หลงผิด(เสียว)ซ่าน ep.5 (ห้องครัวสุดเสียวอิอิ)
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย พรรนิกา เมื่อ 2026-2-14 21:36มาต่อกันเลย มาลุ้นกันว่า "วิน" จะพาตัวเองออกมาจากตัณหาพวกนั้นได้ไหม หรือ "วิน" จะถล่ำลึกไปยิ่งกว่าเดิม ไปติดตามกันเล๊ย
ประโยคนี้จริงเสมอ "ทุกคนมีเรื่องในใจที่พูดไม่ได้กันทั้งนั้น ต่อให้จะแตกสลายสักแค่ไหน พรุ่งนี้ก็ต้องตื่นมาใช้ชีวิตต่ออยู่ดี" เพราะฉนั้นอย่าคาดหวัง อย่าเรียกร้อง อย่าขอร้อง และอย่าคิดไปเอง แค่ปล่อยมันไป ถ้ามันถูกกำหนดไว้แล้ว ยังไงสะมันก็ต้องเกิดขึ้น ซึ่งก็ไม่ต่างจาก "วิน" เมื่อในที่สุดแล้ว คำว่า "ศีลธรรม" ก็ได้ถูกไฟ "ตัณหาราคะ" แผดเผามอดไหม้จนไม่เหลือซาก
รุ้งเช้า:06:30 น.
แสงแดดจาง ๆ ส่องเข้ามาเห็นสภาพห้องที่กระจัดกระจาย กิตนอนหอบหายใจอยู่บนเตียง โดยที่มีวินนอนสลบไสลอยู่บนอกกว้าง กลิ่นของทั้งคู่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก กิตนอนมองร่างที่เต็มไปด้วยร่องรอย ที่ตัวเองสร้างเอาไว้ด้วยสายตาที่สับสน พลันความรู้สึกเล็ก ๆ ก็ผุดขึ้นมา ฉายแววตาประกายเป็นหวงเด็กหนุ่มอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้เขาเริ่มคิดแล้วว่า "นี่...เราเผลอทำรุนแรงกับร่างบอบบางไปได้ไงนะ" ก่อนที่มือหนาจะ ค่อย ๆ สัมผัสใบหน้าเรียวอย่างอ่อนโยน
เขาก้มลงกดจูบหน้าผากคนที่กำลังหลับปุ๋ยเบา ๆ วินกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะมุดหน้าเข้าหาแผงอกแกร็งจนแนบแน่น กิตเหลือบมองร่างบางที่กำลังซุกหน้าเข้าหาความอบอุ่นของอ้อมกอดเขา พลันยกยิ้มขึ้นที่มุมปากบาง ๆ ให้กับคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู "ทำไมเด็กคนนี้โคตรน่ารักจังเลยนะ? ตาโตใสแปํว แก้มป่อง ๆ " เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเบา ๆ ขณะที่ปลายนิ้วสัมผัสไล้ไปตามใบหน้าของวิน ด้วยความหลงไหล
ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นอย่างเบาแรง เพื่อไม่ให้เด็กหนุ่มที่นอนซบอกเขารู้สึกตัว กิตเดินออกจากห้องปล่อยให้วินนอนหลับต่อ ก่อนที่เขาเดินไปยังห้องครัว เปิดตูเย็นจัดการเตรียมของเพื่อทำอาหารเช้า ไว้ตอนรับเด็กหนุ่มอย่างตั้งใจ ไม่นานภายในห้องครัวเล็ก ๆ ก็หอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นของข้าวต้มหมูที่แสนจะธรรมดา กิตตั้งใจทำมันอย่างสุดฝีมือ ถึงแม้เขาจะไม่เคยทำก็ตาม
