ค๊อกจ๊อกซอย พงศาวดารแห่งชนเผ่า "ลำ" สืบสาย ตอนที่ 7 - วิปปะ "โยก"
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย agogoboy เมื่อ 2026-10-11 23:09ค๊อกจ๊อกซอย พงศาวดารแห่งชนเผ่า "ลำ"สืบสาย ตอนที่ 7 - วิปปะ ”โยก”
อ่านตอนอื่นๆได้ที่ลิ้งค์ข้างล่างนี้นะครับhttps://www.g4guys.com/thread-194067-1-1.html: ตอนที่ 0 - ก่อนพิธีกรรมแรกจะเริ่มhttps://www.g4guys.com/thread-194419-1-1.html: ตอนที่ 1 - ป่า "ดูด" วิญญาณhttps://www.g4guys.com/thread-194748-1-1.html: ตอนที่ 2 - "น้ำแรก" แห่งลำhttps://www.g4guys.com/thread-195235-1-1.html: ตอนที่ 3 - พิธีปลุก "ขน"https://www.g4guys.com/thread-195753-1-1.html: ตอนที่ 4 - ”ลงแขก”https://www.g4guys.com/thread-196489-1-1.html: ตอนที่ 5 - สลับ "รู" รับhttps://www.g4guys.com/thread-198210-1-1.html: ตอนที่ 6 - "เงี่ยน" งำ https://www.g4guys.com/thread-201737-1-1.html: ตอนที่ 8 - สายเลือด "ร่าน"https://www.g4guys.com/thread-203069-1-1.html: ตอนที่ 9 - เบาะแส เมื่อ ดอกเห็ด ”บาน”https://www.g4guys.com/thread-205970-1-1.html: ตอนที่ 10 - พิธีกรรมเปลี่ยนทิศ “รับ” แทน “รุก”https://www.g4guys.com/thread-209150-1-1.html: ตอนที่ 11 - บรรณาการ, บรรณา“กาม”
คืนเดือนมืดเวียนกลับมาอีกครั้ง คืนที่เงาของภูเขากลืนกินแสงดาว คืนที่ลมเงียบสงบไร้การเคลื่อนไหว และชนเผ่า ค๊อกจ๊อกซอย ตกอยู่ใต้ความเงียบงันที่คุ้นเคย พิธีปลุก”ขน” ถูกจัดขึ้นเช่นทุกครั้งในคืนที่มืดมิดไร้แสงจันทร์ ไฟของเปลวเทียนลุกโชน เสียงขานบทเก่าดังสม่ำเสมอทุกท่วงท่าดำเนินไปอย่างถูกต้อง ไม่มีลางร้าย ไม่มีความผิดพลาด จนใกล้ฟ้าโหย่ง หลังเสร็จสิ้น เด็กหนุ่มผู้พึ่งผ่านพิธีกรรมต่างแยกย้ายกลับเรือนด้วยความภูมิใจกับการเปลี่ยนแปลงใหม่ที่เกิดขึ้นกับร่างกายของตนและเชื่อว่าเมื่อคืนนี้…ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี
ใช่... ในคืนนั้นทุกอย่างผ่านไปด้วยดีแต่หามีใครรู้ไม่ว่า มันคือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้น.. และนับจากคืนนั้น ผ่านไปอีก 7 ทิวาและราตรี ทุกอย่างของ ค๊อกจ๊อกซอย กลับไม่เป็นเหมือนอย่างที่เคย...
