บันทึกวสันต์นิรันดร์ - ตอนที่ 11: ราตรีทวีคูณ
บันทึกวสันต์นิรันดร์𓇼 ⋆.˚ 𓆉 𓆝 𓆡⋆.˚ 𓇼ตอนที่ 11: ราตรีทวีคูณณ พระราชวังฤดูร้อน "ซู่เฟิง" ที่เพิ่งสร้างเสร็จสิ้นบนยอดเขาสูง กลิ่นอายของแมกไม้และไอเย็นจากน้ำตกมิอาจดับไฟราคะที่สุมทรวงของสองบุรุษผู้กุมอำนาจเหนือแผ่นดินได้ หลี่เทียนเฉิงและเซียวเหยียนตกลงกันว่าจะพา "ครอบครัว" มาพักผ่อน ทว่าในใจของทั้งคู่กลับมีแผนการที่ลึกล้ำกว่านั้น คือการใช้สถานที่แห่งนี้เป็นโรงชำแหละกามารมณ์ภายใต้กลไกที่พวกเขาออกแบบขึ้นเอง
ห้องบรรทมของฮองเฮาเว่ยหลาน และห้องพักของฮูหยินหลิวถูกจัดวางให้ติดกัน โดยมีผนังไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรคั่นกลาง ทว่าความลับอยู่ที่กลไกฟันเฟืองใต้พื้นดิน เมื่อธูปมายานิรันดร์เริ่มส่งกลิ่นมัวเมาจนสตรีทั้งสองเคลิ้มหลับในนิทรากึ่งฝัน ผนังไม้หนาหนักจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เชื่อมต่อสองห้องให้กลายเป็นโถงระเริงรมย์ขนาดใหญ่
"วันนี้... ข้าจะให้เจ้าเห็นว่ามังกรของข้ามีอานุภาพเพียงใดเมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้า" เทียนเฉิงกระซิบข้างหูเซียวเหยียน ขณะที่ทั้งคู่ยืนประจันหน้ากันโดยมีร่างของสตรีทั้งสองนอนทอดกายอยู่บนเตียงคนละฝั่ง
เมื่อผนังลับเปิดกว้างจนห้องทั้งสองเชื่อมกัน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนภาพเงาของร่างที่กำลังพัวพันกันอย่างบ้าคลั่ง สองบุรุษต่างเร่งเร้า "อาวุธ" ของตนเข้าใส่สตรีใต้ร่างเพื่อข่มขวัญอีกฝ่าย
ฮ่องเต้ผู้ทะนงตนจับฮองเฮาเว่ยหลานให้อยู่ในท่า "ปักษาสยายปีก" ให้นางนอนหงาย ชูขาขึ้นฟ้าแล้วพาดแขนทั้งสองไว้กับขอบเตียง ก่อนจะกระแทก "มังกรทอง" เข้าไปจนสุดลำโคนโดยไม่มีการออมแรง พระองค์จงใจขยี้ส่วนที่อ่อนไหวที่สุดด้วยการ "บดคลึง" เป็นวงกลมขณะที่กระแทกเข้าออก เสียงครางอย่างทรมานของฮองเฮาดังระงมไปทั่วห้อง เทียนเฉิงจ้องมองเซียวเหยียนพลางคำราม
"ดูสิเหยียนเอ๋อร์... ข้าถนัดนักเรื่องการทำให้ 'สิ่งที่อ่อนนุ่ม' ต้องแหลกสลายด้วยความแข็งกร้าวของข้า!"
