[นิยายแปล]เปลือยกายในโรงเรียน บทนำ3.1
ส่วนที่ 1นัดพบแพทย์ประจำโรงเรียนตอนที่ 1: การวินิจฉัย
“แม่หวังว่าลูกจะใส่กางเกงในที่สะอาดเมื่อเช้านี้ แมทธิว” แมตต์เบอร์ริดจ์วัยสิบสี่ปีนั่งอยู่ที่โต๊ะในครัวกลั้นเสียงครางไว้เขาค่อย ๆ เคี้ยวและกลืนซีเรียลอาหารเช้าหนึ่งช้อนเต็มที่เขาเพิงใส่เข้าไปในปากอย่างช้า ๆโดยไม่สนใจเสียงของแม่ของเขาขณะที่เธอร้องออกมาจากบนสุดของบันได“ลูกได้ยินแม่ไหม แมทธิว? แม่บอกว่าแม่หวังว่าลูกจะใส่กางเกงในที่สะอาดแล้ว” แมตต์จิบน้ำส้มคั้นก่อนจะตอบ “ครับแม่ ผมใส่กางเกงในที่สะอาดแล้วเมื่อเช้านี้เหมือนที่ผมทำเมื่อวานและเหมือนที่ผมทำทุกวัน” เขาพูดช้า ๆ และชัดเจนราวกับตอบคำถามที่โง่เง่าเป็นพิเศษซึ่งถามโดยคนงี่เง่า เมื่อเขาพูดจบแม่ของเขาก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูห้องครัว “อย่ามาพูดจาฉลาดกับแม่นะแมทธิว” เธอพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด “เวลาแม่ถามคำถามง่าย ๆ แม่ก็หวังคำตอบง่ายเหมือนกันวันนี้ลูกจะต้องถอดเสื้อผ้าไปหาหมอและแม่ไม่อยากให้ลูกถูกจับได้ว่าใส่ชุดชั้นในสกปรก”“แม่ แม่รู้ไหมว่าผมใส่ชุดชั้นในที่สะอาดทุกวัน” แมตต์ตอบพยายามซ่อนความหงุดหงิดของตัวเองและฟังดูสุภาพ“แม่แค่อยากให้แน่ใจ” แม่ของเขากล่าว “แม่ยังคงคิดว่ามันเป็นความคิดที่ดีถ้าแม่อยู่ที่นั่นเพื่อตรวจสอบลูกด้วย” อัตราการเต้นของหัวใจของแมตต์เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าทันทีและปากของเขาก็แห้ง “แต่แม่ทำไม่ได้” เขาพูดอย่างรวดเร็ว “แม่กรอกแบบฟอร์มว่าแม่จะไม่อยู่ที่นั่น” แมตต์จำการไปพบแพทย์ของโรงเรียนครั้งสุดท้ายได้อย่างชัดเจนเขาอายุสิบเอ็ดปีในตอนนั้นและแม้แต่ในวัยนั้นที่ต้องถอดกางเกงในของเขาและถูกตรวจสอบต่อหน้าแม่ของเขาก็น่าอายอย่างยิ่งแต่แล้วเมื่อหมอดึงกางเกงชั้นในด้านหน้าของเขาลงมาเพื่อตรวจสอบไข่ของเขาและดึงหนังหุ้มปลายลึงค์ของเขากลับทั้งหมดโดยที่เธอเฝ้าดูอยู่เขาก็แทบอยากจะตายตอนนี้เขาอยุสิบสี่ปีแล้วเขามีขนและทุกอย่างแค่คิดว่าเธอเห็นเขาเปลือยเปล่าก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ลำไส้ของเขากลายเป็นน้ำและทำให้เหงื่อเย็นไหลลงมาตามหลังของเขา “ตอนนี้แม่เปลี่ยนใจไม่ได้แล้ว” เขาอ้อนวอน “ไม่มีเด็กผู้ชายคนอื่น ๆ ที่จะมีแม่อยู่ที่นั้นหรอก”“ไม่ต้องห่วง” แม่ของเขาพูด “แม่จะไม่ไปหรอกแต่แม่ไม่เข้าใจว่าลูกต้องกังวลเรื่องอะไร ลูกไม่มีอะไรที่แม่ไม่เคยเห็นมาก่อนเป็นร้อย ๆ ครั้ง แม้ว่ามันจะโตขึ้นบ้างตั้งแต่นั้นก็ตาม”แมตต์หน้าแดงก่ำและทันใดนั้นก็สนใจชามซีเรียลของเขาอย่างมาก