ข้าวต้มหมูเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะถูกจัดใส่ถาดอย่างปราณีต ในนั้นมีข้าวต้มสองถ้วย น้ำสองแก้ว พร้อมกับยาแก้ปวดอีกหนึ่งเม็ด จากนั้นกิตก็ยกไปเสริฟถึงห้องนอน ก่อนจะว่างถาดลงบนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างหัวเตียง กิตยืนมองร่างบางที่ยังคงหลับสนิด เขานั่งลงแล้วเอนตัวนอนพิงหัวเตียงเล็กน้อย ลำแขนแกร็งค่อย ๆ สอดเข้าไปใต้ลำคอระหงษ์ของวินเบา ๆ เด็กหนุ่มตรงหน้ากระตุกตัวเล็กน้อย ก่อนที่ร่างเล็กจะถูกดึงเข้ามา อยู่ในอ้อมแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอีกครั้ง
แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนที่เงียบสนิด วินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งตัว ความร้อนรุ่มจากไฟราคะเมื่อคืนจางหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความบอบซ้ำที่ย้ำเตือนถึงบทรักที่ร้อนแรง เด็กหนุ่มรู้สึกได้ถึงความอุ่นวาบที่พาดผ่านอยู่บนเอว เมื่อเหลือบสายตาไปก็พบว่า กิต ยังคงนอนอยู่ข้าง ๆ แขนแกร็งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกอดรัดเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะลอยหายไปในอากาศยังไงยังงั้น
วินพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่ความเจ็บแปลบที่สะโพกทำให้เขาเผลอหลุดเสียงครางออกมาเบา ๆ "โอ๊ะ..."..."เจ็บมากไหม!" เสียงทุ้มต่ำของคนที่นอนอยู่ข้างกายดังขึ้น กิตลืมตาขึ้นมองด้วยแววตาเป็นห่วงทำเอาวินถึงกับหน้าแดง "ใครเขาให้ถามกัน" ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้น "คือผม...ต้องไปทำอาหารเช้าให้พี่" เสียงเล็กเปร่งออกมา สองแก้มแดงระเรื่อเหมือนลูกตำลึงที่สุกงอม "ไม่ต้อง! พี่เตรียมไว้หมดแล้ว" กิตดึงร่างบางกลับลงมาซบอกกว้างอีกครั้ง พลางหันไปคว้าเอาถ้วยข้าวต้มที่มีควันกรุ่น ๆ ซึ่งว่างอยู่ขางเตียง ใช้ช้อนตักแล้วก็เป่าลมไล่ความร้อนเบา ๆ
"กินซะเดี๋ยวจะได้กินยา" วินมองหน้ากิต
"ทำไมต้องกินยา"
"อ้าวก็เราเจ็บ...ไม่ใช่เหรอ"
"พี่กิต บอกแล้วไงว่าห้ามถาม"
"ok ok ไม่ถามแล้ว งั้นวินลองชิมข้าวต้มหมูดูสิ"