พรานป่า ที่ออกเดินลึกเข้าไปในป่าทิศเหนือหยุดยืนอยู่หน้าลำธารที่เคยหล่อเลี้ยงหมู่บ้าน สายน้ำเหือดแห้งเหลือเพียงร่องหินเปียกชื้น ราวกับลมหายใจของป่าถูกดึงออกไปในยามค่ำคืน
ทางทิศตะวันออก ชาวสวนและชาวไร่พบว่าพืชพรรณที่เคยเขียวสดกลับเหี่ยวเฉาในชั่วข้ามคืน ใบไม้ห่อเหี่ยว กิ่งก้านอ่อนแรง ทั้งที่ฝนมิได้ขาดหาย
ทิศตะวันตก เสียงร้องของสัตว์เลี้ยงดังระงมตั้งแต่ย่ำรุ่งวัวควายแตกตื่น ม้าไม่ยอมเข้าใกล้คอก ดวงตาพวกมันตื่นกลัว ราวกับมองเห็นสิ่งที่มนุษย์ไม่อาจเห็น
และทางทิศใต้ ชาวบ้านล้มป่วยพร้อมกันโดยไร้สาเหตุบางคนไข้ขึ้น บางคนอ่อนแรง บางคนเพียงนั่งนิ่ง ราวกับร่างกายลืมวิธีหายใจ
ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นพร้อมกันทั้งสี่ทิศ มิใช่สิ่งใหม่สำหรับผู้ที่ยังมีชีวิตยืนยาวพอจะจดจำเมื่อยี่สิบปีก่อน…มันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว และครั้งนี้ ก็ไม่ต่างกันผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านต่างรู้โดยไม่ต้องเอ่ยถาม สัญญาณนี้มีความหมายเพียงหนึ่งเดียวถึงเวลาแล้ว ที่ ค๊อกจ๊อกซอย จะต้องคัดเลือกผู้นำชนเผ่าคนใหม่
โดยมิได้นัดหมาย ผู้ปกครองทิศทั้งสี่ มาพบกันที่หน้าบ้านของ พ่อใหญ่มะลอโพ๊ะ ทั้ง ซอเพ็ง เจ๊ะเดนะ อาเก๋อตู้ และ มูซอยิ ยืนเงียบอยู่ใต้ชายคาเดียวกันแม่ใหญ่เป็นผู้เปิดประตูออกมาต้อนรับ ดวงตาอิดโรยกว่าทุกครั้งด้านหลังนาง คือบุตรชายทั้งสอง มะเตยะ และ มะเย่ง
“เกิดสิ่งใดขึ้นกับพ่อใหญ่รึ” เสียงถามดังขึ้นแทบพร้อมกัน แม้ไม่มีใครเอ่ยชื่อความกลัวออกมาตรงๆ แม่ใหญ่สูดลมหายใจลึกก่อนกล่าว “เมื่อคืนเดือนมืด…หลังเสร็จพิธีปลุกขน พ่อใหญ่กลับเรือนตามปกติ.. พิธีจบ แต่น้ำควยกลับไหลซึมออกมาไม่หยุด เปื้อนผ่าจ๊อกจนเปียกชุ่ม และจนรุ่งเช้า… นอกจากน้ำควยแล้วนั้นยังมีเลือดปนออกมาด้วย”
ความเงียบตกลงอีกครั้ง “แล้วตอนนี้พ่อใหญ่เป็นเยี่ยงไรบ้าง” เจ๊ะเดนะ ถามน้ำเสียงต่ำลงด้วยความเป็นห่วง
“ข้าไปตามผู้เยียวยามาแล้ว” แม่ใหญ่ตอบ “เขาปรุงรากยา บดใบสมุน ประคบให้เลือดหยุดไหลแล้ว แต่พ่อใหญ่ยังต้องนอนพัก ร่างกายอ่อนล้าเกินกว่าจะลุก”
มะเตยะ ก้าวออกมาหนึ่งก้าวสายตาเขานิ่งและมั่นคงกว่าที่ควรจะเป็น “ถึงพ่อข้าอาจจะกลับมาฟื้นดีขึ้นบ้างแล้ว” เขากล่าว“แต่สรรพสิ่งทั้งสี่ทิศได้แจ้งขานแล้ว พ่อข้าแบกรับภาระนี้มานานเกินไป ถึงเวลาแล้วที่เขาควรได้พัก”