เธอลูบผมของเขาซึ่งทำให้เขาหงุดหงิดอย่างมากในขณะที่เขาเพิ่งใช้เวลายี่สิบนาทีในการจ้องมองกระจกพ้อมกับหวีและเจลพยายามทำให้ทุกอย่างดูดีขึ้น “อย่าลืมบอกหมอเกี่ยวกับอาการไอที่ลูกมีในช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา”“แต่ผมไม่ได้ไอมานานแล้ว” แมตต์แย้ง“แม่สามารถไปด้วยและบอกเขาด้วยตัวเองได้เสมอ”“โอเค โอเค ผมจะบอกเขา ผมสัญญา” แม่ของเขาพยักหน้าอย่างพอใจ “ตอนนี้รีบทานอาหารเช้าของลูกให้เสร็จ เดี๋ยวลูกจะสาย” เมื่อเหลือบมองนาฬิกาของเขาแมตต์ก็รู้ว่าเธอพูดถูกเขาจำเป็นต้องกระตุ้นเขากลืนซีเรียลชิ้นสุดท้ายของเขาคว้ากระเป๋านักเรียนของเขาและเดินออกประตูไปหยุดเพียงเพื่อเหลือบมองกระจกห้องโถงเพื่อให้แน่ใจว่าแม่ของเขาไม่ได้สร้างความเสียหายมากเกินไปกับผมที่จัดเรียงอย่างระมัดระวังของเขาพ่อแม่อาจสร้างความรำคาญได้ในบ้างครั้ง เมื่อเขาไปถึงประตูชีวิตก็โยนความรำคาญเข้ามาในเส้นทางของเขาอีกครั้งมาตามถนนคือลินดามัลลินส์การเดินไปโรงเรียนกับเธอเป็นสิ่งที่เขาสามารถทำได้อย่างแน่นอนโดยเฉพาะในเช้าวันนี้ ลินดาแอบชอบเขาเธอไม่ได้พยายามซ่อนความรู้สึกของเธอเลยแทบจะโยนตัวเองใส่เด็กชายคนนี้ทุกคั้งที่มีโอกาสเรื่องนี้เกิดขึ้นมานานกว่าหนึ่งปีแล้วตอนแรกแมตต์พบว่ามันน่าอายแต่ตอนนี้มันเป็นเพียงความรำคาญเด็กชายอายุสิบสี่ปีไม่สนใจสิ่งที่ทำให้มันแย่ลงคือเด็กชายคนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ในชั้นเรียนของเขามองว่าเธอเป็น ‘สาวฮอต สุด ๆ’ และจะตามเธอไปรอบ ๆ ด้วยลิ้นที่ห้อยออกมาเพื่อเรียกร้องความสนใจของเธอไม่มีใครเข้าใจได้ว่าทำไมแมตต์ถึงไม่ตอบสนองต่อความก้าวหน้าที่ชัดเจนของเธอและ ‘กระโดดเข้าไปในกางเกงในของเธอ’ หรือ ‘เย็ดเธอจนหัวปักหัวปำ’ แต่ความสนใจของแมตต์นั้นอยู่ในทิศทางอื่นทิศทางที่แตกต่างมากเขาแอบชอบคน ๆ หนึ่งอย่างจริงจังแต่ไม่ใช่กับผู้หญิงเขาแอบชอบผู้ชายอีกคนแมตต์จะใช้เวลานับไม่ถ้วนในการฝันกลางวันเกี่ยวกับแกรี่แอตกินส์แกรี่เป็นนายอำเภอที่โรงเรียนของแมตต์เขาอายุสิบแปดปีส่วนสูงเฉลี่ยหุ่นผอมพรียวผมสีบลอนด์และตาสีฟ้าและสำหรับแมตต์เขาเป็นพระเจ้าเมื่อแกรี่ยิ้มมันเหมือนดวงอาทิตย์กำลังขึ้นแค่เดินผ่านเขาในทางเดินของโรงเรียนระหว่างชั้นเรียนก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หัวใจของแมตต์เต้นแรงและทำให้วันของเขาสดใสขึ้นเด็กชายวัยสิบสี่ปีไม่มีเหตุผลที่จะเชื่อว่าแกรี่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามีอยู่จริงเสียงเล็ก ๆ ในหัวของเขาบอกเขาว่าเขากำลังเสียเวลาผู้ชายหน้าตาดีที่ได้รับความนิยมอย่างแกรี่จะไม่มองเด็กผู้ชายที่อายุน้อบกว่าสี่ปีเป็นครั้งที่สองหรอกแต่สิ่งนี้ไม่ได้หยุดแมตต์จากการพยายามนี่เป็นเหตุผลที่เขาใช้เวลานานในการแต่งตัวและทำให้แน่ใจว่าเสื้อผ้าของเขาดูถูกต้องถ้าเขาพยายามต่อไปบางทีวันหนึ่งอาจมีโอกาสที่แกรี่จะสังเกตเห็นเขาก็ได้“สวัสดีแมตต์”“สวัสดีลินดา” แมตต์ฝืนยิ้มเธอยังอยู่ห่างออกไปไม่กี่หลาและสิ่งที่ควรทำอย่างสุภาพคือรอให้เธอตามทันแต่แมตต์ไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะสุภาพและเดินต่อไปลินดาวิ่งออกไปเล็กน้อยก่อนจะก้าวไปยืนข้าง ๆ เขา “วันนี้นายดูดีนะ” เธอกล่าว“ขอบคุณ” แมตต์ยอมรับคำชมอย่างไร้ยางอายลินดาเองก็ดูดีอยู่แล้วแต่เขาตัดสินใจไม่บอกเธอแบบนั้นมันไม่มีประโยชน์ที่จะให้กำลังใจเธอ“อันที่จริง นายดูดีทุกวัน” ลินดากล่าวเสริม “นั่นเป็นหนึ่งในสิ่งที่ฉันชอบเกี่ยวกับนายมาก นายพยายามแต่งตัวให้ดูดีอยู่เสมอ เด็กผู้ชายคนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ดูเหมือนจะไม่สนใจว่าตัวเองจะดูเป็นอย่างไร บางคนดูเหมือนพวกเขานอนในเสื้อผ้าของพวกเขา” แมตต์พยักหน้าอย่างคลุมเคลือได้ยินเพียงครึ่งเดียวของเรื่องพึมพำของเธอ“ฉันได้ยินมาว่าวันนี้นายต้องไปหาหมดประจำโรงเรียน” ลินดายิ้มเธอหัวเราะคิกคักแบบเด็กผู้หญิง “ฉันหวังว่าฉันจะเป็นหมอ ฉันชอบที่จะตรวจนายและตรวจราบละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนายด้วย” แมตต์ถอนหายใจเขาสงสัยว่าเธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไงแน่นอนว่าคำตอบนั้นชัดเจนอยู่แล้วแม่ของเขาและแม่ของเธอเป็นเพื่อนกัน “เราอย่าพูดถึงเรื่องนี้ได้ไหมลินดา” เขาตะคอก เธอแค่หัวเราะ “เป็นอะไรไป? ประหม่าเหรอ? เด็กผู้ชายมักจะขี้อายมากเสมอเวลาเจอเรื่องแบบนี้ ฉันพนันได้เลยว่าฉันสามารถช่วยให้นายเอาชนะความเขินอายของนายได้ บางทีเราควรมารวมตัวกันสักครั้งและ ‘ตรวจสอบ’ กันและกัน” เธอเน้นคำว่า ‘ตรวจสอบ’ มากพอที่จะทำให้ชัดเจนว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่จริง ๆ“ฉันบอกว่าให้ปล่อยมันไปลินดา” เสียงของแมตต์ดังขึ้นเมื่ออารมณ์ของเขาเริ่มฉุนเฉียวขึ้น “ทำไมเธอไม่ปล่อยฉันไว้คนเดียวล่ะ? เธอชอบวิ่งไล่ตามฉัน คอยตามฉันไปทั่ว แต่มันจะไม่เกิดขึ้นหรอก แค่เอามันผ่านหัวกระโหลกหนา ๆ ของเธอที่ฉันไม่สนใจ” ทันทีที่เขาพูดจาโผงผางเสร็จเขาก็รู้สึกเสียใจแม้ว่าสิ่งที่เขาพูดจะเป็นความจริงแต่เขาก็ไม่ควรพูดแบบที่เขาทำแต่ความเสียหายก็เกิดขึ้นแล้วลินดาจ้องมองเขาใบหน้าของเธอแดงก่ำและริมฝีปากของเธอเม้มเข้าหากันเป็นเส้นบาง ๆเธอหันหลังเดินจากไปทางโรงเรียนอย่างเงียบเชียบทิ้งให้แมตต์ยืนอยู่คนเดียวบนทางเท้า โอ้เยี่ยมมาก!