วินมองถ้วยข้าวต้มด้วยความประหลาดใจ ทหารที่ทั้งเผด็จการและรุนแรงกับเขาเมื่อคืน กลับทำหน้าที่เตรียมข้าวต้ม น้ำ และยาเอาไว้ให้เขาเป็นอย่างดี "นี่พี่ทำเองเหรอ" กิตพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ "ครั้งแรกเลยละ ถือว่าวินคือผู้โชคดีเลยนะเนี่ย..." วินลอบยิ้มมุมปากบาง ๆ เงยหน้าขึ้นสบสายตากิต หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน แววตาวินดูลังเล ไม่แน่ใจว่าตัวเองคือผู้โชคดี หรือเป็นหนูทดลองกันแน่งานนี้
"ผมกินเอง ไม่ได้เป็นอะไรสะหน่อย" มือเรียวยื่นไปรับถ้วยข้าวต้มมาจากกิต ก่อนจะใช้ช้อนคนข้าวเล็กน้อย กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยแตะเข้าจมูก โดยที่มีสายตากิตจ้องมองไม่วางตา "อร่อยไหม..." ทหารหนุ่มลุ้นอย่างระทึก ทั้ง ๆ ที่วินยังไม่ทันได้ตักเข้าปาก "อึก!!" ทันทีที่ปลายประสาทส่วนลิ้นได้สัมผัสรสชาติ ความเค็มแล่นปรี๊ดเข้าสูร่างกาย วินขนลุกไปทั้งตัว ใบหน้าเหมือนคนอมทุกข์ ดวงตาเบิกกว้างเป็นประกายวาววับ "เป็นไงอร่อยไหม" กิตยังคงตั้งตารออย่างตั้งใจ สีหน้าแววตาคาดหวังคำตอบของคนตรงหน้า เป็นอย่างมาก
"อืม..." วินกัดริมฝีปากแน่นฝืนตอบออกมา เขาไม่อยากทำลายความตั้งใจของกิต ด้วยคำว่าเค็มหรือไม่อร่อย ก่อนจะฝืนกลืนข้าวต้มที่อมเอาไว้ลงคออย่างจำนน "จริงดิ... งั้นวันหลังพี่จะทำให้อีกนะ" แววตาของวินเหลือบลงอย่างสิ้นหวัง กิตไม่รอช้ายกถ้วยข้าวต้มของตัวเอง พร้อมกับตักคำโต ๆ เข้าปากอย่างเต็มปากเต็มคำ
"อย่า..." วินตาโตอ้าปากค้างร้องห้ามแต่ก็ไม่ทัน กิตตักข้าวต้มเข้าปากไปเป็นที่เรียบร้อย ก่อนที่เสียงทหารหนุ่มจะดังขึ้นในทันที "ฮวก! เค็มฉิบหาย" ข้าวต้มในปากถูกบ่วนลงในถ้วย สายตาคมเหลือมมองเด็กหนุ่มข้างกาย "แฮ่...ขอโทษน้า...พี่น่าจะเติมเกลือมากไปหน่อย" ทำเอาวินหลุดหัวเราะออก
"ไม่ต้องมาหัวเราะเลย เมื่อกี้ทำไม่บอกว่าอร่อย" กิตว่างถ้วยข้าวต้มลง ก่อนจะดึงถ้วยของวินไปด้วย
"ใครพูดวินไม่ได้พูดสักหน่อย"
"ก็ไอ้ที่ อืม...เมื่อกี้ไง"
"ก็อืมไปนั้นแหละ ถ้าบอกว่าเค็มเดี๋ยวพี่จะเสียใจ"
กิตหยุดชงักในทันที สายตาทั้งสองประสานเข้าหากัน "นี่เราแคร์ความรู้สึกพี่ด้วยเหรอ" คำพูดประโยคเดียวของวิน ที่แสนจะธรรมดา แต่ก็ทำเอากิตรู้สึกดีไม่น้อย "อืม...แคร์สิ ก็พี่อุส่าทำให้ผมกิน แถมเป็นคนแรกสะด้วย ถึงมันจะเค็มไปหน่อย..." ยิ่งวินพูดก็ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของกิต เขามองหน้าเด็กหนุ่มอย่างเอ็นดู พร้อมกับรวบเข้าไปกอดแนบกับลำตัว มือหนาลูบไล้เส้นผมที่ท้ายทอยเบา ๆ ลมหายใจร้อนผ่าวรดที่ต้นคอ
