้า ๆ นั้นกับนายอีก!"
คิรินยืนฟังเงียบ ๆ เหมือนจะไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร ซึ่งนั่นทำให้ภีมที่หงุดหงิดอยู่แล้วยิ่งหงุดหงิดขึ้นกว่าเดิมไปอีก
"นายควรจะขอโทษฉันสักคำไหม!"
ภีมพูดจบก็ยกมือดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อย สายตาจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ทำเอาคิรินถึงกับถอนหายใจเบา ๆ ยอมเอ่ยปาก
"ขอโทษ"
คำตอบสั่น ๆ หลุดออกมาจากปากของคนที่ขึ้นชื่อว่าไม่เคยก้มหัวให้ใคร แต่ตอนนี้เข้ากลับเอ่ยคำขอโทษออกมาอย่างง่ายดาย ทำเอาภีมถึงกับชะงัก เขาไม่อยากจะเชื่อว่าอีกฝ่ายจะพูดคำนี้ออกมาตรง ๆ
แต่ก่อนที่ภีมจะทันได้พูดอะไรต่อ คิรินก็หันหลังเตรียมจะเดินออกไปแล้ว
"เดี๋ยว!" เสียงภีมดังขึ้น
"อะไรของมึงอีก"
น้ำเสียงของคิรินเริ่มใส่อารมณ์เล็กน้อย ก่อนที่ภีมอ้าปากจะพูด แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยคำไหนออกไป สายลมพัดแรงจนเกิดเสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ เสียงดังอยู่เหนือศีรษะของภีม
กึก...
ทั้งสองรีบเงยหน้าขึ้นแทบพร้อมกัน เหล็กแท่งยาวที่พาดกับกำแพงอยู่ด้านข้างดูเหมือนจะเสียสมดุล ก่อนจะค่อย ๆ ถูกแรงลมพัดไหลเอนลงมาหาภีมที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
"เฮ้ย-!"
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ภีมเองยังไม่ทันตั้งตัว แต่จู่ ๆ ร่างของเขาก็ถูกกระชากออกไปด้านข้างอย่างแรง
ปัง!
เสียงเหล็กกระแทกพื้นดังลั่น ภีมเสียหลักล้มลงกับพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอย่างตาตื่นกับสิ่งที่เห็น ภาพตรงหน้าทำให้ภีมเบิกตากว้าง คิรินยืนอยู่ตรงนั้น แท่งเหล็กที่หล่นลงมาเฉี่ยวฟาดศีรษะของเขาไปอย่างแรง จนเลือดสีแดงสดค่อย ๆ ไหลลงมาตามขมับ
"เฮ้ย-!"
ภีมรีบวิ่งเข้าไปหาคิรินอย่างร้อนใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลกลัว
"นายเป็นอะไรไหม!"
คิรินยกมือขึ้นแตะศีรษะของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะมองเลือดที่ติดบนปลายนิ้วอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก
"แค่ถลอกนิดหน่อยเอง เราไปกันเถอะ"
เขาพูดเหมือนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สำหรับภีมแล้ว มันเป็นเรื่องใหญ่โตที่สุดที่เขาเคยเจอมา
"นิดหน่อยบ้าอะไรของนายอะ!"
"เลือดออกขนาดนี้เนี่ยนะ!"
ภีมรีบล้วงกระดาษทิชชูจากกระเป๋ามากดไว้ที่แผลของคิรินทันที ทั้งสองสบตากันคิรินรับรู้ได้ถึงความร้อนใจไม่น้อยของภีม
"นายต้องไปโรงพยายบาลนะ!"
"ไม่ต้องหรอกบอกแล้วไงว่านิดเดียวเอง"
"ต้อง!" ภีมขึ้นเสียงสูง
ทำเอาคิรินสะดุ้งวาบไปทั้งตัว สายตาจ้องมองคนตรงหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลไม่วางตา
"ถ้านายไม่ดึงฉันเมื่อกี้ คนที่โดนก็คงจะเป็นฉันเองไปแล้ว"
ภีมพูดน้ำเสียงเบาลงเล็กน้อย ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก
"เพราะงั้นนายก็ต้องไปโรงพยาบาลเพื่อให้หมอดูแผล"
เสียงเข้มของภีมดังขึ้นอีกครั้ง คิรินมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็ต้องถอนหายใจเบา ๆ
"ก็ได้"
"แต่มีข้อแม้นายต้องพาฉันไป"
"อืม! ได้สิ"
ด้วยความรู้สึกผิดที่ตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้คิรินต้องเจ็บตัว ภีมก็เลยตอบตกลงอย่างไม่ลังเล ส่วนคิรินเองถ้าเป็นตัวต้นเขาจริง ๆ แผลแค่นี้เขาไม่มีวันไปโรงพยาบบาลให้เป็นเรื่องใหญ่โตเด็ดขาด
แต่ครั้งนี้ตัวคิรินเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมเขาต้องเชื่อฟังและทำตามเจ้าหมอนั่นเพราะเหตุผลใด ทั้ง ๆ ที่ตัวเขาเองก็ไม่เคยทำตามคำสั่งใครเลยสักคน
"เดี๋ยวนะ! ว่าแต่จะไปกันยังไงละ"
ภีมพูดขึ้นพรางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะโทรเรียกรถ
"ไม่ต้องรถฉันอยู่ด้านโน้น!"
พูดจบคิรินก็เดินนำหน้าภีมไปที่รถ เมื่อไปถึงภีมถึงกับตาเบิกกว้าง
"อย่าบอกนะว่านี่คือรถของนาย!"
BMW สีขาวคันหรูจอดอยู่ในโรงรถที่ถูกสร้างเอาไว้เป็นอย่างดี
"อืม"
คิรินเปิดประตูรถพร้อมกับดันภีมเข้าไป
"งั้นฉันไม่ไปแล้วนะ!"
อยู่ ๆ ภีมก็เปลี่ยนใจไม่ไปสะงั้น แต่ก็ไม่ทันแล้วเพราะคิรินยืนดักหน้าประตูรถเอาไว้ ด้วยสายตาที่ขวางโลกสุด ๆ
"ไหนบอกจะพาฉันไปไง!"
"เออ ๆ ไปก็ไปวะ!"
คิรินปิดประตูรถ ก่อนจะเดินอมยิ้มอ้อมไปฝั่งคนขับ ใบหน้าดูขัดแย้งกับบาดแผลบนหัวอย่างสิ้นเชิง
รถเริ่มเคลื่อนตัวออกจากโรงเรียน ภายในรถเงียบลงชั่วครู่ ภีมนั่งกดกระดาษทิชชูที่แผลให้อีกฝ่าย ส่วนคิรินเจ้าของแผลก็นั่งพิงเบาะขับรถอย่างสบายใจ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง คิรินก็พูดขึ้นเบา ๆ ว่า
"นายนี่คือไอ้ตัววุ่นวายชัด ๆ"
ภีมได้ยินทำตาขวางพร้อมจะเถียงกลับทันที
"ก็เพราะนาย-"
ภีมพูดได้แค่นั้นก่อนจะหยุดแล้วถอนหายใจออกมา
"ช่างเถอะ"
คิรินหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง รถแล่นไปตามถนนในช่วงเย็น และภีมเองก็ยังไม่รู้เลยว่า เด็กหนุ่มนักเลงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาชื่ออะไร
จบตอนที่ 3
เป็นไงกันบ้างมาถึงตอนที่สามแล้ว คนอ่านรู้สึกอะไรกันบ้างไหม ลองคอมเมนต์กันมาได้นะ เอาเป็นว่ามาลุ้นกันใน ตอนที่ 4 ห้องฉุกเฉิน
ป.ล. ใครอยากให้ต่อแบบยาว ๆ งั้นลองซาวเสียงกันหน่อยครับ ทั้งหมดมี 25 ตอน
ยิ่งอ่านยิ่งหลงยิ่งน่าติดตาม Panita2540 ตอบกลับเมื่อ 2026-3-14 19:01
ยิ่งอ่านยิ่งหลงยิ่งน่าติดตาม
ขอบคุณ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากๆนะครับ พร้อมอ่านตอนต่อไปมาก มาเลยได้รออ่านละ ต่อเลยได้ไหม ขอบคุณครับ สนุกมากเลยครับ
ขอบคุณครับ ยิ่งอ่านยิ่งหลงยิ่งน่าติดตาม
หน้า:
[1]