แมตต์คิดกับตัวเองตอนนี้เช่นเดียวกับการรู้สึกประหม่าเกี่ยวกับหมอเขายังรู้สึกผิดที่ทำให้ลินดาอารมณ์เสียอีกด้วยวันนี้จะแย่ไปกว่านี้อีกแค่ไหนกันเชียว? ปรากฎว่าช่วงเวลาที่เหลือของวันค่อนข้างราบรื่นยกเว้นแต่การนัดตรวจที่ล่วงเลยเข้ามาซึ่งกว่าจะถึงก็บ่ายแก่ ๆ ก็ตามเมื่อเวลาผ่านไปแมตต์ก็พบว่าในการมาครวจครั้งนี้หมอดูเหมือนจะสนใจเฉพาะเด็กผู้ชายเท่านั้นไม่มีเด็กผู้หญิงคนไหนได้รับการนัดหมายดูเหมือนจะไม่มีรูปแบบเฉพาะเจาะจงว่าใครได้รับเลือกเด็กผู้ชายที่ถูกเลือกส่วนใหญ่มาจากชั้นปีที่อยู่สูงกว่าของแมตต์มีบางคนมาจากชั้นปีของแมตต์เองและอีกสองสามคนมาจากชั้นปีที่อยู่ต่ำกว่าพอถึงเวลาอาหารกลางวันมีข่าวลือแพร่สะพัดเกี่ยวกับการตรวจสอบอย่างละเอียดบางคนก็พูดเกินจริงจนแมตต์ต้องไล่พวกเขาออกทันทีแต่บางคนก็กังวลมากกว่าเล็กน้อยเขาไม่มีความสุขเมื่อได้ยินว่าจะมีพยาบาลหญิงอยู่ด้วยโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออีกเรื่องเล่าหนึ่งบอกว่าเด็กผู้ชายถูกให้เปลือยกายอย่างสมบูรณ์ตลอดการตรวจนอกจากนี้ยังมีเรื่องเล่าว่าพยาบาลกำลังวัดทุกส่วนของร่างกายของเด็กชายรวมถึงเด็กชายคนหนึ่งอ้างว่าความยาวของควยที่แข็งตัวของพวกเขาแต่สิ่งที่ทำให้แมตต์ประหม่ามากที่สุดคือการอ้างว่าหมอกำลังสอดนิ้วเขาไปในรูตูดของเด็กชายแต่ละคนสิ่งที่เขากำลังค้นหาอยู่นั้นแมตต์ถึงกับสะดุ้งเมื่อคิด! เมื่อใกล้ถึงเวลาตรวจร่างกายแมตต์ก็เดินไปที่ห้องแพทย์ของโรงเรียนจริง ๆ แล้วมันมีสองห้องห้องด้านนอกมีโต๊ะและเก้าอี้สองสามตัวซึ่งใช้เป็นห้องรอเป็นหลักและห้องด้านในที่ใหญ่กว่าเล็กน้อยซึ่งมีเตียงและตู้ต่าง ๆ แมตต์เคยมาที่นี่เพียงครั้งเดียวก่อนหน้านี้ตอนที่เขาข้อเท้าแพลงขณะเล่นฟุตบอลและถูกส่งไปให้พยาบาลของโรงเรียนตรวจสอบดูไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็ตัดสินใจว่าการมาที่นี่ดีกว่าตอนที่เขาเคยไปหาหมอครั้งสุดท้ายที่โรงเรียนเก่าของเขาซึ่งเป็นโรงเรียนเล็ก ๆ ไม่มีห้องพยาบาลเลยและหมอต้องตรวจเด็ก ๆ ในห้องพักครูที่โรงเรียนแม้ว่าจะไม่มีครูอยู่ที่นั่นในเวลานั้นแต่ก็ยังคงรู้สึกอึดอัดมากที่ต้องถอดเสื้อผ้าไว้ที่เก้าอี้สบาย ๆ ที่ปกติแล้วครูจะนั่งพักผ่อนระหว่างคาบเรียน แมตต์เดินตรงเข้าไปในห้องด้านนอกตามที่เขาได้รับคำสั่งและนั่งลงเพื่อรอไม่มีใครอยู่แถวนั้นแต่สายตาของเขาเหลือบไปเห็นกองเสื้อผ้าบนเก้าอี้ตัวใดตัวหนึ่งนี่คงเป็นของใครก็ตามที่อยู่ในนั้นในขณะนี้เห็นได้ชัดว่ามันหมายความว่าแมตต์จะต้องถอดเสื้อผ้าออกก่อนเข้าไปในห้องด้านในเขาสงสัยว่าบางทีเขาควรจะถอดเสื้อผ้าตอนนี้เลยหรือไม่แต่คำแนะนำที่เขียนไว้บอกเพียงให้เข้าไปและรอไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับการถอดเสื้อผ้าเขาจึงตัดสินใจทำตามคำแนะนำอย่างตรงไปตรงมาและใส่เสื้อผ้าไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้จากนั้นเขาเริ่มตกใจเมื่อรู้ว่าเสื้อผ้าชิ้นบนสุดของกองนั้นคือกางเกงบ็อกเซอร์คู่หนึ่งท้องของเขาปั่นป่วนนี่อาจหมายความว่าอย่างน้อยหนึ่งเรื่องที่เขาได้ยินมานั้นถูกต้องเขาจะต้องเปลือยกายทั้งหมด