ประสบการณ์น่าอายกับคนส่งของ 14 (ความแค้นก่อตัว)
กูต้นเอง จากวันที่กูเลิกกับพี่ ผ่านไปสามปีเต็มๆ นับจากคืนที่กูยอมรับกับตัวเองว่าต้องเลิกกับพี่เขาสามปีที่กูไม่ได้ติดต่อพี่เลยสักครั้งเดียว ไม่โทร ไม่ไลน์ ไม่แม้แต่กดไลค์โพสต์เก่าๆ ในเฟซบุ๊คที่เคยแอบดูบ่อยๆ ตอนแรกกูตั้งใจบล็อกทุกช่องทาง แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้ กูแค่ลบแชทเก่า ลบเบอร์ ลบทุกอย่างที่พอจะทำให้กูเผลอกดไปหาพี่ตอนดึกๆ ที่นอนไม่หลับ
แต่วันที่พี่ส่งข้อความมาหากูครั้งแรกหลังจากวันนั้น กูไม่ได้ตอบ
ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม... จนถึงครั้งสุดท้ายเมื่อปีที่แล้วที่พี่เขียนยาวๆ ว่าคิดถึงกู เป็นห่วงกู ขอให้กูมีความสุข กูอ่านแล้วร้องไห้อยู่คนเดียวในห้อง แต่กูก็ยังไม่ตอบ เพราะกูกลัว ถ้ากูตอบไปแค่คำเดียว กูจะทิ้งทุกอย่างวิ่งกลับไปหาพี่ทันที
กูแต่งงานแล้วตามที่แม่บังคับ เมียกูชื่อนุ่น คนดี คนเรียบร้อย ครอบครัวเขาก็ดีกับกูมาก กูมีลูกชายหนึ่งคน อายุสองขวบครึ่ง ชีวิตกูดู “สมบูรณ์แบบ” จากภายนอก งานส่งของยังทำอยู่ แต่ขยับไปเป็นหัวหน้าทีม มีรถกระบะส่วนตัว มีบ้านเล็กๆ หลังหนึ่งที่ผ่อนอยู่
แต่ทุกคืนที่กูหลับตา กูยังเห็นภาพพี่คุกเข่าอยู่ตรงหน้ากู เห็นหน้าพี่แดงก่ำตอนกูสั่งให้ชักว่าวโชว์คนอื่น เห็นปากพี่ตอนอมควยกูจนกูแตกคาปาก เห็นตาพี่ที่มองกูด้วยความรักตอนดูแลกูตอนขาหัก
ความรู้สึก “มีอำนาจ” เหนือพี่ มันไม่เคยจางหายจากใจกูเลยว่ะ
กูโหยหามัน โหยหาความรู้สึกที่ได้สั่งพี่ ได้เห็นพี่อาย ได้เห็นพี่เงี่ยนจนตัวสั่นเพราะคำพูดกู กูเคยลองหาคนอื่นในแอปใต้ดินบ้าง แต่ไม่มีใครให้ความรู้สึกนั้นได้เหมือนพี่ ไม่มีใครยอมต่ำต้อยให้กูแบบที่พี่เคยยอม
จนกระทั่งวันนี้
นุ่นชวนกูไปตั้งแคมป์กับกลุ่มเพื่อนใหม่ในเฟซบุ๊ค ชื่อกลุ่ม “แคมป์ปิ้งสายชิลล์” มีสมาชิกเกือบร้อยคน คราวนี้จัดกันที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ สี่วันสามคืน นุ่นอยากให้กูลองเปิดโลกบ้าง เพราะกูไม่ค่อยสุงสิงกับใครนอกจากเพื่อนเก่าๆ กูเลยตามใจเมียไป
พวกกูถึงลานกางเต็นท์ตอนบ่ายแก่ๆ มีคนมาประมาณยี่สิบคน ไฟแคมป์ยังไม่จุด ทุกคนกำลังช่วยกันกางเต็นท์ คุยกันเสียงดัง
กูยกกล่องเครื่องดื่มลงจากรถ แล้วเงยหน้าขึ้นโดยบังเอิญ
แล้วกูก็เห็นพี่
พี่เขายืนอยู่ตรงกลุ่มคนที่กำลังกางเต็นท์สีเขียวใบใหญ่ ใส่เสื้อยืดสีเทา กางเกงขาสั้นแบบเดินป่า รูปร่างยังเหมือนเดิม อาจจะผอมลงนิดหน่อย แต่หน้าตายังคม ยังหล่อแบบที่ทำให้ใจกูเต้นแรงเหมือนสามปีก่อน
กูยืนนิ่งเหมือนถูกสตัฟ กล่องในมือเกือบหล่น นุ่นหันมาเห็นเลยถาม “เป็นอะไรคะพี่ต้น” กูรีบส่ายหน้า บอกไม่มีอะไร
กูมองพี่นาน พี่กำลังหัวเราะคุยกับคนในกลุ่ม ดูมีความสุข ดู... ปล่อยวาง
กูตัดสินใจเดินเข้าไปหา ขาเข่าอ่อนนิดๆ แต่กูคิดในใจว่าแค่ทักทายธรรมดา แค่บอกว่าโลกกลมดีนะพี่ แค่นั้นจริงๆ
กูเดินเข้าไปใกล้ๆ เรียกเบาๆ “พี่...”