"ขอบคุณนะ..." เสียงแหบพร่าของกิตเอ่ยขึ้น วินรับรู้ถึงบางอย่าง ของคนที่กอดตัวเขาเอาไว้จนแน่น "พี่เป็นอะไรรึเปล่าครับ" เสียงเล็กพูดขึ้น แต่ก็ยิ่งทำให้คนร่างใหญ่กอดแน่นขึ้นกว่าเดิม กิตไม่เคยได้รับความรู้สึกแบบนี้จากครูนรินมานานมากแล้ว ทั้งคำพูด ทั้งเรื่องบนเตียง ยิ่งช่วงหลังก็ยิ่งทะเลาะกันทุกครั้ง และทุกครั้งที่ทะเลาะกัน ครูนรินก็มักจะพูดถึงเรื่องหย่าขึ้นมาด้วยเป็นประจำ ทำให้พอมาเจอวินเด็กหนุ่มที่อ่อนโยน แคร์ทุกคนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ทำให้กิตรู้สึกเหมือนถูกเติมเต็มได้ไม่ยาก
"เปล่า ขอพี่กอดวินสักครู่ได้ไหม" เด็กหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ สองมือเรียวกอดตอบพร้อมกับลูบแผ่นหลังกว้างของกิตไปด้วย วินไม่ได้ถามหาคำตอบใด ๆ จากปากกิต ทั้ง ๆ ที่เขาก็รู้ดีว่ากิตต้องมีเรื่องไม่สบายใจ แต่แล้ววินก็เลือกที่จะไม่ถาม เขาทำได้แค่ให้กำลังใจในแบบของตัวเอง "พี่กิตไปอาบน้ำนะครับ แล้วเดี๋ยววินจะทำของอร่อย ๆ ให้ทาน" กิตคลายออมแขนออก เปลี่ยนเป็นจับบ่าทั้งสองข้างของวินแทน
"นี่เราหาว่าพี่ทำไม่อร่อยใช่ไหม" กิตแกล้งพูด ทำหน้าบึ่งใส่
"ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย ผมก็แค่..." พูดไม่ทันจบริมฝีปากหนาก็กดจูบลงบนริมฝีปากบางทันที "แล้วถ้าพี่อยากกินอย่างอื่นละ" กิตส่งสายตาเจ้าเลห์ พรางยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก ทั้งสองมองตากัน "อยากกินอย่างอื่นเหรอครับ" มือเรียวลูบไล้ไปตามใบหน้าหล่อเข้ม "อืม..." กิตพยักหน้าพร้อมกับเสียงตอบในลำคอเบา ๆ "งั้นก็...หลับตาสิครับ" วินพูดจบ ก่อนจะใช้จังหวะที่กิตกำลังหลับตาเคลิ้ม รีบลุกวิ่งลงจากเตียงอย่างไว ไม่ทันที่กิตจะรู้ตัววินก็วิ่งไปถึงประตูแล้ว ก่อนจะหันมาพูดกับคนบนเตียงว่า
"รีบ ๆ อาบน้ำนะครับ" จากนั้นวินก็เดินออกไป ปล่อยให้กิตอารมณ์ค้างจนหน้าแดง "ฝากไว้ก่อนเถอะ เดี๋ยวจะเขมือบให้หมดทั้งตัวเลยคอยดู" เสียงเข้มพูดตามหลัง แต่ใบหน้ากลับมีแต่รอยยิ้ม เมื่อเห็นความเจ้าเล่ห์ของเด็กแสบ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เด็กหนุ่มคนนี้จะมีมุมน่ารักถึงเพียงนี้ และสิ่งนี้แหละที่ทำให้เขาตกหลุมรักเจ้าเด็กคนนี้เข้าเต็ม ๆ โดยไม่รู้ตัว