เขานั่งรออยู่ประมาณสิบนาทีพยายามต่อสู้กับความรู้สึกประหม่าในท้องของเขามันไม่ใช่เรื่องใหญ่เขายังคงบอกตัวเองผู้คนถูกตรวจสอบโดยแพทย์ทุกวันมันไม่มีอะไรต้องเครียดอันที่จริงแทบจะไม่แตกต่างจากการอาบน้ำกับเด็กผู้ชายคนอื่น ๆ หลังเลิกเรียนวิชาพลศึกษาแต่ไม่ว่าเขาจะให้เหตุผลกับตัวเองมากแค่ไหนมันก็ดูเหมือนจะไม่ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเลยการรอคอยทั้งหมดนี้ไม่ได้ช่วยอะไรแน่นอนเขาสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องอื่นแต่เสียงเดียวที่ดังมาจากประตูที่ปิดอยู่คือเสียงที่พูดคุยกันเบา ๆเขาฟังไม่ออกว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกันเขาสงสัยอย่างคลุมเครือว่าใครอยู่ที่นั่นในขณะนี้และมีใครที่เขารู้จักหรือไม่ความรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยแล่นผ่านตัวเขาเมื่อนึกขึ้นได้ว่าในเมื่อเด็กผู้ชายคนนั้นไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตามกำลังเปลือยกายอยู่ในห้องอีกห้องหนึ่งและเสื้อผ้าทั้งหมดของเขาอยู่ที่นี่เขาคงจะยังเปลือยกายอยู่เมื่ออกมาจากนั้นความคิดบ้า ๆ ก็ผุดขึ้นมาในใจของแมตต์แล้วถ้าหากด้วยโชคชะตาอันน่าอัศจรรย์ทำให้เสื้อผ้าเหล่านั้นเป็นของแกรี่ แอตกินส์ล่ะเขาจินตนาการว่าไอดอลของเขาเดินเข้ามาทางประตูนั้นเปลือยกายเหมือนวันที่เขาเกิดมาภาพนั้นส่งผลอย่างที่คาดไว้และแมตต์รู้สึกกระวนกระวายที่ขาหนีบของเขาเมื่อเขารู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นเขาก็เริ่มตื่นตระหนกอีกไม่นานเขาจะต้องถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมดและที่นี่เขากำลังแข็งตัวเขาจึงสาปแช่งตัวเองที่โง่มากเสื้อผ้าเหล่านั้นคงไม่ใช่ของแกรี่แน่ ๆจากสิ่งที่แมตต์ได้ยินมาการตรวจสอบครั้งนี้จำกัดเฉพาะเด็กอายุสิบสาม สิบสี่และสิบห้าปีเท่านั้นแกรี่อายุสิบแปดปีซึ่งเกินเกณฑ์ไปมากแล้ว ในสภาพที่ตื่นตระหนกแมตต์เกือบจะหัวใจวายเมื่อประตูเปิดออกและเขาก็เกือบจะล้มลงตายด้วยความตกใจเมื่อแกรี่ แอตกินส์ออกมา อย่างไรก็ตามมีความแตกต่างที่สำคัญระหว่างแกรี่ แอตกินส์ตัวจริงกับแกรี่ แอตกินส์ในจินตนาการสั้น ๆ ของแมตต์เมื่อคู่ก่อนตัวจริงนั้นแต่งตัวเต็มยศและถือคลิปบอร์ดอยู่
เรื่องโดย Gymnopedies
ขอบคุณครับ ติดตามครับ ขอบคุณมากๆนะครับ ขอบคุณครับ สนุกมากครับ ขอบคุณ
หน้า:
[1]