ลมอ่อนพัดผ่านลานหน้าบ้าน ไม่มีผู้ใดโต้แย้งเพราะทุกคนรู้ดีว่า สัญญาณของ การคัดเลือกผู้นำชนเผ่าคนใหม่ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ตั้งแต่เช้ามืดแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของ ค๊อกจ๊อกซอย
ข่าวอาการป่วยของ พ่อใหญ่มะลอโพ๊ะ แพร่กระจายเร็วกว่าควันไฟลามทุ่ง ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนเริ่มพูด แต่เพียงไม่กี่ชั่วยาม ทั้งหมู่บ้าน ค๊อกจ๊อกซอย ก็เต็มไปด้วยเสียงซุบซิบ เสียงคาดเดา และเสียงกลัว ผู้คนเชื่อมโยงทุกสิ่งเข้าด้วยกัน ลำธารที่เหือดแห้ง พืชพรรณที่เหี่ยวเฉาสัตว์ที่แตกตื่น และร่างกายของผู้คนที่อ่อนแรงลงพร้อมกัน ความกลัวแพร่ขยาย ไม่ใช่เพราะสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เพราะไม่มีใครรู้ว่ามันจะหยุดตรงไหน เมื่อความวุ่นวายเริ่มเกินควบคุม ผู้ปกครองทิศทั้งสี่ จึงตัดสินใจจัดพิธีบวงสรวงสรรพสิ่ง เพื่อจัดการประชุมใหญ่ในอีก 3 วันถัดมา โดยทันที
การรอคอยในสภาวะที่แร้นแค้นของเหตุการณ์ภัยพิบัตินี้ช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า เมื่อถึงวันนัดหมาย กองไฟถูกจุดขึ้นกลางลาน เสียงฆ้องเรียกชาวบ้านดังขึ้นเพียงครั้งเดียว แต่ทุกคนต่างออกจากเรือนโดยไม่ต้องมีใครเรียกซ้ำ พิธีบวงสรวงสรรพสิ่งถูกจัดขึ้นอย่างเร่งด่วน ไม่โอ่อ่า ไม่สมบูรณ์แบบ แต่จำเป็นอย่างยิ่งยวดในเพลานี้
ข้าวของเซ่นไหว้ ต่างถูกจัดเตรียมไว้ แยกเป็น 4 ชุด วางหันหน้าออกตามทิศทั้งสี่ และพร้อมพรั่งไปด้วยข้าวปลาอาหารที่ชาวบ้านแทบทุกบ้านที่นำติดตัวมาด้วยเพื่อมอบให้แก่สรรพสิ่ง เพื่อให้เป็นที่พึ่งพอใจ และช่วยคลายวิกฤตในเร็ววัน
ผู้ปกครองทั้งสี่ กล่าวคำแจ้งต่อสรรพสิ่งของจตุรทิศ ด้วยถ้อยคำหนักแน่นประกาศให้รับรู้ว่า พิธีกรรมคัดเลือกผู้นำชนเผ่าคนใหม่ จะเกิดขึ้นในคืนเดือนเพ็ญที่กำลังจะมาถึง ในอีก 5 คืน นับจากคืนนี้ ไม่ใช่เพื่ออำนาจ ไม่ใช่เพื่อเกียรติยศ แต่เพื่อหยุดยั้งภัยพิบัติความชุ่มชื่นของสายน้ำ ความอุดมสมบูรณ์ของพืชพรรณธัญญา ความมีชีวิตชีวาของบรรดาสรรพสัตว์ และความดำรงอยู่ของชาวบ้านและชนเผ่า ก่อนที่มันจะลุกลามไปมากกว่านี้
รายชื่อผู้เข้าร่วมพิธีถูกเอ่ยออกมาทีละชื่อ เริ่มต้นจากผู้ปกครองทิศทั้งสี่ อันได้แก่ ซอเพ็ง เจ๊ะเดนะ อาเก๋อตู้ และ มูซอยิ และต่อมาคือ ชื่อ ลูกชายของแต่ละคน ซอโม๊ะ เจ๊ะยอ อาทู และ มูเยี๊ยะ