บรรยากาศในห้องครัวตอนนี้ไม่มีอะไรให้วินต้องกังวน มีเพียงเด็กหนุ่มที่ความรู้สึกในใจเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ท่ามกลางกลิ่นหอมของเมนูอาหารที่ถูกรังสรรค์อย่างปราณีต วินอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ทำอาหารไปฮัมเพลงไปอย่างสบายใจ แต่ในขณะที่เด็กหนุ่มกำลังเพลินอยู่กับเสียงเพลงของตัวเองนั้น มีเสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินเข้ามาสวมกอดจากด้านหลัง วงแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม โอบรัดเอวเล็กของวินเอาไว้แน่น คางสาก ๆ ที่มีไรหนวดจาง ๆ เกยลงบนไหลของวิน จากนั้นกิตก็สูดดมซอกคอของเด็กหนุ่มไปหนึ่งฟอด
วินสะดุ้งตัวเล็กน้อย "ไกล้เสร็จแล้วครับ" เสียงแหบพร่า พร้อมกับอาการสั่นไปทั้งตัว เมื่อบั้นท้ายที่อยู่ภายใต้กางเกงขาสั่น ดันมีแท่งเนื้อแข็งขื่นจากคนด้านหลัง บดเบียดเข้ามาจนแนบแน่น พร้อมกับกลิ่นหอมจาง ๆ ของสะบู่และแชมพู บวกกับใบหน้าคมกริบ และผมทรงผมยุ่ง ๆมันยิ่งกระตุ้นให้ทหารหนุ่มยิ่งดูเซ็กซี่ขึ้นกว่าเดิม
"ยังไม่อยากกินข้าว แต่อยากกินอย่างอื่นมากกว่า" โดยไม่ทันตั้งตัว กิตก็อุ้มวินลอยตัวขึ้น ไปนั่งลงบนโต๊ะกินข้าวที่อยู่กลางห้องครัว สัมผัสเย็นเฉียบจากโต๊ะตรงก้น ตัดกับความร้อนผ่าวจากฝ่ามือของกิต ที่ลูบไล้อยู่บนโคนต้นขาของวิน มันทำเอาเด็กหนุ่มถึงกับขนลุกสู้ ก่อนที่กิตจะแทรกตัวเข้ามาตรงหว่างขาของวินทันที
"เมื่อกี้เราทำพี่ค้าง ถึงตาที่พี่ต้องเอาคืนแล้วนะ" วินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ รู้ดีว่ายังไงก็ไม่รอด เพราะสายตาของทหารหนุ่ม มันคือสายตาของเสือร้ายที่พร้อมจะขย่ำเหยื่อตรงหน้าทุกเวลา "พร้อมไหม" ความคิดในหัวบอกว่าไม่ แต่พอวินมองตากิตเท่านั้นแหละ ร่างกายของวินกลับตอบรับอย่างซื่อสัตว์ วินค่อย ๆ พยักหน้าเบ่า ๆ
"เด็กดีเกาะไหลพี่ไว้นะอย่าปล่อยละ" พูดจบกิตก็โน้มหน้าลงมาบดขยี่ริมฝีปากของวิน รสชาติจากยาสีฟันจาง ๆ ผสมกับความหวานล้ำที่กิตมอบให้ มือหนาเลื่อนลงไปปลดเสื้อผ้าของวินออกจนหมด สัมผัสอันเย็นวาบของอากาศยามเช้า ถูกแทนที่ด้วยนิ้วมือเรียวยาวของกิต ที่เริ่มนวดคลึงสัมผัสเบา ๆ ไปบนเรือนร่างอันบอบบาง กิตอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง เพราะเขาตระหนักดีว่า ไม่อยากเห็นรอยช้ำบนร่างบางอีกแล้ว