แม่ทัพหนุ่มคำรามในลำคอด้วยความหึงหวงที่เห็นเทียนเฉิง "รุนแรง" กับสตรีอื่น แม้จะเป็นเมียตนเองก็ตาม เขาจึงแก้คืนด้วยท่า "พยัคฆ์ขย้ำเหยื่อกลางเวหา" เขาอุ้มฮูหยินหลิวขึ้นมาจากเตียง ให้ร่างของนางลอยเด่นอยู่กลางอากาศโดยมีเพียง "พยัคฆ์ทมิฬ" ของเขาเป็นที่ยึดเหนี่ยวเพียงหนึ่งเดียว เซียวเหยียนเหวี่ยงกายกระแทกใส่ฮูหยินอย่างวิปลาสจนร่างของนางสั่นคลอนเหมือนใบไม้ร่วง ทุกลีลาที่เขาใช้คือการโชว์ "พละกำลัง" ที่เทียนเฉิงเคยหลงใหล เพื่อตอกย้ำว่าเขาสามารถ "ควบขี่" ได้ดุดันกว่าใครในแผ่นดิน
ความหึงหวงไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่ตัวเองทำ แต่มันลามไปถึงการให้ "คนอื่น" เข้ามาร่วมสังฆกรรมเพื่อทำลายเกียรติของอีกฝ่ายผ่านร่างสตรี
เมื่อเทียนเฉิงเห็นเซียวเหยียนทำลีลาผาดโผน พระองค์ก็เกิดโทสะประหลาด ทรงเรียก จงป้า ให้ออกมาจากเงามืด "ในเมื่อเจ้าชอบดูนัก... ก็จงดูให้เต็มตา!" เทียนเฉิงสั่งให้จงป้าเข้าประกบฮองเฮาจากด้านหลัง ในขณะที่พระองค์เองขยับไปที่เบื้องหน้า บังคับให้ฮองเฮารับแรงกระแทกจาก "มังกร" สองเล่มที่สอดประสานกันในช่องทางเดียวและช่องทางหลังพร้อมกัน ฮองเฮาเว่ยหลานถึงกับตาค้าง ผิวพรรณที่เคยขาวผ่องเริ่มขึ้นรอยจ้ำแดงและรอยฟันกัดจากความบ้าคลั่งของฮ่องเต้
เซียวเหยียนเห็นภาพนั้นแล้วภาพที่เขาเคยถูกเทียนเฉิงครอบครองก็ผุดขึ้นมา เขาจึงเรียก หานตง เข้ามาทันที "หานตง! มาช่วยข้าสอนบทเรียนให้ฮูหยินเสียหน่อย!" เซียวเหยียนจับฮูหยินหลิวให้นอนตะแคงในท่า "กุญแจซ้อน" แล้วให้หานตงกระแทกเข้าที่จุดลับเบื้องหลังอย่างรุนแรง ส่วนเขาเองก็จ่อพยัคฆ์เข้าที่ปากของนาง บังคับให้นางปรนเปรอเขาอย่างทารุณ ทั้งคู่ต่างใช้เมียของตนเป็น "หุ่นเชิด" เพื่อส่งสาส์นรักที่ปนเปื้อนด้วยความแค้นไปยังอีกฝ่าย
"หีของนางแดงฉานจนน่ารังเกียจ..." เทียนเฉิงกระซิบขณะจ้องมองฮูหยินหลิวที่กำลังถูกรุมสวาท "แต่หีของฮองเฮาเจ้าสิ... มันระบมจนน้ำหล่อลื่นกลายเป็นเลือดจางๆ ไปแล้ว!" เซียวเหยียนตอบกลับด้วยเสียงหอบพร่า ทั้งคู่ต่างงัดไม้ตายสุดท้าย คือการ "กระแทกเน้น" เข้าที่มดลูกของสตรีทั้งสองจนพวกนางกระตุกเกร็งและสลบคาอกไปพร้อมๆ กัน
คืนนั้น พระราชวังฤดูร้อนไม่ได้เย็นสบายตามชื่อ แต่มันกลับร้อนระอุด้วยกลิ่นคาวกามและหยาดเหงื่อที่ไหลริน สตรีทั้งสองนอนไร้สติอยู่บนกองผ้าห่มที่เปียกโชก ขณะที่สองบุรุษยืนหอบหายใจประจันหน้ากันกลางห้องที่ไร้ผนัง กั้นกลางด้วยความเงียบเชียบที่มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหึงหวงที่ยังไม่มอดดับ
ตลอดทั้ง 7 คืนที่พักร้อน สตรีทั้งสองแทบมิได้ลงจากเตียง "กลีบบุปผา" ของพวกนางระบมจนเปลี่ยนเป็นสีคล้ำและบวมช้ำจากการถูก "ควบขี่" แข่งกันของสามี น้ำมันหอมที่ชโลมไว้จนเยิ้มกลับกลายเป็นตัวหล่อลื่นให้เหล่าบุรุษโหมแรงเข้าใส่ได้ไม่หยุดหย่อน
ในคืนสุดท้าย เมื่อผนังลับเลื่อนปิดลง ทิ้งให้สตรีทั้งสองนอนสลบไสลด้วยความบอบช้ำ เทียนเฉิงและเซียวเหยียนกลับมายืนประจันหน้ากันที่ช่องว่างสุดท้ายก่อนผนังจะปิดสนิท สายตาที่สบกันนั้นเต็มไปด้วยความหึงหวงที่ได้รับการระบายออกผ่านร่างของคนอื่น
"พรุ่งนี้... เจ้าต้องชดใช้ให้ข้า เหยียนเอ๋อร์" เทียนเฉิงตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชาทว่าแฝงความใคร่
"กระหม่อมจะรอ... ให้พระองค์เห็นว่ามังกรที่ระบมเป็นอย่างไร" เซียวเหยียนตอบกลับอย่างไม่ลดราวาศอก
ราตรีนั้นจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของสตรี แต่เป็นชัยชนะที่บิดเบี้ยวของสองมหาบุรุษผู้ใช้ความทรมานของผู้อื่นเป็นเครื่องสังเวยความรักที่มีต่อกัน
สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ข อ บ คุ ณ ค รั บ ขอบคุณมากครับ สนุก
หน้า:
[1]