เมื่อชื่อสุดท้ายถูกกล่าวจบ เสียงพึมพำในฝูงชนก็ค่อย ๆ เบาลง ไม่ใช่เพราะความสบายใจ แต่เพราะการมี “กรอบ”ทำให้ความกลัวมีที่ยืน และราวกับสรรพสิ่งรับรู้ ภัยพิบัติที่โหมกระหน่ำมาตั้งแต่สามวันก่อนก็หยุดนิ่งลง ไม่ดีขึ้น แต่ไม่เลวร้ายไปกว่านี้ ชาวบ้านเริ่มมีความหวัง หวังว่าเมื่อผู้นำคนใหม่ถูกเลือกทุกอย่างจะกลับคืนสู่ความปกติเหมือนเช่นเดิม แค่อดทนรออีกแค่ 5 วัน อย่างใจจดใจจ่อ
“พวกเราต้องเข้าร่วมพิธีกรรมนี้ด้วยหรือวะ” อาทู เป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงงงงันปนตกใจ ดวงตาเขาไล่มองหน้าเพื่อนทีละคน ราวกับหวังว่าจะมีใครบอกว่าเขาได้ยินผิด
“ใช่แล้ว อาทู” มูเยี๊ยะ ตอบ “ข้าตั้งใจจะไปคุยกับเอ็งเรื่องนี้ตั้งแต่วันก่อน แต่ดันมีเรื่องของพ่อข้าให้ขบคิดจนลืมเสียสนิท” อาทู นิ่งไปความเงียบของเขาหนักกว่าคำถามใด ๆ
“ข้าว่าเราต้องเตรียมตัวให้พร้อม” เจ๊ะยอพูดต่อ “พิธีที่จะเกิดขึ้นในอีก 5 วัน…ไม่ใช่เรื่องเล็ก”
มูเยี๊ยะ หันควับกลับมาทันที “แล้วเอ็งรู้หรือไม่ว่าเราต้องเตรียมตัวยังไง” น้ำเสียงนั้นเร็วและคม เหมือนคนที่เริ่มไม่ชอบความไม่รู้
เจ๊ะยอ ไม่ตอบในทันทีเขาเพียงหันหน้าไปทาง ซอโม๊ะ “ไม่ใช่แค่ข้าคนเดียวที่รู้” เจ๊ะยอ พูดช้าๆ
“ซอโม๊ะ เองก็น่าจะรู้…และรู้มากกว่าข้าด้วย”ซอโม๊ะ สะดุ้ง ดวงตาเบิกกว้าง เหมือนถูกดึงออกมาจากเงามืดโดยไม่ตั้งตัว
อาทู กับ มูเยี๊ยะ มองตามบรรยากาศเริ่มตึง เหมือนเชือกที่ถูกดึงเข้าหากัน
“เอ่อ…” ซอโม๊ะ สูดลมหายใจ“ใช่…ข้ารู้” เขากล่าวในที่สุด
“มาถึงตอนนี้แล้วข้าว่าไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอีก ในเมื่อ พิธีคัดเลือกจะเริ่มในไม่กี่วัน”
“พวกเอ็ง รู้มาตลอด แต่ไม่เคยบอกพวกข้ากระนั้นรึ ซอโม๊ะ, เจ๊ะยอ” อาทู เสียงดังด้วยความไม่สบอารมณ์
“ใจเย็น ก่อน อาทู.. ที่ พวกข้าไม่ได้บอกเอ็ง เพราะว่า พวกเราอาจจะไม่จำเป็นต้องทำอะไร ถ้าพิธีกรรมคัดเลือกไม่ได้เกิดขึ้นในช่วงรุ่นของเรา ดังนั้น พวกข้าจึงคิดว่ามันไม่ได้จำเป็นที่ต้องบอกพวกเอ็ง ถ้าเหตุการณ์ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนอย่างตอนนี้” ซอโม๊ะ พยายามอธิบายให้เพื่อนคลายความร้อนรนออกไป
“แล้วเราต้องเตรียมตัวยังไง” อาทู กับ มูเยี๊ยะ ถามแทบพร้อมกัน
ซอโม๊ะ ชะงักเขาหันไปหา เจ๊ะยอ เหมือนคนหาที่พึ่ง แล้วพูดต่อไปว่า
“เอ่อ…มันก็ไม่ได้มีอะไรมาก… ใช่..มันไม่ต้องเตรียมอะไรมาก…ใช่มั้ย เจ๊ะยอ” ซอโม๊ะ ตะกุกตะกักสายตาพยักเพยิดขอแรง ไปทาง เจ๊ะยอ ที่หันมาสบตาพอดี และเบิ่งตาโตเหมือนพูดว่า "เอ็งช่วยข้าตอบด้วย!!!"