แต่พี่หันมามองพอดี
วินาทีที่สายตาพี่กับสายตากูสบกัน กูเห็นชัดเลยว่าพี่จำกูได้ ตาพี่เบิกกว้างนิดหนึ่ง แต่แค่เสี้ยววินาทีเดียว
แล้วพี่ก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็น
พี่หันหน้าหนีไปคุยกับคนข้างๆ ต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินไปยกข้าวของอีกฝั่งโดยไม่หันมามองกูอีกเลย
กูยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น
ความคิดถึงที่สะสมมาสามปี ความโหยหาที่กูเก็บกดไว้ทุกวัน ความรู้สึกผิดที่กูเคยมีต่อพี่
ทั้งหมดนั้น... พลิกกลับกลายเป็นความแค้นในเสี้ยววินาที
กูรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าแรงๆ ต่อหน้าคนยี่สิบคน
พี่เลือกที่จะเมินกู เลือกที่จะทำเหมือนกูเป็นคนแปลกหน้า ทั้งที่พี่เคยรักกู เคยยอมทุกอย่างให้กู เคยดูแลกูตอนกูเจ็บ
แต่ตอนนี้พี่เดินหนีจากกูอย่างไม่ใยดี
กูหายใจแรงขึ้น หัวใจเต้นตุ้บๆ มือกำแน่นจนเจ็บ
นุ่นเดินมาสัมผัสแขนกู “พี่ต้น เป็นอะไรอีกแล้วคะ”
กูยิ้มฝืดๆ ให้เมีย “เปล่า แค่ร้อน”
แต่ในใจกู มันเดือด
กูมองตามหลังพี่ที่นั่งคุยกับคนอื่น หัวเราะเสียงดัง ยกเบียร์ชนแก้วกับคนใหม่ๆ
กูอยากเดินเข้าไปจับแขนพี่ให้หันมา อยากตะโกนถามว่าทำไมถึงทำแบบนี้กับกู อยากบอกพี่ว่ากูคิดถึงพี่ทุกวัน อยากให้พี่กลับมาให้กูสั่ง ให้กูบังคับ ให้กูเห็นหน้าพี่แดงก่ำเพราะความอับอายอีกครั้ง
แต่พี่เลือกที่จะเมินกู
คืนนั้นกูแทบไม่ได้นอน
นั่งจ้องไฟแคมป์ มองเงาพี่ที่นั่งอยู่คนละวงกับกู ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร แต่รู้สึกเหมือนห่างกันคนละโลก
กูยกเบียร์ดื่มหมดกระป๋องในคำเดียว
ความคิดถึงกลายเป็นความเจ็บปวด
ความเจ็บปวดกลายเป็นความแค้น
และความแค้นนั้น... มันกำลังค่อยๆ กลายเป็นความต้องการที่กูเคยมีเมื่อสามปีก่อน
ความต้องการที่จะ “มีอำนาจ” เหนือพี่อีกครั้ง
กูไม่รู้ว่าพรุ่งนี้กูจะทำยังไง
แต่กูรู้อย่างหนึ่งแน่ๆ
กูจะไม่ยอมให้พี่เดินหนีจากกูอีกแล้ว
ไม่ว่าต้องใช้วิธีไหนก็ตาม
สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ทิ้งไปแล้ว ยังกลับมาเจอกันอีก รอเลย
หน้า:
[1]