ลิ้นเรียวค่อย ๆ ไล่เลียไปตามลำตัว ทุกส่วนของร่างกายวิน ถูกหยอกเย้าด้วยปลายลิ้นอย่างชำนาญ "อื้ม... อ่า..." เสียงครางกระเส่าดังขึ้น เด็กหนุ่มเกร็งไปทั้งตัว เงยหน้าขึ้นสูงแอ่นลำตัวให้กิตใช้ลิ้นได้ตามต้องการ "ชอบไหมครับ" กิตดึงผ้าขนหนูออก เผยให้เห็นแท่งควยลำใหญ่ชี้เป็นเสากระโดงเรือ ใบหน้าของวินร้อนผ่าว ลมหายใจค่อย ๆ ไต่ระดับความร้อนแรง
ลำควยหัวบานคล้ำ รอบ ๆ ลำเต็มไปด้วยเส้นเลือด ตรงหัวมีน้ำเงี้ยนไหลย้อยลงมาเป็นสาย กิตกดให้วินนอนราบไปกับโต๊ะ ความสูงของโต๊ะที่พอดี ทำให้เป้าหมายตรงหน้า แบ่งบานอย่างเห็นได้ชัด รูเนื้อสีสดขมิบตอนรับ กิตไม่รอช้าจับเรียวขาวินยกขึ้นพาดบ่า ก่อนจะใช้น้ำลายป้ายนิ้วชี้เพื่อเป็นการเปิดทาง
"อึก!! อ้า..." วินกัดปากแน่น เมื่อปลายนิ้วเรียวถูกยัดเข้าไป กิตค่อย ๆ นวดคลึงขยับเปิดทางให้วินคุ้นชิน วินเผลอแอ่นสะโพกรับสัมผัสนั้น "ผ่อนคลายนะวินอย่าแกร็งพี่จะทำเบา ๆ" สัมผัสปลายนิ้วมันถูกรัดแน่นจนกิตทนไม่ไหว รีบดึงนิ้วออกก่อนจะหันมาจับลำควยจ่อไปที่รูเนื้อ และแล้ววินาทีที่ลำควยหัวบานของกิตเข้ามาเติมเต็ม ความคับแน่นทำเอาวินจิกเล็บลงบนลำแขนของกิตจนสุดแรง
มันจุกแต่มันก็รู้สึกเต็ม กิตหยุดนิ่งให้วินปรับตัว กดจูบไปที่ริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเริ่มขยับเป็นจังหวะเนิบ ๆ แต่หนักหน่วง ทุกครั้งที่กิตกระแทกกระทั้นเข้ามา วินตัวโยกคลอนไปตามแรงส่ง พับบบ พับบบ พับบบ เสียงกระแทกดังสนั่น บนโต๊ะที่เป็นที่ทานอาหาร แต่ตอนนี้กลายเป็นสมรภูมิกามของทั้งคู่ไปแล้ว
"อ่า...ซื๊ด...อืม..." กิตครางออกมาเบา ๆ"โคตรแน่นเลยวิน ชอบไหมบอกพี่สิ ชอบแบบนี้ไหม" วินหอบจนแทบพูดไม่เป็นคำ "อืม...ชอบครับ" อารมณ์ของวินพุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ ภาพเบื่องหน้าคือทหารหนุ่มที่เซ็กซี่ที่สุด ผมยุ่ง ๆ ที่สะบัดไปตามแรงกระแทกเย็ด ทำเอาร่าบางกระตุกเกร็งไปทั้งตัว กิตเร่งจังหวะถี่กระชั้น ตอกย้ำความเป็นเจ้าของเข้ามาซ้ำ ๆ หนักหน่วงจนวินแทบขาดใจ
จากนั้นกิตก็พยุงร่างบางขึ้น สองมือของวินกอดคอกิตแน่น ก่อนที่เรียวขาจะเกี่ยวรัดไปที่เอวหนา ทั้งคู่อยู่ในท่าอุ้มแตง กิตเดินกระแทกเย็ดวินไปทั่วบ้าน ประตูครัว หน้าห้องนอน ตั๊บบบ ตั๊บบบ ตั๊บบบ "อ่า...โอ๊ะ...อ๊ะ...อ่าาาา" วินร้องครางด้วยความเสียว ลำควยหัวบานมุดทะลวงจนสุดโคน แรงกระแทกของทหารหนุ่ม มันหนักแน่นและร้อนแรงสะเหลือเกิน