เจ๊ะยอ เกร็งหน้า กล้ามเนื้อแอบกระตุก “ใช่.. มันก็…ไม่ได้มาก” เขาตอบ
“แต่ก็ใช่ว่าไม่ต้องเตรียมตัวเลย” เจ๊ะยอ กล่าวเสริม
“ก็ใช่อีกนั่นแหละ” ซอโม๊ะ รีบรับคำ
น้ำเสียงนั้นฟังดูเหมือนคนกำลังพยายามทำให้เรื่องใหญ่เล็กลง
“พวกเอ็งสองคนพูดอะไรกันวะ” มูเยี๊ยะ เริ่มขึ้นเสียงอีกครั้ง“เดี๋ยวไม่ เดี๋ยวใช่ ข้าฟังแล้วงงไปหมด”
“นั่นสิ” อาทู สมทบ “ตกลงเราต้องเตรียมตัวกันหรือไม่”
ซอโม๊ะ กับ เจ๊ะยอ มองหน้ากัน ก่อนจะพูดพร้อมกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ “ต้องเตรียมตัว”
ซอโม๊ะ ถอนหายใจ “และเราไม่มีเวลาแล้ว” เขาพูดเสียงต่ำ “คืนที่ 5 นับจากคืนนี้ก็คืนพิธีกรรมแล้ว”
“งั้นคืนพรุ่งนี้” เจ๊ะยอ เสนอ “เราไปเจอกันที่จุดค้างแรมลับของพวกเราในป่าทิศเหนือดีไหม”
“ดี!!” อาทู กับ มูเยี๊ยะ พยักหน้าพร้อมกัน
“แล้วทำไมต้องเป็นคืนพรุ่งนี้..ก็ไปมันซะคืนนี้เลยไม่ดีกว่ารึ” มูเยี๊ยะ แทรกถามต่อขึ้นมาด้วยความสงสัย
“ไม่ได้หรอก มูเยี๊ยะ เพราะวันนี้เราเพื่อทำพิธีบวงสรวงสรรพสิ่ง ซึ่งท่านจะออกมารับของเซ่นไหว้กันทั้งตลอดคืนนี้ ดังนั้นชาวบ้านรวมถึงพงกเราควรกลับเรือนแล้วอยู่แต่ในที่พัก ไม่ควรออกไปเพ่นพ่านเที่ยวเล่นที่ไหน” อาทู พี่ใหญ่ที่สุดของกลุ่มอธิบายเสริม
“อ๋อ!!! ข้าเข้าใจและ.. แล้วข้าต้องเตรียมอะไรไปบ้าง”มูเยี๊ยะ ถาม
ซอโม๊ะ ตอบโดยไม่ลังเล “เตรียมเหมือนเวลาเราไปค้างแรมปกติ ไม่มีอะไรเพิ่มเติม เพียงแต่.. คืนนี้พวกเอ็งต้องเก็บน้ำควยเอาไว้ ห้ามสำเร็จตัณหาด้วยมือ”
อาทู ขมวดคิ้วทำท่าจะเอ่ยปากถาม แต่โดน ซอโม๊ะ พูดแทรกซะก่อน “พวกเอ็งไม่ต้องถาม เดี๋ยวคืนวันพรุ่ง ข้าจะบอกว่าเพราะไร... แค่ทำตามที่ข้าบอกแค่นั้นก็พอ”
เจ๊ะยอ สรุป “ยามหนึ่ง เจอกันที่ชายป่าทิศเหนือ ตรงต้นประดู่ยักษ์ แล้วเดินเข้าป่าพร้อมกัน”
ไม่มีใครหัวเราะ ไม่มีใครพูดเล่นในใจของทุกคนรู้ดีว่า สิ่งที่กำลังจะเริ่มขึ้นในคืนพรุ่งนี้ ไม่ใช่การค้างแรมและไม่ใช่เรื่องของเด็กอีกต่อไปคืนวันพรุ่ง... ทั้งสี่หนุ่มมาถึงจุดนัดหมายในเวลาไล่เลี่ยกันแสงจันทร์ขึ้น 12 ค่ำ ไม่สว่างพอให้เห็นชัด แต่พอให้เงาของต้นไม้ทอดยาวผิดรูป พวกเขาเดินลึกเข้าป่า ตามทางที่เท้าคุ้นเคยจนถึงสถานที่ลับของทั้งสี่คน ที่ค้นพบโดยบังเอิญเมื่อหลายปีก่อน ถ้ำที่ซ่อนอยู่หลังม่านน้ำตกแต่คืนนี้ น้ำในลำธารที่ยังคงเหือดแห้ง ม่านน้ำที่เคยบดบังด้านหน้าถ้ำ หายไปปากถ้ำจึงเผยตัว เปลือยเปล่าใต้แสงจันทร์ เหมือนบางสิ่งที่เคยซ่อน กำลังรอให้ถูกมองเห็นทั้งสี่หนุ่ม หยุดยืนมองครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินก้าวเข้าไป ภายในถ้ำเย็นชื้นกลิ่นดินและรากไม้ชัดเจน แต่เงียบเกินไป เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันทั้งสี่ตั้งวงบนพื้นหินเรียบ สำรับค่ำถูกนำออกมาวาง ปลาย่าง เนื้อแดดเดียว ข้าวเหนียวห่อใบไม้และผลไม้ป่า ทุกอย่างเหมือนทุกครั้ง ยกเว้นสิ่งหนึ่ง อาทู วางลงกลางวง ไหสีฟ้า4ใบ ที่ปิดฝาแน่น ของที่ไม่ควรอยู่ในมือเด็กหนุ่ม
“เฮ้ย!!! นี่มัน หยดฟ้าสุราชั้นยอดอันเลื่องชื่อไม่ใช่รึ?” มูเยี๊ยะ ถาม “เอ็งไปเอามาจากไหน
อาทู ยักไหล่ “มีคนเอามาให้พ่อข้าเยอะแยะเลย แบ่งมาให้พวกเอ็งชิมบ้าง พ่อข้าคงไม่ว่ากะไรดอก”สายตาหลายคู่จับจ้องไปยัง ไหสีฟ้า ที่เป็นลักษณะเฉพาะของ สุราชั้นยอดที่อยู่ภายในนั้น
ที่ชนเผ่า ค๊อกจ๊อกซอย มีสุรา หลากหลายประเภทที่แตกต่างกันด้วย รสชาติ กลิ่น วัตถุดิบ วิธีการหมัก และอายุของการบ่มโดยไล่เรียงจาก น้ำเมา > ไหแดง > จอกเงิน > หยดฟ้า > และหยาดทิพย์
ไหถูกเปิด กลิ่นแรงลอยฟุ้ง พวกเขาผลัดกันยกดื่มเสียงหัวเราะดังขึ้น คำพูดเริ่มเร็ว ท่าทางเริ่มโผงผาง เหล้ายาปลาปิ้งทำให้คืนที่ควรหนัก เบาลงชั่วคราว แต่แค่เพียงชั่วคราว…เท่านั้น... **** Hidden Message *****
I like that ขอบคุณครับ ชอบนิยายเรรื่องนี้มาก รอนานมากครับ ขอบตุณครับ ขอบคุณครับ รอตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณครับ
ขอบคุณครับ ติดตามตลอดครับ คิดถึงพอดี สี่หนุ่มสี่มุม แซ่บบบ สนุกมากครับ มาแล้วรอนานมาก ขอบคุณครับ {:5_119:}{:5_119:}{:5_119:}{:5_119:}{:5_117:}{:5_117:}{:5_117:}{:5_117:} ขอบคุณครับ{:5_140:} เนื้อเรื่องน่าติดตาม ขอบคุณสำหรับผลงานที่ดีครับ ตื่นเต้นตามเลยครับ 👍👍ผูกเรื่องน่าติดตาม