ในที่สุดโซฟาหน้าทีวีก็เป็นที่สุดท้าย กิตว่างวินลงก่อนจะจับขาเรียวดันไปข้างหน้า จากนั้นเขาก็โน้มตัวยันมือไปกับพนักโซฟา พร้อมกับกระแทกเย็ดรูเนื้อวินจนเหงื่อผุดขึ้นเต็มตัว พับบบ พับบบ พับบบ วินนอนฉีกขากว้าง ความรู้สึกตอนนี้มันดันเสียวซ่านกว่าเมื่อคืน กิตใช้แรงทั้งหมดที่มี กระหน่ำเย็ดอย่างบ้าคลั้ง
ตับบบ ตับบบ ตับบบ "อ้า...ซื๊ด...อื้ม...จะแตกแล้ว..." ลำควยหัวบานเสียบลึกเข้าไปจนสุดโคน ก่อนที่ลำตัวหนาที่เต็มไปด้วยมันกล้ามของกิตจะกระตุกเกร็ง มือหนาจับขาวินไว้แน่น กระแทกเย็ดแบบรัว ๆ "อ้าาาาา ซื๊ดดดดด อ้าาาาา" ในที่สุดเสียงร้องคำรามก็ดังขึ้น พร้อมกับระเบิดน้ำควยเข้ามาจนเต็มรู วินเองก็ไม่ต่างจากกิต กระตุกเกร็งฉีดน้ำใส่ ๆ ออกมาจนเต็มหน้าท้อง
ในที่สุดทั้งคู่ก็ไปถึงสวรรค์ แต่ก็เล่นเอาหอบเหนื่อจนหมดแรง กิตทรุดตัวลงบนวิน เสียงหัวใจเหมือไปวิ่งออกกำลังกายมา ก่อนที่เสียงกระซิบเบา ๆ ของกิตจะดังขึ้นที่ข้างหูวิน "เจ็บไหม" วินไมรอช้าดันตัวกิตร่วงลงพื้น "โอ๊ยยย เจ็บนะที่รัก" กิตร้องเสียงหลง "สมน้ำหน้า บอกกีครั้งแล้วว่าห้ามถาม ก่อนที่เสียงหัวเราะเบา ๆ ของทหารหนุ่มจะดังขึ้น
สามวันที่วินนอนบ้านครูริน ทุกซอกทุกมุมของบ้าน กลายเป็นที่สนองตัณหาของทั้งคู่ ไม่ว่าจะห้องครัว ห้องนอน กลางบ้าน โซฟาหน้าทีวี หรือแม้แต่หลังบ้าน วินก็โดนกิตจัดให้ทุกที่อย่างถึงพริกถึงขิง จนกระทั้งวินลืมสิ้นถึงความผิดชอบชั่วดีจนสิ้นซาก
แค่นี้ก่อนนะครับ เอาไว้มาต่อให้ตอนต่อไป ในที่สุดวินก็จมดิ่งไปกับตัณหากับ กิต ทหารหนุ่มหล่อ ที่ขึ้นชื่อว่าผัวครูจนได้ ว่าแต่เรื่องระหว่างกิตกับครูนรินมันมีอะไรแอบแฝงกันแน่นะ แล้วครูรินกับ ผอ.ละ เอาเป็นว่าตอนหน้ารู้กัน
ขอบคุณครับ สนุกมากครับ จะมีตอนที่เจ็บปวดรวดร้าว ที่แบบอ่านแล้วน้ำตาซึมไหมครับ ข้าวใหม่ปลามันที่ความลับยังไม่ได้เปิดเผย(ถ้ามี) ขอบคุณครับ ดอกม่วง ตอบกลับเมื่อ 2026-2-14 19:30
จะมีตอนที่เจ็บปวดรวดร้าว ที่แบบอ่านแล้วน้ำตาซึมไหม ...
มีครับ เดี๋ยวปมก็จะเริ่มเปิดแล้วครับ รอติดตามนะครับ ฟินมากกก เรื่องน่าติดตามขึ้นเรื่อยๆ {:5_120:}{:5_120:}{:5_120:} ขอบคุณครับ 😁 ขอบคุณ ขอบคุณครับ สนุกดีครับ อ่านเพลินมาก ขอบคุณครับ Oscarbkk ตอบกลับเมื่อ 2026-2-14 23:55
สนุกดีครับ อ่านเพลินมาก
ขอบคุณครับ สนุกมากเลยครับ รอเลยครับ อยากให้เแลยละ ขอบคุณ รออ่านต่ออยู่นะครับ ครูรินจะแอบร้ายมั้ยนะ {:5_136:}{:5_136:}{:5_136:}
หน้า:
[1]
2